Fransen geschokt door houding van geestelijkheid ten opzichte van de moraal

DE EERSTE televisie-uitzending in de reeks toonde waarom de Franse nationale televisie gedeelten ervan had aanbevolen als ’alleen voor volwassenen’. Het was schokkend, zelfs voor vele volwassen katholieken. Speciaal was dit het geval met het gedeelte over de moraliteit; en het begon toen de camera op Nederland werd gericht.

Een inleidend beeld toonde een Nederlandse katholieke kerk versierd met planten, bloemen, een aquarium en een volière. Een beleefde vraag naar de reden van dit tamelijk ongewone decor voor een katholieke kerk bracht de plaatselijke priester ertoe te antwoorden dat de Mis „een festival is, niet zoals in Solesmes [het centrum van de Franse, benedictijnse monniken, specialisten in de Gregoriaanse zang], maar zoals bij Woodstock [het toneel van een reusachtig hippie ’pop’-festival in de Verenigde Staten]!”

Maar dit was slechts het begin. Er wachtten de Frans-sprekende televisiekijkers in Frankrijk, België en Zwitserland nog meer verrassingen. Enkele beelden later, waarbij werd overgegaan tot het onderwerp van de biecht, gaf de televisiecommentator de toestand in Nederland als volgt weer: „De mensen biechten nauwelijks meer, hetgeen hoofdzakelijk is gekomen doordat Nederland door een golf van seksuele vrijheid is overspoeld, zodat de mensen niet meer weten wat nu precies een zonde op seksueel gebied is.”

Een parochiepriester gaf toe dat de Katholieke Kerk medeverantwoordelijk is voor deze morele achteruitgang. Hij merkte op dat ze katholieke psychiaters en psychologen toestond de morele maatstaven te verlagen.

De grootste schok

De grootste schok kwam hierna. De televisiekijkers zagen en hoorden bewijzen dat de Katholieke Kerk niet alleen stilzwijgend seksuele immoraliteit door de vingers ziet, maar zelfs seksuele perversiteiten!

De kijkers vernamen dat er in Amsterdam een „parochie” is die geheel uit katholieke homoseksuelen bestaat. De priester die bij hen „de dienst verricht” werd gevraagd: „Kunnen homoseksuelen christenen zijn net als ieder ander?” Hij antwoordde: „Ja, daar ben ik van overtuigd, en dat is ook de mening van alle leden van onze groep die hier in Nederland tien jaar onder homoseksuelen hebben gewerkt.”

Deze priester maakte bekend dat er in een Nederlandse katholieke kerk ten minste twee „huwelijken” zijn gesloten tussen homoseksuelen. Toen hem werd gevraagd naar de juistheid van zulke ceremoniën, voegde hij eraan toe: „Als twee homoseksuelen erom verzoeken, dan ben ik van mening dat een priester hen kan zegenen.”

De toekijkende Frans-sprekende katholieken konden nauwelijks hun ogen en oren geloven. Maar het ergste moest nog komen. Zij kregen vervolgens het beeld te zien van een katholieke priester die zonder schaamte op de televisie toegaf dat hijzelf homoseksueel was! Het interview verliep als volgt:

Verslaggever: „Daar homoseksualiteit niet langer als een zonde wordt beschouwd, heeft pater ———, een priester uit de studentenparochie, verkozen openhartig te zijn. Pater ———, u bent priester. U behoort ook tot de C.O.C., een homoseksuele organisatie.”

Priester: „Ja.”

Verslaggever: „Bent u een homoseksueel?”

Priester: „Ja.”

Verslaggever: „Hoe lang is het in het openbaar bekend dat u een homoseksueel bent?”

Priester: „Niet lang, zes maanden.”

Verslaggever: „Heeft deze situatie enige reactie teweeggebracht van de zijde van uw bisschop? Het moet zeker wel de eerste keer zijn dat een priester in het openbaar heeft bekend dat hij een homoseksueel en een actief lid van een homoseksuele organisatie is.”

Priester: „Nee, de bisschop heeft nog niet gereageerd.”

Verslaggever: „Vindt u zichzelf, bezien door het oog van anderen, als priester evengoed als iedere andere priester?”

Priester: „Ja, natuurlijk! Waarom niet?”

Het commentaar van een bisschop en een kardinaal

Na dit verbazingwekkende gesprek vroeg de tv-verslaggever aan een Nederlandse bisschop wat hij zou doen als een priester in zijn diocees in het openbaar zou bekennen dat hij een homoseksueel was.

Veel katholieken die het programma bekeken, verwachtten ongetwijfeld dat deze prelaat zonder aarzelen zou antwoorden: „Ik zou hem onmiddellijk afzetten!” In plaats daarvan zagen en hoorden zij hoe de bisschop „eromheen draaide” en hoorden zij hem zeggen: „Het is erg moeilijk voor mij om daarop te antwoorden. Als zo’n situatie zich zou voordoen, zou ik de priester moeten bezoeken om te beslissen of zijn toestand schokkend is voor de gelovigen.” Toen hem werd gevraagd of hij persoonlijk door zo’n situatie was geschokt, stamelde hij: „Het is . . . het is . . . het is voor mij geheel nieuw.”

De bisschop die rechtstreeks bij dit geval betrokken was, had niets gedaan in verband met de priester die een openlijke homoseksueel was. Deze tweede bisschop, die werd geïnterviewd, was òf niet geschokt door de situatie òf niet moedig genoeg om het te zeggen. Wat een voorbeeld voor oprechte katholieken!

Eén hoop bleef nog over voor de hiërarchie van de Katholieke Kerk om openlijk voor rechtvaardige bijbelse beginselen uit te komen en zich uit te spreken tegen immoraliteit die door leden van de geestelijkheid was begaan en toegelaten. Die hoop was de Franse kardinaal Daniélou, die gedurende het gehele programma in de studio had gezeten. De tv-verslaggever stelde de volgende vraag aan de kardinaal: „Eminentie, wat is uw reactie nadat u deze reportage over Nederland hebt gezien?”

Wat een geweldige gelegenheid om christelijke beginselen te verdedigen! En wat was het daarom een diepe teleurstelling voor oprechte katholieken toen zij deze hooggeplaatste prelaat hoorden filosoferen en daarna hoorden schipperen ten aanzien van bijbelse beginselen! De kardinaal zei: „Ik geloof dat homoseksualiteit een probleem is dat door de Kerk zorgvuldig bestudeerd moet worden vanwege het duidelijk dramatische karakter ervan; aan de andere kant is het duidelijk dat een homoseksueel volkomen het recht heeft om tot de Kerk te behoren en te geloven.”

Ofschoon hij later toegaf dat homoseksualiteit niet ’normaal’ is, veroordeelde deze Franse kardinaal het geen enkele keer, daarbij klaarblijkelijk vergetend dat deze praktijk in katholieke bijbels als „vuyligheyd”, „onterende driften” en „smadelijke instincten” wordt betiteld. — Rom. 1:26-32, van Winghevertaling; Petrus Canisiusvertaling.

Na dit programma schreef een oprechte, jonge, katholieke vrouw in Lyon het volgende in een open brief aan kardinaal Daniélou: „Eminentie, zou het in verband met deze vertoning van verwerpelijke theorieën op het gebied van de seksualiteit en in het bijzonder op het gebied van de homoseksualiteit, zoals we gisteren op de televisie hoorden, niet passend zijn geweest als u van uw stoel was opgesprongen en luid en duidelijk van uw afkeuring en walging blijk had gegeven? . . . Ik huilde bijna van schaamte!” Dit werd in de pers gepubliceerd, in Le Progrès de Lyon.