Hecht u waarde aan uw leven?

Heeft het enige zin het leven door onnodige risico’s in gevaar te brengen? Waarom dient men voorzichtig te zijn?

HET leven is een zeer kostbaar bezit. Als wij leven, kunnen wij van vele dingen genieten. Zonder het leven kunnen wij nergens van genieten.

Het leven brengt weliswaar moeilijkheden mee, doch ondanks dit wil iedereen die bij zijn verstand is, leven. De mensen verkiezen het leven boven de dood.

Steeds meer mensen zijn echter teleurgesteld over de wijze waarop het in deze wereld toegaat. Behalve persoonlijke problemen zien zij vrijwel overal waar zij kijken toenemende problemen — oorlogen, snel stijgende misdaadcijfers, inflatie, spanningen tussen de rassen, armoede en honger. Dit alles heeft een deprimerende uitwerking. Velen zoeken een uitweg.

Sommigen vinden deze uitweg door dingen te doen waarvan zij denken dat ze hun ’kicks’ geven. Zij zoeken sensatie als tegenwicht tegen de onaangename wereld waarin zij leven. Dit is vooral met veel jonge mensen het geval. Steeds meer van hen zijn van mening dat er niets anders is om voor te leven dan te ’eten, te drinken en vrolijk te zijn’.

Op zoek naar sensatie gaan sommigen zover dat zij deelnemen aan ’zelfmoord’-spelletjes. Eén zo’n spel is, met de auto in volle vaart recht op elkaar in te rijden. Degene die het eerst uitwijkt is ’laf’. Anderen spelen ’Russische roulette’, waarbij er één kogel in een revolver wordt gedaan, de kamers worden rondgedraaid en de trekker wordt overgehaald. U hebt waarschijnlijk berichten in de pers gezien over mensen die door zulke ’spelletjes’ gewond of gedood werden.

De meeste mensen willen een interessanter leven. Verbetert iemand de situatie echter door ernstig gewond of gedood te worden? Hoe weinig men daarvóór ook van het leven genoten mag hebben, men zal er nog minder van genieten als men ernstig gewond is en helemaal niet als men dood is. De bijbel toont aan dat er in de dood „geen werk noch overleg noch kennis noch wijsheid” is en Gods Woord voegt eraan toe: „Wat de doden betreft, zij zijn zich van helemaal niets bewust.” — Pred. 9:5, 10.

Autorijden

Er zijn natuurlijk maar weinig mensen die zulke zelfmoordspelletjes met auto’s of ’Russische roulette’ spelen. Velen zijn er in hun normale manier van rijden echter angstwekkend na aan toe. Uit de statistieken blijkt dat de twee voornaamste oorzaken van auto-ongelukken met dodelijke afloop of waarbij iemand gewond raakt zijn: 1. Het overschrijden van de maximumsnelheid; en 2. roekeloos rijden. Deze oorzaken zijn aansprakelijk voor een heel groot deel van de meer dan 50.000 personen die elk jaar alleen al in de Verenigde Staten jaarlijks bij auto-ongelukken het leven verliezen en van de verscheidene miljoenen die daarbij gewond worden.

Wat valt er te zeggen over de rijgewoonten van jonge mensen? Het blad Attitudes and Platitudes verklaart: „Jonge autobestuurders hebben een bijzonder slechte reputatie. Om hun reputatie nog slechter te doen lijken, is het percentage ongelukken met dodelijke afloop waarbij jonge autobestuurders betrokken zijn altijd hoger dan het percentage zonder dodelijke afloop.” Het tijdschrift Time bericht: „Verkeersongelukken zijn de voornaamste doodsoorzaak bij jonge mensen tussen de 16 en 24 jaar. Hoewel jonge autobestuurders slechts een achtste van alle geregistreerde autobestuurders vormen, zijn zij verantwoordelijk voor een derde van alle ongelukken met dodelijke afloop.” Daarom zijn de verzekeringspremies in de Verenigde Staten voor jonge autobestuurders ook veel hoger.

Jonge mensen willen dat anderen ’het precies zeggen zoals het is’. Welnu, het is zo dat het aantal jonge autobestuurders dat om het leven komt epidemische proporties heeft aangenomen. Ja, elk jaar komen in de Verenigde Staten meer jonge autobestuurders om het leven bij auto-ongelukken dan in de oorlog in Vietnam!

De onderzoeker Dr. S. Schuman zei: „De gevaarlijkste jonge autobestuurder is degene die alleen in zijn auto zit, want hij neemt in zijn eentje ontstellende risico’s.” Er is gebleken dat jonge autobestuurders een auto vaak gebruiken om ’af te reageren’, om een probleem op school, thuis of op hun werk kwijt te raken.

Zal het veroorzaken van meer problemen andere problemen echter oplossen? En het veroorzaken van meer problemen, dàt is nu precies wat een groeiend percentage van hen die op sensatie uit zijn of hun frustraties tijdens het rijden willen kwijtraken, doen. Steeds meer van deze mensen raken betrokken bij verkeersongevallen met dodelijke afloop of waarbij mensen verminkt worden. Hoeveel sensatie kan iemand beleven als hij invalide of dood is?

Druggebruik

Een gewoonte die steeds meer wordt nagevolgd, is het gebruik van drugs om ’kicks’ te krijgen of aan de werkelijkheid te ontsnappen. Is dit echter inderdaad het resultaat dat men ermee bereikt?

Dit lijkt in het begin misschien zo, maar vroeg of laat verflauwen de ’kicks’ en wordt de werkelijkheid veel erger. Deze gevolgen zijn onvermijdelijk; men kan er niet aan ontkomen. Als het leven voordat men drugs gebruikte niet erg opwindend was en men het moeilijk aan kon, is het nog minder opwindend en nog moeilijker nadat men aan drugs verslaafd is geraakt.

Dit geldt in vele opzichten. Degene die aan drugs verslaafd is, bemerkt om te beginnen dat zijn gezondheid achteruit gaat. Hij kan niet meer zo van simpele genoegens zoals eten en drinken genieten, die als men matig is een genot kunnen zijn. Velen die aan drugs verslaafd zijn, stelen, bedriegen en liegen om aan geld voor hun dure gewoonte te komen. Het kan zelfs zijn dat zij hiervoor mensen in roofovervallen verwonden of doden. Zij leven in voortdurende vrees voor de politie en het loopt voor steeds meer van deze mensen uit op een smartelijke dood. De New York Times berichtte: „In 1966 stierven in New York 33 tieners nadat zij heroïne hadden gebruikt. Verleden jaar steeg het aantal tot 72. Maar in drie maanden — juni, juli en augustus — stierven er dit jaar 71.”

Vraagt u maar aan iedereen die lange tijd aan drugs verslaafd is of zijn leven door het gebruik van drugs verbeterd is. Als hij naar waarheid antwoordt, zal hij toegeven dat dit niet het geval is. Hoe zou het ook anders kunnen? Draagt het tot iemands geluk in het leven bij als hij in conflict komt met de wet, steelt, in de gevangenis terechtkomt, zijn gezondheid verwoest en door zielsangst wordt gekweld? Is het niet dwaas drugs te gebruiken om aan de werkelijkheid te ontkomen als de werkelijkheid hierdoor nog erger wordt?

Sport

Het woord „sport” betekent volgens één woordenboek: „Afleiding; ontspanning, aangenaam tijdverdrijf.” Beschouwt u bezigheden waarbij verminken en doden betrokken is echter als aangename ontspanning? Bij sommige takken van sport wordt nu juist een dergelijke minachting voor de waarde van het leven aan de dag gelegd.

Boksen is bijvoorbeeld zo’n sport waar minachting voor de gave van het leven wordt getoond. De opzet ervan is lichamelijk letsel toe te brengen, zijn tegenstander bewusteloos te slaan. Hoewel dit jonge mensen misschien een weg naar roem of fortuin toeschijnt, ongeacht de blessures die men oploopt of veroorzaakt, moet u zich eens afvragen: Hoeveel van de duizenden die in de loop der jaren gebokst hebben, kunt u opnoemen die roem en fortuin hebben verworven? Heel weinig. Velen werden echter bewusteloos geslagen en zowel geestelijk als lichamelijk verminkt. Sommigen zijn als rechtstreeks gevolg van de slagen die zij in de ring opliepen, gedood.

Deze „sport” kan in geen enkel opzicht worden beschouwd als iets waardoor eerbied voor het leven wordt getoond. Jezus Christus zei: „Zoals gij wilt dat de mensen u doen, doet hun desgelijks” (Luk. 6:31). Wilt u dat iemand u met zijn vuisten bewerkt totdat u bewusteloos bent? Dient u dat hem dan te doen als u waarde aan de gave van het leven hecht?

Worstelen wordt door velen als een „veilige” sport beschouwd. Toch is ook hier de bedoeling iemand anders lichamelijk letsel toe te brengen of althans die indruk te wekken. En het heeft ook vaak letsel tot gevolg. Een beroemde worstelaar in Engeland die er nog niet zo lang geleden mee is opgehouden toen hij een van Jehovah’s getuigen werd, gaf dit toe toen hij zei: „Ik kan er niet mee doorgaan mensen te verwonden. Het is verkeerd. Ik weet wel dat een heleboel ervan ’show’ is maar toch worden wij soms geblesseerd. Soms doe ik mensen pijn. In plaats daarvan moest ik eigenlijk liefde en vriendelijkheid betonen.”

Hoogst gevaarlijk

Nog levensgevaarlijker zijn sommige andere activiteiten die als „sport” worden betiteld.

Hiertoe behoren autoraces. De wagens worden tot de hoogst mogelijke snelheid opgevoerd. Er vinden echter geregeld ongelukken plaats waarbij coureurs verminkt of gedood worden doordat zij de macht over het stuur verliezen. In de Grand Prix van Italië werd eens een beroemd coureur gedood toen zijn racewagen van de baan afschoot. Dit was echter niet het enige. Zijn auto dook in de menigte toeschouwers en vijftien van hen werden gedood, terwijl anderen gewond werden. En een racewagen die op de toeschouwers in Le Mans, in Frankrijk, inreed doodde 85 mensen!

Alpinisme is voor velen een populaire „sport”. Met alpinisme of bergbeklimming bedoelen wij niet een voettocht langs veilige paden maken hetgeen miljoenen over de hele wereld doen. Wij bedoelen het bestijgen van bergen met behulp van touwen, pennen en andere speciale uitrustingsstukken en het bedwingen van steile bergwanden en met ijs bedekte toppen. Eén tragedie op de McKinley, de hoogste top van Noord-Amerika, kostte aan zeven van een groep van twaalf bergbeklimmers het leven. Na de ramp zei één deskundige: „Het is verbazingwekkend dat niet meer mensen op de McKinley om het leven komen als men bedenkt dat er in de Alpen elke zomer 400 mensen omkomen.”

Een van de dingen in verband met alpinisme is ook nog dat sommigen er bevroren vingers en tenen van overhouden, die dan geamputeerd moeten worden. Het kan ook zijn dat zij ten gevolge van een val weken of zelfs maanden met gebroken ledematen aan bed gekluisterd zijn en misschien zelfs blijvend invalide worden. Wordt iemands vreugde in het leven op deze wijze verhoogd? Zou men, met het oog op het altijd aanwezige gevaar ernstig gewond of gedood te worden, kunnen zeggen dat deze tak van „sport” blijk geeft van een juiste eerbied voor de gave van het leven? Zou het niet beter zijn op veilige paden te blijven en elk jaar opnieuw van de majestueuze bergen te genieten die God heeft geschapen?

Tienduizenden doen aan parachute-springen. Zij springen hoog in de lucht uit een vliegtuig, maken een vrije val met snelheden van meer dan 160 kilometer per uur en trekken dan aan het koord van hun parachute. Bij één sprong werden achttien parachutespringers op een hoogte van ongeveer 6000 meter geparachuteerd. In een vrije val vielen zij met een snelheid van 200 kilometer per uur als een schietlood in een wolkendek dat zich op 1200 meter hoogte bevond. Toen zij door dit wolkendek heen kwamen, ontdekten zij tot hun ontzetting dat zij op een verkeerde plaats waren neergelaten. Zij bevonden zich boven de ziedende golven van het Eriemeer in plaats van boven een landingsterrein. Zestien van de achttien verdronken. Een van de twee overlevenden verklaarde: „Ik spring nooit weer.”

Rekening houden met anderen

Wat vaak over het hoofd wordt gezien als men nodeloze risico’s neemt, is dat men niet alleen zelf letsel kan oplopen. Menig keer worden anderen gewond of gedood, met inbegrip van personen die wel grote waarde aan hun leven hechten. En hoe denkt u over het leed dat verwanten of gezinsleden van degenen die bij het nemen van onnodige risico’s gewond raken of om het leven komen wordt aangedaan? Wat zullen zij doen? Ook hun leven kan grotendeels verwoest zijn.

Misschien bent u iemand die geen onnodige risico’s neemt in verband met uw leven. U hecht misschien veel waarde aan uw leven, maar hoe beziet u dan — hetgeen hier eveneens mee te maken heeft — de zogenaamde „practical jokes”? Sommigen houden er namelijk de gewoonte op na, anderen uit lust naar sensatie een poets te bakken. Vindt u dat dergelijke mensen rekening houden met het welzijn van anderen?

Vindt u het bijvoorbeeld attent iemands stoel onder hem uit te trekken op het moment dat hij wil gaan zitten? Dit kan weliswaar hilariteit verwekken maar het heeft ook wel eens blijvend letsel tot gevolg. Als het u werd aangedaan en anderen lachten om u terwijl u pijn had en u geen houding wist te geven, zou u het dan als een grap beschouwen? Wat doet het niet veel prettiger aan als iemand daarentegen vriendelijk een stoel aangeschoven krijgt als hij bijvoorbeeld aan tafel wil gaan zitten!

Er zijn mensen die er niets kwaads in zien om iemands hoofd omlaag te drukken als hij uit een fontein aan het drinken is. Dit heeft echter letsel aan mond en tanden veroorzaakt. Zou het voor allen echter niet veel prettiger zijn in plaats daarvan de fontein voor iemand anders open te houden? Sommigen vinden het ook leuk anderen aan het schrikken te maken. Hiervan hebben sommige slachtoffers echter een hartaanval gekregen.

Door dergelijke „grappen” uit te halen die schaamte, letsel en misschien zelfs de dood tot gevolg hebben, wordt niet werkelijk het welzijn van anderen beoogd. De bijbel verklaart dan ook: „Net als een waanzinnige die vurige projectielen, pijlen en dood afschiet, zo is de man die zijn naaste heeft bedrogen en heeft gezegd: ’Had ik geen plezier?’” — Spr. 26:18, 19.

Thans zeer onverstandig

Vooral nu is het zeer onverstandig het leven van uzelf of van iemand anders nodeloos in gevaar te brengen. Waarom thans meer dan ooit? Omdat Gods geïnspireerde profetische Woord duidelijk aantoont dat wij het einde van dit goddeloze samenstel van dingen naderen. Er zal weldra, door een rechtstreekse daad van God, een eind aan worden gemaakt (Zef. 3:8). Daarna zal hij een geheel nieuwe ordening zonder de bedroevende toestanden van thans invoeren. — 2 Petr. 3:10-13.

Jehovah God verschaft eveneens een regering voor zijn nieuwe ordening, één regering, die vanuit de hemel regeert en zich werkelijk om de mensen op aarde bekommert. Ze zal voor het eeuwige welzijn van al haar onderdanen werken en zegeningen verschaffen waartoe geen enkele menselijke regering in staat is — gezondheid, geluk, interessant en produktief werk, een einde aan oorlog en spanningen tussen de rassen, een einde aan armoede, honger en zelfs aan de dood. Dat is de regering of het koninkrijk waar Jezus Christus zijn volgelingen om leerde bidden. — Matth. 6:9, 10.

Wie in Gods naderbij komende nieuwe ordening wil leven, zal zijn leven dus niet in gevaar brengen louter om een ’kick’ te krijgen of uit sensatie ergens aan mee te doen. Hij zal beseffen dat hij God moet dienen om de beloning van eeuwig leven te ontvangen: „Wie de wil van God doet, blijft in eeuwigheid” (1 Joh. 2:17). Hij beseft dat hij God niet zo goed kan dienen als hij verminkt is, en hij kan God helemaal niet dienen als hij tijdens een geheel onnodige bezigheid omkomt.

Hecht u waarde aan uw leven? Wilt u eeuwig leven als het paradijs op aarde wordt hersteld? Besef dan dat de Gever van het leven, Jehovah God, allereerst recht op uw gezondheid en leven heeft (Hand. 17:24, 25; Rom. 6:23). Hecht met het oog hierop waarde aan uw leven. Behoed het naar uw beste vermogen. Besef dat God u verantwoordelijk stelt voor de wijze waarop u de kostbare gave van het leven gebruikt.

[Illustratie op blz. 4]

Toont men door het nemen van zulke risico’s respect voor het leven van anderen?

[Illustratie op blz. 5]

Maakt het gebruik van drugs het leven interessanter — of moeilijker?

[Illustratie op blz. 6]

Door één stoot kunt u bewusteloos worden geslagen — of het leven verliezen. Is dit christelijk?

[Illustratie op blz. 7]

Van een groep van achttien op sensatie beluste parachutespringers verdronken er zestien toen zij in het water terechtkwamen

[Illustratie op blz. 8]

Hebt u zo wel eens een val gemaakt? Vond u het grappig? Had u niet lelijk terecht kunnen komen?