‘വീണു​കി​ട​ക്കു​ന്നവൻ എങ്കിലും നശിപ്പി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നില്ല’

ഉൾഫ്‌ ഹെൽഗെസൻ പറഞ്ഞ​പ്ര​കാ​രം

“ഇദ്ദേഹം ഉണർന്ന​ല്ലോ!” 1983 ജൂ​ലൈ​യിൽ, എന്റെ നേരെ കുനി​ഞ്ഞു​നിന്ന ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞു. 15 മണിക്കൂർ നീണ്ടു​നിന്ന ദുഷ്‌ക​ര​മായ ഓപ്പ​റേ​ഷ​നി​ലൂ​ടെ എന്റെ സുഷു​മ്‌നാ​നാ​ഡി​യിൽനി​ന്നു 12 സെൻറീ​മീ​റ്റർ നീളമുള്ള മുഴ എടുത്തു കളഞ്ഞി​രു​ന്നു. അതോടെ എനിക്കു മുഴു​വ​നാ​യി തളർച്ച ബാധിച്ചു.

ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ദക്ഷിണ സ്വീഡ​നി​ലുള്ള, എന്റെ ജന്മനാ​ടായ ഹെൽസിൻബോർഗിൽനിന്ന്‌ ഏതാണ്ട്‌ 60 കിലോ​മീ​റ്റർ അകലെ​യുള്ള ഒരു ആശുപ​ത്രി​യി​ലേക്ക്‌ എന്നെ മാറ്റി. അവിടെ ഞാൻ ഒരു പൂർവാ​രോ​ഗ്യ പുനഃ​സ്ഥി​തീ​കരണ പരിപാ​ടി​യിൽ ചേർന്നു. അത്‌ അങ്ങേയറ്റം പ്രയാ​സ​ക​ര​മാ​യി​രി​ക്കും എന്നു ഫിസി​യോ​തെ​റാ​പ്പിസ്റ്റ്‌ പറഞ്ഞെ​ങ്കി​ലും അതു തുടങ്ങാൻ എനിക്കു ധൃതി​യാ​യി​രു​ന്നു. വാസ്‌ത​വ​ത്തിൽ എനിക്കു വീണ്ടും നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മതി​യെ​ന്നേ​യു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു​ള്ളൂ. ദിവസം അഞ്ചു മണിക്കൂർ നീണ്ടു​നിന്ന വ്യായാമ പരിപാ​ടി​യിൽ ഉത്സാഹ​പൂർവം പങ്കുപ​റ്റി​ക്കൊ​ണ്ടു ഞാൻ ദ്രുത​ഗ​തി​യിൽ പുരോ​ഗതി നേടി.

ഒരു മാസത്തി​നു​ശേഷം സഞ്ചാര​മേൽവി​ചാ​രകൻ ഞങ്ങളുടെ സഭയെ സേവി​ച്ച​പ്പോൾ അദ്ദേഹ​വും മറ്റു ക്രിസ്‌തീയ മൂപ്പന്മാ​രും സഭാമൂ​പ്പ​ന്മാ​രു​ടെ യോഗം നടത്തു​ന്ന​തി​നു ദീർഘ​ദൂ​രം യാത്ര​ചെ​യ്‌ത്‌ ആശുപ​ത്രി​യി​ലെ എന്റെ മുറി​യിൽ വന്നു. സാഹോ​ദര്യ സ്‌നേ​ഹ​ത്തി​ന്റെ ഈ സാക്ഷ്യ​ത്തിൽ എന്റെ ഹൃദയം എത്രമാ​ത്രം ആനന്ദിച്ചു! യോഗ​ത്തി​നു​ശേഷം വാർഡി​ലു​ണ്ടാ​യി​രുന്ന നേഴ്‌സു​മാർ മുഴു കൂട്ടത്തി​നും ചായയും ലഘുഭ​ക്ഷ​ണ​വും വിളമ്പി.

എന്റെ പുരോ​ഗ​തി​യിൽ ഡോക്ടർമാർ ആദ്യ​മൊ​ക്കെ വിസ്‌മ​യ​ഭ​രി​ത​രാ​യി. മൂന്നു മാസത്തി​നു​ശേഷം എനിക്കു വീൽചെ​യ​റിൽ ഇരിക്കാൻ കഴി​ഞ്ഞെ​ന്നു​മാ​ത്രമല്ല ഏതാനും നിമി​ഷങ്ങൾ നിൽക്കാൻപോ​ലും കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ സന്തുഷ്ട​നാ​യി​രു​ന്നു, വീണ്ടും നടക്കണ​മെന്ന നിശ്ചയ​ദാർഢ്യ​മു​ള്ള​വ​നും. എന്റെ കുടും​ബാം​ഗ​ങ്ങ​ളും സഹക്രി​സ്‌ത്യാ​നി​ക​ളും അവരുടെ സന്ദർശ​ന​വേ​ള​ക​ളിൽ എനിക്ക്‌ ഏറെ പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ന​മേകി. ചുരു​ങ്ങിയ കാലാ​വ​ധി​ക​ളി​ലാ​യി വീട്ടിൽ പോകു​ന്ന​തി​നു​പോ​ലും എനിക്കു കഴിഞ്ഞു.

ഒരു യഥാർഥ തിരി​ച്ച​ടി

എന്നുവ​രി​കി​ലും, അതിനു​ശേഷം എനിക്ക്‌ ഒട്ടും പുരോ​ഗതി ഉണ്ടായില്ല. പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ ഫിസി​യോ​തെ​റാ​പ്പിസ്റ്റ്‌ എനിക്ക്‌ ആ വേദനാ​ജ​ന​ക​മായ സന്ദേശം നൽകി: “ഇതിൽകൂ​ടു​തൽ നിങ്ങൾ ഒട്ടും പുരോ​ഗ​മി​ക്കാൻ പോകു​ന്നില്ല!” ഒരു വീൽചെ​യ​റിൽ തനിയെ അങ്ങുമി​ങ്ങും നീങ്ങാൻ എന്നെ സഹായി​ക്കു​ക​യാ​യി​രു​ന്നു അപ്പോ​ഴത്തെ ലക്ഷ്യം. എനി​ക്കെന്തു സംഭവി​ക്കു​മെന്ന ചിന്തയി​ലാ​യി​രു​ന്നു ഞാൻ. ഭാര്യ എങ്ങനെ കാര്യങ്ങൾ നടത്തും? ഒരു വലിയ ഓപ്പ​റേഷൻ കഴിഞ്ഞ അവൾക്ക്‌ എന്റെ സഹായം ആവശ്യ​മാ​യി​രു​ന്നു. എനിക്ക്‌ ഒരു സ്ഥാപന​ത്തിൽനി​ന്നുള്ള സഹായം സദാ വേണ്ടി​വ​രു​മോ?

ഞാൻ ആഴമായി വിഷാ​ദ​ചി​ത്ത​നാ​യി. എന്റെ ബലവും ധൈര്യ​വും ശക്തിയും വറ്റി​പ്പോ​യി. ദിനങ്ങൾ കൊഴി​ഞ്ഞു, ഞാൻ ചലനമ​റ്റ​വ​നാ​യി കഴിഞ്ഞു. ശാരീ​രി​ക​മായ തളർച്ച മാത്രമല്ല വൈകാ​രി​ക​വും ആത്മീയ​വു​മായ മരവി​പ്പും എന്നെ ബാധിച്ചു. ഞാൻ ‘വീണു​കി​ടന്നു.’ ആത്മീയ​മാ​യി ബലമു​ള്ള​വ​നാ​യി​ട്ടാ​ണു ഞാൻ എന്നെ എല്ലായ്‌പോ​ഴും കണ്ടിരു​ന്നത്‌. എനിക്കു ദൈവ​രാ​ജ്യ​ത്തിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂ​ന്നിയ വിശ്വാ​സ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. (ദാനീ​യേൽ 2:44; മത്തായി 6:10) ദൈവ​ത്തി​ന്റെ നീതി​യുള്ള പുതിയ ലോക​ത്തിൽ സകലവിധ രോഗ​ങ്ങ​ളും അപാക​ത​ക​ളും സുഖം പ്രാപി​ക്കു​മെ​ന്നും അവിടെ മുഴു മനുഷ്യ​വർഗ​വും പൂർണ​ത​യി​ലേക്കു തിരികെ വരുത്ത​പ്പെ​ടു​മെ​ന്നു​മുള്ള ബൈബിൾ വാഗ്‌ദ​ത്ത​ത്തിൽ എനിക്ക്‌ ഉറച്ച ബോധ്യ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. (യെശയ്യാ​വു 25:8; 33:24; 2 പത്രൊസ്‌ 3:13) ഇപ്പോൾ എനിക്കു ശാരീ​രി​ക​മാ​യി മാത്രമല്ല ആത്മീയ​മാ​യും തളർച്ച ബാധി​ച്ച​തു​പോ​ലെ അനുഭ​വ​പ്പെട്ടു. ‘നശിപ്പി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന’തുപോ​ലെ എനിക്കു തോന്നി.—2 കൊരി​ന്ത്യർ 4:9.

കൂടുതൽ മുന്നോ​ട്ടു പോകു​ന്ന​തി​നു​മുമ്പ്‌ എന്റെ പശ്ചാത്ത​ല​ത്തെ​പ്പറ്റി നിങ്ങ​ളോട്‌ അൽപ്പ​മൊ​ന്നു പറഞ്ഞോ​ട്ടെ.

ഒരു സന്തുഷ്ട കുടും​ബം

1934-ലാണു ഞാൻ പിറന്നത്‌. എനിക്ക്‌ എല്ലായ്‌പോ​ഴും നല്ല ആരോ​ഗ്യ​മു​ണ്ടാ​യി​രു​ന്നു. 1950-കളുടെ ആരംഭ​ത്തിൽ ഞാൻ ഇൻഗ്ര​ഡി​നെ കണ്ടുമു​ട്ടി. 1958-ൽ ഞങ്ങൾ വിവാ​ഹി​ത​രാ​യി, മധ്യ സ്വീഡ​നി​ലെ അർസ്റ്റർസൻഡ്‌ പട്ടണത്തിൽ താമസ​മാ​ക്കി. 1963 ഞങ്ങളുടെ ജീവി​ത​ത്തി​ലെ വഴിത്തി​രി​വാ​യി​രു​ന്നു, അന്നു ഞങ്ങൾ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളോ​ടൊ​പ്പം ബൈബിൾ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോ​ഴേ​ക്കും ഞങ്ങൾക്കു മൂന്നു കൊച്ചു കുട്ടികൾ ഉണ്ടായി​രു​ന്നു—എയ്‌വാ, ബ്യോൺ, ലെയ്‌ന. പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ ഞങ്ങളുടെ മുഴു കുടും​ബ​വും അധ്യയനം നടത്തു​ക​യും ബൈബിൾ സത്യങ്ങ​ളു​ടെ അറിവിൽ നന്നായി പുരോ​ഗതി പ്രാപി​ക്കു​ക​യു​മാ​യി​രു​ന്നു.

അധ്യയനം തുടങ്ങി ഉടൻതന്നെ ഞങ്ങൾ ഹെൽസിൻബോർഗി​ലേക്കു താമസം മാറ്റി. അവി​ടെ​വെച്ചു ഞാനും ഭാര്യ​യും യഹോ​വ​യ്‌ക്കു സമർപ്പി​ക്കു​ക​യും 1964-ൽ സ്‌നാ​പ​ന​മേൽക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു. ഞങ്ങളുടെ മൂത്തമകൾ എയ്‌വാ 1968-ൽ സ്‌നാ​പ​ന​മേ​റ്റ​പ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം വർധിച്ചു. ഏഴു വർഷത്തി​നു​ശേഷം, 1975-ൽ ബ്യോ​ണും ലെയ്‌ന​യും സ്‌നാ​പ​ന​മേറ്റു. പിറ്റേ​വർഷം ക്രിസ്‌തീയ സഭയിലെ ഒരു മൂപ്പനാ​യി ഞാൻ നിയമി​ത​നാ​യി.

കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ ഭൗതിക ആവശ്യങ്ങൾ നന്നായി നിറ​വേ​റ്റു​ന്ന​തിന്‌ എന്റെ ലൗകിക ജോലി എന്നെ പ്രാപ്‌ത​നാ​ക്കി. ബ്യോ​ണും ലെയ്‌ന​യും മുഴു​സമയ ശുശ്രൂ​ഷ​യിൽ ഏർപ്പെ​ട്ട​പ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം വർധിച്ചു. യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ആർബൂ​ഗ​യി​ലുള്ള ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സിൽ സേവന​മ​നു​ഷ്‌ഠി​ക്കു​ന്ന​തി​നു ബ്യോ​ണി​നു പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ ക്ഷണം ലഭിച്ചു. ജീവിതം ഞങ്ങളെ നോക്കി പുഞ്ചിരി തൂകു​ന്ന​തു​പോ​ലാ​യി​രു​ന്നു. പിന്നീട്‌, 1980-ന്റെ ആരംഭ​ത്തിൽ മുഴയു​ടെ കുഴപ്പങ്ങൾ ശരീര​ത്തിൽ അനുഭ​വ​പ്പെ​ടാൻ തുടങ്ങി, അതാണ്‌ ഒടുവിൽ 1983-ലെ ആ വലിയ ഓപ്പ​റേ​ഷ​നിൽ എടുത്തു​ക​ള​ഞ്ഞത്‌.

ആത്മീയ തളർവാ​തത്തെ അതിജീ​വി​ക്കു​ന്നു

എനിക്കു വീണ്ടും നടക്കാ​നാ​വി​ല്ലെന്ന്‌ എന്നോടു പറഞ്ഞ​പ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ ജീവിതം വഴിമു​ട്ടു​ന്ന​തു​പോ​ലെ തോന്നി. ഞാൻ എങ്ങനെ​യാണ്‌ ആത്മീയ​ബലം വീണ്ടെ​ടു​ത്തത്‌? അതു വിചാ​രി​ച്ച​തി​ലും എളുപ്പ​മാ​യി​രു​ന്നു. ബൈബിൾ എടുത്തു വായി​ക്കാൻ തുടങ്ങി, അത്രമാ​ത്രം. എത്രയ​ധി​കം വായി​ച്ചു​വോ അത്രയ​ധി​കം ആത്മീയ​ബലം എനിക്കു ലഭിച്ചു. സർവോ​പരി, യേശു​വി​ന്റെ ഗിരി​പ്ര​ഭാ​ഷ​ണ​ത്തെ​പ്പറ്റി ഞാൻ അത്യന്തം വിലമ​തി​ക്കാൻ ഇടയായി. ഞാൻ അതു വീണ്ടും വീണ്ടും വായി​ക്കു​ക​യും അതേപ്പറ്റി ധ്യാനി​ക്കു​ക​യും ചെയ്‌തു.

ജീവി​ത​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചുള്ള എന്റെ സന്തോ​ഷ​പൂ​രി​ത​മായ വീക്ഷണ​ഗതി പുനഃ​സ്ഥാ​പി​ക്ക​പ്പെട്ടു. വായന​യി​ലൂ​ടെ​യും ധ്യാന​ത്തി​ലൂ​ടെ​യും ഞാൻ തടസ്സങ്ങൾക്കു പകരം അവസരങ്ങൾ കാണാൻ തുടങ്ങി. മറ്റുള്ള​വ​രു​മാ​യി ബൈബിൾ സത്യം പങ്കിടു​ന്ന​തി​നുള്ള എന്റെ ആഗ്രഹം പുനരു​ജ്ജീ​വി​പ്പി​ക്ക​പ്പെട്ടു. ആശുപ​ത്രി ജീവന​ക്കാ​രോ​ടും ഞാൻ കണ്ടുമു​ട്ടിയ മറ്റുള്ള​വ​രോ​ടും സാക്ഷീ​ക​രി​ച്ചു​കൊണ്ട്‌ ആ ആഗ്രഹത്തെ ഞാൻ തൃപ്‌തി​പ്പെ​ടു​ത്തി. എന്റെ കുടും​ബം എനിക്കു മുഴു പിന്തു​ണ​യും നൽകി, എന്നെ പരിര​ക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തി​നുള്ള പരിശീ​ല​ന​വും ലഭിച്ചു. ഒടുവിൽ എനിക്ക്‌ ആശുപ​ത്രി​യിൽനി​ന്നു പോകാൻ കഴിഞ്ഞു.

ഒടുവി​ല​ങ്ങ​നെ ഞാൻ വീട്ടി​ലെത്തി. ഞങ്ങൾക്കെ​ല്ലാ​വർക്കും അത്‌ എത്ര സന്തുഷ്ട​മായ ദിനമാ​യി​രു​ന്നു! എന്റെ സംരക്ഷ​ണ​മുൾക്കൊ​ള്ളുന്ന ഒരു പട്ടിക കുടും​ബാം​ഗങ്ങൾ തയ്യാറാ​ക്കി. എന്റെ മകൻ ബ്യോൺ യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​ക​ളു​ടെ ബ്രാഞ്ച്‌ ഓഫീ​സി​ലെ വേല ഉപേക്ഷി​ക്കു​ന്ന​തി​നു തീരു​മാ​നി​ച്ചു, എന്റെ സംരക്ഷ​ണ​ത്തി​നാ​യി അവൻ വീട്ടിൽ തിരി​ച്ചെത്തി. എന്റെ കുടും​ബ​ത്തിൽനി​ന്നുള്ള അത്തരം സ്‌നേ​ഹ​ത്തി​നു പാത്രീ​ഭൂ​ത​നാ​കുക എന്നത്‌ അത്യന്തം ആശ്വാ​സ​ദാ​യ​ക​മാ​യി​രു​ന്നു.

മറ്റൊരു തിരി​ച്ച​ടി​യെ നേരി​ടു​ന്നു

എന്നിരു​ന്നാ​ലും, സമയം പിന്നി​ട്ട​തോ​ടെ എന്റെ ആരോ​ഗ്യ​വും ക്ഷയിക്കാൻ തുടങ്ങി. എനിക്ക്‌ അനങ്ങു​ക​പോ​ലും പ്രയാ​സ​മാ​യി​രു​ന്നു. ഒടുവിൽ, എന്റെ കുടും​ബ​ത്തി​ന്റെ അർപ്പിത ശ്രമങ്ങ​ളെ​ല്ലാ​മു​ണ്ടാ​യി​ട്ടും വീട്ടിൽ താമസി​പ്പിച്ച്‌ എന്നെ പരിര​ക്ഷി​ക്കാൻ അവർക്കു കഴിയാ​തെ വന്നു. തന്മൂലം ഒരു ആതുരാ​ല​യ​ത്തി​ലേക്കു മാറു​ന്ന​താ​യി​രി​ക്കും ഏറ്റവും നല്ലതെന്ന്‌ എനിക്കു തോന്നി. അതു വീണ്ടും വെല്ലു​വി​ളി​ക​ളും പുതിയ ദിനച​ര്യ​ക​ളും ആവശ്യ​മാ​ക്കി​ത്തീർത്തു. എന്നാൽ അതിനെ ഒരു ആത്മീയ വിലങ്ങു​ത​ടി​യാ​വാൻ ഞാൻ അനുവ​ദി​ച്ചില്ല.

ഞാനെന്റെ ബൈബിൾ വായന​യ്‌ക്കും ഗവേഷ​ണ​ത്തി​നും മുടക്കം വരുത്തി​യില്ല. എനിക്കു ചെയ്യാ​വു​ന്ന​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചാ​യി​രു​ന്നു എന്റെ ചിന്ത, അല്ലാതെ ചെയ്യാ​നാ​വാ​ത്ത​തി​നെ​ക്കു​റി​ച്ച​ല്ലാ​യി​രു​ന്നു. യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷി​കൾക്കെ​ല്ലാ​മുള്ള ആത്മീയ അനു​ഗ്ര​ഹ​ങ്ങ​ളെ​പ്പറ്റി ഞാൻ ധ്യാനി​ച്ചു. ഞാൻ പ്രാർഥ​ന​യിൽ യഹോ​വ​യോട്‌ അടുത്തു​വ​രി​ക​യും മറ്റുള്ള​വ​രോ​ടു പ്രസം​ഗി​ക്കാൻ ലഭിച്ച ഓരോ അവസര​ങ്ങ​ളും പ്രയോ​ജ​ന​പ്പെ​ടു​ത്തു​ക​യും ചെയ്‌തു.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ രാത്രി​കൾ മുഴു​വ​നും പകൽസ​മയം ഭാഗി​ക​മാ​യും ആതുരാ​ല​യ​ത്തിൽ ചെലവ​ഴി​ക്കു​ന്നു. ഉച്ചതി​രിഞ്ഞ സമയങ്ങ​ളും വൈകു​ന്നേ​ര​വും ഒന്നുകിൽ വീട്ടിൽ അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ക്രിസ്‌തീയ യോഗ​ങ്ങൾക്കാ​യി ചെലവ​ഴി​ക്കു​ന്നു. ഒരു സാമൂ​ഹിക സേവന പ്രസ്ഥാനം എനിക്കു യോഗ​ങ്ങൾക്കും വീട്ടി​ലേ​ക്കും പോയി​വ​രു​ന്ന​തി​നു​വേണ്ടി ക്രമമാ​യി വാഹന സൗകര്യ​മൊ​രു​ക്കി​ത്ത​രു​ന്നു. എന്റെ അർപ്പിത കുടും​ബ​വും സഭയിലെ സഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളും ആതുരാ​ല​യ​ത്തി​ലെ ജീവന​ക്കാ​രും ഒരു അത്ഭുത​ക​ര​മായ വിധത്തിൽ എന്നെ സംരക്ഷി​ക്കു​ന്നു.

എനിക്കു ചെയ്യാ​വു​ന്നതു ചെയ്യുന്നു

ഞാൻ ദുർബ​ല​നാ​ണെന്നു സ്വയം കരുതു​ന്നില്ല. എന്റെ കുടും​ബാം​ഗ​ങ്ങ​ളോ എന്റെ ക്രിസ്‌തീയ സഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളോ ആ രീതി​യിൽ എന്നോടു പെരു​മാ​റു​ന്നു​മില്ല. സ്‌നേ​ഹ​നിർഭ​ര​മായ വിധത്തിൽ ഞാൻ പരിര​ക്ഷി​ക്ക​പ്പെ​ടു​ന്നു. ഒരു മൂപ്പനെന്ന നിലയിൽ ഫലപ്ര​ദ​മായ വിധത്തിൽ തുടർന്നു സേവി​ക്കാൻ അതെന്നെ സഹായി​ക്കു​ന്നു. ഞാൻ വാരം​തോ​റും ഒരു പുസ്‌ത​കാ​ധ്യ​യ​ന​വും രാജ്യ​ഹാ​ളിൽ വീക്ഷാ​ഗോ​പുര അധ്യയ​ന​വും നിർവ​ഹി​ക്കു​ന്നു. ബൈബി​ളി​ന്റെ താളുകൾ മറിക്കു​ന്ന​തിൽ എനിക്കു ബുദ്ധി​മുട്ട്‌ അനുഭ​വ​പ്പെ​ടു​ന്നുണ്ട്‌. അതു​കൊണ്ട്‌ യോഗ​ങ്ങ​ളിൽ അതിനാ​യി എന്നെ സഹായി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ ഒരാളെ നിയോ​ഗി​ച്ചി​രി​ക്ക​യാണ്‌. വീൽചെ​യ​റി​ലി​രു​ന്നു​കൊ​ണ്ടു ഞാൻ യോഗ​ങ്ങ​ളും പ്രസം​ഗ​ങ്ങ​ളും നടത്തുന്നു.

അങ്ങനെ, ഇടയ സന്ദർശ​ന​മുൾപ്പെടെ മുമ്പു സസന്തോ​ഷം ചെയ്‌തി​രുന്ന കാര്യ​ങ്ങ​ളിൽ പലതും ഇപ്പോ​ഴും എനിക്കു ചെയ്യാൻ കഴിയു​ന്നുണ്ട്‌. (1 പത്രൊസ്‌ 5:2) സഹോ​ദ​രീ​സ​ഹോ​ദ​ര​ന്മാർ എന്റെയ​ടു​ക്കൽ സഹായ​ത്തി​നോ ബുദ്ധ്യു​പ​ദേ​ശ​ത്തി​നോ വരു​മ്പോ​ഴാ​ണു ഞാൻ അതു ചെയ്യു​ന്നത്‌. മറ്റുള്ള​വർക്കു ഫോൺ ചെയ്യു​ന്ന​തിൽ മുൻകൈ എടുത്തു​കൊ​ണ്ടു ഞാൻ ടെല​ഫോ​ണും ഉപയോ​ഗി​ക്കു​ന്നു. അതു പരസ്‌പര പ്രോ​ത്സാ​ഹ​ന​ത്തിൽ കലാശി​ക്കു​ന്നു. (റോമർ 1:11, 12) ഒരു സുഹൃത്ത്‌ അടുത്ത​കാ​ലത്തു പറഞ്ഞു: “എന്റെ മനസ്സി​ടി​യുന്ന സന്ദർഭ​ത്തിൽ എന്നെ സന്തോ​ഷി​പ്പി​ക്കാൻ താങ്കൾ ഫോൺ വിളി​ക്കു​ന്നു.” എന്നാൽ, യഹോവ എന്റെ ശ്രമങ്ങളെ അനു​ഗ്ര​ഹി​ക്കു​ന്നു​വെന്ന്‌ അറിയു​മ്പോൾ ഞാനും പ്രോ​ത്സാ​ഹി​ത​നാണ്‌.

യോഗ​ങ്ങൾക്കു മുമ്പും പിമ്പും സഭയി​ലുള്ള കുട്ടി​ക​ളു​മാ​യി ഞാൻ നന്നായി സഹവസി​ക്കു​ന്നു. ഞാൻ വീൽചെ​യ​റിൽ ഇരിക്കു​ന്ന​തു​കൊണ്ട്‌ ഞങ്ങൾക്കു മുഖാ​മു​ഖം സംസാ​രി​ക്കാൻ കഴിയു​ന്നു. അവരുടെ ആത്മാർഥ​ത​യും പരമാർഥ​ത​യും ഞാൻ വിലമ​തി​ക്കു​ന്നു. ഒരു പയ്യൻ ഒരിക്കൽ എന്നോടു പറഞ്ഞു: “താങ്കൾ അസാധാ​ര​ണ​മാം​വി​ധം സുമു​ഖ​നായ രോഗി​യാണ്‌!”

എനിക്കു ചെയ്യാ​നാ​വാ​ത്ത​തിൽ പരിത​പി​ക്കു​ന്ന​തി​നു പകരം എനിക്കു ചെയ്യാ​വു​ന്ന​തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീ​ക​രി​ച്ചു​കൊ​ണ്ടു യഹോ​വയെ സേവി​ക്കു​ന്ന​തിൽ ഞാൻ ആനന്ദമ​ട​യു​ന്നു. എനിക്കു സംഭവി​ച്ച​തിൽനിന്ന്‌ അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ മനസ്സി​ലാ​ക്കി​യി​രി​ക്കു​ന്നു. നാം അനുഭ​വി​ക്കുന്ന പീഡന​ങ്ങ​ളി​ലൂ​ടെ നാം പരിശീ​ല​ന​വും കരുത്തും ആർജി​ക്കു​ന്നു​വെന്നു ഞാൻ തിരി​ച്ച​റി​ഞ്ഞി​രി​ക്കു​ന്നു.—1 പത്രൊസ്‌ 5:10.

ആരോ​ഗ്യ​മു​ള്ള അനേക​രും നമ്മുടെ സ്വർഗീയ പിതാ​വി​ന്റെ ആരാധന എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഗൗരവ​മാ​യെ​ടു​ക്ക​ണ​മെന്നു തിരി​ച്ച​റി​യാൻ പരാജ​യ​പ്പെ​ട്ടി​രി​ക്കു​ന്ന​താ​യി ഞാൻ നിരീ​ക്ഷി​ച്ചി​ട്ടുണ്ട്‌. നാം അതു ഗൗരവ​മു​ള്ള​താ​യി കണക്കാ​ക്കാ​ത്ത​പക്ഷം പഠനത്തി​നും യോഗ​ങ്ങൾക്കും വയൽസേ​വ​ന​ത്തി​നു​മുള്ള നമ്മുടെ പട്ടിക വെറും പതിവു​പ​രി​പാ​ടി മാത്ര​മാ​യി​ത്തീ​രും. ഈ ലോക​ത്തി​ന്റെ അന്ത്യത്തെ അതിജീ​വി​ച്ചു ദൈവ​ത്തി​ന്റെ വാഗ്‌ദത്ത ഭൗമിക പറുദീ​സ​യി​ലേക്കു പ്രവേ​ശി​ക്കു​ന്ന​തിന്‌ ഈ കരുത​ലു​കൾ ജീവത്‌പ്ര​ധാ​ന​മാ​യി ഞാൻ കണക്കാ​ക്കു​ന്നു.—സങ്കീർത്തനം 37:9-11, 29; 1 യോഹ​ന്നാൻ 2:17.

ദൈവ​ത്തി​ന്റെ വരാൻപോ​കുന്ന പുതിയ ലോക​ത്തി​ലെ ജീവന്റെ പ്രത്യാശ നമ്മുടെ ഹൃദയ​ങ്ങ​ളിൽ എല്ലായ്‌പോ​ഴും ഉണർവു​ള്ള​താ​ക്കി​വ​യ്‌ക്കണം. (1 തെസ്സ​ലൊ​നീ​ക്യർ 5:8) നിരു​ത്സാ​ഹി​ത​നാ​യി​ത്തീ​രാ​നുള്ള ഏതു പ്രവണ​ത​യ്‌ക്കെ​തി​രെ​യു​മുള്ള പോരാ​ട്ട​ത്തിൽ തളർന്നു പിന്മാ​റാ​തി​രി​ക്കു​ന്ന​തി​നും ഞാൻ പഠിച്ചു. യഹോ​വയെ എന്റെ പിതാ​വാ​യി കാണു​ന്ന​തി​നും അവന്റെ സ്ഥാപനത്തെ എന്റെ മാതാ​വാ​യി കാണു​ന്ന​തി​നും ഞാൻ പഠിച്ചി​രി​ക്കു​ന്നു. നാം ശ്രമം ചെലു​ത്തു​ന്ന​പക്ഷം യഹോ​വ​യ്‌ക്കു നമ്മിലാ​രെ​യും തന്റെ ഫലപ്ര​ദ​നായ സേവക​നാ​യി ഉപയോ​ഗി​ക്കാൻ കഴിയു​മെ​ന്നും ഞാൻ തിരി​ച്ച​റി​യാൻ ഇടയായി.

ചില​പ്പോ​ഴൊ​ക്കെ “വീണു​കി​ട​ക്കു​ന്നവ”നെന്നവണ്ണം എനിക്കു തോന്നി​യി​ട്ടു​ണ്ടെ​ങ്കി​ലും ‘ഞാൻ നശിപ്പി​ക്ക​പ്പെ​ട്ടി​ട്ടില്ല.’ യഹോ​വ​യും അവന്റെ സ്ഥാപന​വും എന്നെ ഒരിക്ക​ലും കൈ​വെ​ടി​ഞ്ഞി​ട്ടില്ല, അതു​പോ​ലെ​തന്നെ എന്റെ കുടും​ബാം​ഗ​ങ്ങ​ളും ക്രിസ്‌തീയ സഹോ​ദ​ര​ങ്ങ​ളും. ബൈബി​ളെ​ടു​ത്തു വായി​ക്കാൻ കഴിയു​ന്ന​തി​ന്റെ ഫലമായി ഞാൻ ആത്മീയാ​രോ​ഗ്യം പുനരാർജി​ക്കു​ന്നു. നാം യഹോ​വ​യാം ദൈവ​ത്തിൽ ആശ്രയി​ക്കു​മ്പോൾ “സാധാ​ര​ണ​യിൽ കവിഞ്ഞ ശക്തി” നമുക്കു പ്രദാ​നം​ചെ​യ്യുന്ന അവനോ​ടു ഞാൻ നന്ദിയു​ള്ള​വ​നാണ്‌.—2 കൊരി​ന്ത്യർ 4:7, NW.

യഹോ​വ​യി​ലു​ള്ള ദൃഢവി​ശ്വാ​സ​ത്തോ​ടും പൂർണ ആശ്രയ​ത്തോ​ടും​കൂ​ടെ ഞാൻ ഭാവി​യി​ലേക്ക്‌ ആകാം​ക്ഷ​യോ​ടെ ഉറ്റു​നോ​ക്കു​ക​യാണ്‌. ഈ ഭൂമി​യിൽ പുനഃ​സ്ഥാ​പി​ത​മായ ഒരു പറുദീ​സ​യോ​ടൊ​പ്പം അത്ഭുതാ​വ​ഹ​മായ അനു​ഗ്ര​ഹങ്ങൾ കൈവ​രു​ത്തു​മെന്ന യഹോ​വ​യാം ദൈവ​ത്തി​ന്റെ വാഗ്‌ദത്തം വളരെ പെട്ടെ​ന്നു​തന്നെ നിവർത്തി​ക്കു​മെന്ന്‌ എനിക്ക്‌ ഉറപ്പുണ്ട്‌.—വെളി​പ്പാ​ടു 21:3, 4.