JÓNAS

1 Orð Jehóva kom til Jónasar*+ Amittaísonar: 2 „Leggðu af stað og farðu til Níníve,+ borgarinnar miklu, og boðaðu henni dóm því að ég hef tekið eftir illsku íbúanna.“

3 En Jónas ákvað að flýja frá Jehóva og fara til Tarsis. Hann fór niður til Joppe og fann þar skip sem var á leið þangað. Hann greiddi fargjaldið og steig um borð til að sigla til Tarsis, burt frá Jehóva.

4 Þegar þeir voru komnir út á haf lét Jehóva mikið hvassviðri skella á. Það varð þvílíkt aftakaveður að skipið var við það að farast. 5 Sjómennirnir urðu svo hræddir að þeir fóru hver og einn að ákalla sinn guð og hrópa á hjálp. Þeir byrjuðu að kasta farminum fyrir borð til að létta skipið.+ En Jónas var farinn undir þiljur* þar sem hann lagðist fyrir og steinsofnaði. 6 Skipstjórinn fór til hans og sagði: „Hvers vegna sefurðu? Stattu upp og ákallaðu guð þinn! Kannski sýnir hinn sanni Guð okkur meðaumkun svo að við förumst ekki.“+

7 Síðan sögðu mennirnir hver við annan: „Vörpum hlutkesti+ til að finna út hverjum þessi ógæfa er að kenna.“ Þeir vörpuðu þá hlutkesti og hlutur Jónasar kom upp.+ 8 Þeir spurðu hann þá: „Segðu okkur, hver á sök á þessari ógæfu sem hefur komið yfir okkur? Við hvað starfarðu og hvaðan kemurðu? Frá hvaða landi ertu og af hvaða þjóðerni?“

9 Hann svaraði: „Ég er Hebrei og tilbið* Jehóva, Guð himnanna, hann sem gerði hafið og þurrlendið.“

10 Mennirnir urðu nú enn hræddari og þeir spurðu hann: „Hvað hefurðu gert?“ (Mennirnir vissu að hann var á flótta frá Jehóva því að hann hafði sagt þeim það.) 11 „Hvað eigum við að gera við þig til að hafið kyrrist?“ spurðu þeir, því að ofviðrið færðist sífellt í aukana. 12 Hann svaraði: „Takið mig og kastið mér fyrir borð. Þá mun hafið kyrrast því að ég veit að það er vegna mín sem þetta fárviðri er komið yfir ykkur.“ 13 En mennirnir réru af öllu afli* til að koma skipinu aftur að landi en þeir gátu það ekki því að stormurinn færðist enn í aukana.

14 Þá kölluðu þeir til Jehóva: „Við biðjum þig, Jehóva, að láta okkur ekki farast vegna þessa manns! Gerðu okkur ekki ábyrga fyrir blóði saklauss manns þar sem þetta er samkvæmt vilja þínum, Jehóva.“ 15 Síðan tóku þeir Jónas og köstuðu honum fyrir borð og þá lægði veðrið. 16 Mennirnir voru gripnir miklum ótta við Jehóva+ og þeir færðu Jehóva fórn og unnu heit.

17 Jehóva sendi nú gríðarstóran fisk og lét hann gleypa Jónas og Jónas var í kviði fisksins í þrjá daga og þrjár nætur.+

2 Jónas bað nú til Jehóva Guðs síns úr kviði fisksins+ 2 og sagði:

„Í örvæntingu minni kallaði ég til Jehóva og hann svaraði mér.+

Úr djúpi* grafarinnar* hrópaði ég á hjálp.+

Þú heyrðir rödd mína.

Allar öldur þínar og holskeflur gengu yfir mig.+

 4 Ég hugsaði: ‚Ég er rekinn burt úr augsýn þinni!

Fæ ég nokkurn tíma framar að sjá heilagt musteri þitt?‘

 6 Ég sökk niður að rótum fjallanna.

Slagbrandar jarðar skullu aftur að baki mér um eilífð.

En þú færðir mig lifandi upp úr gröfinni, Jehóva Guð minn.+

 7 Það var til þín, Jehóva, sem ég hugsaði þegar líf mitt var að fjara út.+

Þá náði bæn mín til þín, í heilagt musteri þitt.+

 8 Þeir sem dýrka einskis nýt skurðgoð yfirgefa hann sem sýnir þeim tryggan kærleika.*

 9 En ég færi þér fórn og tjái þakklæti mitt.

Ég held það sem ég hef heitið.+

Björgunin kemur frá Jehóva.“+

10 Jehóva skipaði nú fiskinum að spúa Jónasi upp á þurrt land.

3 Orð Jehóva kom til Jónasar í annað sinn:+ 2 „Leggðu af stað og farðu til Níníve,+ borgarinnar miklu, og flyttu henni boðskapinn sem ég segi þér.“

3 Þá lagði Jónas af stað og fór til Níníve+ eins og Jehóva hafði sagt honum að gera.+ Níníve var mjög stór borg* – það tók þrjá daga að ganga í kringum* hana. 4 Jónas fór inn í borgina, gekk dagleið og boðaði: „Eftir aðeins 40 daga verður Níníve lögð í eyði.“

5 Nínívemenn trúðu Guði,+ lýstu yfir föstu og klæddust hærusekkjum, jafnt háir sem lágir. 6 Þegar boðskapurinn barst til konungsins í Níníve stóð hann upp úr hásæti sínu, fór úr konungsklæðunum, klæddist hærusekk og settist í ösku. 7 Jafnframt lét hann tilkynna um alla Níníve:

„Konungur og tignarmenn hans gefa út eftirfarandi tilskipun: Hvorki menn né skepnur, nautgripir né sauðfé skulu neyta nokkurs. Þau skulu hvorki neyta fæðu né drekka vatn. 8 Þau skulu hyljast hærusekkjum, bæði menn og dýr. Menn skulu ákalla Guð í einlægni og snúa frá illsku sinni og ofbeldisverkum. 9 Hver veit nema hinn sanni Guð skipti um skoðun* og láti af brennandi reiði sinni svo að við förumst ekki.“

10 Þegar hinn sanni Guð sá hvað þeir gerðu, að þeir höfðu látið af illsku sinni,+ skipti hann um skoðun* og lét ekki verða af ógæfunni sem hann sagðist ætla að láta koma yfir þá.+

4 En Jónasi mislíkaði þetta stórlega og varð fokreiður. 2 Hann bað því til Jehóva: „Æ, Jehóva, var þetta ekki einmitt það sem ég hugsaði meðan ég var enn heima í landi mínu? Þess vegna reyndi ég í fyrstu að flýja til Tarsis+ því að ég vissi að þú sýnir samúð og ert miskunnsamur Guð. Þú ert seinn til reiði, sýnir tryggan kærleika í ríkum mæli+ og vilt ekki að ógæfa komi yfir nokkurn mann. 3 Jehóva, taktu nú líf mitt því að það er betra að ég deyi en lifi.“+

4 Þá spurði Jehóva: „Er rétt af þér að reiðast svona?“

5 Jónas fór nú út úr borginni og settist niður fyrir austan hana. Þar gerði hann sér skýli og sat í skugganum og beið þess að sjá hvað yrði um borgina.+ 6 Jehóva Guð lét þá flöskugraskersjurt* vaxa yfir Jónas til að skyggja á höfuð hans og lina kvöl hans. Jónas var mjög ánægður með graskersjurtina.

7 En í dögun næsta morgun sendi hinn sanni Guð orm sem lagðist á graskersjurtina svo að hún visnaði. 8 Þegar sólin var komin á loft sendi Guð brennheitan austanvind og steikjandi sólin skein á höfuð Jónasar svo að honum lá við yfirliði. Hann bað þess að fá að deyja og sagði aftur og aftur: „Það er betra að ég deyi en lifi.“+

9 Guð spurði þá Jónas: „Er rétt af þér að reiðast svona út af flöskugraskersjurtinni?“+

„Ég er í fullum rétti að vera reiður,“ svaraði hann, „svo reiður að mig langar að deyja.“ 10 En Jehóva sagði: „Þú varst miður þín yfir graskersjurtinni sem þú hafðir ekkert fyrir og komst ekki upp. Hún óx á einni nóttu og hvarf á einni nóttu. 11 Ætti ég þá ekki að vorkenna Níníve, borginni miklu,+ þar sem eru meira en 120.000 manns sem þekkja ekki muninn á réttu og röngu,* og fjöldi dýra þar að auki?“+