Við þörfnumst einhvers sem hlustar

VIÐ mennirnir reynum að njóta gleði og lífsfyllingar. En þegar persónuleg vandamál koma upp er hjálplegt og hughreystandi að geta rætt við einhvern um það sem veldur okkur áhyggjum.

Dr. George S. Stevenson segir: „Að tala út um málin getur dregið úr álagi, hjálpað okkur að sjá áhyggjur okkar í skýrara ljósi og auðveldar okkur oft að sjá hvað við getum gert í málinu.“ Dr. Rose Hilferding segir: „Við þurfum öll að geta deilt áhyggjum okkar og vandamálum með öðrum. Við verðum að hafa á tilfinningunni að einhver í veröldinni sé fús til að hlusta og geti skilið okkur.“

Að sjálfsögðu getur enginn maður algerlega fullnægt þessari þörf. Vegna tímaleysis og annarra takmarkana getur verið að mennskir trúnaðarvinir okkar séu ekki tiltækir þegar við þöfnumst þeirra mest eða við getum veigrað okkur við að ræða sum mál jafnvel við nánustu vini okkar.

Sannkristnir menn eru þó aldrei í þeirri aðstöðu að enginn vilji hlusta því þeir geta alltaf gripið til bænarinnar. Biblían hvetur okkur hvað eftir annað að biðja til Guðs, skapara okkar, sem ber nafnið Jehóva. Okkur er leiðbeint um að biðja í einlægni í nafni Jesú og í samræmi við vilja Guðs. Jafnvel persónuleg mál og einkamál eru viðeigandi bænarefni. „Gjörið í öllum hlutum óskir yðar kunnar Guði,“ er okkur sagt í Filippíbréfinu 4:6. Hvílík stórkostleg gjöf! Drottinvaldur alheimsins fagnar alltaf og hlýðir á bænir auðmjúkra þjóna sinna hvenær sem þá langar til að nálgast hann. — Sálmur 83:19; Matteus 6:9-15; Jóhannes 14:13, 14; 1. Jóhannesarbréf 5:14.

En hlustar Guð í raun og veru? Sumum gæti dottið í hug að áhrifamáttur bænarinnar sé takmarkaður við það sem maðurinn getur áorkað sjálfur: Þegar einstaklingurinn biður sé hann að raða niður hugsunum sínum og tjá þær með orðum. Eftir að hafa þannig skilgreint vandamál sitt leiti hann viðeigandi lausnar og sé vakandi fyrir hverju sem getur leitt til að hún finnist. Þegar vandamálið er leyst þakkar hann kannski Guði en í rauninni var það hans eigin hugsun og viðleitni sem leiddi til þess árangurs sem vænst var.

Margir halda að þetta sé í rauninni allt og sumt sem bænin feli í sér. Er það þín skoðun? Er máttur bænarinnar þar af leiðandi takmarkaður? Vissulega gegnir andleg og líkamleg viðleitni mannsins, sem er í samræmi við bæn hans, þýðingarmiklu hlutverki í því að fá henni svarað. En hvað um hlutverk Guðs í málinu? Hlustar Guð þegar þú biður til hans? Telur hann bænir þínar mikilvægar, íhugar innihald þeirra og svarar þeim?

Svörin við þessum spurningum eru þýðingarmikil. Ef Guð gefur engan gaum að bænum okkar hafa þær einungis sálfræðilegt gildi. Ef Guð aftur á móti veitir viðtöku og hlustar af áhuga á hverja þá bæn sem við biðjum, hve þakklát ættum við þá ekki að vera fyrir slíka ráðstöfun. Þakklætið ætti að knýja okkur til notfæra okkur þessa ráðstöfun á hverjum degi.

Við hvetjum þig þess vegna til að lesa greinina á eftir þar sem fjallað er um þessar spurningar.