Wat er gaande is in verband met kerkdiensten
HEBT u ook opgemerkt dat de kerkdiensten de laatste jaren aanzienlijke veranderingen hebben ondergaan? Bijna alle religieuze richtingen zijn erdoor beïnvloed.
Een van de jongeren merkte onlangs op: „Ik weet niet wat er met de kerk die ik als kind heb gekend, is gebeurd. Alles is zo modern, zo . . . jazzachtig geworden.” Zijn er ook in de kerkdiensten die u bezoekt veranderingen gekomen?
Waarschijnlijk wel, en ongetwijfeld hebben andere kerkdiensten in uw omgeving ook dergelijke veranderingen ondergaan. U zult echter verbaasd zijn te horen hoever die veranderingen op veel plaatsen zijn gegaan.
Wat er gaande is
In de New York Times werd een moderne kerkdienst beschreven: „Er hing een zwaar rookgordijn over 300 gemaskerde episcopalen die op de marmeren vloer opeengedrongen zaten. Het bonzen van een versterkte hartslag weergalmde door de stenen gewelven . . . een rood schijnwerperlicht flitste door de nevel en dan een wit licht. . . . De hartslag werd vervangen door het ritme van een basgitaar toen jonge meisjes de gemeente binnenkwamen, de mensen overeind trokken, hun maskers afnamen en begonnen te dansen.”
Een zelden voorkomende, op zichzelf staande gebeurtenis, zegt u? De krant vermeldde: „Kerkdiensten met ’rock’ zoals deze zijn tegenwoordig gewoon.” Ja, veel kerken hebben zulke evenementen ingevoerd om een dalend kerkbezoek nieuw leven in te blazen. Zelfs over de radio van Vaticaanstad heeft men het geluid van beatmuziek kunnen horen en van een popzanger die het liedje „God is dood” aanhief.
In São Paulo, Brazilië, stond in het nieuwsblad Journal da Tarde een verslag over de vleierijen en loftuitingen aan het adres van een popzanger in een kathedraal, en de redacteur merkte op: „Een paar jaar geleden zou niemand het voor mogelijk hebben gehouden zo’n schouwspel te kunnen meemaken. Tegenwoordig schijnt dit alles echter heel normaal te zijn. Het gevolg is dat de mensen . . . niet meer het verschil zien tussen een tempel en een groep televisiekijkers met hun fans.”
Het opmerkelijke is dat het juist de religieleiders zijn die het initiatief tot zulke nieuwigheden hebben genomen. Onlangs kwamen 450 afgevaardigden van geestelijkheid en leken bijeen voor de 45ste jaarlijkse Brits-Columbiaconferentie van de Verenigde Kerk van Canada. De Sun uit Vancouver meldde: „Zij omringden elkaar met balonnen. Zij schreeuwden om meer ’rock’-muziek — en brulden hard genoeg om zelfs de Aartsengel doof te maken.” Is het te verwonderen dat de mensen in de war raken?
Wat dient het doel van religieuze diensten te zijn? Is het niet de bijbel te bestuderen en meer te weten te komen over God? Is dit echter werkelijk het hoofddoel van hedendaagse kerkdiensten? Misschien denkt u er net zo over als de vrouw die in Redbook van maart 1969 schreef: „Ik wil een kerkdienst waar God het hoofdthema vormt. . . . Maar ik vind Hem niet veel meer in de kerk.”
Velen zijn vertoornd
Het is een feit dat velen hun kerkdiensten onbevredigend vinden. In een bepaalde parochie in Italië uitten de gelovigen krachtig hun misnoegen over de ’beatmis’ waarin de gebeden werden afgewisseld door liederen met begeleiding van gitaren en orgel. „De ruzies leidden al snel tot wanordelijkheden die slechts door tussenkomst van de politie konden worden beslecht”, zo meldde Il Messaggero.
Zelfs de officiële veranderingen in de mis zoals die voor gebruik in alle katholieke kerken vanaf november 1971 door de paus zijn voorgeschreven, stuiten bij veel katholieken op krachtige tegenstand. Toen de veranderingen op 30 november 1969 voor het eerst in de kerken van Italië werden ingevoerd, waren de godsdienstige meningen alom verdeeld. Er dwarrelden protestblaadjes op het Sint-Pietersplein zelfs toen paus Paulus de menigte om inschikkelijkheid ten aanzien van „deze nieuwe rite” verzocht.
Het is duidelijk dat in de kerken der christenheid alom verwarring en onrust heerst. Ze worden door de zucht naar verandering heen en weer geslingerd als een schip dat zijn meerkabels is kwijtgeraakt. Ze hebben geen duidelijke richtlijnen. Wetten welke men gisteren voorschreef, zijn vandaag niet meer geldig en dus concluderen de mensen dat de wetten van vandaag morgen wel niet meer van toepassing zullen zijn. Zelfs de bijbel wordt niet langer als autoriteit aanvaard.
De veranderingen die er in de kerken gaande zijn, hebben zonder twijfel tot hun snelle verval bijgedragen, maar er zijn nog meer redenen voor het verval van de kerken.