Blaðsíða 2

MENN ERU að vakna betur og betur til vitundar um mengun jarðar. Vísindamenn vara við afleiðingunum. Súrt regn drepur skógana og fiskinn, úðabrúsar gera göt í ósonlagið, hættuleg efnasambönd eitra jarðveginn, sorp og olíuleki menga úthöfin og jarðeldsneyti breytir jörðinni í gróðurhús — hinar fjölmörgu bækur um þetta viðfangsefni hafa ekki dugað til að tíunda allt það tjón sem orðið er. En fæstir gera sér grein fyrir frumorsök mengunarinnar — siðspillingu. En slíkt hefur gerst áður. „Landið sýtir og hjaðnar, jörðin fölnar og visnar; mestu háttar menn af landsfólkinu eru hnuggnir. Landið, sem innbyggjendurnir gánga á, vanhelgast; því þeir yfirtroða lögin, brjála boðorðunum, rjúfa hinn eilífa sáttmálann.“ — Jesaja 24:4, 5, Ísl bi. 1859.