Íslenska þjóðkirkjan undir sömu sökina seld
„Er samkynhneigð synd, sem útilokar mann frá kirkjunni?“ Morgunblaðið lagði þessa spurningu fyrir fimm presta íslensku þjóðkirkjunnar og tvo prófessora við guðfræðideild Háskóla Íslands þann 4. október 1987. Tilefni spurningarinnar voru allmikil blaðaskrif sem orðið höfðu vegna ályktunar kirkjuþings fyrr á því ári. Kirkjuþing hafði fjallað um þá ógn sem sjúkdómurinn eyðni er og hvatt „alla kristna menn, gagnkynhneigða sem samkynhneigða, að sýna ábyrgð í kynlífi sínu,“ sem ekki verður skilið öðruvísi en svo að þjóðkirkjan leggi blessun sína yfir kynvillu (sem hún og margir aðrir kjósa að kalla „samkynhneigð“ þar eð ekki er talið við hæfi að dæma slíka „hneigð“ sem „villu“).
Hvernig svöruðu prestar og guðfræðingar spurningu blaðsins? Aðeins einn prestanna, Halldór Gröndal, var þeirrar skoðunar að kynvilla væri synd: „Virkur kynvillingur lifir í synd. Slíkt líferni flokkast undir það sem Guð kallar saurlifnað og það er synd. . . . Ef við samt sem áður höldum áfram syndugu líferni, þá útilokum við okkur frá Guði, frá kirkjunni.“ Svör hinna voru sumpart loðin en enginn þeirra var tilbúinn til að styðja skýra afstöðu Biblíunnar sem segir berum orðum að kynvilla sem slík sé brot á lögum Guðs: „Hvorki munu saurlífismenn . . . né kynvillingar . . . Guðs ríki erfa.“ (1. Korintubréf 6:9, 10) Þórir Stephensen, sem þá var Dómkirkjuprestur, sagði: „Jesús talar hvergi um samkynhneigð eða varar við henni. Ætla má, að hann hefði gert það, hefði hann talið hana útiloka menn frá Guðsríkinu.“ Síðan líkti hann kynvillu við það að vera örvhentur!
Sumir þjóðkirkjuprestar tóku enn dýpra í árinni. Í greinum, sem þeir skrifuðu, létu þeir í ljós þá skoðun að kynvilla sé „liður í sköpunarverki Guðs.“ Sigurður Arngrímsson var einn þeirra. Í grein í Morgunblaðinu þann 5. nóvember 1987 segir hann um „samkynhneigt fólk“: „Flest þeirra eru þannig sköpuð frá fæðingu og geta ekkert ráðið við eðli sem er þeim eiginlegt og sköpun. Höfum við þá leyfi til að breyta þessari sköpun Guðs? Nei! Það höfum við ekki.“
En hvernig réttlæta þjóðkirkjuprestar þessa afstöðu sem gengur svo greinilega í berhögg við skýr orð Biblíunnar? Þeir skáka í því skjóli að kynvilla sé sumum meðfædd, eðlislæg, og því hljóti hún að vera „sköpun Guðs.“ Til þess að komast fram hjá augljósum siðferðisboðum Biblíunnar er gert lítið úr henni eitthvað á þessa leið: „Guð talar til mannsins í aðstæðum hans, á því máli sem hann skilur. Því er margt af því sem í Biblíunni er, talað inn í ákveðið samfélag á ákveðnum tíma og hefur þess vegna ekki varanlegt gildi. Undir þennan skilning falla t.d. flest lög Gamla Testamentisins og margt í bréfum Páls,“ sagði Baldur Kristjánsson prestur í grein í Morgunblaðinu þann 5. september 1987.
En er það rétt að ‚Jesús tali hvergi um samkynhneigð eða vari við henni‘? Nei, heiðarleg athugun á orðum hans sýnir að hann gerði það. Hann talaði tæpitungulaust um það hve alvarleg synd „saurlifnaður“ væri er hann nefndi hann í sömu andránni og hórdóm og manndráp í Matteusi 15:19, 20. Þar er notað orðið porneia sem Greek and English Lexicon of the New Testament eftir Edward Robinson segir fela í sér ‚öll kynmök sem bönnuð voru samkvæmt Móselögunum,‘ þar á meðal kynvillumök. Og vert er að taka eftir að orð Guðs fordæmir kynvillu áður en Móselögin voru sett. Örlög Sódómu og Gómorru sanna það.
Íslenska þjóðkirkjan hefur greinilega vikið frá hinni „heilnæmu kenningu“ Biblíunnar í siðferðismálum eins og systurkirkjur hennar víða um heim. — 1. Tímóteusarbréf 4:3.