„Uw woord is waarheid”

’Jehovah’s gedachten zijn hoger dan die van mensen’

HET is niet ongewoon dat mensen anderen beoordelen en bezien in het licht van hun eigen gedachten en daden. Gewapend met een maatstaf die hen persoonlijk past, trachten velen zelfs een oordeel te vellen over de juistheid van Gods daden. Dit is precies hetzelfde wat ook de ontrouwe Israëlieten in het verleden deden.

Maar de opperste Soeverein van het universum, Jehovah God, liet die Israëlieten niet in het waandenkbeeld dat ’hij beslist zo zou worden als zij’ en de dingen op hun wijze zou gaan bezien. Hij ’wees hen terecht en stelde dingen in orde voor hun ogen’ (Ps. 50:21). Hoe? In de achtste eeuw v.G.T. verklaarde Jehovah door bemiddeling van zijn profeet Jesaja: „Want ulieder gedachten zijn niet mijn gedachten, noch zijn mijn wegen uw wegen. . . . Want zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen, en mijn gedachten dan uw gedachten.” — Jes. 55:8, 9.

Die woorden vestigden de aandacht op het feit dat de zienswijze van het afvallige Israël betreffende Jehovah’s handelingen met de mensheid, verkeerd was. In welk opzicht? Wel, onder andere begrepen zij niet dat de toestand waarin iemand zich op het moment van Jehovah’s oordeelsvoltrekking bevond, bepaalde of hij in leven zou blijven of zou worden vernietigd. Het slechte bericht dat iemand in het verleden had opgebouwd, zou hem niet veroordelen als hij werkelijk berouw had en zijn leven in overeenstemming bracht met Gods wegen. Aan de andere kant zouden iemands rechtvaardige daden hem niet tot voordeel strekken als hij zich op het moment van de tenuitvoerlegging van Gods oordeel tegengesteld aan Gods wegen zou gedragen.

Daarom deed Jehovah een beroep op de Israëlieten om hun eigen zelfzuchtige wegen te verlaten en in overeenstemming met zijn wegen te leven, door te zeggen: „Zoekt Jehovah terwijl hij te vinden is. Roept tot hem terwijl hij nabij blijkt te zijn. Laat de goddeloze zijn weg verlaten en de man van schadelijkheid zijn gedachten; en laat hij terugkeren tot Jehovah, die hem barmhartig zal zijn, en tot onze God, want hij zal rijkelijk vergeven.” — Jes. 55:6, 7.

Nadat de christelijke gemeente in de eerste eeuw G.T. was opgericht, begon Jehovah God door bemiddeling van zijn dienstknechten de mensen van alle naties aan te moedigen hun verkeerde wegen te verlaten. Tot de verzamelde menigte op de Areópagus in het Athene uit de oudheid zei de apostel Paulus: „Aangezien wij daarom Gods nageslacht zijn, moeten wij niet menen dat het Goddelijke Wezen op goud of zilver of steen gelijkt, op iets wat door menselijke kunstvaardigheid en menselijk vernuft is gebeeldhouwd. God heeft weliswaar de tijden van zulk een onwetendheid voorbijgezien, maar zegt de mensen thans dat zij allen en overal berouw moeten hebben” (Hand. 17:29, 30). Berouw omvat een diepgevoelde smart over het volgen van ’s mensen eigen wegen in plaats van Gods wegen.

Natuurlijk zijn er in deze tijd, net als in de dagen van het Israël uit de oudheid en in de eerste eeuw van de gewone tijdrekening, veel mensen die niet willen erkennen dat Gods wegen hoger zijn dan hun eigen wegen. Zij geven er de voorkeur aan de dingen overeenkomstig hun eigen maatstaven te doen.

Er zijn personen die menen dat zij het recht hebben hun toevlucht tot oneerlijkheid te nemen om een „fatsoenlijk” bestaan op te bouwen. Zij leveren misschien werk van inferieure kwaliteit, gebruiken slechte materialen die zij voor goede laten doorgaan, stelen van hun werkgever of trachten andere dingen te doen waartoe zij niet het recht hebben. Hun houding is: ’Wij moeten zo goed mogelijk voor onszelf zorgen. God doet het niet.’ Bijgevolg hebben zij ook niet de wens het bijbelse gebod te gehoorzamen: „Wie steelt, stele niet meer, maar laat hij liever hard werken, door met zijn handen goed werk te doen.” — Ef. 4:28.

Maar is de oneerlijke weg die de meeste mensen volgen, beter dan Gods weg? Absoluut niet. Oneerlijkheid doet geen band van vertrouwen ontstaan in de onderlinge menselijke betrekkingen. Integendeel, de mensen worden uitermate voorzichtig, daar zij vrezen dat anderen hen zullen oplichten. Zij die zijn bedrogen, raken teleurgesteld en vaak verbitterd. Slecht afgeleverd werk en inferieure materialen hebben ook verwondingen en zelfs ongelukken met dodelijke afloop tot gevolg gehad.

Oneerlijkheid brengt niets goeds. De persoon die denkt dat zijn oneerlijkheid hem voordeel brengt, lijdt terzelfder tijd verlies door de oneerlijkheid van anderen. Ook hij moet hogere prijzen voor goederen en diensten betalen omdat werknemers stelen. Oneerlijkheid veroorzaakt dus een vicieuze cirkel. Hoe meer mensen anderen benadelen, des te meer frustratie, teleurstelling, gewelddaad en ongelukken zij zullen ervaren.

Seksuele moraliteit is een ander gebied waarop velen geloven dat zij hun eigen weg kunnen volgen. Zij vinden dat de bijbelse veroordeling van homoseksualiteit, overspel, hoererij en losbandig gedrag inbreuk maakt op hun recht om plezier in het leven te hebben. — 1 Kor. 6:9, 10; Gal. 5:19-21.

Maar is het niet zo dat de huidige losse moraal slechts kwade vruchten heeft voortgebracht? Is er iemand geweest die zijn huwelijksverhouding en zijn gezinsleven heeft verbeterd door er een losse moraal op na te houden? Uiteengaan, echtscheidingen en verbroken huisgezinnen zijn vaak het eindresultaat van seksuele immoraliteit. Walgelijke venerische ziekten verbreiden zich in deze tijd als een plaag. Seksuele misdrijven zijn in stijgende lijn. Jaloerse minnaars nemen hun toevlucht tot lichamelijk geweld, hetgeen vaak uitloopt op moord. Bovendien leidt de losse moraal tot ongewenste zwangerschappen, onwettige kinderen en abortussen, zowel „legaal” als illegaal. Behalve kwalijke lichamelijke gevolgen, ondervinden velen van immorele seksuele ervaringen mentale en emotionele schade. Kinderen geboren uit overspel en hoererij groeien vaak op zonder ware liefde en genegenheid te ondervinden.

Steeds weer opnieuw komen verloofde paartjes tot de ontdekking dat gebrek aan zelfbeheersing vóór het huwelijk en het ervaren van enkele momenten van vluchtig genot, later aanleiding geeft tot grote moeilijkheden. Hoererij of losbandig gedrag dat aan hoererij grenst, geeft aan het huwelijk geen stevige basis om op voort te bouwen. Het wederzijdse respect wordt erdoor ondermijnd, en daarmee ook het fundament voor een gelukkig huisgezin.

Men ziet dus dat de persoon die niet zijn eigen, maar Gods wegen volgt, voor heel wat schadelijke dingen wordt behoed. Dit komt doordat de wetten die de Schepper heeft gegeven, ontworpen zijn ter verzekering van ’s mensen geluk en welzijn. De geboden die in de bijbel zijn vervat, staan daar niet ten gerieve van God. Zijn positie als universele Soeverein wordt op geen enkele wijze versterkt louter en alleen doordat bepaalde mensen verkiezen volgens zijn wegen te wandelen. Maar zijn positie wordt ook niet aangetast als mensen zijn wegen, tot hun eigen schade, negeren. Zulk menselijk falen doet Gods rechtvaardigheid alleen maar meer uitspringen en bewijst dat Gods wegen hoger zijn dan die van onvolmaakte zondaren.

Alle personen die op dit moment nog hun eigen zelfzuchtige wegen volgen maar het goede wensen te ervaren, dienen hun loopbaan berouwvol de rug toe te keren en ernaar te streven hun leven volgens Gods wegen in te richten. Als wij nu in overeenstemming met Gods wegen leven, zullen wij ons verheugen in een verbeterde verhouding tot onze medemensen alsook in een gezond en gelukkig gezinsleven. Tevens zullen wij voor het aangezicht van God en dat van mensen een rein geweten behouden. Terwijl wij het glorierijke vooruitzicht hebben op eeuwig leven in een rechtvaardige nieuwe ordening waar alle met verstand begiftigde schepselen in harmonie met Gods verheven wegen zullen leven.