Schuilt er enige waarheid in wat zij zeggen?

HET zou makkelijk zijn het hele idee van vrouwenemancipatie naast zich neer te leggen met de gedachte dat ze alleen maar wordt gepropageerd door vrouwen die graag klagen. Veel mannen reageren zo.

Toch schreef een wijs man: „Wanneer iemand antwoord geeft op een zaak voordat hij ze hoort, is dat dwaasheid van zijn kant en schande.” — Spr. 18:13.

Als u pijn had, zou u het dan waarderen wanneer uw dokter zich ervan afmaakte met de woorden dat u slechts een klager bent? Of zou u willen dat hij uw probleem onderzocht en u vertelde wat de oorzaak is en of er een geneesmiddel voor bestaat?

Een ander bijbels beginsel luidt: „Wat een ieder betreft die zijn oor toesluit voor het klaaggeschrei van de geringe, ook híj zal roepen en geen antwoord krijgen.” — Spr. 21:13.

De wijze persoon luistert dus. Hij weegt de factoren tegen elkaar af om te bepalen of een klacht gegrond is of niet. Daarna handelt hij overeenkomstig de conclusie die hij getrokken heeft.

Welke reden is er tot klagen?

Wanneer u een onbevooroordeelde blik werpt in de geschiedenis, zult u moeten erkennen dat vrouwen veel redenen hebben gehad om te klagen.

De hele geschiedenis door is de politieke, economische en religieuze macht op aarde hoofdzakelijk in handen van mannen geweest. Het resultaat? Een eindeloze herhaling van wreedheden. Alleen al over de Tweede Wereldoorlog verklaart de World Book Encyclopedia: „Naar schatting zijn er in totaal 55 miljoen doden onder militairen en burgers gevallen. . . . De burgers hadden het meest te lijden. . . . van bombardementen, massamoorden, evacuaties, epidemieën en honger.”

Iemand kan natuurlijk niet zeggen dat alles veel beter zou zijn verlopen als vrouwen alle beslissingen hadden genomen. Toen bepaalde naties door vrouwen werden geregeerd, liepen de zaken niet werkelijk anders. Leest u de geschiedenis maar van Cleopatra van Egypte, Zenobia van Palmyra, Maria Tudor („Bloody Mary”) van Engeland of Maria Stuart van Schotland. U zult zien dat hun regering geen verbetering was.

Toch blijft het feit bestaan dat mannen voornamelijk verantwoordelijk zijn geweest voor de oorlogen. Ook de oorlogswapens zijn voor het grootste deel door mannen uitgevonden. Vrouwen hebben moeten toezien hoe hun huizen werden verwoest en hoe de personen van wie zij hielden werden gedood of verminkt. En wanneer legers door grote gebieden trokken, werden de vrouwen bij miljoenen wreed behandeld of zelfs verkracht.

Aan de andere kant kan men de vraag stellen welk protest de vrouwen van beide kanten tijdens een oorlog laten horen. Hebben bijvoorbeeld in beide wereldoorlogen Engelse en Amerikaanse vrouwen niet even ijverig de oorlogshandelingen van de geallieerden ondersteund als de Duitse vrouwen van hun land? Wanneer hebt u voor het laatst gehoord dat de meerderheid van de vrouwen in een bepaald land weigerde met een oorlog mee te doen? Sommigen van de grootste voorstanders van bepaalde oorlogsinspanningen zijn vrouwen geweest.

Het is echter ook waar dat vrouwen in de loop der geschiedenis in diverse landen niet veel beter zijn behandeld dan slaven of dieren. Zo werd hun onder andere geleerd dat zij zelfmoord dienden te plegen als hun man was gestorven; zij hebben hun voeten moeten inbinden zodat deze misvormd werden; zij mochten soms niet met mannen aan dezelfde tafel eten of werden, zonder rekening te houden met hun gevoelens, aan de hoogste bieder verkocht. En zelfs in vredestijd worden er nu nog elk jaar duizenden vrouwen verkracht. De lijst van onderdrukkende daden jegens de vrouw is lang, dit kan niet ontkend worden.

Zelfs in veel hedendaagse „ontwikkelde” gemeenschappen ervaren vrouwen vormen van discriminatie. De New York Times verklaarde: „De Amerikaanse wet, die haar oorsprong vindt in een middeleeuwse gemeenschap waarin de vrouw niet meer was dan een stuk roerend goed, en die door vele generaties van mannelijke wetgevers en rechters met toevoegingen is verrijkt, vertoont veel kenmerken waardoor men kan zeggen dat de vrouw geen gelijke bescherming van de wet geniet.”

In de Amerikaanse staat New York kunnen meisjes die naar de mening van de autoriteiten „onder toezicht gesteld dienen te worden”, tot hun achttiende jaar gevangen worden gezet. De maximale leeftijd waarop dit met jongens kan gebeuren, bedraagt echter zestien jaar. Mevrouw S. Gold, een advocate en lid van de staf van het regeringsbureau voor consumenten-aangelegenheden, zegt dat „een meisje van zestien jaar . . . voor meer dan vier jaar in een tuchtschool kan worden geplaatst als zij zich overgeeft aan vrij geslachtelijk verkeer”. „Een dergelijke maatregel bestaat voor jongens niet”, zegt zij. Een jongen van zestien jaar die zich op dezelfde wijze overgeeft aan vrije seksuele omgang wordt niet gestraft.

Hoe staat het met het gezinsleven?

Veel vrouwen klagen over hun rol in het gezinsleven. Schuilt er enige waarheid in hun klachten? Psycholoog U. Bronfenbrenner van de Cornell-universiteit zegt hierover:

„Ik kan zeer goed de toorn en frustratie begrijpen die hun uiting vinden in de Beweging voor Vrouwenemancipatie. Niet alleen wordt de vrouw in de zogenaamde mannenmaatschappij gediscrimineerd, men heeft haar nu ook beroofd van de trots op haar rol als vrouw.

Gewoonlijk ontving een moeder erkenning van de buurt wegens het feit dat zij haar kinderen goed had opgevoed. De moeder heeft nu nog steeds de verantwoordelijkheid voor haar kinderen, maar zij ontvangt niet voldoende ondersteuning of erkenning meer. Haar man is het grootste deel van de tijd weg en de buren zijn vaak geen werkelijke vrienden van haar.

Wij zijn een situatie aan het scheppen waardoor vrouwen . . . gefrustreerd raken.”

Veel vaders schuiven de verantwoordelijkheid voor het opleiden van hun kinderen op de moeder. Als gevolg hiervan moet de moeder beslissingen nemen en zaken behartigen waarvoor de man in wezen verantwoordelijk is. Het tijdschrift Look schreef hierover:

„De Amerikaanse vrouw wordt ervan beschuldigd dat zij haar man als hoofd van het gezin aan de kant schuift. In haar geest pareert zij deze beschuldiging met de tegenbeschuldiging dat zij nauwelijks een gezin kent waarin de moeder er niet — tevergeefs — voor vecht de vader de belangrijke beslissingen in verband met het leven van de kinderen te laten nemen, hem het gezag te laten uitoefenen, hem een voorbeeld van manlijkheid te laten zijn voor zijn zoons. . . .

Uit eigen keus, en tegen de protesten van zijn vrouw in, laat hij de belangrijke beslissingen die verband houden met het leven van zijn kinderen — hun schoolopleiding, het seksuele onderricht dat zij zullen ontvangen, hun religieuze en morele opleiding — aan hun moeder over. Hij zegt dat zij ’veel meer van deze dingen af weet’ dan hij, maar hoewel hij dit zegt, is hij er toch heilig van overtuigd dat zijn vrouw hem de autoriteit in huis ontneemt.”

Omdat zoveel mannen afzien van hun gezinsverantwoordelijkheden, zeggen sommige ondersteuners van de vrouwenbeweging dat het gezin als instelling uit de tijd is en verlaten dient te worden. Zou dat de zaak echter verbeteren? Dr. P. Popenoe, lid van het Amerikaanse Instituut voor Gezinsverhoudingen, verklaart: „Geen enkele maatschappij is na het verslechteren van het gezinsleven blijven bestaan.” De emeritus hoogleraar C. Zimmerman van de Harvard-universiteit zei over het verval van het gezinsleven in het oude Griekenland en Rome: „Iedere keer ging een verandering in het geloof en vertrouwen dat men in de gezinsstructuur koesterde, gepaard . . . met enorme crisissen in de beschavingen zelf.”

Het verlaten van de gezinsregeling is hetzelfde als „het kind met het badwater weggooien”. Dat veel gezinnen gelukkig zijn en aan hun problemen het hoofd kunnen bieden, toont aan dat niet de gezinsregeling fout is. De fout schuilt bij de mensen die te zelfzuchtig of te onwillig zijn om hun deel tot het gezinsleven bij te dragen.

Wat valt er te zeggen over „gelijkheid”?

Bijna overal krijgt een vrouw die een bepaalde betrekking heeft, niet hetzelfde uitbetaald als een man die hetzelfde werk doet. Dit is in het bijzonder een last voor moeders die alleen in het onderhoud van hun gezin moeten voorzien.

Wegens het bestaan van dergelijke ongelijkheden eisen sommige vrouwen nu volledige gelijkheid op met de man, op alle gebieden van menselijke activiteit. Wat zouden echter de consequenties zijn van het doorvoeren van volledige gelijkheid?

Als de vrouw volledig gelijk zou zijn aan de man, zouden regeringen vrouwen kunnen oproepen om in oorlogstijd op het veld, in de oerwouden en in de loopgraven te vechten. Toen Gloria Emerson, correspondente van de New York Times, eens in Zuid-Vietnam in Khesan was, stond dit gebied bloot aan een bombardement door Noordvietnamese troepen. Zij vluchtte een bunker binnen die gevuld was met Amerikaanse soldaten. Naderhand verklaarde zij: „Op dat eenzame ogenblik werd ik meer gelijk aan de man dan ik ooit had gewild. Ik zou de verschrikkingen van dat moment graag hebben willen delen met de chic geklede, vurige voorstandsters van de vrouwenbeweging.”

Gelijkheid in elk opzicht zou een eind maken aan gezonde wetten die bepalen welk werk men van een vrouw mag eisen. Zou u als vrouw werkelijk graag gelijk aan de man willen zijn en samen met hem honderden meters onder de grond kolen willen delven als hij u met het huishouden zou helpen? Zou u als boerin werkelijk met uw man een gelijke tijd bezig willen zijn met ploegen en het scheppen van mest als hij ermee instemt u te helpen met het koken van het eten en het schoonmaken van het huis? Geeft u daaraan de voorkeur?

Toch beweren sommige vrouwen dat het onbillijk is dat zij zich moeten bezighouden met het „saaie” huishouden. Andere vrouwen vinden het echter een uitdaging een huis te besturen, menu’s op te stellen, meubels te rangschikken, een woning gezellig te maken en de geest van hun kinderen te helpen vormen. Veel mannen zouden aan degenen die dit saai vinden, willen vragen: Hoeveel kantoor- of fabrieksbanen voor mannen zijn „avontuurlijk” of „opwindend”? De meeste banen zijn monotoon en frustrerend en schenken geen bevrediging. Mannen zijn vaak gebonden aan een strak urenschema, en als zij daarvan afwijken, lopen zij gevaar hun baan te verliezen. Velen van hen benijden het plooibaardere schema dat hun vrouw thuis heeft.

Hoevelen van de werkende vrouwen of moeders die u persoonlijk kent, zouden hun baan aanhouden als zij het geld niet meer nodig zouden hebben? Er zijn maar weinig vrouwen die de voorkeur geven aan een monotoon strak werkschema boven de zorg voor een huis. Vraag dit aan de vrouwen, de moeders en de echtgenotes, die moeten werken, en onderzoek voor uzelf of dit niet waar is.

Onlangs heeft men tijdens een opinieonderzoek vrouwen over dit punt ondervraagd. Dit onderzoek liet zien dat de vrouwen het met 71 tegen 16 percent eens waren met de uitspraak dat „de zorg voor de huishouding en de kinderen meer voldoening schenkt dan het bezitten van een baan”.

Sexsymbolen

Behandelen mannen vrouwen louter als sexsymbolen? Ongelukkig genoeg doen veel, heel veel, mannen dat inderdaad. De enige belangstelling die zulke mannen voor vrouwen hebben, houdt verband met de seksuele bevrediging die een vrouw hun kan schenken.

Deze houding wordt in de hand gewerkt doordat films, tijdschriften en advertenties gevuld zijn met vrouwen in seksueel suggestieve houdingen of situaties. Wie is daarvoor verantwoordelijk? In de meeste gevallen zijn het mannen die de leiding hebben over de produktie van dit soort zaken.

Wie dwingt echter de vrouwen aldus op te treden of te poseren? U zult tot de ontdekking komen dat bijna al deze vrouwen dit uit eigen vrije wil doen.

Onlangs werd in de Verenigde Staten openbaar gemaakt dat vrouwelijke studenten van de Wayne-staatsuniversiteit naakt poseerden voor mannelijke klanten die foto’s namen. Hun honorarium was $ 15 voor dertig minuten; de meisjes noemden dit ’werken om hun studie te kunnen voltooien’. Er zijn echter enorm veel andere meisjes die hun opleiding hebben voltooid zonder hun lichaam voor dat doel te verkopen.

Vrouwen laten zichzelf dus op „seksistische” wijze gebruiken. Zij worden prostituées uit eigen vrije wil. Zij stemmen er bereidwillig mee in voor immorele doeleinden te poseren. En veel vrouwen kleden zich op seksueel suggestieve wijze, onder andere door zeer korte kleding te dragen. Een groot deel van de vrouwen is er dus medeverantwoordelijk voor dat veel mannen „seksisten” zijn geworden.

Hiermee staat ook het feit in verband dat vrouwen lichamelijk letsel hebben opgelopen en zelfs gestorven zijn als gevolg van een behandeling door een ondeskundige, omdat op de meeste plaatsen het uitvoeren van abortus nog illegaal moet geschieden. Dit is een van de redenen waarom veel vrouwen nu eisen dat er een legale abortus kan worden verkregen indien een vrouw dit wenst. Waar ligt echter de fout? Is het werkelijk verkeerd wanneer de wet het ongeboren kind een kans wil geven om te leven?

Science News van 18 december 1971 verklaart: „Het is nu mogelijk nauwkeurig te bepalen wie voor abortus komt, . . . de meest voorkomende patiënt is een jonge, ongehuwde, blanke vrouw die voor de eerste keer zwanger is.” Deze vrouwen veronachtzamen Gods wet tegen hoererij en worden zwanger. Wie is hiervoor verantwoordelijk — het ongeboren kind? Waarom een onschuldige te straffen door een moord te begaan, en dan te eisen dat de moord wettig wordt verklaard?

Bezwaren tegen God als „Hij”

In verband met de gelijkheid van man en vrouw worden ook bezwaren geuit tegen de manier waarop naar God wordt verwezen. Mary Dale, hoogleraar in de theologie aan het Boston-college, zei hierover: „Zolang God als exclusief mannelijk wordt voorgesteld is hij voor ons, vrouwen, dood.”

Dr. Margaret Mead, een beroemd Amerikaans antropologe, is het daar echter niet mee eens. In de New York Times stond het volgende verslag:

„Dr. Margaret Mead verklaarde gisteren dat zij haar hele leven voor gelijkgerechtigheid van de vrouw met de man heeft gewerkt, maar dat zij ’als geleerde geen sympathie kon opbrengen voor de grote hoeveelheid volstrekte onzin’, die, naar zij zegt, door sommige leden van de beweging voor vrouwenemancipatie was geuit. . . .

’Wat wordt er in vredesnaam mee bereikt wanneer men „God is Hij” in „God is Zij” verandert, behalve dat men de mensen irriteert?’ zo vroeg zij. ’Wij komen er nergens mee. Alles wat men met een omkering krijgt, is weer het tegenovergestelde.’”

Wanneer men een absurditeit verlangt, brengt dit alleen maar spot teweeg, terwijl de aandacht wordt afgeleid van werkelijke onrechtvaardigheden. Het eisen van een absurditeit brengt ook mee dat waarnemers geneigd zijn andere eisen eveneens als mogelijke absurditeiten te gaan beschouwen. Schenk eens aandacht aan het volgende; het is een ingezonden brief van een vrouw aan de Miami Herald:

„Tot voor kort was ik er trots op een vrouw te zijn, trots op hetgeen zij vertegenwoordigde, trots op haar rol in de samenleving. Nu ben ik verontrust en beschaamd wanneer ik veel van mijn volwassen vrouwelijke collega’s op en neer zie springen, als kinderen die om een snoepje zeuren, gillend en roepend om bepaalde rechten — vele daarvan hebben zij niet eens verdiend en verscheidene zullen zij niet effectief gebruiken.

Het lijkt wel of de ’dames’ achter de beweging voor vrouwenemancipatie met circus-dramatiek trachten te spreken over de vrouwen als een eenheid zonder enige aandacht te besteden aan degenen van ons die tevreden zijn. . . .

Ik protesteer ertegen, en met mij vele andere vrouwen, om te worden gedegradeerd door overemotionele ontevreden vrouwen die een mannelijke identiteit wensen te bezitten omdat zij zich als vrouw persoonlijk onbevredigd voelen. Het verwisselen van een beha voor een geweer, en het opeisen van rechten en verplichtingen die het fysieke en emotionele uithoudingsvermogen van een vrouw te boven gaan, zullen niet het aangename beeld geven dat velen verwachten.”

Dit verandert echter niets aan het feit dat vrouwen onrechtvaardigheden hebben geleden en nog steeds lijden. Wat wij dus werkelijk moeten weten, is: Hoe dienen mannen vrouwen te behandelen? Wat kunnen de resultaten zijn wanneer mannen vrouwen op de juiste wijze behandelen?

Om een antwoord op deze vragen te kunnen geven, is het goed eerst te onderzoeken hoe de man en de vrouw zijn gebouwd.