Spurningar frá lesendum

Er ráðlegt fyrir sannkristinn mann að vera viðstaddur jarðarför eða brúðkaup í kirkju?

Þátttaka í hvers konar falstrúartilbeiðslu er Jehóva vanþóknanleg og við verðum að forðast hana. (2. Korintubréf 6:14-17; Opinberunarbókin 18:4) Kirkjuleg jarðarför er trúarathöfn þar sem sennilega er flutt prédikun með óbiblíulegu hugmyndaívafi, svo sem því að sálin sé ódauðleg og að allir góðir menn fari til himna. Hugsanlegt er að kirkjugestum sé ætlað að gera krossmark og sameinast prestinum í bæn. Sömuleiðis má búast við bænum og trúarathöfnum, sem stangast á við kenningar Biblíunnar, við trúarlega hjónavígslu sem fram fer í kirkju eða annars staðar. Þegar kristinn maður er innan um fólk, sem tekur þátt í falstrúarathöfn, getur honum þótt erfitt að skera sig úr og taka ekki þátt í athöfninni. Það væri ekki ráðlegt að gera sig berskjalda fyrir slíkum þrýstingi.

Hvað getur kristinn maður gert ef honum finnst hann verða að vera viðstaddur jarðarför eða hjónavígslu í kirkju? Segjum að eiginmaður, sem er ekki í trúnni, leggi fast að kristinni konu sinni að koma með sér í kirkjuna. Getur hún farið með honum sem þögull áhorfandi? Kannski ákveður hún að fara með honum því að hún vill virða óskir hans, en er samt staðráðin í að taka ekki þátt í neins konar trúarathöfnum. Hins vegar gæti hún líka ákveðið að fara ekki með honum. Hún gæti hugsað sem svo að tilfinningaálagið, sem fylgir athöfninni, verði sér ofraun með þeim afleiðingum að hún myndi kannski víkja sér frá meginreglum Guðs. Það er hennar að ákveða. Hún vill auðvitað vera staðföst í hjarta sínu og varðveita hreina samvisku. — 1. Tímóteusarbréf 1:19.

Hvað sem hún ákveður að gera er gott fyrir hana að útskýra fyrir eiginmanni sínum að hún geti ekki, samviskunnar vegna, tekið þátt í neins konar trúarathöfnum, sungið sálma eða lotið höfði þegar bæn er flutt. Hugsanlegt er að hann komist þá að þeirri niðurstöðu að það geti sett hann í óþægilega aðstöðu ef hún er með honum. Kannski ákveður hann að fara einsamall, annaðhvort vegna ástar sinnar á eiginkonunni, virðingar fyrir trú hennar eða af því að hann vill forðast vandræðalegar aðstæður. En ef hann krefst þess að hún komi með honum gæti hún gert það og verið viðstödd sem áhorfandi.

Þá má ekki horfa fram hjá þeim áhrifum sem það gæti haft á trúsystkini okkar ef við erum viðstödd trúarlega athöfn í kirkju. Gæti það sært samvisku einhverra? Gæti það dregið úr mótstöðuafli þeirra gegn skurðgoðadýrkun? „Metið þá hluti rétt, sem máli skipta,“ hvetur Páll postuli, „og [verið] hreinir og ámælislausir til dags Krists.“ — Filippíbréfið 1:10.

Ef náinn ættingi á í hlut getur verið að fjölskyldan þrýsti enn meira á kristinn mann að vera viðstaddur athöfnina. En hvað sem því líður þarf hinn kristni að vega og meta alla þætti málsins vel og gaumgæfilega. Undir vissum kringumstæðum kemst hann kannski að þeirri niðurstöðu að það skapi engin vandræði þótt hann sé viðstaddur sem áhorfandi að kirkjulegri jarðarför eða hjónavígslu. En aðstæður gætu einnig verið þannig að hættan á því að samviska okkar eða annarra bíði tjón við það að vera viðstödd athöfnina vegi þyngra en hugsanlegur ávinningur af því. Hvernig sem til háttar ætti kristinn maður að gæta þess að ákvörðun hans verði ekki til þess að spilla góðri samvisku hans frammi fyrir Guði og mönnum.