Vrede in het Verre Oosten — Wanneer?

DE „VREDE OP AARDE”-CONGRESSEN GEVEN HET ANTWOORD

IN TAL van landen in het Verre Oosten heerst heel wat sociale beroering. Moderne denkbeelden en oude tradities komen met elkaar in botsing. Het materialisme en de materialistische levenswijze wenken miljoenen van het eenvoudige boerenleven naar reusachtige steden. De eeuwenoude rust van het Oosten schijnt te verdwijnen.

Politieke spanningen die vrees en bezorgdheid veroorzaken, vergroten de sociale beroeringen. De meeste landen hebben hun interne moeilijkheden, en in sommige bestaan stamveten die van tijd tot tijd tot bloedige uitbarstingen komen. Bovenal is er de toenemende dreiging van China’s kernmacht.

Kunnen vrede en een vredelievende houding het in dit deel van de wereld ooit winnen? Is het mogelijk dat nationale en stamgroepen de een of andere gemeenschappelijke hoop kunnen vinden die krachtig genoeg is om alle geschilpunten die hen thans scheiden, opzij te zetten? Kunnen zij bijeenkomen en reden vinden elkaar te vertrouwen en elkaar te helpen op een weg die tot vrede leidt?

In het laatste gedeelte van het jaar 1969 kregen velen in het Verre Oosten reden te hopen dat het antwoord op die vragen „ja” is. Hoe kwam dit? Door de invloed die de internationale „Vrede op aarde”​-congressen van Jehovah’s getuigen op grote bevolkingscentra in het Oosten hadden. Uit de ene stad na de andere kwamen berichten die melding maakten van belangstelling, ja, verbazing van tallozen die de Getuigen tot dusverre nogal geringschattend hadden bejegend. Om deze ontwikkelingen goed te begrijpen, is het nuttig te beschouwen wat er in de congressteden heeft plaatsgevonden.

Zuid-Korea hoort over blijvende vrede

Het congres in Seoel, de hoofdstad van Zuid-Korea, is hiervan een voorbeeld. Op de eerste middag luisterden meer dan 14.500 personen naar de toespraak „Loyale voorstanders van het Woord van God”. Blij aanvaardden zij het nieuwe boek Is de bijbel werkelijk het Woord van God? in het Koreaans, dat door de spreker aan het eind van zijn toespraak verkrijgbaar werd gesteld.

Zowel in de toespraak als in het boek werd er de nadruk op gelegd dat „niet het op de bijbel gebaseerde christendom, maar de christenheid met haar verdeelde kerken . . . de schuld [moet] dragen voor het vooroordeel dat miljoenen mensen tegen de bijbel hebben”, waardoor het hun belet wordt vrede met God te verkrijgen. Zonder die vrede kan er geen werkelijke vrede tussen mensen en natiën bestaan.

Evenals op al deze congressen in het Zuidzeegebied, werd de belangstelling van de congresgangers verhoogd doordat één of meer bestuursleden van het Wachttorengenootschap uit Brooklyn een aandeel aan het programma hadden.

De afgevaardigden hoorden heel wat interessante ervaringen. Eén Getuige vertelde bijvoorbeeld dat hij een soldaat in het Zuidkoreaanse leger was die in de Verenigde Staten een speciale opleiding als raketdeskundige kreeg toen hij voor het eerst met de bijbelse boodschap van vrede in aanraking kwam. Nu is hij, in plaats van raketten op grote stadsbevolkingen te richten, een verdediger van de vrede onder mensen van alle natiën en rassen.

Een hoogtepunt van de maandagmiddag was de toespraak getiteld „Vrede met God te midden van de ’grote verdrukking’”. Jazeker, vrede met God is uiterst noodzakelijk in een wereld zonder vrede! De aandachtige toehoorders vernamen dat het van alle tijden thans de gelegen tijd is zich met de altijdlevende God die de naam Jehovah draagt, vertrouwd te maken. Die vertrouwdheid is niet de sleutel tot een oppervlakkige wereldse vrede, maar tot een duurzame, blijvende vrede onder de mensen.

Het aantal personen dat op dit congres als discipelen van de „Vredevorst” werd gedoopt, was 1511 — 15 percent van het totale aantal Getuigen in Korea! Degenen die vanaf de berghelling boven het zwembad waarin de doop plaatsvond, toekeken, konden achter dit vredige tafereel een exercitieterrein zien waar soldaten exerceerden. Wat een tegenstelling!

In Korea, waar in 1949 slechts acht Getuigen waren, zijn er thans meer dan 10.000. Dezen hebben vrede met God gevonden. Ondanks aanvallen, infiltraties, beschietingen en sluipmoorden langs de noordelijke grens — omstandigheden die de meeste Zuidkoreanen in een toestand van vrees houden — was hier een congres dat gekenmerkt werd door geloof in Gods Woord en dat wees op de bron van vrede die daarin krachtig wordt aanbevolen.

Vredesgezanten in Japan

Voordat het congres in Seoel ten einde was, was er in het Korakoeën-wielerstadion in Tokio een andere vreugdevolle vergadering begonnen. Hier werd hetzelfde programma geboden als op al deze „Vrede op aarde”​-congressen. Als men nagaat dat Japan in totaal 7843 Getuigen heeft, is het opmerkelijk dat de meeste programma-onderdelen in Tokio door 10.000 tot 12.000 personen werden bijgewoond. Nog opmerkelijker is het feit dat 1200 van deze Japanse Getuigen, die hun wereldse bezigheden op de tweede plaats hebben gesteld, een minimum van honderd uur per maand besteden aan het werk dat erin bestaat de bijbelse boodschap van vrede over heel Japan te verbreiden.

Het was een vreugdevolle gebeurtenis toen 798 personen zich als kandidaat voor de doop aanboden — onder wie een tienjarige jongen en een assistent-hoogleraar aan een van de universiteiten van Japan. De jongen, het enige lid van het gezin dat belangstelling voor bijbelstudie had, verklaarde dat hij van zijn ouders en onderwijzer op school toestemming had om naar het congres in Tokio te gaan.

Eén jonge Getuige, die door haar ongelovige ouders zó werd vervolgd dat zij haar ouderlijk huis verliet en naar een andere stad ging om daar werk te zoeken, was hier op dit congres. De moeder, die van de vergadering in Tokio vernam, besloot erheen te gaan met de bedoeling haar dochter op te sporen. Welnu, wat zij hoorde en zag, maakte zo’n gunstige indruk op haar dat zij de volgende dag haar man meenam naar het stadion. Nu hebben zij hun dochter gevonden en willen ook zij de bijbel bestuderen en vrede met God vinden.

De aanwezigen waren opgetogen in de slotlezing te horen dat weldra zou worden begonnen met het vertalen van de Nieuwe-Wereldvertaling van de Christelijke Griekse Geschriften in het Japans. Waarom waren zij zo opgetogen? Omdat de mensen in Japan het Woord van God nu in duidelijke en begrijpelijke taal voor zichzelf zullen kunnen lezen en zodoende de weg tot vrede met de grootse Auteur ervan te weten kunnen komen. Ook de mededeling dat het bijkantoor van het Genootschap in Tokio reeds te klein was geworden en dat er plannen in de maak waren voor een groter pand buiten de stad werd met enthousiast applaus begroet.

Het was een opmerkelijk vredig congres — te meer als men het vergelijkt met de wanordelijkheden waardoor de stad slechts twee dagen later werd overspoeld, toen het openbare vervoer werd lamgelegd, zestig personen werden gewond en 1500 oproerkraaiers werden gearresteerd. Voor velen was het vertroostend te vernemen dat de God van de bijbel, wiens beloften nimmer falen, een duizendjarige regering van vrede in het vooruitzicht heeft gesteld.

T’ai-wan (Formosa) hoort de goede tijding van vrede

Het tafereel verplaatst zich nu naar de congreszaal in het nationale kunstcentrum in Taipei. Dit eiland-bolwerk van de nationalistische Chinezen was nu aan de beurt om door middel van het internationale congres dat van 18 tot en met 21 oktober in de hoofdstad werd gehouden, over de „vrede op aarde” te vernemen.

Aangezien de Getuigen hier niet zo bekend zijn als in andere delen van het Oosten, droeg het internationale aspect van het congres er veel toe bij om de plaatselijke bevolking een bredere kijk op de organisatie van de Getuigen te geven. Er kwamen afgevaardigden uit nog acht andere natiën buiten de vertegenwoordigers van de drie voornaamste bevolkingsgroepen — de Chinezen, de Formosanen en de Amis. Ook Zuidoost-Azië was goed vertegenwoordigd, en wel door Singapore, Indonesië, Malaysia en de Filippijnen.

Op dit congres werd een nieuw boek in zakformaat in het Chinees beschikbaar gesteld, namelijk „Uw Woord is een lamp voor mijn voet”. Het thema ervan is: Gods geïnspireerde Woord verschaft het voorbeeld volgens hetwelk de organisatie die de ware aanbidding beoefent, moet worden georganiseerd en moet werken. Dit leidt tot vreedzame, eensgezinde prestaties. Deze publikatie was slechts achtenveertig uur voordat ze een dankbare menigte ter beschikking werd gesteld, op T’ai-wan gedrukt en op het congresterrein afgeleverd.

Daarna kwam het bijbelse drama „Versterk jezelf om je rechtschapenheid te bewaren”. Dit werd op het podium op levendige wijze opgevoerd. Er werd in aangetoond dat elk onderdeel van de in het bijbelboek Efeziërs, hoofdstuk zes, beschreven geestelijke wapenrusting van essentieel belang is voor wie loyaal jegens de God van vrede willen blijven en zijn goede wil wensen te ontvangen. Hoe dankbaar waren allen dat Jehovah in een land dat door ernstige politieke geschillen wordt verscheurd, had voorzien in een vredige en opbouwende vergadering als voorsmaak van wat komen gaat — een tijd waarin er op de hele aarde, met inbegrip van T’ai-wan, vrede zal heersen!

Het goede nieuws in Hongkong bekendgemaakt

Op 17 oktober kwamen congresgangers naar de zeer precair aan de kust van communistisch China gelegen Britse kroonkolonie Hongkong, met zijn hoog oprijzende gebouwen en dichte bevolking. Plaatselijke Getuigen begonnen de internationale geest van het congres te voelen toen vijfendertig afgevaardigden uit Singapore en Malaysia op het vliegveld Kai Tak aankwamen. Zij werden afgehaald en rechtstreeks naar de voor hen in gereedheid gebrachte slaapgelegenheden in de huizen van hun geestelijke broeders en zusters in Hongkong gebracht.

Op de tweede dag kwam de openbare toespraak. Het grootste aantal aanwezigen tot op dat moment was 303 personen geweest. Toen de openbare lezing, „De naderende vrede van duizend jaar”, werd gehouden, was dit cijfer, tot vreugde van alle aanwezigen, opgelopen tot 678. Dat betekende dat anderhalf maal meer dan het totale aantal plaatselijke Getuigen er belangstelling voor had omtrent Gods voorziening voor „vrede op aarde” onderwezen te worden!

Het schonk de congresgangers grote vreugde toen ’s maandags de Engelse uitgave van Is de bijbel werkelijk het Woord van God? beschikbaar werd gesteld. Was het niet geweldig iets te hebben waarin grondig de tegenwerpingen van geleerden, historici en religieuze critici werden behandeld? De overtuigende bewijzen dat de bijbel van goddelijke oorsprong is, maken het des te noodzakelijker de gezonde beginselen ervan in de praktijk te brengen ten einde vrede en eenheid te verkrijgen.

Eén tocht die ten behoeve van de westerse afgevaardigden was georganiseerd, bracht hen tot in het gezicht van communistisch China — het bamboegordijn. Zij zagen als grens een prikkeldraadversperring en een smalle rivier. Zou de vredige boodschap van de bijbel daar ooit doordringen? Wel als dat Jehovah’s wil is, want heel de goede aarde is Gods eigendom, waarop hij spoedig, op zijn eigen manier, vrede en rechtvaardigheid zal brengen.

Hongkong deelde werkelijk in de publiciteit die met de „Vrede op aarde”​-congressen gepaard ging en die erop was gericht de ogen van de mensen te openen. Ongetwijfeld waren vele nederige mensen onder de indruk van de eenheid en vrede die onder Jehovah’s aanbidders zo duidelijk merkbaar is en die bij de bevolking in het algemeen zo volkomen ontbreekt.

Hoop ook voor de Filippijnen

De Filippijnen hebben evenals bijna alle landen, hun interne moeilijkheden. Verkiezingen gaan bijna altijd gepaard met gewelddadigheid en er vallen bijna altijd doden. Het hoofdbureau van politie in Manila gaf dan ook op dat er in de acht weken die aan de novemberverkiezingen voorafgingen, negenenvijftig personen waren gedood en zestig gewond.

Was het dus niet passend dat er van 22 tot 26 oktober een „Vrede op aarde”​-congres in Manila zou worden gehouden? Geen enkel stadion zou echter groot genoeg zijn voor de enorme mensenmenigte die werd verwacht. Het aantal Getuigen in het land was in de laatste tien jaar maar liefst van 30.077 tot 49.257 gestegen! Er werd dus een contract afgesloten voor het gebruik van het Rizal Memorial Athletic Complex dat een voetbalstadion met een capaciteit van 30.000 en een honkbalstadion voor 20.000 personen omvatte. Dit kwam goed uit, want het kleinere stadion kon worden gebruikt voor programma’s in het Tagalog, terwijl de twee andere grote taalgroepen, namelijk Iloko en Cebuano, vanaf een dubbel podium in het voetbalstadion konden worden bediend. Er werden ook bijeenkomsten gehouden voor degenen die Hiligaynon, Pangasinan, Bicol en Samar-Leyte spraken.

Op zaterdagmorgen, na een toespraak waarin de nadruk werd gelegd op de noodzaak dat men zijn leven onvoorwaardelijk aan Jehovah God opdraagt als eerste stap om tot vrede met hem te geraken, onderwierpen 1835 personen zich ten overstaan van een grote menigte getuigen aan de doop, dit naast de 6381 personen op de Filippijnen die deze stap in de loop van het jaar dat op 31 augustus 1969 eindigde, reeds hadden genomen.

Meer dan 40.000 personen waren bij het zondagochtendprogramma aanwezig, maar tegen de middag begon het stadion vol te lopen. Degenen die nog bleven binnenstromen nadat elke plaats reeds was bezet, gingen op het gras vóór het podium zitten. Toen de spreker werd aangekondigd, was het een geweldig gezicht deze reusachtige mensenmenigte vol spanning te zien wachten. Zij waren klaarblijkelijk verlangend meer te horen over de duizendjarige regering van vrede die door Gods koninkrijk onder Christus voor mensen die het waard zijn, ingevoerd zal worden. Er bleken 64.715 personen aanwezig te zijn, hetgeen alle verwachtingen ver overtrof!

Van alle kanten kon men gunstige commentaren over dit congres horen. In de Evening News (Manila) van 24 oktober maakte iemand de opmerking: „Wij moeten in dit land nog een congres zien dat zo ordelijk en indrukwekkend is als dat wat zo pas door leden van Jehovah’s getuigen is gehouden. . . . In tegenstelling tot de bekende politieke congressen, hadden de afgevaardigden goede manieren, waren netjes en luisterden aandachtig naar hun sprekers die [hen] vermaanden te midden van de beroeringen in de wereld in het geloof te blijven.”

Door dit congres werd Jehovah’s naam werkelijk lof toegebracht. Het was als het vijf dagen lang besturen van een grote stad — een stad zonder wedijver, wanordelijkheden en ruzies. De mensen van Manila werden vergast op een voorproefje van de echte „vrede op aarde”, die, zoals is beloofd, weldra gedurende de duizendjarige regering van Christus werkelijkheid zal worden.

Vreedzame penetratie van Papoea

Midden in een bosgebied, ongeveer tweeëntwintig kilometer vanaf Port Moresby, moest een hele stad worden gebouwd ten einde in geschikte faciliteiten voor weer een ander congres te voorzien. De Papoea’s zorgden al gauw voor verwezenlijking van de plannen, waarbij zij gebruik maakten van de materialen die in het bos voorhanden waren.

Met behulp van open vuren werden voor de afgevaardigden maaltijden bereid — 6500 in totaal gedurende het vierdaagse congres op dit eiland. Voor buitenstaanders was het verbazingwekkend waar te nemen hoe mensen van vierenzestig verschillende taalgroepen samen in vrede aten, woonden en aanbaden. Die congresgangers genoten werkelijk een vrede en geluk waaraan geen enkele andere groep kon tippen. Niet lang geleden had Papoea een jachtweek voor het Zuidzeegebied georganiseerd en speciale gebouwen opgezet om bezoekers uit Nieuw-Guinea en andere plaatsen te huisvesten. Wegens de vrees en het wantrouwen tussen de verschillende stammen waren deze gebouwen echter nauwelijks gebruikt.

De programma-onderdelen werden in het Engels, Melanesisch-Pidgin (Neomelanesisch) en Motoe gehouden. De plaatselijke nieuwsmedia gaven uitstekende verslagen. Het bezoekersaantal beliep elke dag rond de 1000. Papoea’s en eilandbewoners van ver en nabij toonden intense belangstelling voor de op de bijbel gebaseerde hoop van „vrede op aarde” en hoe hierdoor een eind zou komen aan hun angsten en moeilijkheden.

Het is haast niet te begrijpen dat er in 1952 nog maar één Getuige was in het hele gebied waarvoor het Papoea-bijkantoor van het Wachttorengenootschap zorg droeg. Dit afgelopen jaar werd er een hoogtepunt van 1481 actieve Getuigen bereikt. Dit congres verschafte een uitstekende springplank om van daaraf de grootse hoop op blijvende vrede onder Gods koninkrijk op nog grotere schaal over het hele Zuidzeegebied te verspreiden.

Boodschap van hoop in Australië

26 Oktober was een unieke dag in verband met de „Vrede op aarde”​-congressen in het Zuidzeegebied. Het was de laatste dag van de vergadering in Manila, de op één na laatste dag van die in Port Moresby en de openingsdag van een zesdaags congres op het circus- en tentoonstellingsterrein van de stad Melbourne in Australië. De congresgangers kwamen van overal uit het land en sommigen hadden 4000 tot 5000 kilometer moeten afleggen om er te komen. Er waren ook honderden afgevaardigden van overzee.

Het congres was zo internationaal dat er bijeenkomsten moesten worden georganiseerd voor hen die Fins, Grieks, Duits, Italiaans, Pools en Kroatisch verstonden. Taalbarrières scheidden hen niet en waren voor de mensen van al die natiën geen enkel beletsel zich nu in eenheid en vrede te verheugen. Ten behoeve van de westerse bezoekers werden er tijdens twee speciale zittingen lezingen gehouden, ervaringen verteld en dia’s vertoond welke de vooruitgang van het Koninkrijkswerk in Australië vanaf het begin lieten zien.

Er werd intense belangstelling getoond voor de enorme afstanden die in dit schaars bevolkte gebied moeten worden afgelegd om de mensen met het goede nieuws van vrede te bereiken. Eén volle-tijdgetuige had in de afgelopen drie en een half jaar zo’n 160.000 kilometer met zijn bestelauto afgelegd. Zijn gebied omvat ongeveer 800.000 vierkante kilometer. In dit gebied bereikt hij vele inboorlingen. Ten einde het probleem van het analfabetisme enigermate te overwinnen, heeft hij dia’s en kleurenfoto’s bij zich om deze oprechte mensen uit te leggen hoe ook zij zich in vrede met de Almachtige Schepper kunnen verheugen.

Ruim 25.000 personen luisterden naar de slotlezing van het congres in Melbourne. Bij deze gelegenheid merkte de spreker op dat op dit en alle andere internationale congressen die de Getuigen dit jaar hadden gehouden, vrede had geheerst. Dit kwam zonder twijfel door de verenigende kracht van Gods Woord, opgenomen in een eerlijk hart. Het kwam ook door de overtuiging dat Gods belofte van een wereldomvattende vrede weldra ten volle zal worden verwezenlijkt. De gedachte die de geest van de congresgangers het meest vervulde toen zij de — voor velen zeer lange — terugreis aanvaardden, was: Zij zouden vrede met elkaar en met alle mensen en, bovenal, met Jehovah hun God zoeken en handhaven.

Nieuws van vrede voor Nieuw-Zeeland

De renbaan in het Alexandrapark van Auckland is gewoonlijk vol ongeduldige mensen die erop gebrand zijn een weddenschap te winnen — mensen die het doodgewoon vinden om overal rommel op de grond te gooien. Op 4 november zag deze renbaan echter een ander soort van mensen. Er was geen gedrang, geen geschreeuw en er werd niet gerookt. Het was het internationale „Vrede op aarde”​-congres van Jehovah’s getuigen.

Het grootste deel van de bevolking van Nieuw-Zeeland heeft een Europese achtergrond, terwijl heel wat minder dan 10 percent uit Maori’s bestaat, die tot het Polynesische ras behoren. Ongeacht tot welk ras zij oorspronkelijk echter hebben behoord, aanvaarden vele Nieuwzeelanders met blijdschap Gods Woord als de basis voor hun geloof en verheugen zij zich in de hoop op het Koninkrijk van blijvende vrede. Op de openingsdag kwamen de afgevaardigden met auto’s en bussen vol naar de renbaan, zodat het aantal aanwezigen tegen de middag de 7115 had bereikt — reeds 1000 meer dan het hoogtepunt op het laatste congres hier in 1963.

Het prachtig ontworpen podium omvatte de Maori-welkomstwoorden, HAERE MAI, in bloemen. Vele jaren geleden werden de meeste Maori’s in naam christenen, hoewel zij in vele gevallen nog altijd vasthouden aan traditionele heidense denkbeelden zoals taboe. Nu zijn velen van hen echter gretige onderzoekers van de bijbel geworden en zij nemen als Jehovah’s getuigen geregeld deel aan het verbreiden van de boodschap van vrede. Een van hen, die op het podium werd geïnterviewd, vertelde dat van zijn 200 vleselijke familieleden die Getuigen zijn, er daar 193 aanwezig waren.

„De goede wil van God zoeken” was het onderwerp van een toespraak die op vrijdagmorgen werd gehouden. Hierin werd degenen die naar vrede met God verlangden de weg gewezen — de weg van de opdracht. Ja, er waren nog veel meer Nieuwzeelanders en anderen die hun leven aan God hadden opgedragen, want onmiddellijk na de toespraak werden 421 doopkandidaten in bussen naar het grote, verwarmde Mount Eden-​zwembad gebracht en in water gedoopt.

De paradijsachtige schoonheid van deze eilanden deed aan de tijd in de geschiedenis denken toen het eerste mensenpaar in het paradijs van Eden zich in vrede met God verheugde. Hoe passend was dus de titel van de wijd en zijd aangekondigde openbare lezing op deze vergadering: „De weg terug naar vrede in het paradijs”! Hoe geestdriftig waren de 8400 toehoorders toen de ene bijbeltekst na de andere werd uitgelegd om aan te tonen hoe en wanneer die paradijstoestand zal worden hersteld!

De vredige omgeving, het opbouwende programma en de praktische wijze waarop alles op het congres was georganiseerd, droegen er veel toe bij, de band die tussen de congresgangers onderling en met Gods wereldomvattende gemeente bestaat hechter te maken — vooral door persoonlijk kennis te maken met en ervaringen te horen van mede-Getuigen uit zoveel andere landen. Allen waren er nog meer van overtuigd dat Jehovah zijn volk werkelijk met vrede en geestelijke overvloed zegent. Zij zijn verkwikt en aangemoedigd om het goede nieuws van vrede tot andere oprechte mensen uit te breiden die ernaar verlangen dat Gods koninkrijk op de hele wereld vrede sticht.

De eilanden kunnen zich verheugen

„Laten de vele eilanden zich verheugen”, is een bijbelse uitnodiging die thans met zelfs nog grotere kracht kan worden herhaald (Ps. 97:1). De verre eilanden in de Grote Oceaan konden van 9 tot 12 november 1969 stellig aan die uitnodiging gehoor geven toen er gelijktijdig een congres in Suva op de Fidji-eilanden en een in Papeete op Tahiti werd gehouden. Op de eerste vergadering werd hoofdzakelijk van de Engelse taal gebruik gemaakt, terwijl op de andere vergadering Frans en Tahitiaans werden gebezigd.

Hoewel al die eilanden eigenlijk tonelen van geluk en tevredenheid moesten zijn, is dit geenszins het geval. Vooral op de Fidji-eilanden bestaat een verborgen rassenhaat. Indiase immigranten en de inheemse bevolking wantrouwen elkaar. Degenen daarentegen die vrede met God hebben gesloten en als zijn getuigen zijn verenigd, werken blijmoedig samen en prediken het goede nieuws van vrede tot anderen. De sfeer op deze vergaderingen weerspiegelde dit.

In Suva luisterden 1621 personen aandachtig naar de openbare toespraak en zij waren verheugd te vernemen dat Gods voornemen om op wereldomvattende schaal vrede te stichten, weldra ten uitvoer zou worden gebracht. Er werd ook ongeveer veertig minuten prachtig gezongen door drie verschillende koren, elk op zijn eigen traditionele manier — een uit Fidji, een uit Samoa en een uit Tonga. Hoe geweldig was het, dit aangeboren talent voor meerstemmig zingen te horen gebruiken om de lof te bezingen van de Enige die dit waardig is — Jehovah, de God van vrede!

Eén Fidjiaan van geboorte bracht onder woorden welke uitwerking dit congres ongetwijfeld op degenen had die in de vele zegeningen ervan deelden: „Mijn notitieboekjes zijn vol en mijn hoofd barst bijna van alles wat ik op dit congres heb gehoord en gezien! Ik spring nog uit elkaar als ik deze dingen niet gauw aan anderen ga vertellen!”

Ook het „Vrede op aarde”​-congres in Papeete, op Tahiti, was een grootse gebeurtenis, niet alleen voor de plaatselijke Getuigen, maar ook voor de eilandbewoners in het algemeen. Het was het eerste internationale congres dat Jehovah’s getuigen hier hielden, en het was de eerste vergadering waarvoor meer ruimte nodig was dan een Koninkrijkszaal kon bieden. Er was een contract afgesloten voor de „Salle de Basket”​-zaal in het Fautaua Stadion. Er waren in feite veel meer afgevaardigden uit andere landen dan er Getuigen op Tahiti zijn. De plaatselijke pers nam er nota van dat uit twaalf andere landen der wereld vertegenwoordigers waren aangekomen en verklaarde vervolgens: „Het belangrijkste voor Jehovah’s getuigen is, aan te tonen dat de bijbel op het dagelijkse leven van een mens, van kinderen zowel als van ouders, van toepassing is. . . . Volgens de bijbelse chronologie is dit millennium van vrede [het thema van de openbare toespraak] — tussen de mensen onderling en ook tussen mens en dier niet veraf, maar komt het zelfs binnen enkele jaren. Wie wil niet in vrede geloven?”

De Tahitianen genoten werkelijk van de bijbelse drama’s die op het podium werden opgevoerd, want op een ervan, getiteld „Versterk jezelf om je rechtschapenheid te bewaren”, bereikte het aantal aanwezigen een hoogtepunt van 610. Gekleurde lichteffecten maakten de handeling nog realistischer. De kijkers kwamen te weten hoe uiterst belangrijk het is alle voorzieningen voor christelijke omgang en bijbelstudie die er zijn, aan te wenden ten einde de geestelijke kracht te hebben te midden van een wetteloze wereld vrede met God te bewaren.

Iemand die op een vliegveld werkte en eraan gewend was dagelijks te zien hoe bezoekers gastvrijheid werd betoond en, zoals gebruikelijk, met bloemen welkom werden geheten, was diep onder de indruk van datgene waarvan hij bij deze gelegenheid getuige was. Hij zei: „Ik ben werkelijk getroffen te zien hoe een geloof mensen die elkaar niet eens kennen zo eensgezind kan houden. Wij moesten eigenlijk allemaal Jehovah’s getuigen zijn, want door uw liefde onderscheidt u zich van ons allemaal.”

Hawaii heet vredesafgevaardigden welkom

Daarna was de moderne, op een schitterend eiland gelegen stad Honolulu aan de beurt om afgevaardigden naar een „Vrede op aarde”​-congres te ontvangen. Op 11 november, de allereerste dag, was Honolulu’s International Center met 9061 personen stampvol. De aangrenzende tentoonstellingszaal bood plaats aan degenen die niet meer in de International Center konden en dit was werkelijk noodzakelijk, want 15.443 personen kwamen naar de openbare toespraak luisteren.

De spreker vertelde van Gods uitdrukkelijke voornemen de hele aarde in een paradijs te laten veranderen. Er was echter nog iets. De vraag rees ook: Wie zal de weg terug vinden tot die vreedzame verhouding met God waarin Adam en Eva zich eens hebben verheugd? Een ieder die dit graag wilde, zou de stappen moeten doen die in Gods Woord, de bijbel, zijn uiteengezet. En dat was nu juist datgene waartoe sommigen het vaste besluit hadden genomen, want 314 personen boden zich aan voor de doop, als teken dat zij zich aan God hadden opgedragen. Het was werkelijk een onvergetelijk gezicht toen zij in het blauwe water van de Grote Oceaan werden gedoopt.

Op zaterdagmorgen, in een speciaal programma met toespraken, ervaringen en herinneringen, kreeg men iets van de geschiedenis van het Koninkrijkswerk op Hawaii te horen. E. W. Fox, die nu over de tachtig is, vertelde hoe hij in 1915 naar Honolulu was gekomen en had meegeholpen het eerste zaad te zaaien. Hoe opgetogen was hij, in de 9671 aanwezigen die hij toesprak een verwezenlijking te zien van de door de bijbelschrijver Jakobus opgetekende woorden: „Het zaad van de vrucht der rechtvaardigheid [wordt] gezaaid onder vredige toestanden voor hen die vrede maken”! — Jak. 3:18.

Het congres kwam te midden van de kleurschakeringen van een typische Hawaiiaanse zonsondergang en een zachte passaatwind waardoor de palmen licht heen en weer werden bewogen, tot een passend besluit. Diep in de geest van de vertrekkende afgevaardigden stond de overtuiging gegrift dat het lang beloofde tijdperk van vrede thans nabij is en dat Jehovah’s grootse voornemen ten aanzien van mensen die dit waard zijn, weldra tot hun eeuwige vreugde verwezenlijkt zal worden. Dan zal alles wat adem heeft datgene doen waarvoor het was bestemd — de God loven die vrede geeft!

Een vredige toekomst zeker

Ja, die „Vrede op aarde”​-congressen gaven antwoord op de vraag die vele mensen bezighoudt: Wanneer zullen de vele natiën en stammen van het Verre Oosten vrede en vrijheid van vrees en zorgen krijgen?

De eenheid en liefdevolle samenwerking tussen Jehovah’s getuigen uit vele rassen, natiën en stammen toen zij tijdens deze vele congressen samen in vrede leefden en hun aanbidding beoefenden, vormden er een krachtig bewijs van dat er naast Gods geest niets anders is dat mensen nu op dit moment kan verenigen. Waarnemers konden zien dat het mogelijk was bijbelse beginselen na te leven en dat dit te midden van een godloze wereld voortreffelijke resultaten oplevert. Hoe waar zijn de woorden van de psalmist: „Overvloedige vrede behoort hun toe die [Jehovah’s] wet liefhebben, en voor hen is er geen struikelblok”! — Ps. 119:165.

Dan was er ook nog de boodschap van het hele congresprogramma. God zal, zonder mankeren, alle vredeverstoorders wegvagen en een duizendjarige regering van vrede op aarde vestigen, en wel in de zeer nabije toekomst (Openb. 20:6). Mensen en natiën zullen die regering niet kunnen tegenhouden (Dan. 2:44). Ze zal tot zegen zijn van wie oprecht naar vrede en rechtvaardigheid verlangen. Zulke personen moeten, zonder uitzondering, in een vreedzame verhouding tot God staan, zijn wil kennen en hun uiterste best doen deze in hun leven in de praktijk te brengen. Thans, terwijl wij nog steeds te midden van zelfzuchtige mensen en goddeloze toestanden verkeren, is het de tijd waarin iedereen zijn liefde voor God en zijn geloof in de blijvende vrede die hij op de gehele aarde zal brengen, kan bewijzen.

[Illustratie op blz. 6]

Congresgangers in Seoel, Zuid-Korea, luisteren verheugd naar slotopmerkingen van N. H. Knorr, president van het Wachttorengenootschap

[Illustratie op blz. 7]

Japanse Getuigen spelen op de koto, een soort harp, Koninkrijksliederen tot lof van Jehovah

[Illustratie op blz. 8]

Getuigen van de Amisstam op Taiwan zingen Koninkrijksliederen, tot groot genoegen van de buitenlandse bezoekers

[Illustratie op blz. 8]

Volle-tijdpredikers op het congres in Hongkong verheugen zich over ontvangst van nieuw boek, „Eeuwig leven — in de vrijheid van de zonen Gods”, in het Chinees

[Illustratie op blz. 10]

Een gedeelte van de 64.715 aanwezigen op de openbare lezing in Manila, Filippijnen

[Illustratie op blz. 12]

Gezicht op podium van het congres in Auckland, met welkomstwoorden in de Maori-taal

[Illustratie op blz. 13]

Verfrissingenstand te Honoloeloe — in Hawaiiaanse stijl