JÓEL
1 Orð Jehóva sem kom til Jóels* Petúelssonar:
Hefur nokkuð þessu líkt gerst á ykkar dögum
eða á dögum forfeðra ykkar?+
3 Segið sonum ykkar frá því
og synir ykkar sonum sínum
og synir þeirra komandi kynslóð.
4 Það sem óseðjandi engisprettan skildi eftir át fullvaxta engisprettan,+
það sem fullvaxta engisprettan skildi eftir át vænglausa engisprettan
og það sem vænglausa engisprettan skildi eftir át gráðuga engisprettan.+
5 Vaknið, drykkjumenn,+ og grátið!
Kveinið, allir vínsvelgir,
því að sæta vínið hefur verið hrifsað burt frá munni ykkar.+
6 Þjóð hefur ráðist inn í land mitt, öflug og gríðarfjölmenn.+
Tennur hennar eru ljónstennur+ og kjálkar hennar ljónskjálkar.
7 Hún hefur gereytt vínviði mínum og skilið aðeins stubbinn eftir af fíkjutré mínu.
Hún hefur flett af þeim berkinum og kastað þeim frá sér.
Greinar þeirra eru orðnar hvítar.
9 Kornfórnir+ og drykkjarfórnir+ eru liðin tíð í húsi Jehóva.
Prestarnir, þjónar Jehóva, eru þjakaðir af sorg.
10 Akrarnir eru eyðilagðir, moldin harmi slegin,+
því að kornið er ónýtt, nýja vínið þornað upp og olían þrotin.+
11 Bændurnir örvænta, vínyrkjarnir kveina
vegna hveitisins og byggsins
því að akuruppskeran er horfin.
12 Vínviðurinn er skrælnaður,
fíkjutréð visnað.
Granateplatrén, pálmarnir og eplatrén,
öll tré merkurinnar eru skrælnuð.+
Já, gleðin hefur breyst í skömm meðal fólksins.
13 Klæðist hærusekk* og syrgið,* prestar.
Kveinið, þjónar altarisins.+
Komið inn og verjið nóttinni í hærusekk, þjónar Guðs míns,
því að enginn færir lengur kornfórnir+ og drykkjarfórnir+ í húsi Guðs ykkar.
14 Lýsið yfir* föstu, boðið til hátíðarsamkomu.+
Kallið saman öldungana ásamt öllum landsmönnum
til húss Jehóva Guðs ykkar+ og hrópið til Jehóva á hjálp.
15 Æ, hvílíkur dagur!
Dagur Jehóva er nálægur+
og kemur með eyðingu frá Hinum almáttuga.
16 Hefur ekki fæðunni verið svipt burt fyrir augum okkar
og gleði og fögnuði úr húsi Guðs okkar?
17 Fræin eru skorpin* undir skóflum þeirra.
Forðabúrin standa tóm,
kornhlöðurnar eru niðurrifnar því að kornið er skrælnað.
18 Meira að segja skepnurnar stynja!
Nautahjarðirnar ráfa örvinglaðar um því að þær hafa engan haga!
Og sauðahjarðirnar þjást.
því að eldur hefur gleypt bithaga óbyggðanna
og logi eytt öllum trjám merkurinnar.
20 Jafnvel villtu dýrin líta biðjandi til þín
því að lækirnir eru þornaðir upp
og eldur hefur gleypt bithaga óbyggðanna.“
2 „Blásið í horn í Síon!+
Hrópið heróp á mínu heilaga fjalli.
2 Þetta er dagur myrkurs og sorta,+
dagur skýja og niðdimmu,+
eins og þegar morgunbjarminn breiðist yfir fjöllin.
Þar fer fjölmenn og öflug þjóð.+
Aldrei áður hefur verið nokkur eins og hún
og aldrei framar verður nokkur henni lík,
kynslóð eftir kynslóð.
3 Á undan þeim fer eyðandi eldur
og á eftir þeim logi sem gleypir allt.+
4 Þeir líta út eins og hestar
og geysast fram eins og stríðsfákar.+
5 Hávaðinn er eins og gnýr í stríðsvögnum þegar þeir stökkva yfir fjallstindana,+
eins og snarkið í eldi sem logar í hálmi.
Þeir eru eins og voldug þjóð sem heldur fylktu liði til bardaga.+
6 Þjóðir verða skelfingu lostnar þeirra vegna.
Hvert andlit náfölnar.
7 Þeir þjóta fram eins og stríðskappar,
klífa múra eins og hermenn.
Hver og einn heldur sinni stefnu
og enginn sveigir af braut sinni.
8 Þeir stjaka ekki hver við öðrum,
hver og einn gengur sína braut.
Þótt sumir falli fyrir kastvopnum
halda hinir ótrauðir áfram.
9 Þeir ryðjast inn í borgina, hlaupa á múrnum,
klifra upp húsin og fara inn um gluggana eins og þjófar.
10 Fyrir þeim skelfur landið og himinninn nötrar.
Sólin og tunglið myrkvast+
og stjörnurnar missa birtu sína.
11 Jehóva brýnir raustina frammi fyrir her sínum+ því að herlið hans er geysifjölmennt.+
Sá er voldugur sem framkvæmir það sem hann hefur sagt
því að dagur Jehóva er mikill og magnþrunginn.+
Hver getur staðist hann?“+
12 „En jafnvel nú,“ segir Jehóva, „skuluð þið snúa aftur til mín af öllu hjarta,+
með föstu,+ gráti og kveinstöfum.
13 Rífið hjörtu ykkar+ en ekki föt+
og snúið aftur til Jehóva Guðs ykkar
því að hann er samúðarfullur og miskunnsamur, seinn til reiði+ og sýnir tryggan kærleika í ríkum mæli+
og hann mun hætta við hörmungarnar.*
14 Hver veit nema honum snúist hugur og hann hætti við*+
og láti eftir sig blessun,
kornfórn og drykkjarfórn handa Jehóva Guði ykkar.
15 Blásið í horn í Síon!
Lýsið yfir* föstu, boðið til hátíðarsamkomu.+
16 Safnið fólkinu saman, helgið söfnuðinn.+
Kallið gömlu mennina saman, safnið saman börnum og brjóstabörnum.+
Brúðguminn komi út úr herbergi sínu og brúðurin út úr brúðarherbergi sínu.
17 Milli forsalarins og altarisins+
skulu prestarnir, þjónar Jehóva, gráta og segja:
‚Finndu til með fólki þínu, Jehóva.
Láttu ekki arfleifð þína verða að athlægi,
og láttu ekki aðrar þjóðir ríkja yfir henni.
Hvers vegna ættu þjóðirnar að segja: „Hvar er Guð þeirra?“‘+
19 Jehóva mun svara fólki sínu:
‚Nú sendi ég ykkur korn, nýtt vín og olíu
og þið fáið fylli ykkar.+
Ég læt ykkur ekki lengur verða að athlægi meðal þjóðanna.+
20 Óvininn sem kemur úr norðri rek ég langt burt frá ykkur.
Ég hrek hann út á þurr og óbyggð öræfi,
framvarðasveit hans að hafinu í austri*
og bakvarðasveit hans að hafinu í vestri.*
21 Óttastu ekki, land.
Fagnaðu og gleðstu því að Jehóva vinnur mikil afrek.
22 Óttist ekki, þið dýr merkurinnar,
því að bithagar óbyggðanna grænka+
og trén bera ávöxt,+
fíkjutréð og vínviðurinn gefa ríkulega af sér.+
23 Synir Síonar, fagnið og gleðjist yfir Jehóva Guði ykkar+
því að hann mun gefa ykkur haustregn í réttum mæli.
Hann lætur hellidembu koma yfir ykkur,
haustregn og vorregn eins og áður.+
25 Ég bæti ykkur upp árin
sem fullvaxta engisprettan, vænglausa engisprettan, gráðuga engisprettan og óseðjandi engisprettan átu upp,
minn mikli her sem ég sendi gegn ykkur.+
26 Þið munuð borða ykkur södd+
og lofa nafn Jehóva Guðs ykkar+
sem hefur gert dásamlega hluti fyrir ykkur.
Fólk mitt mun aldrei aftur þurfa að skammast sín.+
Fólk mitt mun aldrei aftur þurfa að skammast sín.
28 Eftir það úthelli ég anda mínum+ yfir alls konar fólk.
29 Jafnvel yfir þræla mína og ambáttir
úthelli ég anda mínum á þeim dögum.
31 Sólin breytist í myrkur og tunglið verður sem blóð+
áður en hinn mikli og magnþrungni dagur Jehóva kemur.+
32 Og allir sem ákalla nafn Jehóva bjargast.+
Á Síonarfjalli og í Jerúsalem verða þeir sem komast lífs af,+ rétt eins og Jehóva hefur sagt,
eftirlifendurnir sem Jehóva kallar.“
3 „Á þeim dögum og á þeim tíma,
þegar ég flyt útlagana frá Júda og Jerúsalem aftur heim,+
2 safna ég saman öllum þjóðum
og leiði þær niður í Jósafatsdal.*
Þar dreg ég þær fyrir dóm+
vegna fólks míns og arfleifðar minnar, Ísraels,
því að þær tvístruðu henni meðal þjóðanna
og skiptu landi mínu á milli sín.+
3 Þær vörpuðu hlutkesti um fólk mitt,+
létu dreng í skiptum fyrir vændiskonu
og seldu stúlku fyrir vín að drekka.
4 Og hvað hafið þið á móti mér,
Týrus og Sídon og öll héruð Filisteu?
Eruð þið að hefna einhvers sem ég hef gert?
Ef þið eruð að hefna ykkar
læt ég það koma ykkur í koll, skjótt og skyndilega.+
5 Þið tókuð silfur mitt og gull+
og fluttuð bestu gersemar mínar í musteri ykkar.
8 Ég sel syni ykkar og dætur í hendur Júdamanna+
og þeir selja þau Sabamönnum, þjóð sem býr langt í burtu,
því að Jehóva hefur talað.
9 Boðið þetta meðal þjóðanna:+
‚Búið ykkur undir* stríð! Kallið út kappana!
Allir hermenn gangi fram og ráðist til atlögu!+
10 Smíðið sverð úr plógjárnum ykkar og spjót* úr garðhnífum ykkar.
Máttleysinginn segi: „Ég er sterkur.“
11 Komið og hjálpist að, allar nágrannaþjóðir, safnist saman!‘“+
Jehóva, sendu hetjur þínar* þangað niður.
12 „Þjóðirnar fylki sér og haldi til Jósafatsdals
því að þar mun ég sitja og dæma allar nágrannaþjóðirnar.+
13 Sveiflið sigðinni því að uppskeran er fullþroskuð.
Komið niður og troðið því að vínpressan er full.+
Kerin flóa yfir því að illska þeirra er takmarkalaus.
15 Sólin og tunglið myrkvast
og stjörnurnar missa birtu sína.
16 Frá Síon mun Jehóva öskra eins og ljón,
frá Jerúsalem lætur hann í sér heyra.
Himinn og jörð munu nötra.
En Jehóva verður fólki sínu athvarf,+
Ísraelsmönnum virki.
17 Og þið munuð vita að ég er Jehóva Guð ykkar sem bý á Síon, mínu heilaga fjalli.+
18 Á þeim degi mun sætt vín drjúpa af fjöllunum,+
hæðirnar flóa í mjólk
og allir lækir Júda verða fullir af vatni.
Lind mun streyma frá húsi Jehóva+
og vökva Dal akasíutrjánna.
19 En Egyptaland verður að auðn+
og Edóm að óbyggðum öræfum+
vegna grimmdarinnar sem Júdamenn þurftu að þola af hendi þeirra.+
Þeir úthelltu saklausu blóði í landi þeirra.+
20 En Júda verður byggð að eilífu
og Jerúsalem kynslóð eftir kynslóð.+
21 Þá sem ég áleit áður seka* mun ég nú álíta saklausa.+
Og Jehóva mun búa á Síon.“+
Sem þýðir ‚Jehóva er Guð‘.
Eða „jarðarbúar“.
Eða „ung kona“.
Eða „eiginmann“.
Orðrétt „Gyrðið ykkur“.
Eða „berjið ykkur á brjóst“.
Orðrétt „Helgið“.
Eða hugsanl. „Þurrkuðu fíkjurnar eru skorpnar“.
Eða „jarðarbúar“.
Eða „iðrast hörmunganna“.
Eða „iðrist“.
Orðrétt „Helgið“.
Það er, Dauðahafi.
Það er, Miðjarðarhafi.
Það er, fyrirboða.
Eða „á Jósafatssléttu“. Nafnið Jósafat þýðir ‚Jehóva er dómari‘.
Orðrétt „Helgið“.
Eða „lensur“.
Eða „stríðskappa þína“.
Eða „úrskurðarins“.
Eða „útlendingar“.
Eða „blóðseka“.