Spurningar frá lesendum

Hvers vegna bað Elísa um „tvöfaldan hlut“ af anda Elía?

Stuttu áður en Elía lauk verkefni sínu sem spámaður í Ísrael bað Elísa, sem var yngri spámaður, hann bónar: „Viltu gefa mér tvöfaldan hlut af anda þínum?“ (2. Konungabók 2:9) Frumburðir áttu rétt á tvöföldum hlut af arfi föðurins og líklega hefur Elísa verið að skírskota til þess þegar hann bað þessarar bónar. (5. Mósebók 21:17) Skoðum frásöguna stuttlega til að fá skýrari mynd af þessu og sjá hvað við getum lært af því sem gerðist.

Elía spámaður hafði smurt Elísa til að verða eftirmaður sinn eins og Jehóva hafði sagt honum að gera. (1. Konungabók 19:19–21) Elísa hafði verið dyggur þjónn Elía í um það bil sex ár og ætlaði sér að halda því áfram. Allt fram á síðasta dag spámannstíðar Elía í Ísrael var hann með honum. Þó að Elía hafi hvatt Elísa til að hætta að fylgja sér sagði yngri spámaðurinn þrisvar: ‚Ég yfirgef þig ekki.‘ (2. Konungabók 2:2, 4, 6; 3:11) Elísa leit á eldri spámanninn sem andlegan föður sinn. – 2. Konungabók 2:12.

Elísa var þó ekki sá eini sem átti slíkt samband við Elía. Þeir Elía og Elísa umgengust hóp manna sem kallaðir voru „synir spámannanna“. (2. Konungabók 2:3) Frásagan í Síðari Konungabók gefur til kynna að þessir „synir“ hafi líka átt náin tengsl við Elía, andlegan föður sinn. (2. Konungabók 2:3, 5, 7, 15–17) En þar sem Elísa hafði verið smurður sem arftaki Elía var hann fremstur meðal andlegra sona hans, rétt eins og frumburður. Í Ísrael til forna fengu frumgetnir synir tvöfaldan hlut af arfi föðurins en hinir synirnir einn hlut hver. Það var því eðlilegt að Elísa bæði um tvöfaldan hlut af anda Elía.

Af hverju bar Elísa fram þessa bón við þetta tækifæri? Hann var í þann mund að hefjast handa við mikilvægt verkefni – að taka við af Elía sem spámaður í Ísrael. Því fylgdi mikil ábyrgð og Elísa skildi að til að geta staðið undir henni þurfti meira en mannlegan mátt. Það þurfti mátt sem aðeins Jehóva gat veitt. Hann þurfti að vera jafn hugrakkur og Elía hafði verið. (2. Konungabók 1:3, 4, 15, 16) Hann bað því um tvöfaldan hlut af anda Elía, kraft sem veitti hugrekki og myndi gera honum kleift að ‚þjóna Jehóva af brennandi ákafa‘, en hvort tveggja er sprottið af anda Guðs. (1. Konungabók 19:10, 14) Hvernig brást Elía við?

Elía skildi að það var ekki á hans valdi að svara þessari beiðni. Aðeins Guð gat gert það. Elía sagði því auðmjúkur í bragði: „Þú biður ekki um lítið. Ef þú sérð mig þegar ég verð tekinn frá þér færðu það sem þú baðst um.“ (2. Konungabók 2:10) Jehóva leyfði Elísa að sjá Elía hrifinn til himins í stormi. (2. Konungabók 2:11, 12) Hann fékk líka það sem hann bað um. Jehóva veitti honum andann sem hann þurfti til að geta sinnt þessu nýja verkefni og tekist á við ýmsar raunir sem yrðu á vegi hans.

Þessi frásaga Biblíunnar er mjög uppörvandi fyrir andasmurða jafnt sem þjóna Guðs almennt. Ný verkefni vaxa okkur stundum í augum og okkur finnst við ekki hæf til að sinna þeim. Vaxandi áhugaleysi eða andstaða á svæði okkar gæti líka dregið úr okkur kjark til að halda boðuninni áfram. En ef við biðjum Jehóva um að styðja okkur gefur hann okkur heilagan anda þannig að við getum tekist á við erfiðleika og breyttar aðstæður. (Lúkas 11:13; 2. Korintubréf 4:7; Filippíbréfið 4:13) Já, Jehóva styrkti Elísa svo að hann gat tekið á sig meiri ábyrgð og eins mun hann hjálpa okkur öllum, ungum sem öldnum, að gera þjónustu okkar góð skil. – 2. Tímóteusarbréf 4:5.