Þegar dauðinn rænir ástvini

„Móðir mín dó úr krabbameini árið 1981. Hún var stjúpmóðir mín. Dauði hennar var mjög erfiður fyrir mig og stjúpbróður minn. Ég var sautján ára og bróðir minn ellefu. Ég saknaði móður minnar svo mikið. Ég var alin upp í kaþólskri trú og af því að mér hafði verið kennt að hún væri á himnum langaði mig eiginlega til að svipta mig lífi svo að ég gæti verið hjá henni. Hún var besti vinur minn.“ — Roberta, 25 ára.

Hefur þú orðið fyrir svipaðri lífsreynslu? Ef svo er þekkir þú af eigin raun þann sársauka sem fylgir ástvinamissi. Það virðist svo ósanngjarnt að dauðinn skuli hafa vald til að ræna þig þeim sem þú elskar. Þegar það gerist getur sú tilhugsun að hafa aldrei framar tækifæri til að tala við ástvin þinn, hlæja með honum eða halda í hönd hans verið nánast óbærileg. Og eins og orð Robertu gefa til kynna linar það ekki sársaukann þótt þér sé sagt að ástvinur þinn sé á himnum.

En hvernig yrði þér innanbrjósts ef þú vissir að þú hefðir möguleika á að sameinast látnum ástvini þínum í náinni framtíð, ekki á himnum heldur hér á jörðinni í friðsæld og réttlæti? Og hvað myndi þér finnast um það að menn ættu fyrir sér þann möguleika að njóta fullkominnar heilsu og deyja aldrei? ‚Óskhyggja!‘ svarar þú kannski.

Eigi að síður sagði Jesús Kristur djarfmannlega er hann var hér á jörð á fyrstu öldinni: „Ég er upprisan og lífið. Sá sem trúir á mig, mun lifa, þótt hann deyi.“ (Jóhannes 11:25) Þetta var loforð þess efnis að hinir dánu muni lifa á ný. Það eru hrífandi framíðarhorfur!

Þér er kannski spurn hvort það sé raunhæft að trúa slíku fyrirheiti. Hvernig getur þú gengið úr skugga um að það sé ekki hrein óskhyggja? Og ef það er grundvöllur til að trúa þessu fyrirheiti, hvaða þýðingu getur uppfylling þess þá haft fyrir þig og ástvini þína? Í greininni sem fylgir verður fjallað um þessar spurningar og aðrar fleiri.