Ég losnaði úr fjötrum trúarlegrar blekkingar
ÉG man eftir fyrsta „kraftaverkinu“ sem ég sá. Ég var þá sex og hálfs árs. Ég var með móður minni á hvítasunnusamkomu sem haldin var í heimahúsi. Prédikarinn var að syngja og þá kom andinn yfir hann á þann hátt sem gerist hjá hvítasunnumönnum þegar þeir syngja. Þetta var um vetur og það var stór, kringlóttur kolaofn í miðju herberginu. Ég sá hann teygja höndina inn í ofninn. Hann hélt áfram að syngja og gefa frá sér smáköll, og síðan tók hann út úr ofninum stóran, rauðglóandi kolamola. Hann lyfti honum upp með báðum höndum, og gekk um kring í herberginu og gaf um leið frá sér þessi litlu siguróp samhliða söngnum. Allan tímann sungu hinir, hrópuðu og dönsuðu í kringum hann. Eftir samkomuna skoðuðu allir hendurnar á honum til að sjá hvort hann væri brenndur. Það sáust ekki einu sinni blettir á höndum hans!
Og þetta var aðeins eitt af táknunum sem gerð voru í þessari hvítasunnukirkju í Kentucky sem móðir mín stundaði. Hópurinn trúði á 16. kafla Markúsar þar sem talað er frá og með 17. versi um að tala tungum, lækna sjúka, taka upp höggorma og drekka eitur. (Þessi vers eru fölsuð og ekki að finna í elstu handritum Biblíunnar.) Ekki trúa allar hvítasunnukirkjur á slíkt, en þegar fólk sér þetta gerast fær það á tilfinninguna að Guð hljóti að vera í kirkju þar sem slík tákn geta gerst án þess að fólk hljóti skaða af.
Við fluttumst til Indiana. Ég lét skírast árið 1953, tólf ára gömul. Ég lærði að leika á gítar og lék undir hópsöng á samkomunum. Mér fannst þetta vera þáttur í þjónustu minni við Guð — það er með þessum söng sem andinn kemur yfir hvítasunnumenn. Þegar andinn kom yfir mig og ég talaði tungum vissi ég ekki hvað ég var að segja, en þetta var sérstök og góð tilfinning.
Sjálf handlék ég aldrei snáka, en ég minnist einnar helgar þegar ég var á samkomu í kirkjunni í Kentucky sem ég var vön að sækja. Andinn kom yfir gestkomandi prédikara og hann dró stóran skröltorm upp úr kassa sem hann hafði meðferðis. Hann vafði honum um hendina á sér og hrópaði upp yfir sig. Ég stóð á sviðinu fyrir aftan hann ásamt söngvurunum og ég man eftir að ég sá blóð vætla á milli fingra honum. Þá kom andinn yfir prédikarann, sem ég hafði séð halda á klóandi koli árum áður, og hann kom upp á sviðið og tók höggorminn úr hendi hins og setti hann aftur í kassann. En maðurinn sem var bitinn veiktist aldrei. Ég minnist þess þó að þrjár manneskjur, sem ég þekkti, voru bitnar af snákum og dóu. Tengdafaðir minn var einn þeirra.
Þegar ég var nítján ára giftist ég ungum manni sem átti að heita frelsaður. Hann var þó ekki sterkur hvítasunnumaður. Ég sá hann einu sinni handleika snáka en hann hafði þó ekki anda í líkingu við það sem ég hafði. Hann lifði eins og hvítasunnumanni sæmdi um tíma, hætti því svo, fór að reykja og gera sitthvað fleira sem var andstætt trú okkar. Eitt var það í sambandi við andana sem mér þótti torskilið. Þegar andinn kom yfir hvítasunnumenn voru andarnir ekki alltaf eins. Sumir voru sterkari en aðrir, sumir fóru illa saman og sumir leiddu jafnvel til árekstra.
Þetta gat ég aldrei skilið. Ég velti fyrir mér hvers vegna til væru svona margir ólíkir andar. Ég minnist þess að hafa beðið allan tímann sem ég var hvítasunnumaður: „Guð, þetta er eina trúin sem ég veit um sem getur verið rétt. En ef ég er ekki að þjóna þér á þann hátt sem þér er þóknanlegur þá langar mig til að vita það. Guð, ef þetta er ekki rétta trúin, viltu þá sýna mér hver er sú rétta.“ Ég bað þessarar bænar mörgum sinnum.
Það var meðan fyrra hjónaband mitt stóð yfir sem ég sá fyrst tímaritin Varðturninn og Vaknið! Við höfðum flust til Cincinnati árið 1962 og vottar Jehóva komu við hjá okkur. Maðurinn minn talaði gjarnan við þá en ég vildi það aldrei. Ég hélt mér í eldhúsinu þegar þeir komu. Maðurinn minn gerðist áskrifandi að tímaritunum en las þau aldrei. Ég las þau. Ég vissi að ég ætti ekki að lesa þau og fann til sektarkenndar þegar ég gerði það, en ég stóðst aldrei freistinguna að lesa rit sem voru við hendina. Ég gekk svo langt að kasta blöðunum í sorptunnuna og sækja þau svo aftur þangað til að lesa þau.
Af Varðturninum og Vaknið! lærði ég að jörðin ætti að standa að eilífu — jarðnesk paradís full af réttlátu fólki. Það var það stórkostlegasta sem ég hafði nokkurn tíma heyrt eða lesið. Það kom mér illa á óvart því að við hvítasunnumenn trúðum því ekki um jörðina. Ég minnist þess að hafa lesið um að þessi paradísarjörð ætti að standa að eilífu og hugsað: ‚Þetta er ekki rétt!‘ En ég hafði mikið yndi af að lesa þetta. Það átti sér stað stríð hið innra með mér. Ég ræddi um það í bænum mínum. Að lokum bað ég manninn minn að hætta að taka á móti blöðunum og hann gerði það.
Maðurinn minn fór að eiga vingott við aðrar konur og við skildum eftir sjö ára hjónaband. Ég og synir mínir tveir fengum samastað hjá Olene, gamalli vinkonu sem hafði gifst frænda mínum. Hún var afbragðssöngvari og við fórum saman á hvítasunnusamkomur og sungum í ýmsum kirkjum. Olene var dóttir prédikarans sem hafði haldið á glóandi kolinu.
Tvívegis „læknaðist“ ég. Í fyrra sinnið hafði ég misst fóstur og mér blæddi. Þrátt fyrir það fór ég á samkomu hvítasunnumanna. Ég var svo veikburða að ég óttaðist að ég myndi þurfa að yfirgefa samkomuna. Þá heyrði ég Olene og föður hennar byrja að syngja. Andinn kom yfir þau og þau tóku um axlir hvors annars. Þau komu til mín og lögðu hendur yfir mig. Ég missti samstundis meðvitund. Þegar ég rankaði við mér leið mér prýðilega. Blæðingarnar voru hættar!
Í síðara sinnið var ég haldin sjúkdómi í tannholdi. Ég hafði notað falskar tennur síðan ég var fimmtán ára. Núna, mörgum árum síðar, byrjaði tannholdið að bólgna undir efri gómnum. Í þrjá mánuði notaði ég ekki tennurnar og lifði á fljótandi fæðu. Ég varð hálf örvæntingarfull og leitaði til læknis. Hann leit upp í mig og sagði svo: „Ég get ekkert hjálpað þér; þú þarft að gangast undir skurðaðgerð.“ Hann nefndi sjúkdóminn bandvefs- og þekjuæxli og mælti með að ég leitaði til tannlæknis.
Ég fór aldrei. Við Olene fórum í kirkjuna í Kentucky. Síðar þetta kvöld var ég að syngja og varð mjög gagntekin andanum. Olene lagði hendur yfir mig, mér sortnaði fyrir augum og ég hneig niður á gólfið. Eftir að ég komst til meðvitundar spýtti ég út úr mér einhverju sem einna helst líktist þurrum kjöttuggum. Þegar ég kom heim gat ég sett upp í mig fölsku tennurnar. Ég hef aldrei fundið til þessa sjúkdóms síðar.
Olene las mikið í Biblíunni. Skömmu eftir að ég fluttist til hennar kallaði hún mig inn í herbergið þar sem hún var að lesa. Hún hafði spurningu. Hún las Prédikaran 1:4: „Ein kynslóðin fer og önnur kemur, en jörðin stendur að eilífu.“ Síðan sagði hún: „Ég vil að þú skýrir þennan ritningarstað fyrir mér. Við trúum þessu ekki. Hvað er verið að tala um þarna?“ Ég komst í mikið uppnám.
Hún heimtaði að fá að vita hvers vegna þessi ritningarstaður kæmi mér í svona uppnám. „Þetta stendur í Biblíunni og við þurfum að fá að vita hvað þetta merkir.“ Þá svaraði ég: „Ég las um þetta í Varðturninum og Vaknið! og ég vildi ekki að þú vissir að ég hefði lesið þessi tímarit sem vottar Jehóva gefa út.“ Hún vildi rjúka af stað til að leita vottana uppi.
„Hafðu ekki fyrir því,“ sagði ég. „Ef við búum hérna mjög lengi þá koma þeir. Þeir finna mann alltaf.“ Tveim vikum síðar, þegar ég kom heim úr vinnunni, beið hún brosandi eftir mér í dyrunum. „Gettu hverjir komu hingað í dag?“ Ég hafði ekki hugmynd um það. „Vottar Jehóva! Ég pantaði biblíunám handa okkur báðum!“ Ég var orðlaus af undrun. Ég vildi ekki nema með þeim. Ég var hrædd við þá.
Námið hófst. Þeir buðu okkur að koma á samkomur. Olene vildi ekki fara en ég fór. Yngsti sonur minn var um það bil þriggja ára þegar þetta gerðist og við fórum í Ríkissalinn. Þegar við vorum að ljúka yfirferð „Sannleiksbókarinnar“ í biblíunáminu gerðum við Olene okkur báðar grein fyrir að hvítasunnukirkjan færi með rangar kenningar. Þrátt fyrir það hætti Olene náminu og ég fór að dæmi hennar.
Það var árið 1972. Árið 1974 hringdi Olene til mín — við bjuggum ekki lengur saman þá. Hún spurði mig hvort ég vildi giftast föður hennar — manninum sem ég hafði séð halda á glóandi kolinu þegar ég var sex og hálfs árs. Hjónabandi mínu og fyrri mannsins míns hafði verið slitið meira en sjö árum áður þannig að ég giftist föður Olene í janúar 1975.
Hann bjó í Kentucky, í grennd við sömu hvítasunnukirkjuna sem ég hafði sótt þegar ég var barn. Þegar ég giftist honum sagði ég honum að ég myndi aldrei fara aftur til hvítasunnumanna, og ef ég færi að taka þátt í störfum einhvers trúfélags þá væru það vottar Jehóva. Hann féllst á það. Við höfðum þó verið gift í aðeins fáeina mánuði þegar hann vildi að ég færi með honum á hvítasunnusamkomu. Ég fór einu sinni. Ég gat ekki setið samkomuna á enda. Návist illu andanna var yfirþyrmandi!
Þegar hér var komið sögu hafði ég lært að Satan, illir andar hans og þjónar hér á jörð geta gert tákn og undur, og að hernaður kristins manns væri gegn slíkum andaverum himingeimsins. (2. Mósebók 7:11, 22; 8:7, 18, 19; 2. Korintubréf 11:13-15; Efesusbréfið 6:11, 12) Ég hafði líka lært að hinar undraverðu náðargáfur kristnu frumkirkjunnar hefðu þjónað þeim tilgangi að festa hana í sessi meðan hún var enn í bernsku, og að þessar náðargáfur áttu að líða undir lok um leið og postularnir féllu frá. Til dæmis er ritað um tungutal: „Tungur, þær munu þagna.“ Kærleikur, trú og von eru nú máttarstoð hinnar þroskuðu, kristnu kirkju. — 1. Korintubréf 13:8-13.
Maðurinn minn var að reyna að fá mig til að sækja aftur samkomur hvítasunnumanna, syngja með honum og leika undir á gítar. Í staðinn fór ég aftur að sækja samkomur í Ríkissalnum. Þegar hann kom heim eftir að hafa prédikað í hvítasunnukirkjum um helgar var hann vanur að bregða á loft troðfullu seðlaveski. Það voru peningar sem hvítasunnumenn höfðu safnað fyrir hann á samkomunum. Hann hló að því að fólk skyldi gefa honum alla þessa peninga og hann hafði ekkert gert til að verðskulda þá.
Að lokum fór yngri sonur minn að sækja samkomur með mér og varð virkur vottur. Maðurinn minn varð mjög æstur ef ég kom seint heim af samkomunum. Kvöld eitt kom ég heim um klukkan tíu og hann læsti mig úti. Við mæðginin urðum að dvelja næturlangt í bílnum. Þetta gerðist nokkrum sinnum. Hann hafði byssu í bílnum sínum og þegar hann fann mig við lestur eða nám átti hann til að sækja byssuna og skjóta fjórum eða fimm sinnum undir stólinn minn. Ef ég fór með gosdrykkjarflöskur út á veröndina skaut hann stundum flöskurnar út úr öskjunni. Hann var ekki að reyna að drepa mig; aðeins að reyna að hræða. En ég bað til Jehóva og hélt ró minni og það gerði hann hamslausan.
Dag einn var ég að búa mig undir að fara á samkomu og hann spurði: „Ætlar þú í alvöru að verða einn af vottum Jehóva? Ætlar þú í alvöru að flækjast hús úr húsi og prédika?“ Ég svaraði: „Já, ég ætla að gera það.“ „Gott og vel,“ svaraði hann. „Ég gef þér hálfan mánuð til að hypja þig út úr húsinu.“ Við mæðginin fluttum út. Við settumst að í litlu húsi sem hafði staðið autt svo árum skipti. Þar var engin vatnslögn, sáralítið af húsgögnum og við vorum peningalaus.
En það var svo indælt að hafa frelsi til að fara á samkomur og þurfa ekki að hafa áhyggjur af því að vera læst úti eða verða fyrir skotárás, og geta þjónað Jehóva með því að prédika hús úr húsi. (Postulasagan 20:20) Þegar ég hitti hvítasunnumenn fann ég oft fyrir návist illu andanna. Þá sagði ég: „Jehóva, ég veit að þú ert sterkari en illu andarnir. Ég veit að þú ræður yfir krafti til að hjálpa mér og ég þarfnast hjálpar þinnar. Ég þarf heilagan anda þinn til að mæta þessu.“ Og hann hjálpaði mér alltaf.
Ég var skírð í september árið 1976. Sonur minn lét skírast í júlí 1977. Systir mín er vígður vottur. Móðir mín nam og byrjaði að prédika hús úr húsi. Ég hef því fengið mikla hvatningu frá fjölskyldu minni og mjög mikla hjálp frá Jehóva og þjónum hans. Jehóva hefur sýnt mér mjög mikla þolinmæði. Megi hann líka sýna langlyndi þeim milljónum manna sem ‚gæska Guðs vill leiða til iðrunar.‘ (Rómverjabréfið 2:4) — Frásaga Ireta Clemons.
[Innskot á blaðsíðu 26]
Þrír einstaklingar, sem ég þekkti, voru bitnir af snákum og dóu.
[Innskot á blaðsíðu 27]
Þegar hér var komið sögu hafði ég lært að Satan, illir andar hans og þjónar hér á jörð gátu gert tákn og undur.
[Innskot á blaðsíðu 25]
Ireta Clemons sem nú er vottur.