മതം—ഒരു വിലക്ക​പ്പെട്ട വിഷയ​മോ?

“ഞാൻ ഒരിക്ക​ലും ചർച്ച​ചെ​യ്യാത്ത രണ്ടു വിഷയ​ങ്ങ​ളുണ്ട്‌: മതവും രാഷ്‌ട്രീ​യ​വും!” യഹോ​വ​യു​ടെ സാക്ഷികൾ മററു​ള്ള​വ​രോ​ടു ബൈബി​ളി​നെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ക്കു​മ്പോൾ ആളുക​ളു​ടെ പ്രതി​ക​രണം പലപ്പോ​ഴും അങ്ങനെ​യാണ്‌. ആ വീക്ഷണ​ഗതി മനസ്സി​ലാ​ക്കാ​വു​ന്ന​തേ​യു​ള്ളൂ.

ആളുകൾ രാഷ്‌ട്രീ​യ​ത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംവാ​ദ​ത്തി​ലേർപ്പെ​ടു​മ്പോൾ, ഫലം പലപ്പോ​ഴും ദേഷ്യ​വും കലഹവു​മൊ​ക്കെ​യാ​വും. പൊള്ള​യായ വാഗ്‌ദാ​ന​ങ്ങൾക്കൊ​ന്നും പലരെ​യും പററി​ക്കാ​നാ​വില്ല. തന്നെയു​മല്ല, മിക്ക​പ്പോ​ഴും രാഷ്‌ട്രീ​യ​ക്കാ​രു​ടെ ലക്ഷ്യം അധികാ​ര​വും പ്രശസ്‌തി​യും ധനവും മാത്ര​മാ​ണെന്ന്‌ അനേകർക്കു മനസ്സി​ലാ​കു​ക​യും ചെയ്യും. ദുഃഖ​ക​ര​മെന്നു പറയട്ടെ, രാഷ്‌ട്രീയ ഭിന്നതകൾ ചില​പ്പോ​ഴൊ​ക്കെ അക്രമ​ത്തി​ലേക്കു നയിക്കു​ന്നു.

‘എന്നാൽ മതത്തെ സംബന്ധി​ച്ചും ഇതു തന്നെയല്ലേ സ്ഥിതി? മതതീ​ക്ഷ്‌ണത ആധുനി​ക​നാ​ളി​ലെ പല സംഘട്ട​ന​ങ്ങൾക്കും തിരി​കൊ​ളു​ത്തി​യി​ട്ടി​ല്ലേ?’ എന്നു നിങ്ങൾ ന്യായ​വാ​ദം ചെയ്‌തേ​ക്കാം. ഉത്തര അയർലൻഡിൽ റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്ക​രും പ്രൊ​ട്ട​സ്‌റ​റൻറു​കാ​രും ചേരി​തി​രി​ഞ്ഞു തമ്മില​ടി​ക്കു​ന്നു. ബാൾക്കൻ സംസ്ഥാ​ന​ങ്ങ​ളിൽ പൂർവ ഓർത്ത​ഡോ​ക്‌സ്‌ സഭയും റോമൻ കത്തോ​ലി​ക്ക​രും മററു​ള്ള​വ​രും പ്രദേ​ശ​ത്തി​നു​വേണ്ടി പോരാ​ടു​ന്നു. ഫലമോ? അനർഥ​ങ്ങ​ളും ഒടുങ്ങാത്ത പകയും.

പ്രാണ​ഭ​യം നിമിത്തം അനേക​രും തങ്ങളുടെ വ്യക്തി​പ​ര​മായ വിശ്വാ​സ​ങ്ങ​ളെ​യും കുടും​ബാം​ഗ​ങ്ങ​ളു​ടെ വിശ്വാ​സ​ങ്ങ​ളെ​യും കുറിച്ചു മിണ്ടാ​റേ​യില്ല. ആഫ്രി​ക്ക​യിൽ ക്രൈ​സ്‌ത​വർക്കും മററു വിദേ​ശ​മ​ത​ക്കാർക്കും വംശീയ മതങ്ങൾക്കു​മി​ട​യിൽ മത​വൈരം നൂററാ​ണ്ടു​ക​ളാ​യി നിലനി​ന്നു​പോ​രു​ന്നു. അതു​കൊണ്ട്‌ ഒരു പരിധി​വരെ സുരക്ഷി​ത​ത്വം കണക്കി​ലെ​ടു​ത്തു​കൊണ്ട്‌ ഗോ​ത്ര​മ​ത​ക്കാർ മക്കൾക്ക്‌ രണ്ടു പേരുകൾ ഇടുന്നു. ഈ രീതി ഇപ്പോ​ഴും തുടരു​ന്നുണ്ട്‌. അങ്ങനെ, അലി ജോൺ എന്നോ ജയിംസ്‌ മുഹമ്മദ്‌ എന്നോ പേരുള്ള ഒരു ബാലന്‌ സൗകര്യ​പൂർവം ഏതെങ്കി​ലു​മൊ​രു പേരു പറഞ്ഞ്‌ താനൊ​രു പള്ളിക്കാ​ര​നാ​ണെ​ന്നോ മറേറ​തെ​ങ്കി​ലും മതക്കാ​ര​നാ​ണെ​ന്നോ ഉള്ള പ്രതീ​തി​യു​ണ്ടാ​ക്കാം. ഒരു വ്യക്തി​യു​ടെ മതവി​ശ്വാ​സങ്ങൾ ജീവനു ഭീഷണി ഉയർത്തു​മ്പോൾ അയാൾ മതത്തെ​ക്കു​റി​ച്ചു പരസ്യ​മാ​യി ചർച്ച​ചെ​യ്യാൻ മടിവി​ചാ​രി​ക്കു​ന്ന​തിൽ അത്ഭുത​പ്പെ​ടാ​നൊ​ന്നു​മില്ല.

ജീവനു ഭീഷണി​യി​ല്ലെ​ങ്കി​ലും ചിലർക്ക്‌ അപ്പോ​ഴും മതം ഒരു വിലക്ക​പ്പെട്ട വിഷയം​തന്നെ. മറെറാ​രു മതത്തിൽപ്പെട്ട ഒരാളു​മാ​യി വിശ്വാ​സങ്ങൾ സംബന്ധി​ച്ചു ചർച്ച​ചെ​യ്യു​ന്നത്‌ എങ്ങു​മെ​ത്താത്ത വാദ​പ്ര​തി​വാ​ദ​ത്തി​ലേ കലാശി​ക്കു​ക​യു​ള്ളൂ​വെ​ന്നാണ്‌ അവരുടെ ഭയം. ഇനി വേറെ ചിലരുണ്ട്‌. സകല മതങ്ങളും നല്ലതാ​ണെന്ന പക്ഷക്കാ​രാണ്‌ അവർ. ഒരുവന്റെ വിശ്വാ​സം അവനു തൃപ്‌തി​ക​ര​മാ​യി​രി​ക്കു​ന്നി​ട​ത്തോ​ളം​കാ​ലം വ്യത്യ​സ്‌ത​ത​യെ​ക്കു​റി​ച്ചു സംസാ​രി​ക്കു​ന്നതു പാഴ്‌വേ​ല​യാ​ണെ​ന്നാണ്‌ അവർ വിശ്വ​സി​ക്കു​ന്നത്‌.

മതത്തിന്റെ അന്തസ്സത്ത​യെ​ക്കു​റി​ച്ചു പഠിക്കുന്ന കാര്യ​ഗൗ​ര​വ​മുള്ള വിദ്യാർഥി​ക​ളു​ടെ ഇടയിൽപ്പോ​ലും അഭി​പ്രായ ഐക്യ​മില്ല. “മതങ്ങളു​ടെ തരംതി​രി​ച്ചുള്ള പഠനം” എന്ന ലേഖന​ഭാ​ഗത്ത്‌ ദ ന്യൂ എൻ​സൈ​ക്ലോ​പീ​ഡിയ ബ്രിട്ടാ​നിക്ക ഇങ്ങനെ സമ്മതി​ച്ചു​പ​റ​യു​ന്നു: “. . . [മത]ത്തിന്റെ അന്തസ്സത്ത​യെ​ക്കു​റി​ച്ചു പണ്ഡിതൻമാർക്കി​ട​യിൽ അപൂർവ​മാ​യേ അഭി​പ്രായ ഐക്യം ഉണ്ടായി​ട്ടു​ള്ളൂ . . . അങ്ങനെ ചരി​ത്ര​ത്തി​ലു​ട​നീ​ളം ഈ വിഷയം പലവിധ വിവാ​ദങ്ങൾ ഉയർത്തി.”

“പ്രപഞ്ച​ത്തി​ന്റെ സ്രഷ്ടാ​വും ഭരണകർത്താ​വു​മാ​യി അംഗീ​ക​രി​ക്ക​പ്പെ​ടുന്ന ഒരു അമാനു​ഷിക ശക്തിയി​ലുള്ള മമനു​ഷ്യ​ന്റെ വിശ്വാ​സ​ത്തി​ന്റെ​യും അതി​നോ​ടുള്ള ഭക്തിയു​ടെ​യും പ്രകടനം” എന്നാണ്‌ ഒരു നിഘണ്ടു മതത്തെ നിർവ​ചി​ക്കു​ന്നത്‌. ഇതു​കൊ​ണ്ടു​തന്നെ ജീവി​ത​ത്തിൽ പ്രധാന പങ്കുവ​ഹി​ക്കുന്ന ഒന്നായി​മാ​റു​ന്നു മതം. നിശ്ചയ​മാ​യും, മനുഷ്യ​ച​രി​ത്രത്തെ രൂപ​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്ന​തിൽ മതം സകലയി​ട​ത്തും ഒരു ഘടകമാ​യി​രു​ന്നി​ട്ടുണ്ട്‌. ഓക്‌സ്‌ഫോർഡ്‌ ഇല്ലസ്‌​ട്രേ​റ​റഡ്‌ എൻ​സൈ​ക്ലോ​പീ​ഡിയ ഓഫ്‌ പീപ്പിൾസ്‌ ആൻഡ്‌ കൾച്ചേ​ഴ്‌സ്‌ ഇങ്ങനെ രേഖ​പ്പെ​ടു​ത്തു​ന്നു: “മതത്തിന്റെ ഏതെങ്കി​ലും ഒരു രൂപത്തി​ലൂ​ടെ ജീവി​ത​ത്തിന്‌ അർഥവും ക്രമവും കൊടു​ക്കാൻ ശ്രമി​ക്കാത്ത ഒരു സമൂഹ​വും ഉണ്ടായി​രു​ന്നി​ട്ടില്ല.” ജീവി​ത​ത്തി​ന്റെ “ക്രമ”വും “അർഥ”വും​പോ​ലുള്ള അടിസ്ഥാന സംഗതി​കൾ ഉൾപ്പെ​ടു​ന്ന​തി​നാൽ, കേവലം വാദ​പ്ര​തി​വാ​ദ​ത്തി​ലോ സംവാ​ദ​ത്തി​ലോ മാത്രം ഒതുങ്ങി​ക്കൂ​ടേ​ണ്ടതല്ല മതം. മറിച്ച്‌, അതു മററാ​രെ​ങ്കി​ലു​മൊ​ത്തുള്ള ചർച്ച—കൂലങ്ക​ഷ​മായ പരിചി​ന്തനം—അർഹി​ക്കു​ന്നു. എന്നാൽ ആരു​മൊത്ത്‌, അതു​കൊ​ണ്ടുള്ള മെച്ച​മെന്ത്‌?