អ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ក្នុងគម្ពីរ
សំណាញ់បង់ត្រីនៅសម័យគម្ពីរ
បុគ្គលជាច្រើនដែលអានគម្ពីរនឹកចាំថា ពួកអ្នកកាន់តាមខ្លះរបស់លោកយេស៊ូគឺជាអ្នកនេសាទត្រី។ (ម៉ាក. ១:១៦-២០) ពួកគេប្រើសំណាញ់ពេលចាប់ត្រីនៅសមុទ្រកាលីឡេ។
ដើម្បីធ្វើសំណាញ់ គេយកខ្សែដែលបានត្រូវធ្វើឡើងពីដើមផ្លេចមកចងប្រទាក់គ្នាឲ្យចេញជាក្រឡាសំណាញ់។ ទំហំនៃក្រឡានោះ អាស្រ័យទៅលើត្រីដែលពួកគេចង់ចាប់។ សំណាញ់តូចមានរាងមូល ហើយគេច្រើនតែចងថ្មតូចៗឬដែកនៅចុងសំណាញ់ដើម្បីឲ្យលិចចូលទៅក្នុងទឹក។ ក្រោយមក គេបោះវាទៅក្នុងទឹកដើម្បីចាប់ត្រី។ ចំណែកឯអួន គេចង់ដុំធ្ងន់ៗនៅនឹងបាតវាដើម្បីឲ្យលិចចូលទៅក្នុងទឹក ហើយនៅក្បាលអួនវិញ គេចងដុំឈើម្យ៉ាងដែលស្រាលដើម្បីឲ្យអណ្ដែត។ ក្រោយមក គេអូសអួនដើម្បីចាប់ត្រី។
សំណាញ់គឺមានតម្លៃថ្លៃ។ សំណាញ់អាចរហែកពេលវាប៉ះនឹងថ្មនៅបាតសមុទ្រឬដោយសារចាប់បានត្រីច្រើន។ (លូក. ៥:៦) គម្ពីរបានរៀបរាប់ថា យ៉ាកុបនិងយ៉ូហាន«កំពុងជួសជុលសំណាញ់»។ ពួកគេទំនងជាបានធ្វើដូច្នេះ ដោយប្រើម្ជុលដេរសំណាញ់និងអំបោះ។ (ម៉ាថ. ៤:២១) អ្នកនេសាទត្រីទំនងជាជួសជុលសំណាញ់ក្រោយពីនេសាទម្ដងៗ។ លូកាក៏បានរៀបរាប់ដែរថា អ្នកនេសាទកំពុង«លាងអួនរបស់ពួកគេ» ដើម្បីយកដីនិងកាកសំណល់ចេញ។ (លូក. ៥:២) ក្រោយមក អ្នកនេសាទនឹងដាក់ហាលសំណាញ់របស់ពួកគេឲ្យស្ងួត។ ហេតុអ្វី? ប្រហែលជាដើម្បីកុំឲ្យសំណាញ់នោះពុកផុយ។—អេគ. ៤៧:១០
លោកយេស៊ូបានអញ្ជើញពួកបុរសដែលចេះនេសាទត្រីឲ្យទៅជា«អ្នកនេសាទមនុស្ស»។