Onderzoek inzake psychotherapie

◆ Tegenwoordig hebben veel psychotherapisten — artsen die geestelijk en emotioneel gestoorde patiënten behandelen — de neiging neer te zien op de hulp die iemand buiten hun beroep aan mensen met emotionele problemen zou kunnen bieden. Maar hebben zij hier, met het oog op hetgeen er in het boek Research in Psychotherapy (Onderzoek inzake psychotherapie) uiteengezet wordt, goede reden voor? Het is geschreven door twee psychologen en werd in de uitgave van 21 december 1970 van het tijdschrift Journal of the American Medical Association door Dr. B.P. Lipton besproken.

Hij zette onder andere uiteen: „Er is geen enkel bewijs dat groepsbehandeling ook maar in enig opzicht beter of slechter is dan een individuele behandeling, dat de ene psychotherapeutische school beter is dan een andere, dat persoonlijke therapie de doeltreffendheid van de therapeut verhoogt, of zelfs dat ervaren praktizerende artsen beter werk verrichten dan mensen zonder ervaring. In werkelijkheid worden er verscheidene studies voorgelegd die erop wijzen dat mensen die geen beroepsopleiding genoten hebben niet minder doeltreffend of mogelijk zelfs beter werk verrichten dan goed opgeleide vakmensen!”

Wie kan er, met het oog op het voorafgaande, zeggen dat onzelfzuchtige, rijpe christelijke bedienaren niet doeltreffend kunnen zijn in het bieden van hulp aan mensen die rechtvaardigheid liefhebben en die met hun emotionele problemen naar hen toekomen? De feiten tonen aan dat zij vele en vele personen geholpen hebben door hen Jezus’ uitnodiging te doen toekomen: „Komt allen tot mij die zwoegt en zwaar beladen zijt, en ik zal u verkwikken. Neemt mijn juk op u en wordt mijn discipelen, want ik ben zachtaardig en ootmoedig van hart, en gij zult verkwikking vinden voor uw ziel.” — Matth. 11:28-30.