Het weerstandsvermogen van het leven getuigt van Gods wijsheid
VELE duizenden jaren bestaat er reeds dierlijk leven op aarde, zelfs al voordat de mens verscheen. Gedurende die tijd zijn er ontelbare generaties gekomen en gegaan. Sommige soorten of variëteiten zijn uitgestorven. Maar een groot aantal is tot op vandaag in leven gebleven, waarschijnlijk bijna alle soorten die vanaf de grote Vloed hebben geleefd.
In deze lange tijdsspanne zijn er grote gebieden door geweldige rampen getroffen en hebben ziekten het planteleven en het dierenleven en de menselijke bevolking geteisterd. Toch gaat het leven door. Bovendien zijn de fossielen die men heeft ontdekt praktisch identiek met de vormen die vandaag leven. Slechts hier en daar verschijnt er een kleine variatie, evenals er nu kleine variaties voorkomen bij bepaalde plante- en diersoorten die nu gelijktijdig bestaan. Hoe is het mogelijk dat er zo’n grote overlevingskans bestaat, terwijl het leven zo zwak lijkt en het voortplantingsmechanisme afhankelijk is van microscopisch kleine cellen en ook nog bijzonder ingewikkeld is? Het voortplantingsproces is, hoewel het ongelooflijk ingewikkeld is, in werkelijkheid zo stabiel dat het merendeel van de thans levende schepselen nog al zijn vermogens en functies bezit. De meeste baby’s bijvoorbeeld zijn na de geboorte levensvatbaar en bijna allen hebben normale ogen, armen, benen, inwendige organen en geestvermogens, en ook kunnen ze van al deze gaven een goed gebruik maken.
Dit alles getuigt van de wijsheid en de glorie van de Schepper. De „taaiheid” en het weerstandsvermogen van het leven, waarvan het door de eeuwen heen en onder allerlei omstandigheden blijk heeft gegeven, is er ook een aanwijzing voor dat het zijn voornemen is de aarde tot onbepaalde tijd met leven gevuld te laten zijn.
Is de weerstand tegen vergiften ontwikkeld?
Onder ingelichte personen is het bekend dat insekten en micro-organismen in de loop van de tijd een bepaalde weerstand schijnen te ontwikkelen tegen vergiften die worden gebruikt om ze te bestrijden. Insekten waartegen men eerst goed DDT kon gebruiken, worden er klaarblijkelijk immuun voor; sommige bieden zelfs weerstand aan dodelijke chemicaliën zoals blauwzuur. Op dezelfde wijze verliezen ook de zogenaamde „wondergeneesmiddelen” hun doeltreffendheid tegen de ziekteverwekkende microben bij de mens. Bepaalde infecties, syfilis en andere ziekten vereisen zelfs zwaardere doses en dan nog blijven ze hardnekkig. Van sommige bacteriën wordt vermeld dat ze hun weerstandsvermogen tegen penicilline tot het 16.000-voudige vergroot hebben.
Evolutionisten concluderen dat dit een bewijs van evolutie is. Is dit echter zo? Betekent deze algemeen verspreide immuniteit van de insekten en micro-organismen dat ze een weerstandsvermogen tegen de vergiften hebben ontwikkeld? Neen. Want het vergif doodde de levensvorm waartegen het werd gebruikt òf was ineffectief. Die welke gedood werden, konden geen weerstandsvermogen ontwikkelen, ook konden ze geen nageslacht voortbrengen dat immuun was, want ze waren dood. Het overleven van enige van de populatie betekent dat er sommige vanaf het begin immuun waren. Deze immuniteit was een genetische factor die bij de schepping in de soort was geplaatst, een factor die bij sommige van het nageslacht naar voren kon komen en bij andere niet. Dit geldt ook voor de menselijke genetica.
Er kan een vergelijking worden getrokken in verband met de begaafdheid in een familie. De vader en moeder tonen misschien geen enkel muzikaal talent, maar hun kind kan een genie op dit gebied zijn. Als zij teruggaan naar de voorouders van het kind, zullen de ouders misschien ontdekken dat de betovergrootvader ongewone muzikale talenten bezat. Het kwam in de familie niet meer naar voren tot op de achterachterkleinzoon van de man. Sommigen willen dit misschien een „mutatie” noemen, maar in werkelijkheid was de eigenschap al aanwezig in de erfelijkheidsfactoren.
Dit beginsel werd enige jaren geleden bewezen door de geneticus M. Demerec, op het Carnegie Instituut te Cold Spring Harbor, New York. Hij gebruikte voor zijn proefneming darmbacteriën, die op een vloeibare of een vaste, met agar-agar bereide, voedingsbodem gekweekt kunnen worden. Onder een temperatuur van ongeveer 37 graden Celsius delen deze cellen ongeveer iedere twintig minuten. Eén cel kan miljarden nakomelingen per dag voortbrengen.
Er werd streptomycine, een antibioticum, gebruikt om de groei van deze bacteriën te stoppen. Men ontdekte echter dat er op enkele miljarden een paar cellen bleven leven. Evolutionisten beweren dat er een mutatie (een plotselinge afwijking van het oudertype) plaatsvond, en dat dit een stap in het evolutieproces is. Maar deze gedachte wordt weerlegd door de werkelijke ontdekkingen bij deze onderzoekingen. Deze toonden aan dat er door de behandeling met streptomycine geen verandering in de erfelijkheidsstructuur werd teweeggebracht. De streptomycine doodde louter de niet-immune bacteriën en liet die waarop het geen vat had in leven.
Demerec ontdekte dat er in iedere grote cultuur een paar resistente bacteriën voorkwamen, zelfs als de cultuur daarvoor nog niet was blootgesteld aan streptomycine. Ongeveer één cel op miljard was in iedere generatie van nature resistent. Daarom had de streptomycine niet de zogenoemde „mutaties” teweeggebracht.
Toen werd het omgekeerde geval onderzocht. In de met streptomycine behandelde oplossing stierven de niet-resistente bacteriën uit, maar de resistente cellen bleven leven en brachten nakomelingen voort en werden nu verantwoordelijk voor de bevolkingsgroei. Niettemin waren er onder het nageslacht zevenendertig cellen op de miljard die van het standaardtype waren, dat wil zeggen gevoelig voor streptomycine. Vervolgens werd de overlevende populatie van de met streptomycine behandelde agens overgebracht naar een onbehandelde voedingsbodem. Wat gebeurde er? Nu begon de niet-resistente tak te gedijen en werd deze verantwoordelijk voor de bevolkingsgroei. De resistente tak deed het niet zo goed, maar de ertoe behorende cellen bleven net als in het begin toch bestaan, ongeveer één op de miljard.
De aarde zal altijd gevuld zijn met leven
Dit alles geeft blijk van het weerstandsvermogen en de taaiheid van het leven. Het verklaart waarom een epidemie het grootste deel van een bevolking kan uitroeien en toch sommigen onaangetast kan laten doordat zij een natuurlijke weerstand bezitten tegen de betrokken ziektekiemen. Bovendien zien wij met betrekking tot de mensheid dat ondanks de verwoestende uitwerking van een bijna 6000 jaar durende zondige toestand, er nog steeds goed gebouwde, knappe mannen en vrouwen, met een uitstekend verstand, worden voortgebracht.
Nu aanschouwen wij echter hoe de mens zijn eigen omgeving ruïneert. Er ontstaan allerlei bedreigingen van de gezondheid door voedseladditieven, vergiftiging van het voedsel, het water en de lucht, en ook vermeerdert met de dag de dreiging te zullen sterven door misdaad of oorlog. De mens is letterlijk bezig de aarde, als hem voldoende tijd zou worden gegund, onbewoonbaar te maken.
Maar het voornemen van de Schepper was dat deze aarde een plaats zou zijn die voor altijd door zowel mannen en vrouwen als dieren bewoond zou worden, God zegt dat hij in deze tijd, nu de aarde ontvolkt dreigt te raken, zal ingrijpen en ’hen zal verderven die de aarde verderven’. — Openb. 11:18.
Dus net zoals het leven altijd heeft bestaan, doordat Jehovah, de Bron van het leven, altijd heeft bestaan, is het ook zijn bedoeling dat het leven altijd op deze planeet zal blijven bestaan. — Ps. 90:2; 36:9.