Hver er tilgangurinn með spádómum?

ÞEIR sem halda því fram að hin ýmsu tilbeiðsluform séu byggð á opinberunum æðri afla viðurkenna líka að hin ofurmannlegu öfl séu ýmist góð eða slæm. Þessi játning vekur eftirfarandi spurningar: Eru öll þessi tilbeiðsluform opinberanir góðra afla eða slæmra? Hver eða hvað er opinberun hins sanna Guðs?

Fyrsta trúin

Viðurkennt er að mannkynið sé allt komið af einni fjölskyldu og kemur það heim og saman við frásögn Biblíunnar af fyrstu hjónunum, Adam og Evu. Jehóva, skaparinn, gerði sig þeim kunnan. Hann opinberaði Adam og Evu hlutverk þeirra í tilgangi sínum og hvert skyldi vera samband þeirra við hann. Guð gerði Adam að fyrsta spámanni sínum, ábyrgan fyrir því að koma opinberunum hans á framfæri við konu sína og síðar afkvæmi sitt, það er að segja allt mannkyn. — 1. Mósebók 1:27-30; 2:15-17.

Þetta var eina trúin, eina tilbeiðsluformið sem Jehóva Guð opinberaði. Sú tilbeiðsla birtist í hlýðni við hann. Engra helgisiða, fórna, helgra dóma eða véfrétta var þörf.

Fölsk trú stingur upp kollinum

Fyrsta „opinberunin“ gegn Guði kom frá engli sem vildi láta tilbiðja sig. Hann bauð upp á aðra tilbeiðslu en hina sönnu og fékk Adam og Evu til að slást í lið með sér í uppreisn gegn skapara þeirra. Þar með gerði engillinn sig að Satan, andstæðingi Jehóva. Í „spádómi“ sínum lét hann í veðri vaka að hann byði upp á sjálfsákvörðunarrétt og sjálfstæði frá Guði. Reyndin varð önnur — þrælkunarfjötrar Satans og syndarinnar sem hafði dauða í för með sér. — 1. Mósebók 3:1-19; Matteus 4:8-10; Rómverjabréfið 5:12.

Með tímanum gengu fleiri uppreisnargjarnir englar, eða illir andar, í lið með Satan. Vafalaust voru þeir höfundar hinna mörgu, fölsku trúarhugmynda sem stuðluðu að spillingu mannkyns. Á dögum Enosar, sonarsonar Adams, „hófu menn að ákalla nafn [Jehóva].“ Að sögn Targum of Palestine var þar um að ræða svívirðileg áköll tengd skurðgoðadýrkun þess tíma. — 1. Mósebók 4:26; 6:1-8; 1. Pétursbréf 3:19, 20; 2. Pétursbréf 2:1-4.

Fölsk trúarbrögð voru þurrkuð út í flóðinu á dögum Nóa. Eftir stóð aðeins sönn guðsdýrkun spámanns Jehóva, Nóa. (1. Mósebók 1:5-9, 13; 7:23; 2. Pétursbréf 2:5) Illu andarnir voru þó til áfram og komu aftur á framfæri blekkingarspádómum og röngum trúarhugmyndum. Þeir fengu afkomendur Nóa til að móðga Jehóva með því að reisa Babelborg sem miðpunkt falskrar guðsdýrkunar. Þá ruglaði Guð tungumáli þeirra og „tvístraði . . . þeim um alla jörðina.“ — 1. Mósebók 11:1-9.

Hvað segir þetta okkur? Við erum öll afkomendur Nóa og Adams. Öll menningarsamfélög eiga sér því sameiginlegan uppruna. Með þeim hafa lifað einhver þekkingarbrot frá dögum Nóa svo að öll hafa þau einhverja guðshugmynd sem hefur lifað síðan. Guðshugmyndin er þó afskræmd vegna falskra trúarhugmynda sem teknar voru í arf frá þeim sem tvístrað var frá Babel (síðar endurreist sem Babýlon) út um alla jörðina. Sameiginlegar hjátrúarhugmyndir varðandi anda hinna dánu, forfeðradýrkun, stjörnuspár, kukl, galdra og spásagnir, bera því vitni. — Daníel 2:1, 2.

Tilgangur spádóma

Má draga þá ályktun af þessu að núverandi trúarbrögð byggist eingöngu á hugmyndum sem teknar eru í arf aftan úr grárri fornesku? Nei, Satan og illir andar hans innblása enn falska spádóma til að leiða mannkynið á villigötur og sundra því, gera sannar opinberanir Guðs torkennilegar og koma á framfæri fölskum hugmyndum og trúarskoðunum. (1. Tímóteusarbréf 4:1; 1. Jóhannesarbréf 4:1-3; Opinberunarbókin 16:13-16) Biblían segir: „Falsspámenn komu einnig upp meðal lýðsins. Eins munu falskennendur líka verða á meðal yðar, er smeygja munu inn háskalegum villukenningum.“ — 2. Pétursbréf 2:1.

Jehóva hefur á hinn bóginn varðveitt hina sönnu trú sem gefin var í Eden. Hann hefur bætt við vitneskju til að auka þekkingu okkar á honum og ábyrgð gagnvart framvindu tilgangs hans. Sannir spádómar leiða okkur því í allan sannleika um Guð, vilja hans og siðferðiskröfur. Þeir skýra samband mannsins við Guð, svo að mannkynið geti aftur orðið samstillt tilgangi hans þannig að hann nái að fullnast. — Jesaja 1:18-20; 2:1-5; 55:8-11.

Við upphaf uppreisnar mannsins bar Jehóva fram spádóm sem gaf afkomendum Adams og Evu von. Hann opinberaði að til myndi verða frelsari, ‚sæði,‘ er myndi tortíma Satan og afkvæmi hans. (1. Mósebók 3:15) Síðari spádómar hjálpuðu mönnum að bera kennsl á þetta fyrirheitna ‚sæði‘ eða Guðs „smurða,“ og opinberuðu að það myndi gegna aðalhlutverki í uppfyllingu tilgangs Guðs. — Sálmur 2:2; 45:8; Jesaja 61:1.

Megintilgangur spádóma var því að gera mönnum kunnar fyrirætlanir Guðs og gera þeim kleift að þekkja hinn „smurða“ eða „Krist“ sem yrði helsta verkfæri hans til að láta þær rætast. Þessi útvaldi þjónn Guðs reyndist vera Jesús. Því sagði engill Jehóva: „Tilbið þú Guð. Vitnisburður Jesú er andi spádómsgáfunnar.“ (Opinberunarbókin 19:10) Þessi yfirlýsing sýnir okkur tvennt: Í fyrsta lagi krefst sannur spámaður þess aldrei að fá tilbeiðslu, því að engan skal tilbiðja nema Jehóva Guð. (Matteus 4:4; Jóhannes 4:23, 24) Í öðru lagi hlýtur endanlegt markmið allra sannra spádóma að vera það, að opinbera atburði og staðreyndir varðandi Jesú. Það kemur til af því lykilhlutverki sem Jehóva hefur falið honum í framvindu þess tilgangs síns að helga nafn sitt, að hefja jörðina aftur upp í þá stöðu sem henni ber innan fyrirkomulags hans. — Jóhannes 14:6; Kólossubréfið 1:19, 20.

Af þessari ástæðu snerist innblásinn boðskapur frá Guði fyrst og fremst um Jesú. Allur andi eða tilgangur slíkra sannra spádóma var sá að bera vitni um hann. Það að spádómarnir um Jesú hafa uppfyllst þýðir að þeir eru allir sannir. Þess vegna segir Biblían að „sannleikurinn kom fyrir Jesú Krist.“ „Svo mörg sem fyrirheit Guðs eru, þá er játun þeirra í honum.“ — Jóhannes 1:17; 2. Korintubréf 1:20; Postulasagan 10:43; 28:23.

Hvers vegna Ísraelsmenn?

Jehóva hóf vitnisburð sinn um Jesú með spádómi sínum um fyrirheitna ‚sæðið.‘ Síðar opinberaði Guð að jarðneskur ættleggur ‚sæðisins‘ skyldi liggja í gegnum Nóa, Sem, Abraham, Ísak (ekki Ísmael) og Jakob. Þessir menn voru trúir sannri guðsdýrkun og reyndust trúfastir spámenn Jehóva meðan allar þjóðir létu spillast af dýrkun falskra guða. (1. Mósebók 6:9; 22:15-18; Hebreabréfið 11:8-10, 16) Leið sæðisins lá í gegnum afkomendur þessara manna — Ísraelsþjóðina, og í gegnum ætt Davíðs, nafntogaðasta konung Ísraels. — 2. Samúelsbók 7:12-16.

Til skýringar á því hvers vegna Jehóva valdi Ísraelsþjóðina sagði hann: „Ekki var það fyrir þá sök, að þér væruð fjölmennari en allar aðrar þjóðir . . . [heldur] sökum þess að [Jehóva] elskar yður og af því að hann vildi halda eiðinn, sem hann sór feðrum yðar,“ Abraham, Ísak og Jakob. (5. Mósebók 7:6-8; 29:13) Augljóst er að ættleggur hins fyrirheitna ‚sæðis‘ gat aðeins legið um eina þjóð. Sönn guðsdýrkun var þó ekki takmörkuð við Ísraelsmenn. Þótt sannleikurinn væri ekki opinberaður öðrum þjóðum gátu einstaklingar úr hvaða þjóð sem var gengið inn í guðsdýrkun Ísraelsmanna, og sumir þeirra voru jafnvel liðir í ferli ‚sæðisins.‘ (4. Mósebók 9:14; Rutarbók 4:10-22; Matteus 1:5, 6) Hefði Guð veitt mismunandi þjóðum og kynþáttum opinberanir sitt í hverju lagi hefði það einungis valdið meiri trúarsundrung, en sá var vilji Jehóva að sameina mannkynið í einni guðsdýrkun. — 1. Mósebók 22:18; Efesusbréfið 1:8-10; 2:11-16.

Kröfur Guðs eru hinar sömu fyrir menn af öllum kynþáttum. Siðferðiskröfur hans og tilgangur eru óbreytanlegar, og því sýna viðskipti hans við Ísrael hvernig hann kemur fram undir áþekkum kringumstæðum á hvaða tíma sem er. (Malakí 3:6) Ísrael var því eins konar fyrirmynd öllum þjóðum. Í gegnum þá þjóð sýndi Guð fram á kosti sannrar guðsdýrkunar og glópsku þeirra sem fylgdu fölskum trúarhugmyndum. Meðan Ísraelsmenn voru honum trúfastir verndaði hann þá og blessaði. Þegar þeir sneru sér til falsguða annarra þjóða kölluðu þeir yfir sig kúgun þessara þjóða, alveg eins og Jehóva hafði varað þá við. — 5. Mósebók 30:15-20; Daníel 9:2-14.

Ísrael var líka spádómleg fyrirmynd og Davíð varð spádómleg mynd um Jesú sem erfði sáttmálann við Davíð um ríki Guðs. (1. Kroníkubók 17:11, 14; Lúkas 1:32) Lögmálið, sem gefið var Ísrael, ásamt fórnum sínum og prestastétt, var spádómleg mynd um fórn Jesú, himneskt ríki hans og prestdóm. Lögmálið varð þannig „tyftari . . . þangað til Kristur kom.“ — Galatabréfið 3:19, 24; Postulasagan 2:25-36; Hebreabréfið 10:1-10; Opinberunarbókin 20:4-6.

Bók sannra spádóma

Ekki var hægt að varðveita þessi mikilvægu sannindi svo öruggt væri í munnlegri geymd eða með aðskildum opinberunum til ýmissa þjóða. Tryggasta leiðin til að vernda þau óbrengluð og koma þeim til allra þjóða var að skrifa þau niður. Biblían gegnir þessu hlutverki. Hún ein geymir innblásnar opinberanir Guðs ásamt sögulegri og spádómlegri heimild um viðskipti hans við mennina. Hún ein bendir á Jesú Krist sem verkfæri Guðs til að veita mönnum hjálpræði, og geymir lokaspádómana um það hvernig hann mun fullna messíasarhlutverk sitt. Hún er því hið heila, innblásna, ritaða orð Guðs. — Rómverjabréfið 15:4; 1. Korintubréf 10:11; 2. Pétursbréf 1:20, 21.

Frá því að ritun Biblíunnar lauk hafa þeir sem borið hafa fram nýja „spádóma“ eða stofnað ný trúarbrögð eða sértrúarhópa ekki fengið til þess innblástur frá Guði. Sannir spádómar voru ekki bornir fram til að opinbera ný trúarbrögð. Þeir héldu hinni einu sönnu trú lifandi og veittu vitneskju um hver yrði framvinda tilgangs Jehóva á ókomnum tímum. Uppfylling þeirra er sönnun fyrir einstæðum guðdómi og mætti hans, sýnir að hann einn getur sagt fyrir atburði öldum áður en þeir gerast og látið þá verða án þess að nokkru skeiki. — Jesaja 41:21-26; 46:9-11.

Allir sem vilja kynna sér sanna spádóma og iðka sanna trú verða því að snúa sér til Biblíunnar. Hún er spádómsbók Guðs — hinn heilsteypti boðskapur hans til mannkynsins. — 2. Tímóteusarbréf 3:16, 17.

[Myndir á blaðsíðu 7]

Ferill hins fyrirheitna ‚sæðis‘

Nói

Sem

Abraham

Ísak

Jakob

Davíð

Jesús