Hij nam een andere soort van bediening op zich

OVER de gehele wereld vragen duizenden geïnteresseerde personen aan Jehovah’s getuigen of zij de bijbel met hen willen bestuderen. Dit schenkt het hart van de Getuigen vreugde. Een Getuige in Kansas vertelde bijvoorbeeld de volgende ervaring over een geestelijke:

„Een jongeman begon de vergaderingen in onze Koninkrijkszaal te bezoeken. Toen zijn moeder dit te weten kwam, werd zij boos en wilde dat haar zoon hiermee ophield.

Zij vroeg dus aan een Methodistenpredikant bij haar thuis te komen en met hem te praten. De jongen vroeg mij om bij hun bespreking aanwezig te zijn. Deze predikant kwam echter eerst bij mij. Na de situatie te hebben uitgelegd, zei hij dat hij bereid was te komen maar dat hij niet wilde redetwisten of debatteren. Hij merkte op dat hij diep respect voor Jehovah’s getuigen had wegens het voortreffelijke gedrag van twee van hen die bij hetzelfde bedrijf werkten als hij.

Toen de vastgestelde avond aanbrak, kwamen wij allen in het huis van de jongen bijeen. Tijdens ons gesprek rees de vraag over oorlog en christelijke neutraliteit. Zijn moeder beweerde dat als iemand in een land woonde, hij voor dat land diende te vechten. De predikant verraste haar echter door te zeggen dat hij niet voor militaire dienst was opgeroepen maar dat hij niet wist wat hij doen zou als hij opgeroepen werd.

Wij kwamen hierna nog meerdere malen bij elkaar en op de laatste bijeenkomst demonstreerde ik onze bijbelstudiemethode. Er zaten veel familieleden van de jongen bij. Naarmate onze bespreking ten einde liep, werd het heel duidelijk dat de meesten van hen hun geest voor Gods waarheid hadden gesloten. Toen leunde de geestelijke naar mij over en fluisterde: ’Ik denk niet dat iemand anders hier ermee verder zal gaan de bijbel met u te bestuderen, maar zou u met slechts één persoon willen studeren.’

Of ik dat wilde? Natuurlijk! Op maandagavond kwamen wij bij elkaar. Vaak duurde de bijbelstudie drie uur. Het werd duidelijk dat de Methodistenpredikant Gods Woord innig liefhad en er werkelijk in geloofde. Hij was ook van mening dat een prediker zo niet in zijn gehele levensonderhoud dan toch in een deel ervan moest voorzien, om welke reden hij een wereldse betrekking genomen had. Toen hij de belangrijkheid van Gods naam leerde kennen, begon hij deze al snel te gebruiken. Het duurde niet lang of hij besefte dat veel van de leerstellingen van zijn kerk niet met de Heilige Schrift overeenstemden.

Gedurende al de tijd dat deze predikant de bijbel met mij bestudeerde, ging hij met zijn religieuze activiteiten door. In zijn preken gebruikte hij de dingen die hij leerde. Toen wij bij het punt kwamen dat het noodzakelijk is zich van valse religie af te scheiden, bespraken wij hoe fout het was bij een organisatie te blijven waarvan men wist dat deze leugens onderwees (2 Kor. 6:14-18). Hij zei dat hij het kerkje niet graag in de steek liet en dat hij sommigen door zijn preken hielp. Ook sprak hij vaag over een vergadering met het kerkbestuur om uit te treden maar het weer was erg slecht geweest. Ja, deze oprechte Methodistenpredikant voerde een hevige strijd met zijn geweten.

Op een maandagavond deelde hij uiteindelijk mee dat hij uit zijn kerk getreden was. Ik was verschrikkelijk blij! En deze man die eens een seminarie bezocht had, verheugde zich er nu in aan onze theocratische bedieningsschool deel te nemen. Ongeveer een maand later ging hij met mij mee in de van-huis-tot-huisbediening.

Wat ben ik blij dat ik heb mogen meemaken hoe deze predikant, die vroeger een pilaar van zijn kerk was, de ware aanbidding opgenomen heeft. Zijn diepe liefde voor Gods Woord en het goede gedrag van de Getuigen hebben hem geholpen deze levenreddende stap te doen. Hoewel zijn vrouw hem eerst tegenstond, begon ook zij te studeren. Zij werden beiden als symbool van hun opdracht aan God gedoopt. Wat gebeurde er met de jongeman? Ook hij werd gedoopt en schept er vreugde in Jehovah te dienen.”