ESEKÍEL

1 Á 30. árinu, á fimmta degi fjórða mánaðarins, þegar ég dvaldist meðal útlaganna+ við Kebarfljót,+ opnaðist himinninn og ég sá sýnir frá Guði. 2 Á fimmta degi mánaðarins – það er á fimmta árinu sem Jójakín konungur var í útlegð+ – 3 kom orð Jehóva til Esekíels,* sonar Búsí prests, við Kebarfljót í landi Kaldea.+ Þar kom hönd Jehóva yfir hann.+

4 Meðan ég stóð þar sá ég storm+ koma úr norðri. Þar var mikið ský með eldglæringum*+ og bjartur ljómi var allt í kring. Í miðjum eldinum var eitthvað sem var eins og hvítagull* að sjá.+ 5 Inni í eldinum var eitthvað sem leit út eins og fjórar lifandi verur+ en þær líktust mönnum. 6 Hver þeirra var með fjögur andlit og fjóra vængi.+ 7 Fætur þeirra voru beinir og iljarnar eins og kálfsklaufir og þeir ljómuðu eins og fægður kopar.+ 8 Þær voru með mannshendur undir vængjunum á allar fjórar hliðar. Verurnar fjórar höfðu andlit og vængi 9 og vængirnir snertu hvor annan. Þær gengu án þess að snúa sér, þær gengu allar beint áfram.+

10 Andlit þeirra litu svona út: Allar fjórar voru með mannsandlit, hægra megin við það var ljónsandlit+ og vinstra megin nautsandlit+ og allar fjórar voru einnig með arnarandlit.+ 11 Þannig voru andlit þeirra. Vængir þeirra voru þandir upp á við. Hver þeirra var með tvo vængi sem snertust og tvo sem huldu líkamann.+

12 Þær gengu allar beint áfram, hvert sem andinn vildi að þær færu.+ Þær gengu án þess að snúa sér. 13 Verurnar litu út eins og glóandi kol. Eitthvað sem líktist logandi blysum gekk fram og til baka milli veranna og eldingar leiftruðu út úr eldinum.+ 14 Og þegar verurnar fóru og komu til baka voru þær á að líta eins og eldingar.

15 Meðan ég virti fyrir mér lifandi verurnar með andlitin fjögur+ sá ég eitt hjól á jörðinni við hliðina á hverri þeirra.+ 16 Hjólin voru eins og skínandi krýsólít og öll fjögur voru þau eins að sjá. Þau virtust vera þannig gerð að hjól væri inni í hjóli.* 17 Hjólin gátu farið í allar fjórar áttir án þess að beygja. 18 Hjólgjarðirnar voru svo háar að ég fylltist lotningu og allar fjórar voru alsettar augum allan hringinn.+ 19 Þegar lifandi verurnar færðu sig færðust hjólin með þeim og þegar verurnar lyftust upp af jörðinni lyftust hjólin líka.+ 20 Þær fóru þangað sem andinn vildi, hvert sem andinn fór. Hjólin lyftust upp með þeim því að andinn sem knúði verurnar* var einnig í hjólunum. 21 Þegar þær færðu sig færðust hjólin og þegar þær stóðu kyrrar voru þau kyrr. Þegar þær lyftust upp af jörðinni lyftust hjólin með þeim því að andinn sem knúði verurnar var einnig í hjólunum.

22 Yfir höfðum lifandi veranna var eitthvað sem líktist stórri hellu, hrífandi eins og gljáandi íshella. Hún þandist út yfir höfðum þeirra.+ 23 Undir hellunni voru vængir þeirra þandir upp á við* og snertu hvor annan. Þær voru með tvo vængi til að hylja aðra hlið líkamans og tvo til að hylja hina. 24 Ég heyrði vængjaþyt þeirra. Hann var eins og niður í beljandi vatnsfalli, eins og rödd Hins almáttuga.+ Þegar þær hreyfðu sig hljómuðu þær eins og heill her. Þegar þær stóðu kyrrar létu þær vængina síga.

25 Rödd heyrðist ofan af hellunni yfir höfðum þeirra. (Þegar þær stóðu kyrrar létu þær vængina síga.) 26 Fyrir ofan helluna yfir höfðum þeirra var eitthvað sem leit út eins og safír.+ Það líktist hásæti+ og í hásætinu sat einhver sem var á að líta eins og maður.+ 27 Frá því sem virtist vera mitti hans og upp úr sá ég eitthvað sem glampaði eins og hvítagull+ og lýsti eins og eldur. Og frá mitti og niður úr var eitthvað sem líktist eldi.+ Allt í kringum hann var ljómi 28 sem líktist regnboga+ í skýi á votviðrisdegi. Þannig var ljóminn umhverfis hann á að líta. Það var eins og ég sæi dýrð Jehóva.+ Þegar ég sá þetta féll ég á grúfu og ég heyrði rödd einhvers sem talaði.

2 Hann sagði við mig: „Mannssonur,* stattu á fætur svo að ég geti talað við þig.“+ 2 Þegar hann talaði við mig kom andi í mig og reisti mig á fætur+ svo að ég gat hlustað á þann sem talaði við mig.

3 Síðan sagði hann við mig: „Mannssonur, ég sendi þig til Ísraelsmanna,+ til uppreisnargjarnra þjóða sem hafa risið gegn mér.+ Þeir og forfeður þeirra hafa brotið gegn mér allt fram á þennan dag.+ 4 Ég sendi þig til þrjóskra og forhertra sona*+ og þú skalt segja við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva.‘ 5 Hvort sem þeir hlusta eða neita að hlusta – því að þeir eru uppreisnargjarnir+ – skulu þeir átta sig á að spámaður var á meðal þeirra.+

6 En þú, mannssonur, skalt ekki hræðast þá+ og ekki hræðast orð þeirra þótt þú sért umkringdur þyrnum og þistlum*+ og búir meðal sporðdreka. Óttastu ekki orð þeirra+ og láttu ekki svip þeirra hræða þig+ því að þeir eru uppreisnargjarnir. 7 Flyttu þeim orð mín hvort sem þeir hlusta eða ekki því að þeir eru uppreisnargjarnir.+

8 En þú, mannssonur, hlustaðu á það sem ég segi þér. Vertu ekki uppreisnargjarn eins og þetta uppreisnargjarna fólk. Opnaðu munninn og borðaðu það sem ég rétti þér.“+

9 Nú sá ég hönd sem rétt var að mér+ og í henni var bókrolla.+ 10 Hann vafði hana sundur frammi fyrir mér og skrifuð voru á hana harmljóð, andvörp og sorgarljóð,+ bæði á framhlið og bakhlið.+

3 Hann sagði síðan við mig: „Mannssonur, borðaðu það sem er fyrir framan þig. Borðaðu þessa bókrollu og farðu síðan og talaðu við Ísraelsmenn.“+

2 Ég opnaði þá munninn og hann gaf mér bókrolluna til að borða. 3 Hann hélt áfram: „Mannssonur, borðaðu þessa bókrollu sem ég gef þér og láttu hana fylla magann.“ Ég borðaði hana og hún var sæt eins og hunang í munni mínum.+

4 Hann sagði við mig: „Mannssonur, farðu til Ísraelsmanna og flyttu þeim orð mín. 5 Þú ert ekki sendur til fólks sem talar óskiljanlegt eða framandi tungumál heldur til Ísraelsmanna. 6 Þú ert ekki sendur til margra þjóða sem tala óskiljanleg eða framandi tungumál sem þú skilur ekki orð í. Ef ég sendi þig til þeirra myndu þær hlusta.+ 7 En Ísraelsmenn munu ekki hlusta á þig því að þeir vilja ekki hlusta á mig.+ Þeir eru allir með hart enni* og forhertir í hjarta.+ 8 Ég hef gert andlit þitt eins hart og andlit þeirra og enni þitt eins hart og enni þeirra.+ 9 Ég hef gert enni þitt hart eins og demant, harðara en tinnustein.+ Óttastu þá ekki og láttu ekki svip þeirra hræða þig+ því að þeir eru uppreisnargjarnir.“

10 Síðan sagði hann: „Mannssonur, hlustaðu á allt sem ég segi þér og hugleiddu það. 11 Farðu til útlaganna, samlanda þinna,+ og talaðu til þeirra. Segðu við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva,‘ hvort sem þeir hlusta eða ekki.“+

12 Andi bar mig síðan með sér+ og ég heyrði drunur fyrir aftan mig og rödd sem sagði: „Lofuð sé dýrð Jehóva á staðnum þar sem hann býr.“ 13 Ég heyrði þytinn í vængjum lifandi veranna þegar þeir strukust saman,+ hvininn í hjólunum við hliðina á þeim+ og miklar drunur. 14 Andinn lyfti mér upp og bar mig með sér. Ég lagði af stað bitur og reiður, og máttug hönd Jehóva var yfir mér. 15 Ég fór til útlaganna sem bjuggu í Tel Abíb við Kebarfljót+ og var þar um kyrrt. Ég var hjá þeim í sjö daga, dasaður og ringlaður.+

16 Að sjö dögum liðnum kom orð Jehóva til mín:

17 „Mannssonur, ég hef skipað þig varðmann Ísraelsmanna.+ Þegar þú heyrir orð af munni mínum skaltu flytja þeim viðvörun mína.+ 18 Þegar ég segi við vondan mann: ‚Þú skalt deyja,‘ en þú varar hann ekki við og segir honum ekki að snúa af sinni vondu braut svo að hann haldi lífi,+ þá mun hann deyja vegna syndar sinnar því að hann er vondur,+ en ég geri þig ábyrgan fyrir blóði hans.+ 19 En ef þú varar vondan mann við og hann snýr samt ekki baki við illsku sinni og vondum verkum deyr hann vegna syndar sinnar en þú hefur bjargað lífi þínu.+ 20 Ef réttlátur maður fer út af réttri braut og gerir það sem er illt legg ég stein í götu hans og hann deyr.+ Ef þú varaðir hann ekki við deyr hann vegna syndar sinnar og réttlát verk hans gleymast en ég geri þig ábyrgan fyrir blóði hans.+ 21 En ef þú hefur varað hinn réttláta við að syndga og hann syndgar ekki, þá heldur hann lífi af því að hann var varaður við+ og þú hefur líka bjargað lífi þínu.“

22 Hönd Jehóva kom yfir mig þar og hann sagði við mig: „Stattu upp og farðu út á dalsléttuna. Þar ætla ég að tala við þig.“ 23 Ég stóð upp og fór út á dalsléttuna. Þar sá ég dýrð Jehóva+ eins og ég hafði séð við Kebarfljót,+ og ég féll á grúfu. 24 Síðan kom andi í mig og reisti mig á fætur+ og Guð sagði við mig:

„Farðu og lokaðu þig inni í húsi þínu. 25 Mannssonur, menn munu binda þig með reipum svo að þú kemst ekki út til þeirra. 26 Ég læt tungu þína loða við góminn og þú missir málið svo að þú getur ekki áminnt þá því að þetta er uppreisnargjarnt fólk. 27 En þegar ég tala við þig opna ég munn þinn og þú skalt segja við þá:+ ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva.‘ Sá sem hlustar hlusti+ og sá sem vill ekki hlusta hlusti ekki því að þetta er uppreisnargjarnt fólk.+

4 Þú mannssonur, taktu múrstein og settu hann fyrir framan þig. Ristu á hann borg – Jerúsalem. 2 Gerðu umsátur um hana,+ reistu umsáturs- og árásarvirki gegn henni+ og settu upp herbúðir og safnaðu múrbrjótum í kringum hana.+ 3 Taktu bökunarplötu úr járni og komdu henni fyrir eins og járnvegg milli þín og borgarinnar. Snúðu andlitinu að henni og hún verður umsetin. Þú átt að sitja um hana. Þetta er tákn handa Ísraelsmönnum.+

4 Leggstu síðan á vinstri hliðina og taktu á þig sekt Ísraels.+ Þú skalt bera sekt fólksins jafn marga daga og þú liggur á þeirri hlið. 5 Ég legg á þig að gera þetta í 390 daga en það samsvarar þeim árafjölda sem fólkið syndgar gegn mér,+ og þannig skaltu bera sekt Ísraels.

6 Þegar þeir dagar eru á enda skaltu leggjast á hægri hliðina og bera sekt Júda+ í 40 daga. Ég hef gefið þér dag fyrir ár, já, dag fyrir ár. 7 Þú skalt snúa andlitinu að hinni umsetnu Jerúsalem+ og spá gegn henni með berum handlegg.

8 Ég bind þig með reipum svo að þú getir ekki snúið þér af annarri hliðinni á hina fyrr en þú hefur lokið umsátursdögunum.

9 Taktu hveiti, bygg, bóndabaunir, linsubaunir, hirsi og spelt, settu það í skál og gerðu þér brauð úr því. Þú skalt borða það alla dagana 390 sem þú liggur á hliðinni.+ 10 Vigtaðu handa þér 20 sikla* af brauði á dag og borðaðu það á ákveðnum tímum dags.

11 Mældu þér vatn að drekka, sjötta hluta úr hín.* Þú skalt drekka það á ákveðnum tímum dags.

12 Borðaðu brauðið eins og það væri kringlótt byggbrauð. Bakaðu það fyrir allra augum og notaðu til þess þurrkaðan mannasaur.“ 13 Jehóva hélt áfram: „Þannig munu Ísraelsmenn borða brauð sitt meðal þjóðanna sem ég hrek þá til – óhreint.“+

14 Þá sagði ég: „Æ nei, alvaldur Drottinn Jehóva! Allt frá unga aldri hef ég ekki óhreinkað mig með því að borða kjöt af sjálfdauðu eða dýri sem villidýr hefur rifið,+ og óhreint* kjöt hefur ekki komið inn fyrir varir mínar.“+

15 Hann svaraði: „Gott og vel, ég leyfi þér að nota kúamykju í stað mannasaurs til að baka brauðið.“ 16 Síðan sagði hann: „Mannssonur, ég loka fyrir aðgengi að mat* í Jerúsalem.+ Menn munu borða vigtaðan brauðskammt sinn kvíðafullir+ og drekka mældan vatnsskammt sinn skelfingu lostnir.+ 17 Þetta kemur yfir þá til að þeir horfi angistarfullir hver á annan út af brauð- og vatnsskortinum og veslist upp vegna syndar sinnar.

5 Mannssonur, taktu beitt sverð og notaðu það sem rakhníf. Rakaðu af þér hárið og skeggið. Taktu síðan vog, vigtaðu hárið og skiptu því. 2 Þriðjung skaltu brenna inni í borginni þegar umsátursdagarnir eru liðnir.+ Annan þriðjung skaltu höggva með sverði allt í kringum borgina.*+ Síðasta þriðjungnum skaltu dreifa fyrir vindi og ég mun elta hann með sverð á lofti.+

3 Taktu líka fáein hár og vefðu þau inn í fellingarnar á skikkju þinni.* 4 Taktu síðan fáein í viðbót, kastaðu þeim á eldinn og brenndu þau. Þaðan mun eldur breiðast út til allra Ísraelsmanna.+

5 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þetta er Jerúsalem. Ég hef komið henni fyrir mitt á meðal þjóðanna, með lönd allt í kring. 6 En hún hefur gert uppreisn gegn lögum mínum og ákvæðum og hegðað sér verr en þjóðir landanna í kring.+ Íbúar hennar hafa hafnað lögum mínum og ekki fylgt ákvæðum mínum.‘

7 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Þar sem þið hafið verið til meiri vandræða en þjóðirnar í kringum ykkur og ekki fylgt ákvæðum mínum né haldið lög mín heldur fylgt lögum þjóðanna í kring+ 8 segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég kem sjálfur gegn þér, þú borg,+ og fullnægi dómi yfir þér fyrir augum þjóðanna.+ 9 Vegna allra þinna andstyggilegu verka geri ég við þig nokkuð sem ég hef aldrei gert áður og geri aldrei aftur.+

10 Foreldrar á meðal ykkar munu borða börnin sín+ og börnin foreldra sína. Ég fullnægi dómi yfir ykkur og tvístra þeim sem eftir eru í allar áttir.“‘+

11 ‚Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚mun ég hafna þér* þar sem þú óhreinkaðir helgidóm minn með öllum þínum viðbjóðslegu skurðgoðum og andstyggilegu verkum.+ Ég mun ekki vorkenna þér og ekki sýna neina meðaumkun.+ 12 Þriðjungur íbúa þinna verður drepsótt* að bráð eða deyr úr hungri. Þriðjungur fellur fyrir sverði allt í kringum þig.+ Síðasta þriðjungnum tvístra ég í allar áttir og elti hann með sverð á lofti.+ 13 Þá verð ég þeim ekki lengur reiður, heift mín sefast og ég verð sáttur.+ Þegar ég hef úthellt reiði minni yfir þá munu þeir skilja að ég, Jehóva, krefst óskiptrar hollustu+ og þess vegna hef ég talað.

14 Ég legg þig í rúst svo að þjóðirnar í kring og allir sem eiga leið hjá gera gys að þér.+ 15 Menn munu hæðast að þér og fyrirlíta þig.+ Þú verður þjóðunum í kring til viðvörunar og þær skelfast þegar ég fullnægi dómi yfir þér í reiði minni og heift og refsa þér harðlega. Ég, Jehóva, hef talað.

16 Ég sendi banvænar örvar hungurs til að eyða þér. Örvarnar sem ég sendi gera út af við þig.+ Ég eyk á hungursneyðina með því að loka fyrir aðgengi að mat.*+ 17 Ég sendi gegn þér hungursneyð og grimm villidýr+ sem svipta þig börnum þínum. Drepsótt og blóðsúthellingar dynja á þér og ég beiti sverði gegn þér.+ Ég, Jehóva, hef talað.‘“

6 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér að fjöllum Ísraels og spáðu gegn þeim. 3 Þú skalt segja: ‚Fjöll Ísraels, heyrið orð alvalds Drottins Jehóva: Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva við fjöllin, hæðirnar, árnar og dalina: „Ég beiti sverði gegn ykkur og eyði fórnarhæðum ykkar. 4 Ölturu ykkar verða rifin niður, reykelsisstandarnir brotnir+ og ég kasta hinum föllnu úr ykkar hópi fyrir framan viðbjóðsleg skurðgoð* ykkar.+ 5 Ég kasta hræjum Ísraelsmanna fyrir framan viðbjóðsleg skurðgoð þeirra og dreifi beinum ykkar í kringum ölturun.+ 6 Alls staðar þar sem þið búið verða borgirnar lagðar í rúst+ og fórnarhæðirnar eyðilagðar og yfirgefnar.+ Ölturu ykkar verða rifin niður og eyðilögð, viðbjóðsleg skurðgoð ykkar hverfa, reykelsisstandarnir verða brotnir og verk ykkar þurrkuð út. 7 Margir munu falla á meðal ykkar+ og þið skuluð komast að raun um að ég er Jehóva.+

8 En ég læt nokkra lifa af því að sum ykkar komast undan sverðinu þegar þið eruð meðal þjóðanna, dreifð um löndin.+ 9 Þeir sem komast undan muna eftir mér þegar þeir búa meðal þjóðanna sem fluttu þá í útlegð.+ Þeir átta sig á að ég var harmi sleginn yfir því að þeir skyldu vera ótrúir,* snúa baki við mér+ og horfa löngunaraugum* til viðbjóðslegra skurðgoða sinna.+ Þeir skammast sín og fá viðbjóð á öllu því illa og andstyggilega sem þeir hafa gert.+ 10 Þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva og að hótanir mínar um þessar hörmungar voru ekki innantóm orð.“‘+

11 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Klappaðu saman höndunum og stappaðu niður fótunum og harmaðu allt hið illa og andstyggilega sem Ísraelsmenn hafa gert. Þeir munu falla fyrir sverði og verða hungri og drepsótt að bráð.+ 12 Sá sem er víðs fjarri verður drepsótt að bráð, sá sem er í grennd fellur fyrir sverði og hver sem kemst undan því og heldur lífi deyr úr hungri. Ég gef allri reiði minni lausan tauminn gegn þeim.+ 13 Og þið munuð skilja að ég er Jehóva+ þegar hinir föllnu liggja innan um viðbjóðsleg skurðgoð sín, í kringum ölturu sín,+ á öllum háum hæðum, á öllum fjallatindum, undir hverju gróskumiklu tré og undir greinum stóru trjánna þar sem þeir hafa fært ilmandi fórnir til að friða öll sín viðbjóðslegu skurðgoð.+ 14 Ég rétti út höndina gegn þeim og legg land þeirra í eyði og alls staðar þar sem þeir búa verður auðn, enn meiri en óbyggðirnar við Díbla. Og þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva.‘“

7 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva við land Ísraels: ‚Endir! Endirinn er kominn yfir landshornin fjögur. 3 Endirinn er kominn yfir þig og ég gef reiði minni gegn þér lausan tauminn. Ég dæmi þig eftir hegðun þinni og læt þig svara til saka fyrir öll þín viðbjóðslegu verk. 4 Ég mun ekki vorkenna þér né sýna meðaumkun.+ Ég læt þig súpa seyðið af hegðun þinni og taka afleiðingum viðbjóðslegra verka þinna.+ Þið munuð skilja að ég er Jehóva.‘+

5 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ógæfa kemur, fordæmalaus ógæfa.+ 6 Endir er í nánd, endirinn kemur. Hann kemur skyndilega yfir þig. Sjáðu! Hann er á leiðinni. 7 Nú er komið að þér,* þú sem býrð í landinu. Tíminn kemur, dagurinn er í nánd.+ Ringulreið er á fjöllunum og engin gleðióp heyrast.

8 Innan skamms úthelli ég heift minni yfir þig+ og gef allri reiði minni gegn þér lausan tauminn.+ Ég dæmi þig eftir hegðun þinni og læt þig svara til saka fyrir öll þín viðbjóðslegu verk. 9 Ég mun ekki vorkenna þér né sýna meðaumkun.+ Ég læt þig súpa seyðið af hegðun þinni og taka afleiðingum viðbjóðslegra verka þinna. Þið munuð skilja að það er ég, Jehóva, sem refsa ykkur.+

10 Sjáðu, dagurinn er nálægur!+ Nú er komið að þér.* Refsivöndurinn er tilbúinn og hrokinn blómstrar. 11 Ofbeldið hefur vaxið og orðið að vendi illskunnar.+ Enginn þeirra lifir af. Hvorki auður þeirra né upphefð stendur eftir. 12 Tíminn kemur, dagurinn rennur upp. Kaupandinn fagni ekki og seljandinn syrgi ekki því að reiðin bitnar á öllum.*+ 13 Seljandinn snýr ekki aftur til þess sem hann seldi þótt hann haldi lífi því að sýnin á við allt fólkið. Enginn snýr aftur og vegna syndar sinnar heldur enginn lífi.*

14 Blásið er í lúður+ og allir eru tilbúnir en enginn fer í stríð því að reiði mín beinist að öllu fólkinu.+ 15 Sverðið herjar úti fyrir+ og drepsótt og hungursneyð inni fyrir. Sá sem er úti á akri fellur fyrir sverði og þeir sem eru inni í borginni verða hungri og drepsótt að bráð.+ 16 Þeir sem lifa af og flýja til fjalla hljóma eins og dúfurnar í dölunum og kveina yfir synd sinni.+ 17 Öllum fallast hendur og vatn drýpur af hverju hné.*+ 18 Þeir klæðast hærusekk+ og skjálfa af hræðslu.* Allir verða auðmýktir og hvert höfuð rakað.*+

19 Þeir henda silfri sínu á göturnar og fá viðbjóð á gullinu. Hvorki silfur þeirra né gull getur bjargað þeim á reiðidegi Jehóva.+ Þeir geta ekki satt hungrið né fyllt magann með því. Það er orðið steinn í götu þeirra og kemur þeim til að syndga. 20 Þeir voru stoltir af fallegum skartgripum sínum og gerðu úr þeim* viðbjóðsleg líkneski, andstyggileg skurðgoð.+ Þess vegna læt ég þá fá viðbjóð á því.* 21 Ég gef það útlendingum að ránsfeng og hinum illu á jörðinni að herfangi, og þeir munu vanhelga það.

22 Ég sný mér frá þeim+ og þeir vanhelga minn hulda stað.* Ræningjar fara þar inn og vanhelga hann.+

23 Búið til fjötra+ því að blóði þeirra sem sæta ranglátum dómi er úthellt um allt land+ og borgin er full af ofbeldi.+ 24 Ég leiði þangað verstu menn þjóðanna+ og þeir kasta eign sinni á hús þeirra.+ Ég bind enda á stolt hinna öflugu og helgidómar þeirra verða vanhelgaðir.+ 25 Þegar angist grípur þá leita þeir friðar en án árangurs.+ 26 Hver ógæfan fylgir annarri og hver fréttin rekur aðra. Fólk leitar til spámanns til að spyrja hvort hann hafi séð sýn+ en lögin heyrast* ekki af vörum prestsins og ráð öldunganna eru gagnslaus.+ 27 Konungurinn mun syrgja,+ höfðinginn klæðast örvæntingu og hendur landsmanna skjálfa af ótta. Ég fer með þá eins og þeir hafa unnið til og dæmi þá eins og þeir hafa dæmt. Og þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva.‘“+

8 Á sjötta árinu, á fimmta degi sjötta mánaðarins, þegar ég sat í húsi mínu og öldungar Júda sátu frammi fyrir mér, greip alvaldur Drottinn Jehóva í mig með hendi sinni. 2 Ég leit upp og sá veru sem líktist manni og virtist vera úr eldi. Fyrir neðan það sem virtist vera mitti hans var eldur+ og fyrir ofan mitti var hann skínandi eins og hvítagull.*+ 3 Hann rétti fram það sem líktist hendi og greip í höfuðhár mitt. Í sýn frá Guði lyfti andi mér upp milli himins og jarðar og flutti mig til Jerúsalem, að innra hliðinu+ sem snýr í norður, en þar stóð skurðgoðið* sem vakti afbrýði Guðs.+ 4 Þar var dýrð Guðs Ísraels+ eins og ég hafði séð í sýninni á dalsléttunni.+

5 „Mannssonur,“ sagði hann við mig, „líttu til norðurs.“ Ég leit þá til norðurs og þar, norðan við altarishliðið, stóð þetta skurðgoð afbrýðinnar* við innganginn. 6 Síðan sagði hann við mig: „Mannssonur, sérðu hvað Ísraelsmenn gera hér? Það er svo hræðilegt og viðbjóðslegt+ að ég verð að fara burt frá helgidómi mínum.+ Þú átt samt eftir að sjá enn meiri viðbjóð.“

7 Hann fór síðan með mig að inngangi forgarðsins og þar sá ég að það var gat á múrveggnum. 8 Hann sagði við mig: „Mannssonur, stækkaðu gatið á múrnum.“ Ég stækkaði gatið og sá þá dyr. 9 Hann sagði: „Farðu inn og sjáðu allt það illa og viðbjóðslega sem menn aðhafast hér.“ 10 Ég gekk inn og sá þar myndir af alls konar skriðkvikindum og viðbjóðslegum skepnum+ og öll andstyggileg skurðgoð* Ísraelsmanna.+ Myndirnar voru ristar upp um alla veggi. 11 Sjötíu af öldungum Ísraels stóðu frammi fyrir þeim, þeirra á meðal Jaasanja Safansson.+ Hver og einn var með reykelsisker í hendinni og ilmandi reykurinn steig upp af þeim.+ 12 „Mannssonur,“ sagði hann, „sérðu hvað öldungar Ísraels gera í myrkrinu, hver og einn í innstu herbergjunum þar sem skurðgoð* þeirra standa? Þeir segja: ‚Jehóva sér okkur ekki. Jehóva hefur yfirgefið landið.‘“+

13 Hann hélt áfram: „Þú færð að sjá fólk aðhafast enn hræðilegri viðbjóð en þetta.“ 14 Síðan fór hann með mig að norðurhliði húss Jehóva og þar sá ég konur sitja og gráta guðinn Tammús.

15 „Sérðu þetta, mannssonur?“ spurði hann. „Þú átt eftir að sjá enn hræðilegri viðurstyggð en þetta.“+ 16 Hann fór síðan með mig í innri forgarð húss Jehóva.+ Þar við innganginn að musteri Jehóva, milli forsalarins og altarisins, voru um 25 menn sem sneru bakinu í musteri Jehóva. Þeir sneru andlitinu í austur og krupu fyrir sólinni í austri.+

17 Hann sagði við mig: „Mannssonur, sérðu þetta? Finnst Júdamönnum það smámunir að stunda þennan viðbjóð, að fylla landið ofbeldi+ og misbjóða mér hvað eftir annað? Þeir halda jafnvel greininni* upp að nösum mér. 18 Þess vegna læt ég til mín taka í reiði minni. Ég mun ekki vorkenna þeim né sýna meðaumkun.+ Þótt þeir hrópi til mín hárri röddu hlusta ég ekki á þá.“+

9 Hann hrópaði síðan til mín hárri röddu: „Kallaðu saman þá sem eiga að refsa borginni! Hver þeirra á að vera með eyðingarvopn í hendi.“

2 Ég sá sex menn koma frá efra hliðinu+ sem snýr í norður, hvern þeirra með barefli í hendi. Með þeim var maður í línklæðum sem var með skriffæri* við mjöðmina. Þeir komu inn og tóku sér stöðu hjá koparaltarinu.+

3 Dýrð Guðs Ísraels+ hóf sig nú upp frá kerúbunum sem hún hafði verið yfir og færði sig að þröskuldi musterisins.+ Guð kallaði til mannsins í línklæðunum sem var með skriffærin við mjöðmina. 4 Jehóva sagði við hann: „Farðu um borgina, um Jerúsalem, og settu merki á enni þeirra sem andvarpa og stynja+ yfir öllum þeim viðbjóði sem viðgengst í borginni.“+

5 Og við hina sagði hann í áheyrn minni: „Gangið á eftir honum um borgina og banið fólkinu. Vorkennið því ekki og sýnið enga meðaumkun.+ 6 Banið og tortímið gömlum mönnum og ungum, meyjum, konum og börnum.+ En komið ekki nálægt neinum sem merkið er á.+ Þið skuluð byrja hjá helgidómi mínum.“+ Þeir byrjuðu því á öldungunum sem voru fyrir framan musterið.+ 7 Síðan sagði hann við þá: „Óhreinkið musterið og fyllið forgarðana líkum þeirra sem hafa verið drepnir.+ Farið af stað!“ Þeir fóru þá og felldu fólkið í borginni.

8 Ég var einn eftir meðan þeir felldu fólkið og ég féll á grúfu og hrópaði: „Æ, alvaldur Drottinn Jehóva! Ætlarðu að eyða öllum sem eftir eru af Ísraelsmönnum þegar þú úthellir brennandi reiði þinni yfir Jerúsalem?“+

9 Hann svaraði: „Synd Ísraels og Júda er mjög mikil.+ Blóði er úthellt um allt land+ og borgin er full af spillingu+ því að menn segja: ‚Jehóva hefur yfirgefið landið og Jehóva sér ekki neitt.‘+ 10 En ég mun ekki vorkenna þeim né sýna meðaumkun.+ Ég læt hegðun þeirra koma sjálfum þeim í koll.“

11 Nú sá ég línklædda manninn með skriffærin við mjöðmina koma til baka. Hann sagði: „Ég hef gert eins og þú skipaðir mér fyrir.“

10 Meðan ég horfði sá ég eitthvað fyrir ofan helluna yfir höfðum kerúbanna. Það leit út eins og safír og líktist hásæti.+ 2 Guð sagði við línklædda manninn:+ „Farðu inn á milli hjólanna,+ undir kerúbana. Fylltu báðar hendurnar af glóandi kolum+ sem eru á milli kerúbanna og dreifðu þeim yfir borgina.“+ Hann fór þangað að mér ásjáandi.

3 Kerúbarnir stóðu hægra megin við musterið þegar maðurinn fór inn á milli hjólanna, og skýið fyllti innri forgarðinn. 4 Dýrð Jehóva+ hóf sig upp frá kerúbunum og færði sig að þröskuldi musterisins. Skýið fyllti musterið smám saman+ og forgarðurinn fylltist björtum ljómanum af dýrð Jehóva. 5 Vængjaþytur kerúbanna heyrðist út í ytri forgarðinn og hljómaði eins og almáttugur Guð þegar hann talar.+

6 Þegar Guð skipaði línklædda manninum að fara og sækja eld inn á milli hjólanna, milli kerúbanna, fór hann þangað og tók sér stöðu við eitt af hjólunum. 7 Einn af kerúbunum teygði sig þá í eldinn sem var á milli kerúbanna.+ Hann tók smávegis af honum og lagði í hendur línklædda mannsins+ sem tók við honum og gekk burt. 8 Undir vængjunum voru kerúbarnir með eitthvað sem líktist mannshöndum.+

9 Ég horfði á þetta og sá fjögur hjól við hliðina á kerúbunum, eitt hjól hjá hverjum kerúb, og hjólin voru eins og skínandi krýsólít.+ 10 Öll fjögur litu eins út og virtust vera þannig að hjól væri inni í hjóli. 11 Hjólin gátu farið í allar fjórar áttir án þess að beygja. Þau fóru í sömu átt og höfuðið sneri án þess að beygja. 12 Allur líkami kerúbanna var alsettur augum, bak þeirra, hendur og vængir, og sömuleiðis hjólin, hjólin hjá öllum fjórum þeirra.+ 13 Ég heyrði rödd sem hrópaði til hjólanna: „Hjól, farið af stað!“

14 Hver þeirra* var með fjögur andlit. Fyrsta andlitið var kerúbsandlit, annað mannsandlit, þriðja ljónsandlit og fjórða var arnarandlit.+

15 Kerúbarnir hófu sig upp – þetta voru sömu lifandi verurnar og ég hafði séð við Kebarfljót+ – 16 og þegar kerúbarnir færðu sig færðust hjólin með þeim. Þegar kerúbarnir lyftu vængjunum til að hefja sig hátt yfir jörðina snerust hjólin ekki né færðust frá hlið þeirra.+ 17 Þegar þeir stóðu kyrrir voru hjólin kyrr og þegar þeir hófu sig upp hófust hjólin upp með þeim því að andinn sem knúði verurnar* var einnig í hjólunum.

18 Dýrð Jehóva+ færðist nú frá þröskuldi musterisins og staðnæmdist yfir kerúbunum.+ 19 Kerúbarnir lyftu vængjunum og hófu sig upp frá jörðinni fyrir augum mínum. Hjólin fylgdu þeim þegar þeir færðu sig. Þeir námu staðar við innganginn að austurhliði húss Jehóva og dýrð Guðs Ísraels var yfir þeim.+

20 Þetta voru lifandi verurnar sem ég hafði séð undir Guði Ísraels við Kebarfljót,+ og ég gerði mér grein fyrir að þetta voru kerúbar. 21 Allar fjórar voru með fjögur andlit, fjóra vængi og undir vængjunum eitthvað sem líktist mannshöndum.+ 22 Andlit þeirra líktust andlitunum sem ég hafði séð við Kebarfljót.+ Þær gengu allar beint áfram.+

11 Andi lyfti mér upp og fór með mig að austurhliðinu að húsi Jehóva, hliðinu sem snýr í austur.+ Við innganginn að hliðinu sá ég 25 menn, höfðingja fólksins, og á meðal þeirra voru Jaasanja Assúrsson og Pelatja Benajason.+ 2 Guð sagði við mig: „Mannssonur, þetta eru mennirnir sem hafa illt í hyggju og veita skaðleg ráð í þessari borg.* 3 Þeir segja: ‚Er þetta ekki rétti tíminn til að byggja hús?+ Borgin* er potturinn*+ og við erum kjötið.‘

4 Þess vegna skaltu spá gegn þeim. Spáðu, mannssonur.“+

5 Þá kom andi Jehóva yfir mig+ og hann sagði við mig: „Segðu: ‚Þetta segir Jehóva: „Þið hafið rétt fyrir ykkur, Ísraelsmenn, og ég veit hvað þið hugsið. 6 Þið eigið sök á dauða margra í þessari borg og þið hafið fyllt göturnar líkum.“‘“+ 7 „Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Líkin sem þið hafið stráð um borgina eru kjötið og borgin er potturinn.+ En þið verðið fluttir burt úr henni.‘“

8 „‚Þið óttist sverð+ og ég læt sverð koma yfir ykkur,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 9 ‚Ég flyt ykkur út úr borginni, sel ykkur útlendingum í hendur og fullnægi dómi yfir ykkur.+ 10 Þið munuð falla fyrir sverði.+ Ég dæmi ykkur við landamæri Ísraels+ og þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva.+ 11 Borgin verður ekki pottur fyrir ykkur og þið verðið ekki kjötið í honum. Ég dæmi ykkur við landamæri Ísraels 12 og þið komist að raun um að ég er Jehóva því að þið fylgduð ekki ákvæðum mínum og hlýdduð ekki lögum mínum+ heldur lifðuð eftir lögum þjóðanna í kring.‘“+

13 Meðan ég spáði dó Pelatja Benajason. Þá féll ég á grúfu og hrópaði: „Æ, alvaldur Drottinn Jehóva! Ætlarðu að útrýma þeim sem eftir eru af Ísrael?“+

14 Orð Jehóva kom aftur til mín: 15 „Mannssonur, íbúar Jerúsalem hafa sagt við bræður þína, þá sem hafa rétt til að leysa til sín landareign þína, og við alla aðra Ísraelsmenn: ‚Haldið ykkur fjarri Jehóva. Við eigum þetta land, við höfum fengið það til eignar.‘ 16 Þess vegna skaltu segja: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þótt ég hafi flutt þá til þjóða langt í burtu og dreift þeim um löndin+ verð ég þeim helgidómur um skamma hríð í löndunum þar sem þeir eru.“‘+

17 Segðu því: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Ég ætla líka að sækja ykkur til þjóðanna og safna ykkur saman frá löndunum sem ykkur var tvístrað til, og ég ætla að gefa ykkur Ísraelsland.+ 18 Þeir snúa aftur þangað og fjarlægja þaðan allan viðbjóð og alla þá viðurstyggð sem á sér stað í landinu.+ 19 Og ég gef þeim óskipt hjarta+ og legg þeim nýjan anda í brjóst.+ Ég fjarlægi steinhjartað úr þeim+ og gef þeim hjarta úr holdi*+ 20 svo að þeir fylgi ákvæðum mínum og haldi lög mín og hlýði þeim. Þá verða þeir fólk mitt og ég verð Guð þeirra.“‘

21 ‚„En þeir sem í hjarta sér halda sig við andstyggileg skurðgoð sín og viðurstyggileg verk þurfa að taka afleiðingum gerða sinna,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva.‘“

22 Kerúbarnir lyftu nú vængjunum með hjólin sér við hlið+ og dýrð Guðs Ísraels var yfir þeim.+ 23 Dýrð Jehóva+ hóf sig þá upp frá borginni og staðnæmdist yfir fjallinu austan við hana.+ 24 Andi lyfti mér síðan upp – í sýn sem andi Guðs veitti mér – og flutti mig til útlaganna í Kaldeu. Þá hvarf sýnin sem ég hafði séð. 25 Ég sagði útlögunum frá öllu sem Jehóva hafði sýnt mér.

12 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, fólkið sem þú býrð á meðal er uppreisnargjarnt. Það hefur augu til að sjá með en sér ekki og eyru til að heyra með en heyrir ekki+ því að það er uppreisnargjarnt.+ 3 Mannssonur, taktu saman föggur þínar eins og þú sért að fara í útlegð. Farðu að degi til, þegar fólk sér til þín. Farðu heiman frá þér í útlegð til annars staðar meðan menn horfa á. Kannski vekur það þá til umhugsunar þó að þeir séu uppreisnargjarnir. 4 Berðu út farangurinn fyrir útlegðina að degi til í augsýn þeirra. Um kvöldið, meðan þeir enn sjá til, skaltu leggja af stað eins og verið sé að flytja þig í útlegð.+

5 Brjóttu gat á vegginn fyrir augum þeirra og farðu með farangurinn út um það.+ 6 Meðan þeir horfa á skaltu leggja farangurinn á öxlina og bera hann út í myrkrið. Hyldu andlitið svo að þú sjáir ekki jörðina því að ég geri þig að tákni handa Ísraelsmönnum.“+

7 Ég gerði eins og mér var sagt. Að degi til bar ég út farangurinn eins og ég væri að fara í útlegð og um kvöldið braut ég gat á vegginn með höndunum. Þegar dimmt var orðið tók ég farangurinn með mér á öxlinni fyrir augum þeirra.

8 Morguninn eftir kom orð Jehóva aftur til mín: 9 „Mannssonur, spurðu ekki Ísraelsmenn hvað þú værir að gera, þetta uppreisnargjarna fólk? 10 Segðu þeim: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Þessi boðskapur á við höfðingjann+ í Jerúsalem og alla Ísraelsmenn í borginni.“‘

11 Segðu: ‚Ég er tákn fyrir ykkur.+ Það sem ég hef gert sýnir hvað verður gert við þá. Þeir verða fluttir í útlegð, teknir til fanga.+ 12 Höfðinginn á meðal þeirra mun bera eigur sínar á öxlinni og fara burt í myrkrinu. Hann brýtur gat á múrvegginn og ber eigur sínar út um það.+ Hann hylur andlitið svo að hann sjái ekki jörðina.‘ 13 Ég kasta neti mínu yfir hann og hann festist í því.+ Síðan flyt ég hann til Babýlonar, til lands Kaldea, en hann mun ekki sjá það. Og þar mun hann deyja.+ 14 Öllum sem eru í kringum hann, aðstoðarmönnum hans og herliði, tvístra ég í allar áttir.+ Ég dreg sverð úr slíðrum og elti þá.+ 15 Og þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég dreifi þeim meðal þjóðanna og tvístra þeim um löndin. 16 En ég hlífi fáeinum þeirra við sverðinu, hungursneyðinni og drepsóttinni svo að þeir geti sagt þjóðunum, sem þeir fara til, frá öllum þeim viðbjóði sem þeir hafa stundað. Og menn munu skilja að ég er Jehóva.“

17 Orð Jehóva kom aftur til mín: 18 „Mannssonur, þú skalt borða brauð þitt skjálfandi og drekka vatn þitt kvíðinn og órólegur.+ 19 Segðu við íbúa landsins: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva um íbúa Jerúsalem í Ísraelslandi: „Þeir munu borða brauð sitt með angist og drekka vatn sitt skelfingu lostnir því að land þeirra verður að algerri auðn+ vegna ofbeldisverkanna sem allir íbúar þess hafa framið.+ 20 Byggðar borgir verða lagðar í rúst og landið leggst í eyði.+ Þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva.“‘“+

21 Orð Jehóva kom aftur til mín: 22 „Mannssonur, hvaða málsháttur er þetta sem þið hafið í Ísrael: ‚Tíminn líður og enginn spádómur rætist‘?*+ 23 Þess vegna skaltu segja við þá: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þessi málsháttur skal heyra sögunni til og menn hætta að nota hann í Ísrael.“‘ Segðu þeim: ‚Tíminn er nálægur+ og allir spádómar* munu rætast.‘ 24 Héðan í frá verða hvorki til falskar sýnir né tælandi* spákukl í Ísrael.+ 25 ‚„Ég, Jehóva, mun tala. Allt sem ég segi gerist án frekari tafar.+ Þú uppreisnargjarna ætt, á þínum dögum+ mun ég tala og hrinda því í framkvæmd,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva.‘“

26 Orð Jehóva kom aftur til mín: 27 „Mannssonur, heyrðu hvað Ísraelsmenn segja: ‚Sýnin sem hann sér rætist ekki fyrr en eftir langan tíma og hann spáir fyrir um fjarlæga framtíð.‘+ 28 Segðu því við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „‚Ekkert sem ég boða dregst á langinn, allt sem ég segi kemur fram,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“‘“

13 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, spáðu gegn spámönnum Ísraels+ og segðu við þá sem spinna upp sína eigin spádóma:*+ ‚Heyrið orð Jehóva. 3 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Illa fer fyrir heimskum spámönnum sem spá því sem þeim sjálfum dettur í hug þó að þeir hafi ekki séð neinar sýnir.+ 4 Spámenn þínir, Ísrael, eru eins og refir í rústum. 5 Þið farið ekki að múrnum til að gera við skörðin fyrir Ísraelsmenn+ svo að þeir geti staðist í orrustunni á degi Jehóva.“+ 6 „Sýnir þeirra eru falskar og spár þeirra lygar. ‚Þetta er orð Jehóva,‘ segja þeir þó að Jehóva hafi ekki sent þá, og þeir búast við að orð þeirra rætist.+ 7 Eru ekki sýnir ykkar falskar og spár ykkar lygar? Þið segið: ‚Þetta er orð Jehóva,‘ þó að ég hafi ekkert sagt.“‘

8 ‚Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: „‚Þar sem þið farið með ósannindi og sýnir ykkar eru lygar stend ég gegn ykkur,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“+ 9 Ég lyfti hendi minni gegn spámönnunum sem sjá falskar sýnir og spá lygum.+ Þeir verða ekki í hópi þeirra sem ég sýni trúnað. Þeir verða ekki færðir á skrá yfir Ísraelsmenn og fá ekki að snúa aftur til Ísraelslands. Þið munuð komast að raun um að ég er alvaldur Drottinn Jehóva.+ 10 Allt gerist þetta vegna þess að þeir hafa leitt fólk mitt afvega og sagt: „Það er friður!“ þegar enginn friður er.+ Ef veikbyggður veggur er reistur hvítkalka þeir hann.‘*+

11 Segðu þeim sem hvítkalka vegginn að hann muni falla. Það kemur úrhelli, hagl og stormur og veggurinn hrynur.+ 12 Og þegar hann hrynur spyrja menn ykkur: ‚Hvar er nú kalkhúðin ykkar?‘+

13 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég læt öflugan storm skella á í reiði minni, úrhelli í bræði minni og skaðræðishagl í heift minni. 14 Ég ríf niður vegginn sem þið hvítkölkuðuð og jafna hann við jörðu þannig að grunnurinn blasi við. Þegar borgin fellur farist þið inni í henni og þið komist að raun um að ég er Jehóva.‘

15 ‚Þegar ég úthelli reiði minni yfir vegginn og þá sem hvítkölkuðu hann segi ég við ykkur: „Veggurinn er horfinn og sömuleiðis þeir sem hvítkölkuðu hann.+ 16 Spámenn Ísraels eru horfnir, þeir sem spá um Jerúsalem og sjá sýnir um frið þegar enginn friður er,“‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

17 En þú, mannssonur, snúðu þér að dætrum þjóðar þinnar sem spinna upp sína eigin spádóma og spáðu gegn þeim. 18 Segðu við þær: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Illa fer fyrir konunum sem sauma handleggsbönd* og slæður af öllum stærðum til að veiða fólk. Leggið þið gildrur fyrir fólk mitt meðan þið reynið að bjarga eigin lífi? 19 Þið vanhelgið mig meðal fólks míns fyrir nokkrar lúkur af byggi og fáeina brauðbita.+ Þið drepið þá sem eiga ekki að deyja og þyrmið þeim sem eiga ekki að lifa með því að ljúga að fólki mínu sem hlustar á lygarnar.“‘+

20 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég ræðst gegn handleggsböndum ykkar, konur, sem þið notið til að veiða fólk eins og fugla. Ég slít þau af handleggjum ykkar og sleppi þeim sem þið veiðið eins og fugla. 21 Ég slít slæðurnar af og bjarga fólki mínu úr höndum ykkar. Það verður ekki lengur bráð ykkar og þið komist að raun um að ég er Jehóva.+ 22 Þið hafið dregið kjarkinn úr hinum réttláta með blekkingum ykkar+ þó að ég vildi ekki gera honum illt.* Og þið hafið stutt hinn illa+ þannig að hann snýr ekki af sinni röngu braut og heldur lífi.+ 23 Þess vegna munuð þið konur ekki lengur sjá falskar sýnir og stunda spákukl.+ Ég frelsa fólk mitt úr höndum ykkar og þið skuluð komast að raun um að ég er Jehóva.‘“

14 Nokkrir af öldungum Ísraels komu og settust hjá mér.+ 2 Þá kom orð Jehóva til mín: 3 „Mannssonur, þessir menn eru ákveðnir í að fylgja viðbjóðslegum skurðgoðum* sínum og þeir hafa lagt fótakefli fyrir fólk svo að það syndgar. Ætti ég þá að leyfa þeim að leita svara hjá mér?+ 4 Segðu við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ef Ísraelsmaður er ákveðinn í að fylgja viðbjóðslegum skurðgoðum sínum og leggur fótakefli fyrir fólk svo að það syndgar og kemur síðan og leitar svara hjá spámanni, þá mun ég, Jehóva, svara honum eins og hann á skilið með hliðsjón af öllum hans viðbjóðslegu skurðgoðum. 5 Ég skýt Ísraelsmönnum skelk í bringu því að þeir hafa allir fjarlægst mig og elt viðbjóðsleg skurðgoð sín.“‘+

6 Þess vegna skaltu segja við Ísraelsmenn: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Komið aftur til mín! Snúið ykkur frá viðbjóðslegum skurðgoðum ykkar og snúið baki við öllu því andstyggilega sem þið stundið.+ 7 Ef Ísraelsmaður eða útlendingur sem býr í Ísrael yfirgefur mig og er ákveðinn í að fylgja viðbjóðslegum skurðgoðum sínum og leggur fótakefli fyrir fólk svo að það syndgar og kemur síðan og leitar svara hjá spámanni mínum,+ þá mun ég, Jehóva, sjálfur svara honum. 8 Ég snýst gegn þeim manni og geri hann að víti til varnaðar og máltæki og ég uppræti hann úr þjóð minni.+ Þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva.“‘

9 ‚En ef spámaðurinn lætur blekkjast og veitir svar er það ég, Jehóva, sem hef blekkt hann.+ Ég lyfti hendi minni gegn honum og uppræti hann úr þjóð minni, Ísrael. 10 Spámaðurinn og sá sem leitar svara hjá honum eru jafn sekir. Þeir þurfa báðir að taka afleiðingum syndar sinnar 11 svo að Ísraelsmenn haldi ekki áfram að fjarlægjast mig og óhreinka sig með öllum syndum sínum. Þeir verða fólk mitt og ég verð Guð þeirra,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

12 Orð Jehóva kom aftur til mín: 13 „Mannssonur, ef land syndgar gegn mér með því að svíkja mig rétti ég út höndina gegn því og eyðilegg matarbirgðir* þess.+ Ég sendi hungursneyð yfir landið+ og útrými mönnum og skepnum í því.“+ 14 „‚Jafnvel þótt Nói,+ Daníel+ og Job,+ þessir þrír menn, væru í landinu myndu þeir aðeins geta bjargað sjálfum sér með réttlæti sínu,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

15 „‚Segjum að ég léti grimm villidýr fara um landið og þau gerðu það mannlaust* og breyttu því í auðn sem enginn færi um vegna þeirra.+ 16 Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚þótt þessir þrír menn væru í landinu myndu þeir hvorki bjarga sonum sínum né dætrum heldur aðeins sjálfum sér og landið yrði að auðn.‘“

17 „‚Eða segjum að ég sendi sverð gegn þessu landi+ og segi: „Sverð fari um landið,“ og það útrými bæði mönnum og skepnum.+ 18 Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚þótt þessir þrír menn væru þar myndu þeir hvorki bjarga sonum sínum né dætrum heldur aðeins sjálfum sér.‘“

19 „‚Eða segjum að ég láti drepsótt koma yfir landið+ og úthelli reiði minni yfir það með blóðsúthellingum til að útrýma bæði mönnum og skepnum. 20 Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚þótt Nói,+ Daníel+ og Job+ væru þar myndu þeir hvorki bjarga sonum sínum né dætrum með réttlæti sínu heldur aðeins sjálfum sér.‘“+

21 „Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þannig fer þegar ég sendi fjóra refsidóma+ mína gegn Jerúsalem – sverð, hungursneyð, grimm villidýr og drepsótt+ – til að útrýma mönnum og skepnum í henni.+ 22 Sumir í borginni lifa þó af og verða fluttir burt,+ bæði synir og dætur. Þeir koma til ykkar og þegar þið sjáið hegðun þeirra og líferni skiljið þið hvers vegna ég lét þessa ógæfu koma yfir Jerúsalem, já, hvers vegna ég lét allt þetta koma yfir borgina.‘“

23 „‚Þið fáið huggun þegar þið sjáið hegðun þeirra og líferni og þið áttið ykkur á að það var ekki að ástæðulausu að ég gerði borginni það sem ég gerði,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

15 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, hvernig er vínviðurinn í samanburði við allan annan við eða greinar trjánna í skóginum? 3 Er hægt að nota viðinn úr honum til einhvers? Gera menn snaga úr honum til að hengja áhöld á? 4 Nei, hann er hafður í eldivið og eldurinn brennir báða enda og svíður miðjuna. Er þá hægt að nota hann til einhvers? 5 Hann var ekki nothæfur til neins meðan hann var heill. Hvað þá þegar hann hefur brunnið og sviðnað í eldi!“

6 „Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég fer með íbúa Jerúsalem eins og vínviðinn meðal skógartrjánna sem er notaður í eldivið.+ 7 Ég hef snúist gegn þeim. Þeir flúðu eldinn en eldur mun samt eyða þeim. Þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég snýst gegn þeim.‘“+

8 „‚Ég legg landið í eyði+ því að þeir hafa svikið mig,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

16 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, bentu Jerúsalem á hve andstyggilega hún hefur hegðað sér+ 3 og segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva við Jerúsalem: „Þú ert ættuð frá landi Kanverja og þar ertu fædd. Faðir þinn var Amoríti+ og móðir þín Hetíti.+ 4 Daginn sem þú fæddist var ekki klippt á naflastrenginn. Þú varst hvorki böðuð í vatni né núin með salti og þú varst ekki vafin í reifar. 5 Enginn vorkenndi þér nógu mikið til að gera neitt af þessu. Enginn aumkaði sig yfir þig. Nei, þér var hent út á víðavang því að þú varst hötuð daginn sem þú fæddist.

6 Ég átti leið hjá og sá þig sprikla í blóði þínu. Þá sagði ég þar sem þú lást í blóði þínu: ‚Þú skalt lifa!‘ Já, ég sagði við þig þar sem þú lást í blóði þínu: ‚Þú skalt lifa!‘ 7 Ég gerði þig að miklum fjölda, eins og gróðurinn sem dafnar í haganum. Þú stækkaðir og þroskaðist og barst fínustu skartgripi. Brjóst þín urðu stinn og hárið óx en þú varst enn ber og nakin.“‘

8 ‚Þegar ég átti leið hjá og sá þig tók ég eftir að þú varst orðin nógu gömul til að vera elskuð. Þá breiddi ég skikkju mína* yfir þig+ og huldi nekt þína. Ég sór eið og gerði sáttmála við þig,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚og þú varðst mín. 9 Ég þvoði þér með vatni, skolaði af þér blóðið og bar á þig olíu.+ 10 Síðan klæddi ég þig í útsaumuð föt, gaf þér vandaða leðursandala* og sveipaði þig fínu líni. Ég klæddi þig í dýr föt. 11 Ég skreytti þig skartgripum, setti armbönd á handleggi þína og men um hálsinn. 12 Ég gaf þér líka nefhring og eyrnalokka og setti fallega kórónu á höfuð þitt. 13 Þú skreyttir þig gulli og silfri og klæddist fínu líni, dýrum vefnaði og útsaumuðum fötum. Þú borðaðir fínmalað mjöl, hunang og olíu. Þú varst ákaflega falleg+ og hefðir getað orðið drottning.‘“*

14 „‚Þú varst fræg fyrir fegurð þína meðal þjóðanna.+ Fegurð þín var fullkomin því að ég umvafði þig dýrðarljóma mínum,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

15 „‚En þú fórst að treysta á fegurð þína+ og nýta þér orðstír þinn til að stunda vændi.+ Þú bauðst þig öllum sem áttu leið hjá+ og gafst þeim fegurð þína. 16 Þú tókst nokkuð af litríkum fötum þínum og skreyttir fórnarhæðirnar þar sem þú stundaðir vændi,+ en slíkt ætti ekki að gerast, það ætti aldrei að eiga sér stað. 17 Þú tókst líka fallegu skartgripina úr gulli og silfri sem ég hafði gefið þér, gerðir þér karlmannslíkneski og stundaðir vændi með þeim.+ 18 Þú klæddir þau í útsaumuðu fötin þín og færðir þeim olíu mína og reykelsi að fórn.+ 19 Og brauðið sem ég hafði gefið þér til að borða færðir þú þeim líka að ljúfum* ilmi+ – brauð bakað úr fínu mjöli, olíu og hunangi. Það var það sem gerðist,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

20 „‚Þú tókst synina og dæturnar sem þú hafðir fætt mér+ og færðir þau skurðgoðum að fórn+ – eins og þér nægði ekki að leggjast í vændi! 21 Þú slátraðir börnum mínum og fórnaðir þeim með því að kasta þeim á eld.*+ 22 Meðan þú varst upptekin af allri þessari andstyggð og stundaðir vændi minntist þú ekki æsku þinnar þegar þú spriklaðir ber og nakin í blóði þínu. 23 Hörmungar, já, hörmungar koma yfir þig vegna allrar illsku þinnar,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 24 ‚Þú gerðir þér stall og fórnarhæð á öllum torgum. 25 Þú reistir þér fórnarhæð á áberandi stað við hverja götu. Þú gerðir fegurð þína fráhrindandi með því að bjóða þig öllum* sem áttu leið hjá+ og þú stundaðir vændi sem aldrei fyrr.+ 26 Þú stundaðir vændi með sonum Egyptalands,+ lostafullum* nágrönnum þínum, og þú misbauðst mér með endalausu vændi þínu. 27 Nú lyfti ég hendinni gegn þér, minnka við þig matarskammtinn+ og gef þig á vald kvennanna sem hata þig,+ dætra Filistea, sem blöskrar ósvífin hegðun þín.+

28 Þetta nægði þér ekki svo að þú fórst að stunda vændi með sonum Assýríu+ en þótt þú gerðir það fékkstu samt ekki nóg. 29 Þú teygðir þig lengra í vændinu, til lands kaupmannanna* og til Kaldea,+ en það nægði þér ekki heldur. 30 Hve sjúkt* var hjarta þitt,‘* segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚þegar þú gerðir allt þetta og hegðaðir þér eins og blygðunarlaus vændiskona!+ 31 En þegar þú gerðir þér stall á áberandi stað við hverja götu og reistir fórnarhæðir á öllum torgum varstu ekki eins og vændiskona því að þú þáðir ekki greiðslu. 32 Þú ert ótrú eiginkona sem tekur ókunnuga menn fram yfir eiginmann þinn.+ 33 Venjan er að gefa vændiskonum gjafir+ en það ert þú sem gefur öllum ástmönnum þínum gjafir+ og þú mútar þeim til að koma til þín alls staðar að og hafa mök við þig.+ 34 Þú ert ólík öðrum konum sem stunda vændi. Enginn stundar vændi eins og þú! Þú borgar öðrum en þeir ekki þér. Þú gerir öfugt við alla aðra.‘

35 Hlustaðu því, vændiskona,+ á orð Jehóva. 36 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þú hefur gefið losta þínum lausan tauminn og afhjúpað nekt þína meðan þú stundaðir vændi með ástmönnum þínum og öllum þínum andstyggilegu og viðbjóðslegu skurðgoðum*+ sem þú færðir jafnvel blóð barna þinna að fórn.+ 37 Þess vegna safna ég saman öllum ástmönnum þínum sem þú hefur veitt unað, bæði þeim sem þú elskaðir og þeim sem þú hataðir. Ég safna þeim saman á móti þér úr öllum áttum og afhjúpa nekt þína fyrir þeim. Þeir munu sjá þig allsnakta.+

38 Ég ætla að refsa þér eins og menn refsa ótrúum eiginkonum+ og konum sem úthella blóði,+ og blóði þínu verður úthellt í reiði og afbrýði.+ 39 Ég gef þig þeim á vald og þeir brjóta niður stalla þína og rífa fórnarhæðirnar.+ Þeir slíta af þér fötin,+ hirða fallegu skartgripina þína+ og skilja þig eftir bera og nakta. 40 Þeir fá múg manna til að ráðast á þig,+ grýta þig+ og höggva með sverði.+ 41 Þeir munu brenna hús þín+ og fullnægja dómi yfir þér fyrir augum margra kvenna. Ég bind enda á vændi þitt+ og þú hættir að greiða ástmönnum þínum. 42 Mér rennur reiðin gegn þér+ og heift minni linnir.+ Ég róast og verð ekki sár lengur.‘

43 ‚Þú minntist ekki æskudaga þinna+ og þú reittir mig til reiði með því að gera allt þetta. Þess vegna þarftu að taka afleiðingum gerða þinna,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚og þú færð ekki að halda áfram ósvífinni hegðun þinni og andstyggilegum verkum.

44 Allir sem grípa til málshátta munu segja um þig: „Hún er lifandi eftirmynd móður sinnar.“+ 45 Þú ert dóttir móður þinnar sem fyrirleit eiginmann sinn og börn. Þú ert systir systra þinna sem fyrirlitu eiginmenn sína og börn. Móðir þín var Hetíti og faðir þinn Amoríti.‘“+

46 „‚Eldri systir þín er Samaría+ sem býr norðan* við þig ásamt dætrum sínum*+ og yngri systir þín er Sódóma+ sem býr sunnan* við þig ásamt dætrum sínum.+ 47 Þú lést þér ekki nægja að feta í fótspor þeirra og temja þér viðurstyggilega siði þeirra heldur leið ekki á löngu áður en þú varst orðin enn spilltari en þær.+ 48 Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚hafa Sódóma systir þín og dætur hennar ekki gert það sem þú og dætur þínar hafið gert. 49 Synd Sódómu systur þinnar var þessi: Hún og dætur hennar+ voru drambsamar,+ þær höfðu meira en nóg að borða+ og lifðu rólegu og áhyggjulausu lífi+ en réttu samt ekki fátækum og bágstöddum hjálparhönd.+ 50 Þær létu ekki af hroka sínum+ og héldu áfram viðurstyggilegu hátterni sínu fyrir augum mínum+ þannig að ég neyddist til að útrýma þeim.+

51 Samaría+ drýgði ekki einu sinni helminginn af syndum þínum. Þú vannst enn meiri viðurstyggðir en systur þínar, og það gekk svo langt að þær virtust réttlátar vegna allra þinna viðurstyggilegu verka.+ 52 Nú þarftu að bera skömm þína því að þú hefur réttlætt hegðun systra þinna.* Þær eru réttlátari en þú af því að þú hefur syndgað á viðurstyggilegri hátt en þær. Þess vegna skaltu skammast þín og bera þá skömm að láta systur þínar virðast réttlátar.‘

53 ‚Ég safna saman útlögum þeirra, útlögum Sódómu og dætra hennar og útlögum Samaríu og dætra hennar. Ég safna líka saman útlögum þínum ásamt þeim+ 54 til að þú berir skömm þína. Þú munt skammast þín fyrir að það sem þú gerðir varð þeim til huggunar. 55 Sódóma systir þín og dætur hennar og Samaría systir þín og dætur hennar verða eins og þær voru áður, og þú sjálf og dætur þínar verðið eins og þið voruð.+ 56 Þér fannst Sódóma systir þín ekki þess verðug að nefnast á nafn meðan þú varst hrokafull, 57 áður en illska þín var afhjúpuð.+ Núna hæðast dætur Sýrlands og nágrannar þess að þér, og dætur Filistea fyrirlíta þig,+ allir nágrannar þínir. 58 Þú þarft að taka afleiðingum ósvífinnar hegðunar þinnar og andstyggilegra verka,‘ segir Jehóva.“

59 „Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Nú geri ég þér það sem þú hefur gert+ því að þú fyrirleist eiðinn og raufst sáttmála minn.+ 60 En ég ætla að muna eftir sáttmálanum sem ég gerði við þig þegar þú varst ung og gera varanlegan sáttmála við þig.+ 61 Þú munt minnast hegðunar þinnar og skammast þín+ þegar þú tekur á móti systrum þínum, bæði þeim eldri og þeim yngri, og ég gef þér þær að dætrum en ekki vegna sáttmálans við þig.‘

62 ‚Ég geri sáttmála minn við þig og þú munt komast að raun um að ég er Jehóva. 63 Þegar ég friðþægi fyrir þig þrátt fyrir allt sem þú hefur gert+ rifjast upp fyrir þér hvernig þú hefur hegðað þér og þú verður svo skömmustuleg að þú opnar ekki munninn,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

17 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, berðu fram gátu og líkingu um Ísraelsmenn.+ 3 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Örninn mikli+ með stóru vængina, löngu flugfjaðrirnar og þétta og litríka fjaðurhaminn kom til Líbanons+ og sleit toppinn af sedrustrénu.+ 4 Hann reif af efsta sprotann, fór með hann til lands kaupmannanna* og gróðursetti hann í borg þeirra.+ 5 Síðan tók hann fræ úr landinu+ og sáði því í frjósama jörð þar sem nóg var af vatni og lét það vaxa eins og víði. 6 Það óx og varð að lágvöxnum vínviði sem breiddi úr sér.+ Laufið sneri inn á við og ræturnar uxu undir honum. Það varð að vínviði sem myndaði rótarskot og bar greinar.+

7 Nú kom annar stór örn+ með mikið vænghaf og langar flugfjaðrir.+ Vínviðurinn teygði þá ræturnar af ákafa í áttina til hans, frá reitnum þar sem hann óx, og hann teygði greinarnar til hans til að fá vökvun.+ 8 Hann hafði verið gróðursettur í frjósamri jörð þar sem nóg var af vatni svo að hann myndaði greinar, bæri ávöxt og yrði gróskumikill vínviður.“‘+

9 Segðu: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Á hann eftir að dafna? Á ekki einhver eftir að rífa hann upp með rótum,+ láta ávöxtinn rotna og sprotana visna?+ Hann verður svo visinn að hvorki þarf mikla krafta né marga menn til að rífa hann upp með rótum. 10 Honum var vissulega umplantað en mun hann dafna? Skrælnar hann ekki í austanvindinum? Hann mun skrælna á reitnum þar sem hann óx.“‘“

11 Orð Jehóva kom aftur til mín: 12 „Segðu við þetta uppreisnargjarna fólk: ‚Skiljið þið ekki hvað þetta merkir?‘ Segðu: ‚Konungur Babýlonar kom til Jerúsalem og tók konunginn og höfðingjana og fór með þá heim til Babýlonar.+ 13 Hann valdi svo mann af konungsættinni,+ gerði sáttmála við hann og lét hann sverja sér eið.+ Síðan flutti hann burt framámenn landsins+ 14 svo að ríkið veiktist og yrði ekki voldugt á ný. Það gæti aðeins haldið velli með því að halda sáttmálann.+ 15 En konungurinn gerði að lokum uppreisn gegn honum+ og sendi menn til Egyptalands til að útvega hesta+ og mikið herlið.+ Tekst honum vel til? Getur sá sem gerir slíkt sloppið við refsingu? Getur hann rofið sáttmálann og komist upp með það?‘+

16 ‚„Svo sannarlega sem ég lifi,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva, „mun hann deyja í Babýlon, borg konungsins* sem skipaði hann* konung, því að hann fyrirleit eiðinn sem hann sór konungi og rauf sáttmálann við hann.+ 17 Öflugur her og fjölmennt lið faraós kemur að engu gagni í stríðinu+ þegar óvinurinn reisir umsáturs- og árásarvirki til að tortíma mörgum. 18 Hann hefur fyrirlitið eið og rofið sáttmála. Hann gerði allt þetta þó að hann hefði gefið loforð* og hann kemst ekki undan.“‘

19 ‚Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Svo sannarlega sem ég lifi þarf hann að taka afleiðingum þess að fyrirlíta eið minn+ og rjúfa sáttmála minn. 20 Ég kasta neti mínu yfir hann og hann festist í því.+ Ég flyt hann til Babýlonar og læt hann svara til saka þar fyrir sviksemi sína við mig.+ 21 Allir hermenn hans sem flýja falla fyrir sverði og þeir sem eftir verða tvístrast í allar áttir.+ Þá munuð þið skilja að ég, Jehóva, hef talað.“‘+

22 ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég slít sprota af toppnum á háa sedrustrénu+ og gróðurset hann. Af efstu greinunum tek ég lítinn frjóanga+ og gróðurset hann sjálfur á háu og tignarlegu fjalli.+ 23 Ég gróðurset hann á háu fjalli í Ísrael. Greinarnar vaxa og bera ávöxt og hann verður að tignarlegu sedrustré. Alls konar fuglar halda til undir því og búa í skugganum af greinunum. 24 Og öll tré merkurinnar skulu komast að raun um að ég, Jehóva, hef niðurlægt háa tréð og upphafið hið lága.+ Ég hef látið græna tréð visna og uppþornaða tréð blómstra.+ Ég, Jehóva, hef talað og komið því til leiðar.“‘“

18 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Hvað merkir þessi málsháttur sem þið farið með í Ísraelslandi: ‚Feðurnir borðuðu súr vínber en tennur sonanna urðu sljóar‘?+

3 ‚Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚munuð þið ekki vitna framar í þennan málshátt í Ísrael. 4 Allar sálir tilheyra* mér. Sál föðurins og eins sál sonarins tilheyra mér. Sú sál* sem syndgar skal deyja.

5 Segjum að maður sé réttlátur og geri það sem er rétt og réttlátt. 6 Hann borðar ekki skurðgoðafórnir á fjöllunum+ og bindur ekki vonir sínar við viðbjóðsleg skurðgoð* Ísraelsmanna. Hann svívirðir ekki eiginkonu náunga síns+ og hefur ekki mök við konu sem er á blæðingum.+ 7 Hann fer ekki illa með neinn+ heldur skilar því sem skuldari hefur látið að veði.+ Hann rænir engan,+ gefur þeim sem er svangur sinn eigin mat+ og lætur nakinn mann fá föt.+ 8 Hann lánar ekki gegn vöxtum og stundar ekki okur+ heldur forðast hvers kyns ranglæti.+ Hann dæmir með réttlæti milli manna sem eiga í deilum.+ 9 Hann fylgir ákvæðum mínum og heldur lög mín því að hann vill vera trúr. Slíkur maður er réttlátur og fær að lifa,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

10 ‚En segjum að hann eignist son sem verður ræningi+ eða morðingi*+ eða gerir eitthvað af öllu þessu 11 (þótt faðirinn hafi ekki gert neitt af því) – hann borðar skurðgoðafórnir á fjöllunum, svívirðir eiginkonu náunga síns, 12 fer illa með bágstadda og fátæka,+ fremur rán, skilar ekki veðsettum hlut, bindur vonir sínar við viðbjóðsleg skurðgoð,+ tekur þátt í viðurstyggilegum siðum,+ 13 stundar okur og lánar gegn vöxtum+ – þá mun sonurinn ekki lifa. Hann skal tekinn af lífi fyrir allar þær viðurstyggðir sem hann hefur framið. Hann á sjálfur sök á dauða sínum.*

14 Segjum að maður eigi son sem sér allar syndir föður síns en drýgir þær ekki sjálfur þótt hann sjái þær. 15 Hann borðar ekki skurðgoðafórnir á fjöllunum, hann bindur ekki vonir sínar við viðbjóðsleg skurðgoð Ísraelsmanna, hann svívirðir ekki eiginkonu náunga síns, 16 hann fer ekki illa með neinn, hann heldur ekki því sem hann hefur fengið að veði, hann fremur ekki rán, hann gefur þeim sem er svangur sinn eigin mat og lætur nakinn mann fá föt, 17 hann kúgar ekki fátæka, hann stundar ekki okur né lánar gegn vöxtum og hann heldur lög mín og fylgir ákvæðum mínum. Slíkur maður deyr ekki vegna synda föður síns. Hann á að halda lífi. 18 En þar sem faðir hans hafði fé af öðrum, rændi bróður sinn og gerði það sem var illt meðal fólks síns mun hann deyja fyrir synd sína.

19 Þið spyrjið nú: „Af hverju þarf sonurinn ekki að gjalda fyrir syndir föður síns?“ Sonurinn hefur gert það sem er rétt og réttlátt, fylgt öllum ákvæðum mínum og haldið þau. Þess vegna fær hann að lifa.+ 20 Sú sál* sem syndgar skal deyja.+ Sonur á ekki að gjalda fyrir syndir föður síns og faðir á ekki að gjalda fyrir syndir sonar síns. Réttlátur maður skal dæmdur eftir sínu eigin réttlæti og vondur maður eftir sinni eigin illsku.+

21 Ef vondur maður snýr frá öllum syndunum sem hann hefur drýgt, heldur ákvæði mín og gerir það sem er rétt og réttlátt heldur hann lífi. Hann skal ekki deyja.+ 22 Hann þarf ekki að svara til saka fyrir brot sín.+ Hann fær að lifa af því að hann gerir það sem er rétt.‘+

23 ‚Hef ég einhverja ánægju af því að vondur maður deyi?‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Vil ég ekki frekar að hann snúi baki við líferni sínu og haldi lífi?‘+

24 ‚En ef réttlátur maður fer út af réttri braut, gerir það sem er illt og vinnur sömu andstyggilegu verkin og hinir illu, fær hann þá að lifa? Nei, öll réttlætisverk hans gleymast.+ Hann deyr vegna ótrúmennsku sinnar og syndanna sem hann drýgði.+

25 En þið segið: „Það sem Jehóva gerir er ekki rétt.“+ Hlustið nú, Ísraelsmenn! Er það ég sem breyti ekki rétt?+ Eruð það ekki frekar þið?+

26 Ef réttlátur maður fer út af réttri braut, gerir það sem er illt og deyr vegna þess, deyr hann vegna síns eigin ranglætis.

27 Og þegar vondur maður snýr frá því illa sem hann hefur gert og gerir það sem er rétt og réttlátt bjargar hann lífi sínu.*+ 28 Ef hann áttar sig á því illa sem hann hefur gert og hættir því heldur hann lífi. Hann skal ekki deyja.

29 En Ísraelsmenn segja: „Það sem Jehóva gerir er ekki rétt.“ Er það virkilega ég sem breyti ekki rétt, Ísraelsmenn?+ Eruð það ekki frekar þið?‘

30 ‚Þess vegna, Ísraelsmenn, ætla ég að dæma ykkur hvern og einn eftir verkum sínum,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Snúið frá, já, snúið algerlega baki við öllum afbrotum ykkar svo að þau verði ykkur ekki til hrösunar og þið verðið sekir. 31 Látið af öllum afbrotum ykkar+ og breytið hjartalagi ykkar og hugarfari.*+ Af hverju ættuð þið að deyja,+ Ísraelsmenn?‘

32 ‚Ég hef ekki ánægju af dauða nokkurs manns,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Snúið því við svo að þið haldið lífi.‘“+

19 „Syngdu þetta sorgarljóð um höfðingja Ísraels:

 2 ‚Móðir þín var eins og ljónynja meðal ljóna.

Hún lá meðal sterkra ungljóna og ól upp hvolpa sína.

 3 Einn hvolpanna sem hún kom upp varð sterkt ungljón.+

 5 Ljónynjan beið en skildi að lokum að það myndi ekki snúa aftur.

Hún tók þá annan hvolp og sendi hann út til að verða sterkt ungljón.

 6 Hann ráfaði einnig um meðal ljónanna og varð sterkt ungljón.

Það lærði að slíta í sundur bráð og át jafnvel menn.+

 9 Þær drógu það með krókum inn í búr og fóru með það til konungs Babýlonar.

Þar var það lokað inni svo að öskur þess heyrðust ekki lengur á fjöllum Ísraels.

10 Móðir þín var eins og vínviður,*+ gróðursettur við vatn.

Hann bar margar greinar og líka ávöxt því að nóg var af vatni.

11 Greinarnar urðu sterkar svo að hægt var að nota þær í veldissprota.

Sterkar greinarnar voru slitnar af, þær þornuðu upp+ og eldur gleypti þær.+

Þetta er sorgarljóð og sorgarljóð skal það vera.‘“

20 Á sjöunda árinu, á tíunda degi fimmta mánaðarins, komu nokkrir af öldungum Ísraels og settust hjá mér til að leita svara hjá Jehóva. 2 Þá kom orð Jehóva til mín: 3 „Mannssonur, segðu við öldunga Ísraels: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Eruð þið komnir til að leita svara hjá mér? ‚Svo sannarlega sem ég lifi ætla ég ekki að svara ykkur,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“‘

4 Ertu tilbúinn til að dæma þá?* Ertu tilbúinn til að dæma þá, mannssonur? Segðu þeim frá þeim viðurstyggðum sem forfeður þeirra stunduðu.+ 5 Segðu við þá: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Daginn sem ég valdi Ísrael+ sór ég afkomendum Jakobs eið* og í Egyptalandi sýndi ég þeim hver ég væri.+ Já, ég sór þeim eið og sagði: ‚Ég er Jehóva Guð ykkar.‘ 6 Þann dag sór ég að ég myndi leiða þá út úr Egyptalandi til lands sem ég hafði valið* handa þeim, lands sem flaut í mjólk og hunangi.+ Það var fegurst* allra landa. 7 Síðan sagði ég við þá: ‚Þið verðið öll að kasta frá ykkur viðurstyggðunum sem eru fyrir augum ykkar. Óhreinkið ykkur ekki á viðbjóðslegum skurðgoðum* Egyptalands.+ Ég er Jehóva Guð ykkar.‘+

8 En þeir gerðu uppreisn gegn mér og vildu ekki hlusta á mig. Þeir köstuðu ekki frá sér viðurstyggðunum sem voru fyrir augum þeirra og sneru ekki baki við viðbjóðslegum skurðgoðum Egyptalands.+ Þá ákvað ég að úthella reiði minni yfir þá og gefa heift minni lausan tauminn gegn þeim í Egyptalandi. 9 En ég gerði það sem ég gerði vegna nafns míns svo að það yrði ekki vanhelgað fyrir augum þjóðanna sem þeir bjuggu á meðal.+ Í augsýn þessara þjóða sýndi ég þeim hver ég væri þegar ég leiddi þá út úr Egyptalandi.+ 10 Ég leiddi þá út úr Egyptalandi og fór með þá út í óbyggðirnar.+

11 Síðan gaf ég þeim ákvæði mín og gerði þeim lög mín kunnug+ til að menn myndu lifa ef þeir fylgdu þeim.+ 12 Ég gaf þeim líka hvíldardaga mína+ sem tákn milli mín og þeirra+ svo að þeir skildu að það er ég, Jehóva, sem helga þá.

13 En Ísraelsmenn gerðu uppreisn gegn mér í óbyggðunum.+ Þeir fóru ekki eftir ákvæðum mínum og höfnuðu lögum mínum sem veita líf ef menn fylgja þeim. Þeir vanhelguðu hvíldardaga mína gróflega. Ég ákvað því að úthella reiði minni yfir þá í óbyggðunum og útrýma þeim.+ 14 Ég gerði það sem ég gerði vegna nafns míns svo að það yrði ekki vanhelgað meðal þjóðanna sem horfðu á þegar ég leiddi þá út.+ 15 Ég sór þeim líka í óbyggðunum að fara ekki með þá til landsins sem ég hafði gefið þeim+ – lands sem flaut í mjólk og hunangi+ og var fegurst* allra landa. 16 Þeir höfnuðu lögum mínum, fóru ekki eftir ákvæðum mínum og vanhelguðu hvíldardaga mína því að viðbjóðsleg skurðgoð þeirra voru þeim hjartfólgin.+

17 En ég vorkenndi þeim og útrýmdi þeim ekki. Ég gerði ekki út af við þá í óbyggðunum. 18 Ég sagði við syni þeirra í óbyggðunum:+ ‚Fylgið ekki siðum forfeðra ykkar,+ haldið ekki lög þeirra og óhreinkið ykkur ekki á viðbjóðslegum skurðgoðum þeirra. 19 Ég er Jehóva Guð ykkar. Farið eftir ákvæðum mínum, haldið lög mín og lifið eftir þeim.+ 20 Haldið hvíldardaga mína+ heilaga. Þeir skulu vera tákn milli mín og ykkar til að þið skiljið að ég er Jehóva Guð ykkar.‘+

21 En synir þeirra gerðu uppreisn gegn mér.+ Þeir fóru ekki eftir ákvæðum mínum. Þeir hvorki fylgdu né lifðu eftir lögum mínum sem veita líf ef menn fylgja þeim. Þeir vanhelguðu hvíldardaga mína. Þá ákvað ég að úthella reiði minni yfir þá og gefa heift minni lausan tauminn gegn þeim í óbyggðunum.+ 22 En ég hélt aftur af mér+ og gerði það sem ég gerði vegna nafns míns+ svo að það yrði ekki vanhelgað meðal þjóðanna sem horfðu á þegar ég leiddi þá út. 23 Ég sór þeim auk þess í óbyggðunum að ég myndi tvístra þeim meðal þjóðanna og dreifa þeim um löndin+ 24 vegna þess að þeir fóru ekki eftir lögum mínum og höfnuðu ákvæðum mínum.+ Þeir vanhelguðu hvíldardaga mína og fylgdu* viðbjóðslegum skurðgoðum forfeðra sinna.+ 25 Ég leyfði þeim að fylgja siðum sem voru þeim ekki til góðs og lögum sem gátu ekki veitt þeim líf.+ 26 Ég lét þá óhreinka sig á sínum eigin fórnum – þegar þeir brenndu alla frumburði sína í eldi*+ – svo að þeir yrðu örvæntingarfullir og skildu að ég er Jehóva.“‘

27 Mannssonur, segðu því við Ísraelsmenn: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Forfeður ykkar sýndu mér líka fyrirlitningu með því að svíkja mig. 28 Ég leiddi þá inn í landið sem ég sór að gefa þeim.+ Þegar þeir sáu allar háu hæðirnar og laufmiklu trén+ fóru þeir að misbjóða mér með fórnum sínum. Þeir létu ljúfan* ilminn af fórnunum stíga upp og báru fram drykkjarfórnir sínar þar. 29 Ég spurði þá: ‚Af hverju farið þið upp á fórnarhæðina? (Enn þann dag í dag er þessi staður nefndur Fórnarhæð.)‘“‘+

30 Segðu nú við Ísraelsmenn: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Óhreinkið þið ykkur eins og forfeður ykkar gerðu þegar þeir sneru sér til viðbjóðslegra skurðgoða sinna og stunduðu andlegt vændi með þeim?+ 31 Og haldið þið áfram að óhreinka ykkur allt fram á þennan dag með því að færa öllum ykkar viðbjóðslegu skurðgoðum fórnir og brenna syni ykkar í eldi?*+ Á ég svo að svara ykkur, Ísraelsmenn, þegar þið spyrjið mig?“‘+

‚Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚mun ég ekki svara ykkur.+ 32 Þið segið: „Við viljum vera eins og aðrar þjóðir, eins og ættirnar í öðrum löndum sem tilbiðja stokka og steina.“*+ En það sem þið hugsið ykkur mun aldrei gerast.‘“

33 „‚Svo sannarlega sem ég lifi,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚mun ég ríkja yfir ykkur sem konungur með sterkri hendi og útréttum handlegg og úthella reiði minni.+ 34 Ég flyt ykkur frá þjóðunum og safna ykkur saman úr löndunum sem ykkur var tvístrað til. Ég geri það með sterkri hendi og útréttum handlegg og úthelli reiði minni.+ 35 Ég fer með ykkur út í óbyggðir þjóðanna og læt ykkur svara til saka augliti til auglitis.+

36 Ég læt ykkur svara til saka eins og ég lét forfeður ykkar svara til saka í óbyggðum Egyptalands,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 37 ‚Ég læt ykkur ganga undir hirðisstafinn+ og skylda ykkur til að halda sáttmálann. 38 En ég skil frá ykkur uppreisnarmenn og þá sem syndga gegn mér.+ Ég flyt þá burt úr landinu þar sem þeir búa sem útlendingar en þeir fá ekki að komast inn í Ísrael.+ Þá komist þið að raun um að ég er Jehóva.‘

39 Þið Ísraelsmenn, alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Farið hver og einn og þjónið viðbjóðslegum skurðgoðum ykkar.+ En ef þið farið ekki að hlusta á mig kemur að því að þið getið ekki lengur vanhelgað heilagt nafn mitt með fórnum ykkar og viðbjóðslegum skurðgoðum.‘+

40 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Á heilögu fjalli mínu, á háu fjalli í Ísrael,+ munu allir Ísraelsmenn, já, allir í landinu, þjóna mér.+ Þar mun ég gleðjast yfir ykkur og ég ætlast til að þið komið með framlög ykkar og frumgróðafórnir, allar heilagar gjafir ykkar.+ 41 Ég gleðst yfir ykkur vegna ljúfa* ilmsins þegar ég flyt ykkur frá þjóðunum og safna ykkur saman frá löndunum sem þið tvístruðust til,+ og ég verð helgaður meðal ykkar í augsýn þjóðanna.‘+

42 ‚Og þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva+ þegar ég flyt ykkur til Ísraelslands,+ inn í landið sem ég sór að gefa forfeðrum ykkar. 43 Þar rifjast upp fyrir ykkur hvernig þið óhreinkuðuð ykkur með hegðun ykkar og verkum+ og þið fáið óbeit á sjálfum ykkur vegna alls hins illa sem þið gerðuð.+ 44 Þið Ísraelsmenn munuð skilja að ég er Jehóva því að nafns míns vegna+ kem ég ekki fram við ykkur eins og þið eigið skilið. Ég refsa ykkur ekki fyrir slæma hegðun ykkar og spillingu,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

45 Orð Jehóva kom aftur til mín: 46 „Mannssonur, snúðu þér í suðurátt, flyttu svæðinu í suðri boðskap og spáðu gegn skóglendinu í suðri. 47 Segðu við skóginn í suðri: ‚Heyrðu orð Jehóva. Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég kveiki í þér+ og eldurinn mun gleypa bæði grænu trén og hin visnu. Eldurinn verður ekki slökktur+ og öll andlit sviðna af honum, allt frá suðri til norðurs. 48 Allir menn munu sjá að það var ég, Jehóva, sem kveikti hann og hann verður ekki slökktur.“‘“+

49 Þá sagði ég: „Æ, alvaldur Drottinn Jehóva! Þeir segja að ég tali bara í gátum.“*

21 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér í áttina að Jerúsalem. Flyttu yfirlýsingu gegn helgistöðunum og spáðu gegn Ísraelslandi. 3 Segðu við Ísraelsland: ‚Þetta segir Jehóva: „Ég snýst gegn þér. Ég dreg sverð mitt úr slíðrum+ og útrými bæði réttlátum og vondum. 4 Þar sem ég ætla að útrýma réttlátum og vondum hjá þér verður sverð mitt dregið úr slíðrum og beitt gegn öllum mönnum frá suðri til norðurs. 5 Allir munu skilja að ég, Jehóva, hef dregið sverð mitt úr slíðrum. Það verður ekki slíðrað aftur.“‘+

6 En þú, mannssonur, andvarpaðu skjálfandi, já, andvarpaðu sárlega í augsýn fólksins.+ 7 Og ef það spyr þig: ‚Hvers vegna andvarpar þú?‘ skaltu svara: ‚Vegna fréttar sem berst.‘ Hún mun sannarlega berast, öll hjörtu fyllast ótta og hver hönd verður máttlaus, allir missa kjarkinn og vatn drýpur af hverju hné.*+ ‚Það sem þú fréttir kemur fram – það mun gerast,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

8 Orð Jehóva kom aftur til mín: 9 „Mannssonur, spáðu og segðu: ‚Jehóva segir: „Sverð! Sverð+ er brýnt og það er fægt. 10 Það er brýnt til að strádrepa, það er fægt til að blika eins og elding.“‘“

„Eigum við ekki að fagna?“

„‚Mun það* ekki höggva sundur veldissprota míns eigin sonar+ eins og það heggur hvert tré?

11 Ég afhendi það til að það sé fægt og því sé beitt. Sverðið er brýnt og fægt til að leggja í hendur aftökumanns.+

12 Æptu og kveinaðu,+ mannssonur, því að sverðið beinist gegn fólki mínu, það beinist gegn öllum höfðingjum Ísraels.+ Þeir falla fyrir sverðinu ásamt fólki mínu. Sláðu þess vegna á lærið af sorg. 13 Fólk mitt hefur verið reynt+ og hvað gerist ef sverðið heggur sundur veldissprotann? Hann verður ekki lengur til,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

14 Mannssonur, spáðu, klappaðu saman höndunum og hrópaðu þrisvar: ‚Sverð!‘ Það er sverð hinna föllnu sem umkringir þá, sverðið sem strádrepur.+ 15 Hjörtu þeirra fyllast ótta+ og margir týna lífi við borgarhliðin. Ég læt marga falla fyrir sverðinu. Já, það blikar eins og elding og er fægt til að strádrepa! 16 Höggðu til hægri! Beittu þér til vinstri! Farðu hvert sem blað þitt beinist! 17 Ég mun líka klappa saman höndunum og svala reiði minni.+ Ég, Jehóva, hef talað.“

18 Orð Jehóva kom aftur til mín: 19 „Þú mannssonur, rissaðu upp tvo vegi sem sverð konungsins í Babýlon getur farið. Leiðin liggur frá sama landi, og þar sem vegurinn skiptist og liggur til tveggja borga á að setja upp vegvísi. 20 Merktu báðar leiðirnar sem sverðið getur farið, aðra til Rabba+ á svæði Ammóníta og hina til hinnar víggirtu Jerúsalem+ í Júda. 21 Konungur Babýlonar nemur staðar til að leita goðsvara á vegamótunum, þar sem vegurinn skiptist. Hann hristir örvarnar, leitar ráða hjá skurðgoðum* sínum og skoðar lifrina. 22 Svarið í hægri hendi hans bendir á Jerúsalem. Þar á hann að setja upp múrbrjóta, fyrirskipa blóðsúthellingar, reka upp heróp, stilla múrbrjótunum upp við hliðin og reisa umsáturs- og árásarvirki.+ 23 Í augum þeirra* sem höfðu svarið þeim* eiða+ virðist goðsvarið þó vera uppspuni. En hann man eftir sök þeirra og tekur þá til fanga.+

24 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Það er sjálfum ykkur að kenna að hann man eftir sök ykkar. Þið hafið afhjúpað afbrot ykkar og látið syndirnar birtast í öllum verkum ykkar. Fyrst þið hafið minnt á ykkur verðið þið nú tekin með valdi.‘

25 En dagur þinn er kominn, þú helsærði og illi höfðingi Ísraels,+ já, það er komið að endanlegri refsingu þinni. 26 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Fjarlægðu vefjarhöttinn og taktu af honum kórónuna.+ Ekkert verður eins og það var.+ Upphefðu hinn lága+ og niðurlægðu hinn háa.+ 27 Að rústum, rústum, rústum geri ég konungdóminn.* Hann skal ekki tilheyra neinum fyrr en sá kemur sem hefur lagalegan rétt+ og ég gef honum það sem hann á tilkall til.‘+

28 Mannssonur, spáðu og segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva um Ammóníta og smánaryrði þeirra: Sverð! Sverði er brugðið til að strádrepa. Það er fægt til að eyða og blika eins og elding. 29 Þrátt fyrir falskar sýnir og lygaspár um þig verður þér hent á hauginn með hinum föllnu,* hinum illu. Dagur þeirra er kominn, endanleg refsing þeirra er runnin upp. 30 Slíðraðu sverðið. Ég dæmi þig þar sem þú varst skapaður, í landinu sem þú ert frá. 31 Ég ætla að úthella yfir þig heift minni. Ég blæs á þig logandi reiði minni og gef þig á vald grimmum mönnum, fagmönnum eyðingarinnar.+ 32 Þú verður eldsmatur.+ Blóði þínu verður úthellt í landinu og þín verður ekki minnst framar því að ég, Jehóva, hef talað.‘“

22 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, ertu tilbúinn til að kveða upp dóm yfir hinni blóðseku borg*+ og leiða henni fyrir sjónir allt það viðbjóðslega sem á sér stað í henni?+ 3 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Þú borg sem úthellir blóði+ á þínum eigin götum, þú hlýtur bráðum makleg málagjöld.+ Þú óhreinkar þig með því að gera þér viðbjóðsleg skurðgoð.*+ 4 Þú ert sek vegna blóðsins sem þú hefur úthellt+ og óhrein vegna viðbjóðslegra skurðgoða þinna.+ Þú hefur flýtt fyrir refsingu þinni, ár þín eru á enda. Þess vegna læt ég þjóðirnar gera lítið úr þér og ég geri þig að athlægi um öll lönd.+ 5 Hæðst er að þér í nálægum löndum og fjarlægum,+ þú sem ert með flekkað mannorð og full af óeirðum. 6 Allir höfðingjar Ísraels sem búa í þér beita valdi sínu til að úthella blóði.+ 7 Foreldrar eru fyrirlitnir hjá þér.+ Menn hafa fé af útlendingum og fara illa með föðurlaus börn* og ekkjur.“‘“+

8 „‚Þú fyrirlítur helgidóm minn og vanhelgar hvíldardaga mína.+ 9 Hjá þér eru rógberar sem vilja úthella blóði.+ Hjá þér borða menn fórnir á fjöllunum og fólk hegðar sér svívirðilega.+ 10 Hjá þér svívirða menn rúm* föður síns+ og sofa hjá* konu sem er óhrein vegna blæðinga.+ 11 Hjá þér fremur maður viðurstyggð með eiginkonu náunga síns,+ annar flekkar tengdadóttur sína með blygðunarlausri hegðun+ og enn annar svívirðir systur sína, dóttur föður síns.+ 12 Hjá þér þiggja menn mútur til að úthella blóði.+ Þú lánar gegn vöxtum+ eða í gróðaskyni* og kúgar fé út úr náunga þínum.+ Já, þú hefur steingleymt mér,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

13 ‚Ég slæ saman höndum af fyrirlitningu yfir óheiðarlegum gróða þínum og blóðsúthellingunum hjá þér. 14 Stenst kjarkur þinn og verða hendur þínar sterkar þegar ég læt til skarar skríða gegn þér?+ Ég, Jehóva, hef talað og ég læt til mín taka. 15 Ég tvístra þér meðal þjóðanna og dreifi þér um löndin+ og ég bind enda á óhreinleika þinn.+ 16 Þú verður vanvirt frammi fyrir þjóðunum og þú munt komast að raun um að ég er Jehóva.‘“+

17 Orð Jehóva kom aftur til mín: 18 „Mannssonur, Ísraelsmenn eru orðnir eins og einskis nýtur sori í augum mínum. Þeir eru allir eins og kopar, tin, járn og blý í bræðsluofni. Þeir eru orðnir að silfursora.+

19 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Þar sem þið eruð öll eins og einskis nýtur sori+ safna ég ykkur saman í Jerúsalem. 20 Eins og silfri, kopar, járni, blýi og tini er safnað í bræðsluofn og blásið er að eldinum til að bræða það, eins safna ég ykkur saman í reiði minni og heift og blæs á ykkur svo að þið bráðnið.+ 21 Ég safna ykkur saman og blæs að ykkur eldi reiði minnar+ svo að þið bráðnið inni í borginni.+ 22 Þið bráðnið í henni eins og silfur bráðnar í bræðsluofni og þið komist að raun um að ég, Jehóva, hef úthellt reiði minni yfir ykkur.‘“

23 Orð Jehóva kom aftur til mín: 24 „Mannssonur, segðu við landið: ‚Þú ert land sem verður ekki hreinsað og fær ekki regn á degi reiðinnar. 25 Spámenn þínir hafa gert samsæri.+ Þeir eru eins og öskrandi ljón sem slíta sundur bráð.+ Þeir gleypa fólk. Þeir hrifsa til sín fjársjóði og dýrgripi og hafa fjölgað ekkjum í landinu. 26 Prestar þínir hafa brotið lög mín+ og þeir vanhelga helgidóm minn.+ Þeir gera engan greinarmun á því sem er heilagt og því sem er það ekki+ og fræða ekki fólk um hvað er óhreint og hvað er hreint.+ Þeir neita að halda hvíldardaga mína og ég er vanhelgaður á meðal þeirra. 27 Höfðingjar þínir eru eins og úlfar sem rífa í sig bráð. Þeir úthella blóði og drepa fólk í gróðaskyni.+ 28 En spámenn þínir hafa hvítkalkað verk þeirra og falið þau. Þeir sjá falskar sýnir og flytja lygaspár+ og segja: „Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva,“ þó að Jehóva hafi ekki talað. 29 Fólkið í landinu hefur svikið og rænt.+ Það hefur farið illa með bágstadda og fátæka, haft fé af útlendingum og synjað þeim um að njóta réttar síns.‘

30 ‚Ég leitaði að manni meðal fólksins til að gera við múrinn eða standa í skarðinu á móti mér til að verja landið svo að það yrði ekki lagt í eyði,+ en ég fann engan. 31 Þess vegna ætla ég að úthella reiði minni yfir fólkið og útrýma því í brennandi heift minni. Ég læt það taka afleiðingum gerða sinna,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

23 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, einu sinni voru tvær konur, dætur sömu móður.+ 3 Þær lögðust í vændi í Egyptalandi.+ Allt frá unga aldri stunduðu þær vændi. Menn þukluðu brjóst þeirra og struku meyjarbarm þeirra. 4 Sú eldri hét Ohola* og systir hennar Oholíba.* Þær urðu eiginkonur mínar og þær fæddu syni og dætur. Ohola táknar Samaríu+ og Oholíba Jerúsalem.

5 Ohola lagðist í vændi+ meðan ég átti hana. Hún girntist ástríðufulla elskhuga sína,+ nágranna sína, Assýringa.+ 6 Þetta voru bláklæddir landstjórar og embættismenn – allt aðlaðandi ungir menn ríðandi hestum. 7 Hún hélt áfram að stunda vændi með öllum fremstu sonum Assýríu og óhreinkaði sig+ á viðbjóðslegum skurðgoðum* þeirra sem hún girntist. 8 Hún hætti ekki vændinu sem hún stundaði í Egyptalandi. Á æskuárum hennar höfðu menn lagst með henni, gælt við meyjarbarm hennar og ausið losta* sínum yfir hana.+ 9 Þess vegna gaf ég hana á vald ástríðufullra elskhuga hennar, sona Assýríu+ sem hún hafði girnst. 10 Þeir beruðu hana+ og tóku syni hennar og dætur.+ Þeir drápu hana með sverði og fullnægðu dómi yfir henni. Hún varð alræmd meðal kvenna.

11 Þegar Oholíba systir hennar sá það varð hún enn spilltari í losta sínum og gekk enn lengra í vændinu en systir hennar.+ 12 Hún girntist nágranna sína, syni Assýríu,+ prúðbúna landstjóra og embættismenn sem riðu hestum. Allt voru þetta aðlaðandi ungir menn. 13 Þegar hún óhreinkaði sig áttaði ég mig á að báðar höfðu farið sömu leiðina.+ 14 En hún gekk sífellt lengra í vændinu. Hún sá myndir af mönnum ristar á vegg, fagurrauðar myndir af Kaldeum 15 með belti um mittið og flaksandi vefjarhetti á höfði. Þeir litu út eins og hermenn, Babýloníumenn fæddir í landi Kaldea. 16 Hún girntist þá um leið og hún sá myndirnar og gerði út sendimenn til þeirra í Kaldeu.+ 17 Synir Babýlonar komu þá til ástarhvílu hennar og flekkuðu hana með losta* sínum. Eftir að hafa óhreinkast af þeim sneri hún baki við þeim með viðbjóði.

18 Þar sem hún hélt blygðunarlausu vændi sínu áfram og beraði sig+ sneri ég baki við henni með óbeit eins og ég hafði gert við systur hennar.+ 19 Hún gekk æ lengra í vændinu.+ Hún hugsaði til æskudaga sinna þegar hún stundaði vændi í Egyptalandi.+ 20 Hún girntist ástmenn sína eins og hjákonur manna sem eru reðurmiklir eins og asnar og með kynfæri á við stóðhesta. 21 Þú saknaðir ólifnaðar æskuáranna í Egyptalandi+ þegar menn þukluðu á barmi þínum og meyjarbrjóstum.+

22 Þess vegna, Oholíba, segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég espa upp ástmenn þína,+ þá sem þú snerir baki við með óbeit, og ég stefni þeim gegn þér úr öllum áttum,+ 23 sonum Babýlonar+ og öllum Kaldeum,+ mönnunum frá Pekod,+ Sjóa og Kóa ásamt öllum sonum Assýríu. Allt eru þetta aðlaðandi ungir menn, landstjórar og embættismenn, hermenn og úrvalsmenn,* allir ríðandi hestum. 24 Þeir ráðast á þig á stríðsvögnum með drynjandi hjólum og með miklum fjölda hermanna búnum stórum skjöldum og smáum* og hjálmum á höfði. Þeir umkringja þig og ég gef þeim vald til að fella dóm, og þeir dæma þig eins og þeim þóknast.+ 25 Ég gef reiði minni útrás og þeir láta þig kenna á heift sinni. Þeir skera af þér nef og eyru og þeir sem eftir eru hjá þér falla fyrir sverði. Þeir taka frá þér syni þína og dætur og þeir sem eftir eru verða eldi að bráð.+ 26 Þeir rífa af þér fötin+ og hirða fallegu skartgripina þína.+ 27 Ég bind enda á ólifnað þinn og vændi+ sem hófst í Egyptalandi.+ Þú hættir að horfa á þá* og minnist ekki Egyptalands framar.‘

28 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Nú ætla ég að láta þig í hendur þeirra sem þú hatar, þeirra sem þú snerir baki við með viðbjóði.+ 29 Þeir ausa yfir þig hatri sínu, taka allt sem þú hefur stritað fyrir+ og skilja þig eftir bera og nakta. Skammarleg nekt þín, siðleysi, ólifnaður og vændi verður afhjúpað.+ 30 Þannig fer fyrir þér af því að þú eltist við þjóðirnar eins og vændiskona,+ af því að þú óhreinkaðir þig á viðbjóðslegum skurðgoðum þeirra.+ 31 Þú hefur farið sömu leiðina og systir þín+ og ég læt þig fá bikar hennar.‘+

32 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

33 Þú verður drukkin og buguð af sorg.

35 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Þar sem þú hefur gleymt mér og snúið algerlega baki við mér+ þarftu að taka afleiðingum ólifnaðar þíns og vændis.‘“

36 Jehóva sagði síðan við mig: „Mannssonur, ætlarðu að kveða upp dóm yfir Oholu og Oholíbu+ og leiða þeim fyrir sjónir hvílíkan viðbjóð þær hafa stundað? 37 Þær hafa haldið fram hjá*+ og eru með blóðugar hendur. Auk þess að halda fram hjá með viðbjóðslegum skurðgoðum sínum hafa þær brennt syni sína, sem þær fæddu mér, í eldi* til að næra skurðgoð sín.+ 38 Þar að auki hafa þær gert mér þetta: Sama dag óhreinkuðu þær helgidóm minn og þær vanhelguðu hvíldardaga mína. 39 Sama dag og þær slátruðu sonum sínum og færðu þá viðbjóðslegum skurðgoðum sínum að fórn+ gengu þær inn í helgidóm minn til að vanhelga hann.+ Þetta gerðu þær í húsi mínu. 40 Þær sendu jafnvel eftir mönnum til fjarlægra staða.+ Þegar þeir nálguðust þvoðir þú þér, málaðir þig um augun og settir á þig skartgripi.+ 41 Þú settist á glæsilegan legubekk+ og fyrir framan þig var dúkað borð+ þar sem þú settir reykelsi mitt+ og olíu.+ 42 Þar heyrðist kliður í glaðværum hópi manna og meðal þeirra voru drykkjumenn sem sóttir höfðu verið í óbyggðirnar. Mennirnir drógu armbönd á handleggi kvennanna og settu fallegar kórónur á höfuð þeirra.

43 Þá sagði ég um konuna sem var illa farin af framhjáhaldi: ‚Nú heldur hún vændinu áfram.‘ 44 Og mennirnir gengu inn til hennar eins og menn ganga inn til vændiskonu. Þannig gengu menn inn til Oholu og Oholíbu, þessara lauslátu kvenna. 45 En réttlátir menn munu dæma hana eins og hún á skilið fyrir framhjáhald sitt+ og blóðsúthellingar.+ Konurnar eru ótrúar og með blóðugar hendur.+

46 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Her verður stefnt gegn þeim og það veldur því að menn hryllir við þeim og þær verða rændar.+ 47 Hermennirnir grýta þær+ og höggva með sverði. Þeir drepa syni þeirra og dætur+ og brenna hús þeirra.+ 48 Ég bind enda á ólifnaðinn í landinu og allar konur draga lærdóm af því og líkja ekki eftir ólifnaði ykkar.+ 49 Þeir láta ykkur taka afleiðingum ólifnaðar ykkar og synda sem þið drýgðuð með viðbjóðslegum skurðgoðum ykkar. Þið munuð komast að raun um að ég er alvaldur Drottinn Jehóva.‘“+

24 Orð Jehóva kom aftur til mín á níunda árinu, á tíunda degi tíunda mánaðarins: 2 „Mannssonur, skráðu hjá þér daginn í dag, þessa dagsetningu, því að konungurinn í Babýlon hóf árás á Jerúsalem nú í dag.+ 3 Farðu með líkingu* um þessa uppreisnargjörnu þjóð og segðu:

‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

„Settu pottinn* á eldinn og helltu vatni í hann.+

 5 Taktu vænstu sauðina úr hjörðinni+ og raðaðu eldiviði undir pottinn.

Sjóddu kjötið og láttu beinin malla í honum.“‘

6 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva:

‚Illa fer fyrir borg blóðsúthellinganna,+ ryðgaða pottinum sem ryðið hefur ekki verið hreinsað af.

Tæmdu hann, hvert stykkið af öðru.+ Varpaðu ekki hlutkesti um þau.

 7 Úthellt blóðið er enn í henni.+ Hún hellti því á bera klöpp.

Hún hellti því ekki á jörðina til að hylja það mold.+

9 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva:

‚Illa fer fyrir borg blóðsúthellinganna!+

Ég hleð háan bálköst.

Þá bráðna óhreinindin í honum+ og ryðið eyðist.

Hentu ryðguðum pottinum í eldinn!‘

13 ‚Óhreinleiki þinn stafaði af ólifnaði þínum.+ Ég reyndi að hreinsa þig en þú varðst ekki hrein. Þú verður ekki hrein fyrr en reiði minni gegn þér linnir.+ 14 Ég, Jehóva, hef talað. Þetta mun gerast. Ég læt til mín taka án þess að hika. Ég sé ekki eftir því og finn ekki til með þér.+ Þú verður dæmd eftir hegðun þinni og líferni,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

15 Orð Jehóva kom aftur til mín: 16 „Mannssonur, í einni svipan tek ég þína heittelskuðu frá þér.+ Þú skalt hvorki syrgja,* gráta né tárfella. 17 Berðu harm þinn í hljóði og viðhafðu enga sorgarsiði sem venja er að viðhafa vegna hinna látnu.+ Settu á þig vefjarhöttinn+ og farðu í sandalana.+ Þú skalt ekki hylja yfirvaraskeggið*+ og ekki borða brauðið sem menn færa þér.“+

18 Ég talaði til fólksins um morguninn og konan mín dó um kvöldið. Morguninn eftir gerði ég eins og mér hafði verið sagt. 19 Fólkið spurði mig: „Viltu ekki segja okkur hvernig það sem þú ert að gera snertir okkur?“ 20 Ég svaraði: „Orð Jehóva kom til mín: 21 ‚Segðu Ísraelsmönnum: „Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ég er í þann mund að vanhelga helgidóm minn+ sem þið eruð svo stolt af, sem ykkur þykir svo vænt um og er ykkur hjartfólginn. Synir ykkar og dætur sem þið skilduð eftir munu falla fyrir sverði.+ 22 Þá neyðist þið til að gera það sama og ég. Þið munuð ekki hylja yfirvaraskeggið og ekki borða brauðið sem ykkur verður fært.+ 23 Þið verðið með vefjarhöttinn á höfðinu og sandalana á fótunum. Þið munuð hvorki syrgja né gráta. Þið veslist upp vegna synda ykkar+ og stynjið hvert með öðru. 24 Esekíel er ykkur tákn.+ Þið munuð gera það sama og hann. Þegar það gerist munuð þið skilja að ég er alvaldur Drottinn Jehóva.‘“‘“

25 „Þú mannssonur, daginn sem ég tek frá þeim virki þeirra – augnayndið sem þeir gleðjast yfir, sem þeim þykir svo vænt um og er þeim hjartfólgið – ásamt sonum þeirra og dætrum,+ 26 þá fréttirðu af því frá manni sem komst undan.+ 27 Þann dag opnarðu munninn og talar við manninn sem komst undan, og þú verður ekki mállaus lengur.+ Þú verður þeim tákn og þeir gera sér grein fyrir að ég er Jehóva.“

25 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér í áttina að Ammónítum+ og spáðu gegn þeim.+ 3 Segðu við Ammóníta: ‚Heyrið orð alvalds Drottins Jehóva. Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Þú sagðir: ‚Gott á þig!‘ við helgidóm minn þegar hann var vanhelgaður, við Ísraelsland þegar það var lagt í eyði og við Júdamenn þegar þeir urðu að fara í útlegð. 4 Þess vegna gef ég þig þjóðinni í austri til eignar. Hún setur upp búðir* hjá þér og reisir tjöld sín þar. Menn munu borða ávöxt þinn og drekka mjólk þína. 5 Ég geri Rabba+ að beitilandi fyrir úlfalda og land Ammóníta að hvíldarstað fyrir sauðfé, og þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva.“‘“

6 „Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þar sem þú klappaðir saman höndum,+ stappaðir niður fótum og hlakkaðir yfir Ísraelslandi fullur fyrirlitningar+ 7 rétti ég út höndina gegn þér og gef þig þjóðunum að herfangi. Ég uppræti þig meðal þjóðanna og afmái þig sem land.+ Ég útrými þér og þú kemst að raun um að ég er Jehóva.‘

8 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Móab+ og Seír+ hafa sagt: „Júdamenn eru eins og allar aðrar þjóðir.“ 9 Þess vegna geri ég hlíðar Móabs varnarlausar við landamæraborgirnar, fallegustu borgir* landsins, frá Bet Jesímót og Baal Meon allt að Kirjataím.+ 10 Ég gef Móabíta og Ammóníta þjóðinni í austri+ til eignar þannig að Ammóníta verði ekki minnst framar meðal þjóðanna.+ 11 Og ég fullnægi dómi í Móab+ og þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva.‘

12 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Edóm hefur verið í hefndarhug gegn Júdamönnum og bakað sér mikla sekt með því að hefna sín á þeim.+ 13 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég rétti einnig út höndina gegn Edóm og útrými þar bæði mönnum og búfé. Ég legg landið í eyði.+ Menn munu falla fyrir sverði frá Teman allt til Dedan.+ 14 ‚Ég læt fólk mitt, Ísraelsmenn, koma fram hefndum á Edóm.+ Þeir láta Edómíta finna fyrir reiði minni og heift svo að þeir kynnist hefnd minni,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“‘

15 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Með linnulausum fjandskap sínum og illsku* hafa Filistear reynt að hefna sín og valda eyðingu.+ 16 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég rétti út höndina gegn Filisteum,+ útrými Keretum+ og eyði þeim sem eftir eru við sjávarströndina.+ 17 Ég kem fram miklum hefndum á þeim og refsa þeim harðlega. Þeir komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég kem fram hefndum á þeim.“‘“

26 Á 11. árinu, á fyrsta degi mánaðarins, kom orð Jehóva til mín: 2 „Mannssonur, Týrus hefur sagt um Jerúsalem:+ ‚Frábært! Hlið þjóðanna er brotið!+ Nú rennur allt til mín og ég verð rík fyrst hún er í rústum.‘ 3 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég rís gegn þér, Týrus, og ég sendi margar þjóðir gegn þér eins og hafið lætur öldurnar rísa. 4 Þær munu brjóta múra Týrusar og rífa niður turna hennar,+ og ég sópa burt jarðveginum og geri hana að berri og skínandi klöpp. 5 Hún verður þerrireitur fyrir fiskinet úti í miðju hafi.‘+

‚Ég hef talað,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚og hún verður herfang handa þjóðunum. 6 Íbúar bæjanna* á meginlandinu verða felldir með sverði og menn munu komast að raun um að ég er Jehóva.‘

7 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég sendi Nebúkadnesar,* konung í Babýlon, gegn Týrus úr norðri.+ Hann er konungur konunga+ og er með hesta,+ stríðsvagna,+ riddara og fjölmennt herlið. 8 Hann mun ráðast á bæi þína á meginlandinu með sverði, reisa umsáturs- og árásarvirki gegn þér og setja upp skjaldþak gegn þér. 9 Hann hamast á múrum þínum með múrbrjóti* og brýtur niður turnana með vopnum* sínum. 10 Hestar hans eru svo margir að rykmökkurinn hylur þig og dynurinn af riddurum, vagnhjólum og vögnum er slíkur að múrarnir nötra þegar hann fer inn um borgarhlið þín, eins og þegar menn ryðjast inn í borg með hrundum múrum. 11 Hófatök hesta hans glymja um öll stræti þín.+ Hann drepur íbúa þína með sverði og steypir voldugum súlum þínum til jarðar. 12 Þeir ræna auðæfum þínum, hirða söluvarninginn,+ brjóta niður múra þína og rífa glæsileg húsin. Síðan henda þeir steinunum, tréverkinu og jarðveginum í sjóinn.‘

13 ‚Ég þagga niður í söng þínum og hörpuleikur þinn heyrist ekki framar.+ 14 Ég geri þig að berri og skínandi klöpp og þú verður að þerrireit fyrir fiskinet.+ Þú verður aldrei endurreist því að ég, Jehóva, hef talað,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

15 Alvaldur Drottinn Jehóva segir við Týrus: ‚Munu eyjarnar ekki nötra við dynkinn af falli þínu, þegar deyjandi* menn stynja og fólk er strádrepið í þér miðri?+ 16 Allir höfðingjar hafsins stíga niður úr hásætum sínum. Þeir afklæðast yfirhöfnum sínum og útsaumuðum fötum og skelfing grípur þá.* Þeir sitja skjálfandi á jörðinni og stara agndofa á þig.+ 17 Þeir syngja sorgarljóð+ yfir þér og segja við þig:

„Þú ert horfin með öllu,+ þú sem varst byggð sjófarendum, borgin fræga.

19 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þegar ég eyði þér eins og borgunum sem eru ekki lengur byggðar, þegar ég læt ólgandi hafið ganga yfir þig og hafdjúpið hylur þig,+ 20 þá sendi ég þig og þá sem fara niður í gröfina með þér til fólksins sem er þar frá fyrri tíð. Ég læt þig búa í dýpstu fylgsnum með eyddum borgum fortíðar og þeim sem steypast niður í gröfina+ svo að þú verðir ekki byggð framar. Síðan mun ég fegra land hinna lifandi.

21 Ég læt skyndilega ógæfu koma yfir þig og þú verður ekki lengur til.+ Menn munu leita að þér en þú finnst aldrei framar,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

27 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Þú mannssonur, syngdu sorgarljóð um Týrus+ 3 og segðu við Týrus:

Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

„Týrus, þú sagðir: ‚Fegurð mín er fullkomin.‘+

 8 Menn frá Sídon og Arvad+ voru ræðarar þínir.

Færustu menn þínir, Týrus, voru hásetar.+

 9 Reyndir* og færir menn frá Gebal+ þéttu samskeyti þín.+

Öll skip hafsins og áhafnir þeirra komu til að versla við þig.

10 Menn frá Persíu, Lúd og Pút+ voru í her þínum, þeir voru hermenn þínir.

Þeir hengdu upp skildi sína og hjálma hjá þér og gerðu þig tignarlega.

12 Tarsismenn+ versluðu við þig því að auður þinn var mikill.+ Þeir greiddu silfur, járn, tin og blý fyrir vörur þínar.+ 13 Javan, Túbal+ og Mesek+ áttu í viðskiptum við þig og létu þræla+ og koparmuni í skiptum fyrir varning þinn. 14 Afkomendur Tógarma+ létu dráttarhesta, gæðinga og múldýr í skiptum fyrir vörur þínar. 15 Dedanmenn+ versluðu við þig. Þú varst með kaupmenn á mörgum eyjum. Þeir greiddu þér fílabein+ og íbenvið í skatt. 16 Edómítar áttu í viðskiptum við þig því að þú hafðir fjölbreyttar vörur fram að færa. Þeir létu túrkis, purpuralita ull, útsaumaðan vefnað, gæðaefni, kórala og rúbína í skiptum fyrir vörur þínar.

17 Júda og Ísrael versluðu við þig og létu hveiti frá Minnít,+ úrvalsmatvæli, hunang,+ olíu og balsam+ í skiptum fyrir vörur þínar.+

18 Damaskus+ átti í viðskiptum við þig því að þú varst mjög rík og með mikið úrval af vörum. Menn þaðan komu með vín frá Helbón og ull frá Sahar.* 19 Vedan og Javan í Úsal komu með smíðajárn, kassíu* og ilmreyr í skiptum fyrir vörur þínar. 20 Dedan+ sá þér fyrir söðuláklæðum.* 21 Þú réðir Araba og alla höfðingja Kedars+ í vinnu. Þeir versluðu með lömb, hrúta og geitur.+ 22 Kaupmenn Saba og Raema+ versluðu við þig. Þeir létu bestu ilmefni, dýra steina og gull í skiptum fyrir vörur þínar.+ 23 Haran,+ Kanne, Eden+ og kaupmenn frá Saba,+ Assúr+ og Kilmad versluðu við þig. 24 Á markaðstorgi þínu seldu þeir falleg föt, skikkjur úr bláu efni með litríkum útsaum og marglit teppi, allt tryggilega bundið með reipum.

28 Strandlengjan skelfur þegar hásetar þínir hrópa.

31 Þeir raka á sig skalla og klæðast hærusekk.

Þeir gráta sárlega yfir þér og kveina hástöfum.

32 Í harmi sínum syngja þeir sorgarljóð og söngla yfir þér:

‚Hver er sem Týrus, þögul úti í hafi?+

33 Þegar vörur þínar bárust um opið haf gladdi það margar þjóðir.+

Auðæfi þín og varningur auðgaði konunga jarðar.+

36 Kaupmenn þjóðanna blístra yfir afdrifum þínum.

28 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, segðu við leiðtoga Týrusar: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

„Þar sem þú ert orðinn hrokafullur í hjarta+ segirðu: ‚Ég er guð.

Ég sit í guðahásæti úti í miðju hafi.‘+

6 ‚Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva:

 9 Ætlarðu enn þá að segja: ‚Ég er guð,‘ frammi fyrir þeim sem drepur þig?

Þú ert bara maður, ekki guð, í höndum þeirra sem vanhelga þig.“‘

11 Orð Jehóva kom aftur til mín: 12 „Mannssonur, syngdu sorgarljóð um konunginn í Týrus og segðu við hann: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir:

13 Þú varst í Eden, garði Guðs.

14 Ég skipaði þig og smurði sem verndarkerúb.

Þú varst á heilögu fjalli Guðs+ og gekkst innan um glóandi steina.

17 Fegurð þín gerði þig hrokafullan í hjarta.+

Þú lést glæsileika þinn spilla visku þinni.+

Ég kasta þér til jarðar.+

Ég læt konunga stara á þig.

18 Þú hefur vanhelgað helgidóma þína með mörgum syndum þínum og óheiðarlegum viðskiptum.

Ég læt eld brjótast út hjá þér og eyða þér.+

Ég geri þig að ösku á jörðinni frammi fyrir öllum sem horfa á þig.

19 Allir sem þekktu þig meðal þjóðanna stara agndofa á þig.+

20 Orð Jehóva kom aftur til mín: 21 „Mannssonur, snúðu þér í átt að Sídon+ og spáðu gegn henni. 22 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

„Ég ræðst gegn þér, Sídon, og verð upphafinn í þér miðri.

Menn komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég fullnægi dómi yfir borginni og verð helgaður í henni.

23 Ég sendi drepsótt yfir hana og blóð flæðir um stræti hennar.

24 Þá verða Ísraelsmenn ekki lengur umkringdir hvössum þyrnum og skaðlegum þistlum,+ mönnum sem sýna þeim fyrirlitningu. Og fólk mun komast að raun um að ég er alvaldur Drottinn Jehóva.“‘

25 ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þegar ég safna Ísraelsmönnum saman frá þjóðunum sem þeim var tvístrað til+ verð ég helgaður í augum þjóðanna fyrir milligöngu þeirra.+ Þeir munu búa í landi sínu+ sem ég gaf Jakobi þjóni mínum.+ 26 Þeir búa þar við öryggi,+ byggja hús og planta víngarða.+ Þeir búa óhultir þegar ég fullnægi dómi yfir öllum nágrönnum þeirra sem sýna þeim fyrirlitningu+ og þeir komast að raun um að ég er Jehóva Guð þeirra.“‘“

29 Á tíunda árinu, á 12. degi tíunda mánaðarins, kom orð Jehóva til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér að faraó Egyptalandskonungi og spáðu gegn honum og öllu Egyptalandi.+ 3 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

Ég gerði hana handa sjálfum mér.‘+

 4 En ég set króka í kjálka þína og læt fiskinn í Níl loða við hreistur þitt.

Ég dreg þig upp úr Níl ásamt öllum fiskinum í henni sem loðir við hreistur þitt.

 5 Ég yfirgef þig í eyðimörkinni, þig og allan fisk Nílar.

Þú munt liggja úti á bersvæði og leifunum af þér verður ekki safnað saman.+

Ég gef þig dýrum jarðar og fuglum himins að æti.+

8 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég sendi sverð gegn þér+ og útrými bæði mönnum og skepnum í þér. 9 Egyptaland verður óbyggt og rústir einar+ og menn komast að raun um að ég er Jehóva. Þú hefur sagt: ‚Ég á Nílarfljót, það var ég sem bjó það til.‘+ 10 Þess vegna held ég gegn þér og gegn Níl. Ég legg Egyptaland í rúst og geri það að vatnslausri auðn,+ frá Migdól+ til Sýene+ og að landamærum Eþíópíu. 11 Hvorki menn né búfé munu fara um landið+ og það verður óbyggt í 40 ár. 12 Ég geri Egyptaland að algerri auðn og borgir þess verða eyðilegastar allra borga í 40 ár.+ Ég tvístra Egyptum meðal þjóðanna og dreifi þeim um löndin.“+

13 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Að 40 árum liðnum safna ég Egyptum saman frá þjóðunum sem þeir tvístruðust til.+ 14 Ég flyt hina herleiddu Egypta aftur til Patros,+ landsins sem þeir komu frá, og þar mynda þeir lítilfjörlegt ríki. 15 Egyptaland verður ómerkilegra en önnur ríki og drottnar ekki lengur yfir öðrum þjóðum.+ Það verður svo veikburða að það nær ekki að leggja undir sig aðrar þjóðir.+ 16 Ísraelsmenn munu aldrei framar leggja traust sitt á Egyptaland.+ Það minnir þá aðeins á synd þeirra þegar þeir leituðu hjálpar Egypta. Og þeir komast að raun um að ég er alvaldur Drottinn Jehóva.“‘“

17 Á 27. árinu, á fyrsta degi fyrsta mánaðarins, kom orð Jehóva til mín: 18 „Mannssonur, Nebúkadnesar*+ Babýlonarkonungur lét her sinn leggja mikið á sig í stríðinu gegn Týrus.+ Allir urðu sköllóttir og húðin nérist af öxlum þeirra. En hvorki hann né herinn fengu nokkur laun fyrir baráttu sína við Týrus.

19 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég gef Nebúkadnesari* Babýlonarkonungi+ Egyptaland og hann flytur burt auðæfi þess og tekur mikið herfang og mikinn ránsfeng þaðan. Það verða launin handa her hans.‘

20 ‚Ég gef honum Egyptaland í bætur fyrir allt sem hann lagði á sig við borgina* því að hann gerði það fyrir mig,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

21 Þann dag læt ég horn spretta fram í þágu Ísraelsmanna*+ og ég gef þér tækifæri til að tala meðal þeirra. Þeir munu komast að raun um að ég er Jehóva.“

30 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, spáðu og segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva:

„Kveinið: ‚Æ, dagurinn kemur!‘

 3 Dagurinn er nálægur, já, dagur Jehóva er nálægur.+

Það verður dagur dimmra skýja,+ tilsettur tími þjóða.+

 4 Sverð kemur yfir Egyptaland og skelfing grípur um sig í Eþíópíu þegar menn falla í Egyptalandi.

Auðæfi þess eru tekin og undirstöður þess eyðilagðar.+

 6 Jehóva segir:

‚Þeir falla fyrir sverði um allt land frá Migdól+ til Sýene,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 7 ‚Það verður eyðilegast allra landa og borgir þess verða algerar rústir.+ 8 Og þeir komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég legg eld að Egyptalandi og öllum bandamönnum þess verður eytt. 9 Þann dag sendi ég sendiboða með skipum til að skjóta hinum sjálfsöruggu Eþíópíumönnum skelk í bringu. Þeir verða skelfingu lostnir á dómsdegi Egyptalands því að hann kemur fyrir víst.‘

10 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ég læt Nebúkadnesar* Babýlonarkonung gera mannmergð Egyptalands að engu.+ 11 Hann og hermenn hans, þeir grimmustu meðal þjóða,+ verða leiddir þangað til að leggja landið í rúst. Þeir bregða sverðum sínum gegn Egyptalandi og fylla það vegnum mönnum.+ 12 Ég þurrka upp áveituskurði Nílar+ og gef illmennum landið í hendur. Ég læt útlendinga leggja landið í auðn og eyða öllu í því.+ Ég, Jehóva, hef talað.‘

13 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ég eyði viðbjóðslegum skurðgoðunum* og geri einskis nýta guði Nóf* að engu.+ Enginn höfðingi verður lengur í Egyptalandi og ég læt ótta leggjast yfir landið.+ 14 Ég legg Patros+ í eyði, legg eld að Sóan og fullnægi dómi yfir Nó.*+ 15 Ég úthelli reiði minni yfir Sín, virki Egyptalands, og útrými íbúum Nó. 16 Ég legg eld að Egyptalandi. Skelfing leggst yfir Sín, Nó verður tekin með áhlaupi og ráðist verður á Nóf* um hábjartan dag! 17 Ungir menn í Ón* og Píbeset falla fyrir sverði og íbúarnir verða fluttir í útlegð. 18 Í Takpanes myrkvast dagurinn þegar ég brýt oktré Egyptalands þar.+ Hroki þess og vald líður undir lok,+ ský hylja landið og íbúar bæjanna fara í útlegð.+ 19 Ég fullnægi dómi yfir Egyptalandi og menn munu skilja að ég er Jehóva.‘“

20 Á 11. árinu, á sjöunda degi fyrsta mánaðarins, kom orð Jehóva til mín: 21 „Mannssonur, ég hef brotið handlegg faraós Egyptalandskonungs. Það verður hvorki bundið um hann til að hann grói né verður hann vafinn sárabindi til að styrkja hann svo að hann geti gripið til sverðs.“

22 „Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég rís gegn faraó konungi Egyptalands+ og brýt handleggi hans, bæði þann heila og þann brotna,+ og ég læt sverðið falla úr hendi hans.+ 23 Síðan tvístra ég Egyptum meðal þjóðanna og dreifi þeim um löndin.+ 24 Ég styrki handleggi* konungsins í Babýlon+ og legg sverð mitt í hönd hans+ en ég brýt handleggi faraós og hann mun stynja hátt frammi fyrir honum eins og deyjandi maður. 25 Ég styrki handleggi konungsins í Babýlon en handleggir faraós verða máttlausir. Menn munu komast að raun um að ég er Jehóva þegar ég legg sverð mitt í hönd konungsins í Babýlon og hann beitir því gegn Egyptalandi.+ 26 Ég tvístra Egyptum meðal þjóðanna og dreifi þeim um löndin+ og þeir munu skilja að ég er Jehóva.‘“

31 Á 11. árinu, á fyrsta degi þriðja mánaðarins, kom orð Jehóva aftur til mín: 2 „Mannssonur, segðu við faraó Egyptalandskonung og fjöldann sem fylgir honum:+

‚Hver er eins mikill og þú?

Það var svo hátt að toppurinn náði upp í skýin.

 4 Vatnið jók vöxt þess og djúpar lindir gerðu það hávaxið.

 5 Þess vegna varð það hærra en öll hin trén.

 8 Ekkert annað sedrustré í garði Guðs+ jafnaðist á við það.

Ekkert tré í garði Guðs var eins fagurt.

10 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Þar sem það varð svo hávaxið að toppurinn náði upp í skýin og það hrokaðist upp í hjarta sínu vegna hæðar sinnar 11 sel ég það í hendur voldugasta valdhafa þjóðanna.+ Hann mun taka það föstum tökum og ég hafna því vegna illsku þess. 12 Og útlendingar, þeir grimmustu meðal þjóðanna, fella það og láta það liggja á fjöllunum. Laufskrúðið fellur niður í alla dalina og greinarnar liggja brotnar í öllum ám landsins.+ Allir þjóðflokkar jarðar hverfa úr skugga þess og yfirgefa það. 13 Allir fuglar himins búa um sig á föllnum stofninum og öll dýr merkurinnar innan um greinarnar.+ 14 Þetta gerist til þess að ekkert tré nálægt vatni verði jafn hávaxið eða teygi sig upp í skýin og engin tré sem fá nóg vatn nái upp til þeirra. Þau verða öll gefin dauðanum á vald, landinu fyrir neðan, ásamt mönnunum sem fara ofan í gröfina.‘

15 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Daginn sem sedrusinn fer niður í gröfina* læt ég menn syrgja. Ég hyl vatnsdjúpin og held aftur af ánum svo að vatnsflaumurinn stöðvast. Ég myrkva Líbanon vegna sedrusins og öll tré merkurinnar visna. 16 Ég læt þjóðir nötra við dynkinn af falli hans þegar ég steypi honum niður í gröfina* ásamt þeim sem fara niður í djúp grafarinnar. Öll trén í Eden,+ fallegustu og bestu trén í Líbanon sem fengu nóg af vatni, láta huggast í landinu fyrir neðan. 17 Þau eru farin ofan í gröfina* með honum til þeirra sem féllu fyrir sverði,+ ásamt þeim sem studdu hann og bjuggu í skugga hans meðal þjóðanna.‘+

18 ‚Hvaða tré í Eden var eins dýrlegt og mikið og þú?+ Samt verður þér steypt niður til landsins fyrir neðan ásamt trjánum í Eden. Þú munt liggja meðal hinna óumskornu, þeirra sem féllu fyrir sverði. Þannig fer fyrir faraó og fjöldanum sem fylgir honum,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

32 Á 12. árinu, á fyrsta degi 12. mánaðarins, kom orð Jehóva aftur til mín: 2 „Mannssonur, syngdu sorgarljóð um faraó Egyptalandskonung og segðu við hann:

 3 Alvaldur Drottinn Jehóva segir:

 7 ‚Þegar líf þitt slokknar byrgi ég himininn og myrkva stjörnurnar.

11 Alvaldur Drottinn Jehóva segir:

‚Sverð konungsins í Babýlon kemur yfir þig.+

Þeir tortíma öllu sem Egyptar eru stoltir af og öllu fólkinu verður útrýmt.+

Þær syngja það um Egyptaland og allt fólkið,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

17 Á 12. árinu, á 15. degi mánaðarins, kom orð Jehóva til mín: 18 „Mannssonur, kveinaðu yfir manngrúa Egyptalands og boðaðu að Egyptum og dætrum voldugra þjóða verði steypt niður til landsins fyrir neðan, ásamt þeim sem fara niður í djúp grafarinnar.

19 ‚Berðu af einhverjum að fegurð? Farðu niður og leggstu hjá hinum óumskornu!‘

20 ‚Egyptar munu falla meðal þeirra sem falla fyrir sverði.+ Egyptaland er gefið sverðinu á vald. Dragið það burt með öllu fólkinu.

21 Öflugustu hermenn tala úr djúpi grafarinnar* til faraós og þeirra sem aðstoða hann. Þeir falla fyrir sverði og leggjast í gröfina eins og hinir óumskornu. 22 Assýría er þar með öllu sínu liði. Grafir þeirra eru allt í kringum hann,* þeir féllu allir fyrir sverði.+ 23 Grafir hennar* liggja djúpt og fólkið liggur allt í kringum gröf hennar. Allir féllu fyrir sverði því að þeir ollu skelfingu í landi hinna lifandi.

24 Elam+ er þar með öllu sínu fólki í kringum gröf sína. Allir féllu fyrir sverði og fóru óumskornir niður til landsins fyrir neðan, en þeir ollu skelfingu í landi hinna lifandi. Nú þurfa þeir að bera skömm sína með þeim sem fara niður í djúp grafarinnar. 25 Menn hafa búið Elam hvíldarstað meðal hinna föllnu og fólkið liggur allt í kringum gröf hans. Allir eru óumskornir og voru felldir með sverði því að þeir ollu skelfingu í landi hinna lifandi. Þeir þurfa að bera skömm sína með þeim sem fara niður í djúp grafarinnar. Elam var lagður meðal hinna föllnu.

26 Þar eru Mesek og Túbal+ og allt þeirra lið. Grafir fólksins eru allt í kringum höfðingjann. Allir eru óumskornir og reknir í gegn með sverði því að þeir ollu skelfingu í landi hinna lifandi. 27 Munu þeir ekki liggja meðal öflugra óumskorinna hermanna sem fallnir eru, manna sem fóru ofan í gröfina* með stríðsvopnum sínum? Menn leggja sverð þeirra undir höfuð þeirra* og syndir þeirra á beinin því að þessir öflugu hermenn ollu skelfingu í landi hinna lifandi. 28 En þú* verður kraminn meðal hinna óumskornu og munt liggja hjá þeim sem féllu fyrir sverði.

29 Edóm+ er þar með konungum sínum og öllum höfðingjum. Þótt öflugir væru voru þeir lagðir meðal þeirra sem féllu fyrir sverði. Þeir liggja líka með hinum óumskornu+ og þeim sem fara niður í djúp grafarinnar.

30 Þar eru allir höfðingjar* norðursins ásamt öllum Sídoningum.+ Þeir fóru með smán niður í gröfina með hinum föllnu þrátt fyrir skelfinguna sem þeir ollu með valdi sínu. Þeir liggja óumskornir með þeim sem féllu fyrir sverði og þurfa að bera skömm sína með þeim sem fara niður í djúp grafarinnar.

31 Faraó sér allt þetta og lætur huggast eftir allt sem þjóð hans varð fyrir.+ Faraó og allt herlið hans fellur fyrir sverði,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

32 ‚Þar sem faraó olli skelfingu í landi hinna lifandi verður hann og öll þjóð hans lögð til hvíldar hjá hinum óumskornu, hjá þeim sem falla fyrir sverði,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

33 Orð Jehóva kom til mín: 2 „Mannssonur, talaðu til samlanda þinna+ og segðu við þá:

‚Segjum að ég láti sverð koma yfir land,+ og fólkið í landinu velji sér mann til að vera varðmaður. 3 Hann sér sverðið koma yfir landið, blæs í hornið og varar fólk við.+ 4 Ef einhver heyrir blásið í hornið en tekur ekki mark á því+ og sverðið verður honum að bana á hann sjálfur sök á dauða sínum.*+ 5 Hann heyrði blásið í hornið en tók ekki mark á því. Hann á sjálfur sök á dauða sínum.* Ef hann hefði tekið mark á viðvöruninni hefði hann bjargað lífi sínu.

6 En ef varðmaðurinn sér sverðið koma en blæs ekki í hornið+ og varar fólkið ekki við og sverðið verður einhverjum að bana deyr sá hinn sami vegna sinnar eigin syndar en ég geri varðmanninn ábyrgan fyrir blóði hans.‘+

7 Mannssonur, ég hef skipað þig varðmann Ísraelsmanna. Þegar þú heyrir orð af munni mínum skaltu flytja þeim viðvörun mína.+ 8 Þegar ég segi við vondan mann: ‚Vondi maður, þú skalt deyja!‘+ en þú segir ekkert til að vara hann við svo að hann breyti um stefnu, þá mun hann deyja vegna syndar sinnar+ en ég geri þig ábyrgan fyrir blóði hans. 9 Ef þú hins vegar hvetur vondan mann til að breyta um stefnu en hann neitar að gera það deyr hann vegna syndar sinnar+ en þú hefur bjargað lífi þínu.+

10 Mannssonur, segðu við Ísraelsmenn: ‚Þið segið: „Afbrot okkar og syndir hvíla þungt á okkur og við veslumst upp.+ Hvernig getum við þá haldið lífi?“‘+ 11 Segðu við þá: ‚„Svo sannarlega sem ég lifi,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva, „hef ég enga ánægju af því að vondur maður deyi+ heldur vil ég að hinn vondi breyti um stefnu+ og haldi lífi.+ Snúið við. Snúið baki við illsku ykkar!+ Hvers vegna ættuð þið að deyja, Ísraelsmenn?“‘+

12 Mannssonur, segðu við samlanda þína: ‚Réttlæti réttláts manns bjargar honum ekki ef hann gerir uppreisn.+ Illska hins vonda verður honum ekki að falli ef hann snýr baki við illskunni.+ Og réttlæti hins réttláta bjargar ekki lífi hans daginn sem hann syndgar.+ 13 Þegar ég segi við hinn réttláta: „Þú skalt lifa,“ og hann treystir á sitt eigið réttlæti og gerir það sem er rangt+ verður engra réttlætisverka hans minnst. Hann deyr vegna hins ranga sem hann gerði.+

14 Og þegar ég segi við hinn vonda: „Þú skalt deyja,“ en hann snýr baki við syndinni og gerir það sem er rétt og réttlátt,+ 15 skilar því sem hann tók að veði+ og endurgreiðir það sem hann rændi,+ fylgir ákvæðunum sem leiða til lífs og gerir ekkert rangt, fær hann að halda lífi.+ Hann skal ekki deyja. 16 Hann þarf ekki að svara til saka fyrir neinar af syndum sínum.+ Hann fær að lifa því að hann gerir það sem er rétt og réttlátt.‘+

17 En samlandar þínir segja: ‚Það sem Jehóva gerir er ekki rétt,‘ þó að það séu þeir sem gera rangt.

18 Ef réttlátur maður fer út af réttri braut og gerir það sem er illt skal hann deyja fyrir það.+ 19 En þegar vondur maður snýr frá illsku sinni og gerir það sem er rétt og réttlátt skal hann halda lífi vegna þess.+

20 En þið segið: ‚Það sem Jehóva gerir er ekki rétt.‘+ Ísraelsmenn, ég mun dæma hvern og einn eftir verkum hans.“

21 Að lokum, á 12. útlegðarári okkar, á fimmta degi tíunda mánaðarins, kom til mín maður sem hafði flúið frá Jerúsalem+ og sagði: „Borgin er fallin!“+

22 Kvöldið áður en flóttamaðurinn kom hafði hönd Jehóva komið yfir mig og hann opnaði munn minn. Ég var því ekki lengur mállaus heldur var munnur minn opinn+ þegar maðurinn kom til mín um morguninn.

23 Nú kom orð Jehóva til mín: 24 „Mannssonur, þeir sem búa í þessum rústum+ segja um Ísraelsland: ‚Abraham var bara einn og samt fékk hann landið til eignar.+ En við erum margir. Auðvitað höfum við fengið landið til eignar.‘

25 Segðu því við þá: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þið borðið kjöt með blóðinu í,+ horfið til viðbjóðslegra skurðgoða* ykkar og hættið ekki að úthella blóði.+ Hvers vegna ættuð þið þá að fá landið til eignar? 26 Þið treystið á sverð ykkar,+ fylgið viðurstyggilegum siðum og hafið allir svívirt eiginkonu náungans.+ Hvers vegna ættuð þið þá að fá landið til eignar?“‘+

27 Segðu við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Svo sannarlega sem ég lifi skulu þeir sem búa í rústunum falla fyrir sverði, þeir sem eru úti á bersvæði verða villidýrum að bráð og þeir sem eru í virkjum og hellum deyja úr sjúkdómum.+ 28 Ég geri landið að óbyggðum öræfum+ og hroki þess og stolt verður að engu. Fjöll Ísraels verða yfirgefin+ og enginn fer þar um. 29 Og menn munu skilja að ég er Jehóva þegar ég geri landið að óbyggðum öræfum+ vegna allra þeirra viðurstyggða sem þeir hafa framið.“‘+

30 Mannssonur, samlandar þínir standa upp við húsveggi og í dyragættunum og ræða saman um þig.+ Þeir segja hver við annan, hver og einn við bróður sinn: ‚Komum og hlustum á orð frá Jehóva.‘ 31 Þeir þyrpast að og sitja frammi fyrir þér eins og fólk mitt myndi gera. Þeir heyra það sem þú segir en fara ekki eftir því.+ Þeir smjaðra fyrir þér með munninum* en í hjarta sínu þrá þeir rangfenginn gróða. 32 Þú ert þeim eins og maður með góða söngrödd sem syngur ástarljóð við fallegan strengjaleik. Þeir heyra orð þín en enginn fer eftir þeim. 33 En þegar þau rætast – og þau munu rætast – komast þeir að raun um að spámaður var á meðal þeirra.“+

34 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, spáðu gegn hirðum Ísraels. Spáðu og segðu við hirðana: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Illa fer fyrir hirðum Ísraels+ sem hugsa bara um að næra sjálfa sig. Eiga þeir ekki að næra sauðina?+ 3 Þið borðið fituna, klæðist ullinni og slátrið feitustu skepnunum+ en þið annist ekki hjörðina.+ 4 Þið hafið ekki styrkt veikburða skepnur né læknað þær sem eru veikar, ekki bundið um hinar særðu, sótt þær sem villtust frá eða leitað að hinum týndu.+ Í staðinn hafið þið drottnað yfir þeim með hörku og grimmd.+ 5 Þær tvístruðust af því að þær höfðu engan hirði.+ Þær tvístruðust og urðu öllum villidýrunum að bráð. 6 Sauðir mínir flæktust um öll fjöll og allar háar hæðir. Þeir tvístruðust um alla jörðina en enginn leitaði að þeim eða reyndi að finna þá.

7 Heyrið þess vegna orð Jehóva, þið hirðar: 8 ‚„Svo sannarlega sem ég lifi,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva, „urðu sauðir mínir öllum villidýrunum að bráð, þeir urðu æti handa þeim því að þeir höfðu engan hirði. Hirðar mínir leituðu ekki að sauðum mínum. Þeir hugsuðu bara um að næra sjálfa sig en önnuðust ekki sauðina.“‘ 9 Heyrið þess vegna orð Jehóva, þið hirðar. 10 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ég held gegn hirðunum og dreg þá til ábyrgðar fyrir það hvernig þeir önnuðust sauði mína.* Þeir fá ekki að sjá um þá lengur+ og geta ekki framar fóðrað sjálfa sig. Ég bjarga sauðum mínum úr gini þeirra og þeir verða ekki fæða þeirra framar.‘“

11 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Nú ætla ég sjálfur að leita að sauðum mínum og ég mun annast þá.+ 12 Ég mun annast þá eins og hirðir sem hefur fundið dreifða sauði sína og nærir þá.+ Ég bjarga þeim frá öllum þeim stöðum sem þeir tvístruðust til á degi skýja og niðamyrkurs.+ 13 Ég leiði þá burt frá þjóðunum og safna þeim saman frá löndunum. Ég fer með þá heim í land þeirra og beiti þeim á fjöll Ísraels,+ við árnar og alls staðar þar sem búið er í landinu. 14 Ég held þeim á beit í góðum haga, beitiland þeirra verður á háum fjöllum Ísraels.+ Þeir liggja þar í grængresinu+ og nærast í frjósömu haglendi á fjöllum Ísraels.“

15 „Ég mun sjálfur annast sauði mína+ og láta þá hvílast,“+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 16 „Ég leita að hinum týndu,+ sæki þá sem flæktust frá, bind um hina særðu og styrki þá sem eru veikburða en ég eyði hinum feitu og sterku. Ég dæmi þá og veiti þeim verðskuldaða refsingu.“

17 Um ykkur sem eruð sauðir mínir segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég ætla að dæma meðal sauðanna og meðal hrútanna og hafranna.+ 18 Nægir ykkur ekki að vera á beit í besta haglendinu? Þurfið þið líka að traðka niður það sem eftir er af því? Og þurfið þið að grugga tært vatnið með fótunum eftir að hafa drukkið af því? 19 Eiga sauðir mínir að vera á beit í haganum sem þið tröðkuðuð niður og drekka vatnið sem þið grugguðuð með fótunum?“

20 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva við þá: „Ég dæmi sjálfur milli feitra sauða og magurra 21 því að þið rudduð hinum veikburða úr vegi með síðu og bógi og stönguðuð þá með hornunum þar til þið höfðuð hrakið þá langt í burt. 22 Ég bjarga sauðum mínum og þeir verða ekki lengur öðrum að bráð.+ Ég ætla að dæma meðal sauðanna. 23 Ég set yfir þá einn hirði,+ Davíð þjón minn,+ og hann mun næra þá. Hann mun sjálfur annast þá og vera hirðir þeirra.+ 24 Ég, Jehóva, verð Guð þeirra+ og Davíð þjónn minn verður höfðingi meðal þeirra.+ Ég, Jehóva, hef talað.

25 Ég geri friðarsáttmála við þá+ og útrými grimmum villidýrum+ úr landinu svo að þeir geti búið við öryggi í óbyggðunum og sofið í skógunum.+ 26 Ég geri þá og svæðið umhverfis hæð mína að blessun+ og ég sendi regn á réttum tíma. Blessunin mun streyma eins og regnið.+ 27 Trén á sléttunni bera ávöxt, jörðin gefur afurðir sínar+ og þeir búa við öryggi í landinu. Þeir munu skilja að ég er Jehóva þegar ég brýt ok þeirra+ og bjarga þeim frá þeim sem þrælkuðu þá. 28 Þeir verða ekki lengur þjóðunum að bráð og villidýr jarðar rífa þá ekki í sig. Þeir munu búa við öryggi og enginn hræða þá.+

29 Ég gef þeim frjósöm gróðurlönd sem veita þeim frægð. Þeir deyja ekki framar úr hungri í landinu+ og verða ekki lengur auðmýktir af þjóðunum.+ 30 ‚Þá skilja þeir að ég, Jehóva Guð þeirra, er með þeim og að þeir, Ísraelsmenn, eru fólk mitt,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“‘

31 ‚Þið sauðir mínir+ sem ég annast, þið eruð bara menn og ég er Guð ykkar,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

35 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér í átt að fjalllendi Seír+ og spáðu gegn því.+ 3 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég held gegn þér, fjalllendi Seír, rétti út höndina gegn þér og geri þig að óbyggðum öræfum.+ 4 Ég legg borgir þínar í rúst og þú verður að óbyggðri auðn.+ Þá kemstu að raun um að ég er Jehóva. 5 Þú sýndir Ísraelsmönnum linnulausan fjandskap+ og gafst þá sverðinu á vald þegar hörmungarnar dundu á þeim, á tíma lokauppgjörsins við þá.“‘+

6 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Svo sannarlega sem ég lifi bý ég þig undir blóðsúthellingar og blóðbað mun elta þig.+ Fyrst þú hataðir blóðið sem þú úthelltir munu blóðsúthellingar elta þig.+ 7 Ég geri fjalllendi Seír að óbyggðum öræfum+ og ég útrými öllum sem fara þar um eða snúa þangað aftur. 8 Ég mun þekja fjöllin vegnum mönnum. Þeir sem falla fyrir sverði liggja á hæðunum, í dölunum og í öllum ánum. 9 Ég geri þig að ævarandi óbyggðum og borgir þínar verða mannlausar.+ Og þið munuð komast að raun um að ég er Jehóva.‘

10 Þú sagðir: ‚Ég ætla að eignast þessar tvær þjóðir og þessi tvö lönd, við leggjum þau undir okkur,‘+ þó að Jehóva sjálfur væri þar. 11 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Svo sannarlega sem ég lifi læt ég þig finna fyrir sömu reiði og afbrýði og þú sýndir þeim í hatri þínu.+ Ég mun sýna þeim hver ég er þegar ég dæmi þig. 12 Þá skilur þú að ég, Jehóva, hef heyrt öll þau ósvífnu orð sem þú viðhafðir um fjöll Ísraels þegar þú sagðir: „Þau hafa verið lögð í eyði svo að við megum gleypa þau.“ 13 Þið voruð hrokafullir í tali og létuð mörg orð falla gegn mér.+ Ég heyrði það allt.‘

14 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Öll jörðin fagnar þegar ég geri þig að óbyggðum öræfum. 15 Þú fagnaðir þegar erfðaland Ísraelsmanna var lagt í eyði. Þess vegna læt ég fara eins fyrir þér.+ Þú fjalllendi Seír, já, allt Edóm, verður að óbyggðum rústum.+ Og menn komast að raun um að ég er Jehóva.‘“

36 „Mannssonur, spáðu um fjöll Ísraels og segðu: ‚Fjöll Ísraels, heyrið orð Jehóva. 2 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Óvinirnir hafa sagt um ykkur: ‚Frábært! Við höfum jafnvel eignast hinar fornu hæðir!‘“‘+

3 Spáðu þess vegna og segðu: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þeir hafa ráðist á ykkur úr öllum áttum og lagt ykkur í eyði með þeim afleiðingum að þeir sem eftir eru af þjóðunum eignuðust ykkur og fólk talar um ykkur og rægir.+ 4 Fjöll Ísraels, heyrið þess vegna orð alvalds Drottins Jehóva. Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva við fjöllin og hæðirnar, við árnar og dalina, við rústirnar sem liggja í eyði+ og við yfirgefnar borgirnar sem hinir eftirlifandi af þjóðunum í kring rændu og hæddust að:+ 5 ‚Í brennandi ákafa mínum,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚tala ég gegn þeim sem eftir eru af þjóðunum og gegn öllum Edóm, þeim sem hafa með fögnuði og fyrirlitningu+ eignað sér land mitt til að ræna það og slá eign sinni á beitilöndin.‘“‘+

6 Spáðu þess vegna um Ísraelsland og segðu við fjöllin og hæðirnar, árnar og dalina: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Ég mun tala í ákafa mínum og reiði því að þið hafið mátt þola niðurlægingu af hendi þjóðanna.“‘+

7 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég lyfti hendi minni og sver þess eið að þjóðirnar í kring verði sjálfar niðurlægðar.+ 8 En þið, fjöll Ísraels, munuð skjóta greinum og bera ávöxt handa þjóð minni, Ísrael,+ því að hún snýr bráðlega aftur heim. 9 Ég er með ykkur og sný mér að ykkur, og þið verðið ræktuð og korni sáð. 10 Ég fjölga íbúum ykkar – Ísraelsmönnum, allri þjóðinni. Búið verður í borgunum+ og rústirnar verða endurreistar.+ 11 Já, ég fjölga íbúum ykkar og skepnum,+ þeim fjölgar og þær verða frjósamar. Ég læt menn búa á ykkur eins og áður fyrr+ og ég veiti ykkur enn meiri velgengni en áður.+ Þið munuð skilja að ég er Jehóva.+ 12 Ég læt fólk mitt – þjóð mína Ísrael – ganga á ykkur og taka ykkur til eignar.+ Þið verðið erfðaland Ísraelsmanna og munuð aldrei framar gera þá barnlausa.‘“+

13 „Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Menn segja við ykkur: „Þið eruð land sem gleypir fólk og gerir þjóðir sínar barnlausar.“‘ 14 ‚En þið fáið ekki lengur að gleypa fólk og gera þjóðir ykkar barnlausar,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 15 ‚Ég leyfi þjóðunum ekki að smána ykkur lengur eða fólki að hæðast að ykkur+ og þið verðið ekki framar þjóðum ykkar að falli,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

16 Orð Jehóva kom aftur til mín: 17 „Mannssonur, þegar Ísraelsmenn bjuggu í landi sínu óhreinkuðu þeir það með hátterni sínu og verkum.+ Í augum mínum var hátterni þeirra eins og óhreinleiki konu á blæðingum.+ 18 Þá jós ég reiði minni yfir þá vegna blóðsins sem þeir höfðu úthellt í landinu+ og vegna þess að þeir höfðu óhreinkað landið með viðbjóðslegum skurðgoðum* sínum.+ 19 Ég tvístraði þeim meðal þjóðanna og dreifði þeim um löndin.+ Ég dæmdi þá eftir hegðun þeirra og verkum. 20 En þegar þeir komu til þessara þjóða vanhelguðu menn heilagt nafn mitt+ með því að segja um þá: ‚Þetta er fólk Jehóva en það þurfti samt að yfirgefa land hans.‘ 21 Þess vegna ætla ég að verja heilagt nafn mitt sem Ísraelsmenn vanhelguðu meðal þjóðanna sem þeir dreifðust til.“+

22 „Segðu því við Ísraelsmenn: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Það er ekki ykkar vegna, Ísraelsmenn, sem ég læt til mín taka heldur vegna heilags nafns míns en þið vanhelguðuð það meðal þjóðanna sem þið dreifðust til.“‘+ 23 ‚Ég ætla að helga mitt mikla nafn+ sem var vanhelgað meðal þjóðanna, já, sem þið vanhelguðuð meðal þeirra. Þjóðirnar komast að raun um að ég er Jehóva,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚þegar ég helga mig meðal ykkar fyrir augum þeirra. 24 Ég sæki ykkur til þjóðanna, safna ykkur saman frá öllum löndunum og flyt ykkur heim í land ykkar.+ 25 Ég sletti á ykkur hreinu vatni og þið verðið hrein.+ Ég hreinsa ykkur af öllum óhreinleika+ og öllum viðbjóðslegum skurðgoðum ykkar.+ 26 Ég gef ykkur nýtt hjarta+ og legg ykkur nýjan anda í brjóst.+ Ég fjarlægi steinhjartað+ úr ykkur og gef ykkur hjarta úr holdi.* 27 Ég legg ykkur anda minn í brjóst og læt ykkur fylgja ákvæðum mínum.+ Þið munuð halda lög mín og fara eftir þeim. 28 Þá munuð þið búa í landinu sem ég gaf forfeðrum ykkar. Þið verðið fólk mitt og ég verð Guð ykkar.‘+

29 ‚Ég frelsa ykkur frá öllum óhreinleika ykkar og kalla á kornið svo að uppskeran verði mikil, og ég læt ekki hungursneyð koma yfir ykkur.+ 30 Ég læt trén bera mikinn ávöxt og akrana gefa vel af sér svo að hungursneyð verði ykkur aldrei framar til smánar meðal þjóðanna.+ 31 Þá minnist þið hins illa sem þið gerðuð og vondra verka ykkar. Þið fáið viðbjóð á sjálfum ykkur vegna synda ykkar og viðbjóðslegs hátternis.+ 32 En það skuluð þið vita að ég geri þetta ekki ykkar vegna,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Nei, skammist ykkar, Ísraelsmenn, og finnið til smánar vegna hegðunar ykkar.‘

33 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Daginn sem ég hreinsa ykkur af allri sekt ykkar læt ég borgirnar fyllast fólki+ og það sem er í rúst verður endurbyggt.+ 34 Landið sem lá autt og yfirgefið fyrir augum allra sem áttu leið hjá verður ræktað. 35 Þá segja menn: „Þetta eyðiland er orðið eins og Edengarðurinn,+ og borgirnar sem voru í rúst, mannauðar og rifnar niður eru nú víggirtar og fullar af fólki.“+ 36 Þjóðirnar sem eftir eru í kringum ykkur komast að raun um að ég, Jehóva, hef endurreist það sem var rifið niður og ræktað upp landið sem var í eyði. Ég, Jehóva, hef talað og komið því til leiðar.‘+

37 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ég verð líka við bæn Ísraelsmanna um að fjölga fólkinu svo að það verði eins og sauðir í hjörð. 38 Borgirnar sem voru í rústum fyllast hjörðum fólks+ eins og hjörð heilagra, eins og sauðir fylla Jerúsalem* á hátíðunum.+ Og þeir munu skilja að ég er Jehóva.‘“

37 Hönd Jehóva var yfir mér og Jehóva flutti mig burt með anda sínum og lét mig nema staðar í miðjum dalnum.+ Hann var fullur af beinum. 2 Hann lét mig ganga um meðal þeirra og ég sá að þar í dalnum var aragrúi af beinum og þau voru uppþornuð.+ 3 Hann spurði mig: „Mannssonur, geta þessi bein lifnað við?“ Ég svaraði: „Alvaldur Drottinn Jehóva, þú einn veist það.“+ 4 Þá sagði hann: „Spáðu um þessi bein og segðu við þau: ‚Þið uppþornuðu bein, heyrið orð Jehóva:

5 Alvaldur Drottinn Jehóva segir við þessi bein: „Ég gef ykkur lífsanda og þið lifnið við.+ 6 Ég festi á ykkur sinar og hold, þek ykkur með húð og gef ykkur lífsanda þannig að þið lifnið við. Þá munuð þið skilja að ég er Jehóva.“‘“

7 Ég spáði eins og mér hafði verið sagt. Meðan ég spáði heyrðist skruðningur og beinin tóku að færast saman, bein fyrir bein. 8 Síðan sá ég sinar og hold myndast á þeim og húð þekja þau. Enn var þó enginn lífsandi í þeim.

9 Þá sagði hann við mig: „Flyttu vindinum spádóm. Spáðu, mannssonur, og segðu við vindinn: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Komdu, vindur,* úr vindáttunum fjórum og blástu á þetta fólk sem var drepið, svo að það lifni við.“‘“

10 Ég spáði þá eins og hann sagði mér og lífsandi* kom í fólkið svo að það lifnaði við og stóð á fætur.+ Þetta var gríðarlegur her.

11 Síðan sagði hann við mig: „Mannssonur, þessi bein eru allir Ísraelsmenn.+ Þeir segja: ‚Bein okkar eru uppþornuð og von okkar er brostin.+ Það er úti um okkur.‘ 12 Spáðu því og segðu við þá: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég opna grafir ykkar,+ reisi ykkur, fólk mitt, upp úr þeim og flyt ykkur til Ísraelslands.+ 13 Þið munuð skilja að ég er Jehóva þegar ég opna grafir ykkar og reisi ykkur, fólk mitt, upp úr þeim.“‘+ 14 ‚Ég læt anda minn koma í ykkur svo að þið lifnið við+ og ég læt ykkur setjast að í landi ykkar. Þið munuð skilja að ég, Jehóva, hef talað og komið því til leiðar,‘ segir Jehóva.“

15 Orð Jehóva kom aftur til mín: 16 „Mannssonur, taktu staf og skrifaðu á hann: ‚Handa Júda og þeim Ísraelsmönnum sem eru með honum.‘*+ Taktu síðan annan staf og skrifaðu á hann: ‚Handa Jósef og öllum Ísraelsmönnum sem eru með honum,* stafur Efraíms.‘+ 17 Tengdu þá síðan saman svo að þeir verði að einum staf í hendi þinni.+ 18 Þegar samlandar þínir spyrja þig: ‚Ætlarðu ekki að segja okkur hvað þetta merkir?‘ 19 skaltu svara: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Ég tek staf Jósefs og ættkvísla Ísraels sem eru með honum, stafinn sem er í hendi Efraíms, og sameina hann staf Júda. Ég geri þá að einum staf+ og þeir sameinast í hendi minni.“‘ 20 Haltu á stöfunum sem þú skrifar á svo að þeir sjái þá.

21 Segðu síðan við þá: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Ég sæki Ísraelsmenn til þjóðanna sem þeir dreifðust til, safna þeim saman úr öllum áttum og flyt þá heim í land þeirra.+ 22 Ég geri þá að einni þjóð í landinu,+ á fjöllum Ísraels, og einn konungur ríkir yfir þeim öllum.+ Þeir verða ekki lengur tvær þjóðir og skiptast ekki framar í tvö ríki.+ 23 Þeir óhreinka sig ekki framar á viðbjóðslegum skurðgoðum* sínum, andstyggilegum verkum og misgerðum.+ Ég frelsa þá frá öllum syndum sem þeir drýgðu í ótrúmennsku sinni og hreinsa þá. Þeir verða fólk mitt og ég verð Guð þeirra.+

24 Davíð þjónn minn verður konungur þeirra+ og þeir munu allir hafa einn hirði.+ Þeir fylgja lögum mínum og fara vandlega eftir ákvæðum mínum.+ 25 Þeir munu búa í landinu sem ég gaf Jakobi þjóni mínum og forfeður ykkar bjuggu í.+ Þeir munu búa þar að eilífu,+ þeir, börn þeirra og barnabörn,+ og Davíð þjónn minn verður höfðingi þeirra að eilífu.+

26 Ég geri friðarsáttmála við þá,+ eilífan sáttmála. Ég bý þeim stað og fjölga þeim+ og helgidómur minn verður hjá þeim að eilífu. 27 Tjald mitt* verður hjá* þeim. Ég verð Guð þeirra og þeir verða fólk mitt.+ 28 Þjóðirnar komast að raun um að ég, Jehóva, helga Ísrael þar sem helgidómur minn verður hjá þeim að eilífu.“‘“+

38 Orð Jehóva kom aftur til mín: 2 „Mannssonur, snúðu þér að Góg í landinu Magóg,+ æðsta höfðingja yfir Mesek og Túbal,+ og spáðu gegn honum.+ 3 Segðu: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég held gegn þér, Góg, æðsti höfðingi yfir Mesek og Túbal. 4 Ég sný þér við, kræki krókum í kjálka þína+ og leiði þig út ásamt öllum her þínum,+ hestum og riddurum sem allir eru tignarlega til fara – miklu liði með stóra skildi og smáa* og með sverð í höndum. 5 Persar, Eþíópar og Pútmenn+ eru með þeim, allir búnir skildi og hjálmi, 6 Gómer og allar hersveitir hans og afkomendur Tógarma+ lengst úr norðri ásamt öllum hersveitum sínum – já, margar þjóðir eru með þér í för.+

7 Undirbúðu þig, vertu tilbúinn, þú og allar hersveitirnar sem hafa safnast til þín. Þú verður foringi* þeirra.

8 Að mörgum dögum liðnum beini ég athygli minni að þér.* Á síðustu árunum ræðst þú inn í land þeirra sem hafa náð sér eftir að sverðið herjaði á þá. Þeim var safnað saman frá mörgum þjóðum á fjöll Ísraels sem höfðu lengi legið í eyði. Íbúar þessa lands voru fluttir aftur heim frá þjóðunum og búa nú allir við öryggi.+ 9 Þú ræðst á þá eins og óveður og hylur landið eins og ský, þú og allar hersveitir þínar og þær mörgu þjóðir sem eru með þér.“‘

10 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Þann dag koma upp hugsanir í hjarta þínu og þú hyggur á illt. 11 Þú segir: „Ég ætla að ráðast inn í land með óvörðum bæjum.*+ Ég held gegn fólki sem býr við friðsæld og öryggi í óvörðum bæjum sem eru hvorki með múra, hlið né slagbranda.“ 12 Þú ætlar að ræna og taka mikið herfang, ráðast á bæi sem áður voru í rúst en er nú búið í+ og á fólk sem var flutt heim frá þjóðunum,+ fólk sem aflar sér auðs og eigna+ og býr á miðdepli jarðar.

13 Saba-+ og Dedanmenn,+ kaupmenn frá Tarsis+ og allir hermennirnir* þaðan segja við þig: „Ræðst þú inn í landið til að ræna og taka mikið herfang? Hefurðu safnað saman hersveitum þínum til að flytja burt silfur og gull, auðæfi og eignir og komast yfir mikinn ránsfeng?“‘

14 Spáðu því, mannssonur, og segðu við Góg: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Daginn sem þjóð mín, Ísrael, býr við öryggi tekurðu sannarlega eftir því.+ 15 Þú kemur frá landi þínu lengst í norðri,+ þú og margar þjóðir með þér, allar ríðandi á hestum, fjölmennt lið, gríðarlegur her.+ 16 Þú heldur gegn þjóð minni, Ísrael, eins og ský sem hylja landið. Á síðustu dögum leiði ég þig gegn landi mínu+ og helga mig með því sem ég geri við þig, Góg, fyrir augum þeirra svo að þjóðirnar kynnist mér.“‘+

17 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Var það ekki um þig sem ég talaði fyrr á tímum fyrir milligöngu þjóna minna, spámanna Ísraels, sem spáðu árum saman að þú yrðir látinn halda gegn þeim?‘

18 ‚Þann dag, daginn sem Góg ræðst inn í Ísraelsland, blossar reiðin upp í mér,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 19 ‚Í ákafa mínum, í brennandi heift minni, mun ég tala og á þeim degi verður mikill jarðskjálfti í Ísraelslandi. 20 Vegna mín munu fiskar sjávarins, fuglar himinsins, dýr merkurinnar, öll skriðdýr sem skríða á jörðinni og allir menn á yfirborði jarðar skjálfa. Fjöllin steypast niður,+ klettarnir hrynja og allir múrar falla til jarðar.‘

21 ‚Ég kalla á sverð gegn honum á öllum fjöllum mínum,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Hver og einn beitir sverði gegn bróður sínum.+ 22 Ég fullnægi dómi mínum yfir honum* með drepsótt+ og blóðsúthellingum, og ég læt úrhelli, hagl,+ eld+ og brennistein+ steypast yfir hann og yfir hersveitir hans og þær mörgu þjóðir sem eru með honum.+ 23 Ég mun sýna hve mikill og heilagur ég er og gera mig kunnan frammi fyrir mörgum þjóðum, og þær munu skilja að ég er Jehóva.‘

39 Mannssonur, spáðu gegn Góg+ og segðu við hann: ‚Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: „Ég held gegn þér, Góg, æðsti höfðingi yfir Mesek og Túbal.+ 2 Ég sný þér við og teymi þig áfram, sæki þig til fjarlægustu norðurslóða+ og leiði þig upp á fjöll Ísraels. 3 Ég slæ bogann úr vinstri hendi þinni og læt örvarnar detta úr þeirri hægri. 4 Þú skalt falla á fjöllum Ísraels,+ þú og allar hersveitir þínar ásamt þjóðunum sem verða með þér. Þú verður að æti handa alls konar ránfuglum og villidýrum jarðar.“‘+

5 ‚Þú munt falla úti á víðavangi+ því að ég hef talað,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

6 ‚Ég sendi eld gegn Magóg og þeim sem búa óttalausir á eyjunum,+ og þeir komast að raun um að ég er Jehóva. 7 Ég geri heilagt nafn mitt þekkt meðal fólks míns, Ísraels, og ég leyfi ekki að heilagt nafn mitt verði vanhelgað framar. Þjóðirnar munu skilja að ég er Jehóva,+ Hinn heilagi í Ísrael.‘+

8 ‚Já, þetta kemur fram og það verður,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. ‚Þetta er dagurinn sem ég hef talað um. 9 Íbúar borganna í Ísrael fara út og kveikja í vopnunum – smáum* og stórum skjöldum, bogum og örvum, kylfum* og spjótum. Þeir nota þau í sjö ár til að kveikja bál.+ 10 Þeir þurfa ekki að safna viði úti á víðavangi né sækja eldivið í skógana því að þeir nota vopnin sem eldsneyti.‘

‚Þeir munu ræna þá sem rændu þá og taka herfang af þeim sem tóku herfang af þeim,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

11 ‚Þann dag fæ ég Góg+ legstað í Ísrael, í dalnum sem farið er um austan hafsins, og menn komast ekki lengur um hann. Þar verður Góg og allt hans lið grafið og dalurinn verður kallaður Hamón Góg-dalur.*+ 12 Það tekur Ísraelsmenn sjö mánuði að jarða þá og hreinsa landið.+ 13 Allir landsmenn taka þátt í að jarða þá og það verður þeim til frægðar daginn sem ég geri mig dýrlegan,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

14 ‚Menn verða valdir til að ferðast sífellt um landið og hreinsa það með því að jarða líkin sem liggja þar enn. Þeir halda leitinni áfram í sjö mánuði. 15 Þegar þeir sem ferðast um landið rekast á mannabein skulu þeir merkja staðinn. Grafarmennirnir grafa það síðan í Hamón Góg-dalnum.+ 16 Þar verður einnig borg sem heitir Hamóna.* Og menn munu hreinsa landið.‘+

17 Mannssonur, þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Segðu við alla fugla og öll villidýr jarðar: „Safnist saman og komið. Safnist saman í kringum fórnina sem ég bý ykkur, mikla fórn á fjöllum Ísraels.+ Þið skuluð éta kjöt og drekka blóð.+ 18 Þið munuð éta kjöt kappa og drekka blóð höfðingja jarðarinnar – hrúta, lamba, geita og nauta – allra alidýra Basans. 19 Þið munuð háma í ykkur fitu og drekka ykkur drukkin af blóði fórnarinnar sem ég bý ykkur.“‘

20 ‚Við borð mitt étið þið nægju ykkar af hestum og vagnstjórum, köppum og alls konar hermönnum,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

21 ‚Ég mun birta dýrð mína meðal þjóðanna og allar þjóðir átta sig á að ég hef fullnægt dómi og sýnt mátt minn* meðal þeirra.+ 22 Þaðan í frá munu Ísraelsmenn skilja að ég er Jehóva Guð þeirra. 23 Og þjóðirnar átta sig á að Ísraelsmenn fóru í útlegð vegna sinnar eigin syndar, þeir voru mér ótrúir.+ Ég huldi því andlit mitt fyrir þeim+ og gaf þá óvinum þeirra á vald+ svo að þeir féllu allir fyrir sverði. 24 Ég fór með þá eins og þeir áttu skilið vegna óhreinleika þeirra og misgerða og huldi andlitið fyrir þeim.‘

25 Þess vegna segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Ég læt útlæga afkomendur Jakobs snúa aftur heim+ og sýni öllum Ísraelsmönnum miskunn.+ Af brennandi ákafa ver ég heilagt nafn mitt.*+ 26 Eftir að hafa verið auðmýktir fyrir öll svikin við mig+ búa þeir öruggir í landi sínu án þess að nokkur hræði þá.+ 27 Þegar ég flyt þá heim frá þjóðunum og safna þeim saman frá löndum óvina þeirra+ sjá margar þjóðir að ég er heilagur Guð.‘+

28 ‚Þeir komast að raun um að ég er Jehóva Guð þeirra þegar ég sendi þá í útlegð til þjóðanna og safna þeim síðan aftur saman í landi þeirra og skil engan eftir.+ 29 Ég úthelli anda mínum yfir Ísraelsmenn+ og hyl ekki lengur andlitið fyrir þeim,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

40 Í ársbyrjun á 25. árinu sem við vorum í útlegð,+ á 14. árinu eftir að borgin féll,+ á tíunda degi fyrsta mánaðarins, á þeim degi kom hönd Jehóva yfir mig og hann flutti mig til borgarinnar.+ 2 Guð flutti mig í sýn til Ísraelslands og setti mig niður á mjög hátt fjall.+ Sunnan megin á því stóð eitthvað sem líktist borg.

3 Þegar hann hafði flutt mig þangað sá ég mann sem leit út eins og hann væri úr kopar.+ Hann stóð í hliðinu og hélt á mælistiku* og snæri úr hör.+ 4 Maðurinn sagði við mig: „Mannssonur, horfðu vandlega, hlustaðu vel og taktu eftir öllu sem ég sýni þér því að til þess varstu fluttur hingað. Segðu Ísraelsmönnum frá öllu sem þú sérð.“+

5 Ég sá að hringinn í kringum musterið* var múr. Maðurinn hélt á mælistiku sem var sex álnir á lengd (þverhönd var bætt við hverja alin).* Hann mældi múrinn og hann var ein mælistika á þykkt og ein á hæð.

6 Hann fór síðan að hliðinu sem sneri í austur+ og gekk upp tröppurnar. Hann mældi þröskuld hliðsins og hann var ein mælistika á breidd. Hinn þröskuldurinn var líka ein stika á breidd. 7 Varðstúkurnar voru hver um sig ein mælistika á lengd og ein á breidd og fimm álnir voru á milli stúknanna.+ Þröskuldur hliðsins við forsalinn sem sneri að musterinu var ein mælistika.

8 Hann mældi forsal hliðsins sem sneri að musterinu og hann var ein mælistika. 9 Hann mældi sem sagt forsal hliðsins og hann reyndist vera átta álnir og síðan mældi hann hliðarstólpana sem voru tvær álnir. Forsalurinn var í þeim hluta hliðsins sem sneri að musterinu.

10 Þrjár varðstúkur voru hvorum megin í austurhliðinu, allar jafn stórar. Hliðarstólparnir báðum megin voru líka jafnir að stærð.

11 Síðan mældi hann inngang hliðsins og hann var 10 álnir á breidd. Að utanmáli var hliðið 13 álnir á breidd.

12 Fyrir framan varðstúkurnar báðum megin var afgirt svæði sem var ein alin. Stúkurnar báðum megin voru sex álnir hver.

13 Hann mældi síðan breidd hliðsins frá lofti einnar stúkunnar* að lofti stúkunnar á móti og hún var 25 álnir. Inngangar varðstúknanna stóðust á.+ 14 Hann mældi hliðarstólpana sem voru 60 álnir á hæð og sömuleiðis hliðarstólpana í hinum hliðum forgarðsins. 15 Frá inngangi hliðsins að framan að inngangi forsalarins hinum megin í hliðinu voru 50 álnir.

16 Í varðstúkunum og á hliðarstólpunum báðum megin í hliðinu voru gluggar með víkkandi opi.+ Einnig voru gluggar báðum megin í forsölunum, og á hliðarstólpunum voru myndir af pálmatrjám.+

17 Hann fór nú með mig inn í ytri forgarðinn og í kringum hann sá ég matsali*+ og steinstétt. Á stéttinni voru 30 matsalir. 18 Breiddin á stéttinni samsvaraði lengd hliðanna sem hún lá að. Þetta var neðri stéttin.

19 Síðan mældi hann fjarlægðina* frá innri hlið neðra hliðsins að útjaðri innri forgarðsins. Hún var 100 álnir austan megin og norðan megin.

20 Á ytri forgarðinum var hlið sem sneri í norður og hann mældi lengd þess og breidd. 21 Í því voru þrjár varðstúkur hvorum megin. Hliðarstólparnir og forsalurinn voru jafn stórir og í hinu hliðinu. Hliðið var 50 álnir á lengd og 25 á breidd. 22 Gluggarnir, forsalurinn og myndirnar af pálmatrjánum+ voru sömu stærðar og í austurhliðinu. Gengið var upp sjö þrep til að komast inn og forsalurinn var innar í hliðinu.

23 Á móts við norðurhliðið var hlið að innri forgarðinum og eins á móts við austurhliðið. Hann mældi fjarlægðina milli hliðanna og hún var 100 álnir.

24 Því næst fór hann með mig í suður og ég sá hlið sem sneri í suður.+ Hann mældi hliðarstólpana og forsalinn og þeir voru jafn stórir og í hinum hliðunum. 25 Á veggjunum og í forsalnum voru sams konar gluggar og annars staðar. Hliðið var 50 álnir á lengd og 25 á breidd. 26 Sjö þrep lágu upp að því+ og forsalurinn var innar í hliðinu. Á hliðarstólpunum voru pálmamyndir, ein á hvorri hlið.

27 Að innri forgarðinum var hlið sem sneri í suður. Hann mældi fjarlægðina milli hliðanna sem sneru í suður og hún var 100 álnir. 28 Síðan fór hann með mig inn í innri forgarðinn um suðurhliðið. Hann mældi það og það var jafn stórt hinum hliðunum. 29 Varðstúkurnar, hliðarstólparnir og forsalurinn voru jafn stór og í hinum hliðunum. Gluggar voru á veggjunum og í forsalnum. Hliðið var 50 álnir á lengd og 25 á breidd.+ 30 Forsalir voru í öllum hliðum að innri forgarðinum. Þeir voru 25 álnir á lengd og 5 á breidd. 31 Forsalurinn sneri út að ytri forgarðinum. Átta þrep lágu upp að honum+ og á hliðarstólpunum voru myndir af pálmatrjám.+

32 Hann fór með mig inn í innri forgarðinn úr austri og mældi hliðið. Það var jafn stórt og hin hliðin. 33 Varðstúkurnar, hliðarstólparnir og forsalurinn voru jafn stór og í hinum hliðunum. Gluggar voru á veggjunum og í forsalnum. Hliðið var 50 álnir á lengd og 25 á breidd. 34 Forsalurinn sneri út að ytri forgarðinum. Átta þrep lágu upp að honum og á báðum hliðarstólpunum voru myndir af pálmatrjám.

35 Síðan fór hann með mig inn í norðurhliðið+ og mældi það. Það var jafn stórt og hin hliðin. 36 Varðstúkurnar, hliðarstólparnir og forsalurinn voru eins og í hinum hliðunum. Gluggar voru á hliðum þess. Það var 50 álnir á lengd og 25 á breidd. 37 Hliðarstólparnir sneru að ytri forgarðinum. Myndir af pálmatrjám voru á báðum stólpunum og átta þrep lágu upp að hliðinu.

38 Hjá hliðarstólpunum var matsalur þar sem brennifórnirnar voru þvegnar.+

39 Tvö borð stóðu hvorum megin í forsal hliðsins þar sem brennifórnunum,+ syndafórnunum+ og sektarfórnunum+ var slátrað. 40 Við tröppurnar upp að norðurhliðinu stóðu borð. Tvö borð stóðu hvorum megin við forsal hliðsins. 41 Fjögur borð voru sem sagt hvorum megin, alls átta borð, þar sem fórnunum var slátrað. 42 Borðin fjögur fyrir brennifórnirnar voru úr tilhöggnum steini. Þau voru ein og hálf alin á lengd, ein og hálf alin á breidd og ein alin á hæð. Á þeim lágu áhöldin sem notuð voru til að slátra brennifórnunum og sláturfórnunum. 43 Á veggjunum innanverðum voru þverhandarbreiðar hillur. Kjöt fórnargjafanna var lagt á borðin.

44 Fyrir utan innra hliðið voru matsalir handa söngvurunum.+ Þeir voru í innri forgarðinum hjá norðurhliðinu og inngangarnir sneru í suður. Annar matsalur var við austurhliðið og inngangurinn sneri í norður.

45 Hann sagði við mig: „Þessi matsalur, sem snýr í suður, er ætlaður prestunum sem bera ábyrgð á þjónustunni í musterinu.+ 46 Matsalurinn sem snýr í norður er ætlaður prestunum sem bera ábyrgð á þjónustunni við altarið.+ Þeir eru synir Sadóks,+ Levítar sem hafa það verkefni að ganga fram fyrir Jehóva og þjóna honum.“+

47 Hann mældi síðan innri forgarðinn. Hann var ferningur, 100 álnir á lengd og 100 á breidd. Altarið stóð fyrir framan musterið.

48 Hann fór nú með mig inn í forsal musterisins+ og mældi hliðarstólpa forsalarins. Þeir voru fimm álnir á annan veginn og þrjár álnir á hinn veginn. Annar stólpinn var vinstra megin og hinn hægra megin.

49 Forsalurinn var 20 álnir á breidd og 11* álnir á lengd og tröppur lágu upp að honum. Við hlið stólpanna voru súlur, ein hvorum megin.+

41 Hann fór nú með mig inn í hið heilaga* og mældi hliðarstólpana. Þeir voru sex álnir* á breidd beggja vegna. 2 Dyrnar voru tíu álnir á breidd og veggirnir báðum megin við þær voru fimm álnir. Hann mældi hið heilaga og það var 40 álnir á lengd og 20 á breidd.

3 Hann gekk síðan inn í innra rýmið* og mældi hliðarstólpana við dyrnar. Þeir voru tvær álnir á þykkt og dyrnar voru sex álnir á breidd. Hliðarveggirnir hvorum megin voru* sjö álnir. 4 Því næst mældi hann þetta rými sem lá að hinu heilaga og það var 20 álnir á lengd og 20 á breidd.+ Hann sagði við mig: „Þetta er hið allra helgasta.“+

5 Nú mældi hann musterisvegginn sem var sex álnir á þykkt. Hliðarherbergin í kringum musterið voru fjórar álnir á breidd.+ 6 Hliðarherbergin voru á þrem hæðum, 30 herbergi á hverri hæð. Hringinn í kring á musterisveggnum voru syllur sem burðarbitar hliðarherbergjanna hvíldu á þannig að bitarnir gengu ekki inn í musterisvegginn.+ 7 Báðum megin í musterinu var hringstigi sem breikkaði með hverri hæð.+ Herbergin breikkuðu einnig þegar gengið var af neðstu hæð um miðhæðina og upp á þá efstu.

8 Ég sá að musterið stóð á upphækkun. Undirstaða* hliðarherbergjanna var heil mælistika á hæð, sex álnir. 9 Útveggir hliðarherbergjanna voru fimm álnir á þykkt. Meðfram hliðarherbergjunum var pallur* sem var hluti musterisins.

10 Svæðið milli musterisins og matsalanna*+ var 20 álnir á breidd báðum megin við musterið. 11 Inngangur var að hliðarherbergjunum af pallinum norðan megin og annar inngangur sunnan megin. Pallurinn var fimm álnir á breidd á alla vegu.

12 Byggingin að vestanverðu, sem lá að opna svæðinu, var 70 álnir á breidd og 90 á lengd. Veggirnir voru fimm álnir á þykkt allan hringinn.

13 Hann mældi musterið og það var 100 álnir á lengd. Opna svæðið og byggingin,* að meðtöldum veggjunum, voru líka 100 álnir á lengd. 14 Framhlið musterisins, sem sneri í austur, ásamt opna svæðinu báðum megin var 100 álnir.

15 Hann mældi lengd byggingarinnar við opna svæðið fyrir aftan musterið ásamt göngum hennar báðum megin. Hún var 100 álnir.

Hann mældi líka hið heilaga, hið allra helgasta+ og forsalinn sem sneri að forgarðinum 16 ásamt þröskuldunum, gluggunum sem voru með víkkandi opi+ og göngunum sem voru í þessum þrem rýmum. Þegar stigið var yfir þröskuldinn mátti sjá þiljur+ sem náðu frá gólfi upp að gluggum en gluggarnir voru byrgðir. 17 Mál voru tekin fyrir ofan dyrnar og í musterinu, bæði að innan og utan, og veggirnir voru mældir allan hringinn. 18 Þar voru útskornar myndir af kerúbum+ og pálmatrjám,+ eitt pálmatré milli hverra tveggja kerúba, og kerúbarnir voru allir með tvö andlit. 19 Mannsandlit sneri að pálmanum öðrum megin og ljónsandlit að pálmanum hinum megin.+ Þannig voru útskornu myndirnar um allt musterið. 20 Á veggjum helgidómsins voru útskornar myndir af kerúbum og pálmatrjám frá gólfi og upp fyrir dyr.

21 Dyrastafir* helgidómsins voru ferhyrndir.+ Fyrir framan helgistaðinn* var eitthvað sem líktist 22 altari úr tré+ en það var þrjár álnir á hæð og tvær á breidd. Á því voru hornstólpar og sökkullinn og hliðarnar voru úr viði. Hann sagði við mig: „Þetta er borðið sem stendur frammi fyrir Jehóva.“+

23 Að hinu heilaga og hinu allra helgasta voru vængjahurðir.+ 24 Báðir hurðarvængirnir voru tvískiptir og lögðust saman. 25 Á hurðum helgidómsins voru útskornar myndir af kerúbum og pálmatrjám eins og á veggjunum.+ Á framhlið forsalarins var þakskegg* úr tré. 26 Það voru einnig gluggar með víkkandi opi+ og pálmamyndir báðum megin á forsalnum og sömuleiðis meðfram hliðarherbergjum musterisins og á þakskegginu.

42 Hann leiddi mig nú út í norðurhluta ytri forgarðsins.+ Hann fór með mig að byggingunni með matsölunum sem stóð við opna svæðið+ og var norðan við aðliggjandi byggingu.+ 2 Hún var 100 álnir* á lengd norðan megin, þar sem gengið var inn, og 50 álnir á breidd. 3 Hún stóð milli innri forgarðsins sem var 20 álnir á breidd+ og stéttarinnar í ytri forgarðinum. Matsalirnir voru á þrem hæðum með svölum sem sneru hverjar að öðrum. 4 Fyrir framan matsalina* var gangvegur,+ 10 álna breiður og 100 álna langur.* Gengið var inn í matsalina norðan megin. 5 Matsalirnir á efstu hæð byggingarinnar voru minni en á neðstu hæð og miðhæðinni því að svalirnar tóku sitt pláss. 6 Matsalirnir voru á þrem hæðum en þar voru engir stólpar eins og í forgörðunum. Þess vegna var minna gólfpláss í sölunum á efstu hæð en á miðhæðinni og minna á miðhæðinni en neðstu hæð.

7 Frá matsölunum sem sneru að ytri forgarðinum var steinveggur beint á móti hinum matsölunum, 50 álna langur. 8 Byggingin með matsölunum sem sneri að ytri forgarðinum var 50 álnir á lengd en sú sem sneri að helgidóminum 100 álnir. 9 Inngangur var að matsölunum í austurendanum þar sem gengið var upp að þeim úr ytri forgarðinum.

10 Sunnan megin voru einnig matsalir fyrir innan steinvegginn að forgarðinum í austri. Þeir stóðu við opna svæðið og bygginguna.+ 11 Fyrir framan þá var gangvegur eins og við matsalina norðan megin.+ Matsalirnir voru jafn langir og breiðir og norðan megin. Þeir voru eins að gerð og útgangar voru með sama sniði. 12 Inngangar matsalanna norðan megin og sunnan megin voru eins. Hægt var að ganga inn um inngang á steinveggnum austan megin við enda gangvegarins.+

13 Síðan sagði hann við mig: „Matsalirnir norðan megin og matsalirnir sunnan megin við opnu svæðin+ eru heilögu matsalirnir þar sem prestarnir sem ganga fram fyrir Jehóva borða hinar háheilögu fórnir.+ Þar leggja þeir háheilögu fórnirnar, kornfórnina, syndafórnina og sektarfórnina, því að staðurinn er heilagur.+ 14 Eftir að prestarnir eru komnir inn á heilaga svæðið mega þeir ekki fara út í ytri forgarðinn fyrr en þeir eru farnir úr fötunum sem þeir þjóna í+ af því að þau eru heilög. Þeir eiga að skipta um föt áður en þeir fara út á þau svæði sem fólkið hefur aðgang að.“

15 Þegar hann var búinn að mæla innra musterissvæðið* leiddi hann mig út um hliðið sem snýr í austur+ og mældi allt svæðið.

16 Hann mældi austurhliðina með mælistikunni.* Hún var 500 mælistikur enda á milli.

17 Hann mældi norðurhliðina og hún var 500 mælistikur á lengd.

18 Hann mældi suðurhliðina og hún var 500 mælistikur á lengd.

19 Hann gekk að vesturhliðinni og mældi hana. Hún var 500 mælistikur á lengd.

20 Hann mældi svæðið á allar fjórar hliðar. Kringum það var múr+ sem var 500 mælistikur á lengd og 500 á breidd.+ Hann skildi á milli þess sem var heilagt og þess sem var það ekki.+

43 Nú leiddi hann mig að hliðinu sem snýr í austur.+ 2 Þar sá ég dýrð Guðs Ísraels koma úr austri.+ Rödd hans hljómaði eins og niður mikilla vatna+ og dýrð hans lýsti upp jörðina.+ 3 Það sem ég sá var eins og sýnin sem birtist mér þegar ég* kom til að leggja borgina í rúst og líktist því sem ég sá við Kebarfljót.+ Ég féll á grúfu.

4 Dýrð Jehóva fór þá inn í musterið* um hliðið sem sneri í austur.+ 5 Andi reisti mig á fætur og fór með mig inn í innri forgarðinn. Ég sá að musterið hafði fyllst dýrð Jehóva.+ 6 Ég heyrði að einhver talaði við mig innan úr musterinu og maðurinn kom og nam staðar við hliðina á mér.+ 7 Hann sagði við mig:

„Mannssonur, hér læt ég hásæti mitt+ standa og fætur mína hvíla.+ Hér mun ég búa meðal Ísraelsmanna að eilífu.+ Ísraelsmenn skulu ekki framar vanhelga heilagt nafn mitt,+ hvorki þeir né konungar þeirra, með andlegu vændi sínu og líkum konunga sinna við andlát þeirra. 8 Þeir settu þröskuld þeirra við þröskuld minn og dyrastafi þeirra við hliðina á dyrastöfum mínum svo að aðeins veggur var milli mín og þeirra.+ Þeir vanhelguðu heilagt nafn mitt með andstyggilegum verkum sínum þannig að ég útrýmdi þeim í reiði minni.+ 9 Nú verða þeir að hætta andlegu vændi sínu og fjarlægja lík konunga sinna frá mér. Þá skal ég búa meðal þeirra að eilífu.+

10 Mannssonur, lýstu musterinu fyrir Ísraelsmönnum+ svo að þeir skammist sín fyrir syndir sínar+ og láttu þá kynna sér byggingarnar vandlega. 11 Ef þeir skammast sín fyrir allt sem þeir hafa gert skaltu segja þeim frá grunnmynd musterisins og fyrirkomulagi, útgöngum þess og inngöngum.+ Sýndu þeim allar grunnmyndir þess og ákvæði, grunnmyndir þess og lög, og skráðu þetta allt fyrir augum þeirra svo að þeir geti séð alla grunnmyndina og farið eftir ákvæðunum.+ 12 Þetta eru lögin um musterið. Allt svæðið í kringum fjallstindinn er háheilagt.+ Þannig eru lögin um musterið.

13 Þetta eru mál altarisins í álnum+ (þverhönd er bætt við hverja alin).* Sökkullinn er alin á hæð og alin á breidd. Á brúninni er kantur allan hringinn sem er spönn* á breidd. Þetta er sökkull altarisins. 14 Frá sökkulbotninum að neðri stallinum eru tvær álnir og stallurinn er alin á breidd. Frá neðri stallinum upp að efri stallinum, þeim hærri, eru fjórar álnir og hann er alin á breidd. 15 Eldstæði altarisins er fjórar álnir á hæð og fjögur horn standa upp af hornum eldstæðisins.+ 16 Eldstæðið er ferningslaga, 12 álnir á lengd og 12 á breidd.+ 17 Efri stallurinn er jafn langur á allar hliðar, 14 álnir. Kanturinn í kringum hann er hálf alin og sökkull altarisins er ein alin á allar hliðar.

Altariströppurnar eru austan megin.“

18 Hann sagði nú við mig: „Mannssonur, þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Þetta eru leiðbeiningarnar sem á að fylgja þegar altarið er gert svo að hægt sé að færa brennifórnir og sletta blóði á það.‘+

19 ‚Þú átt að færa Levítaprestunum af ætt Sadóks+ ungnaut af hjörðinni að syndafórn,+ en þeir ganga fram fyrir mig til að þjóna mér,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 20 ‚Taktu nokkuð af blóði þess og berðu það á hornin fjögur á altarinu, á fjögur horn stallsins í kring og á kantinn allan hringinn til að hreinsa altarið af synd og friðþægja fyrir það.+ 21 Taktu síðan ungnautið, syndafórnina, og brenndu það á tilteknum stað í musterinu, fyrir utan helgidóminn.+ 22 Daginn eftir skaltu færa gallalausan geithafur að syndafórn. Prestarnir hreinsa altarið af synd eins og þeir hreinsuðu það af synd með ungnautinu.‘

23 ‚Þegar þú ert búinn að hreinsa altarið af synd skaltu fórna gallalausu ungnauti og gallalausum hrút úr hjörðinni. 24 Berðu þau fram fyrir Jehóva. Prestarnir skulu kasta salti yfir þau+ og færa þau Jehóva að brennifórn. 25 Dag hvern í sjö daga skaltu færa geithafur að syndafórn+ og sömuleiðis ungnaut og hrút úr hjörðinni. Skepnurnar sem þú fórnar eiga að vera lýtalausar.* 26 Í sjö daga skulu menn friðþægja fyrir altarið, hreinsa það og vígja. 27 Að þessum dögum liðnum, á áttunda degi+ og þaðan í frá, færa prestarnir brennifórnir ykkar* og samneytisfórnir á altarinu og þá tek ég ykkur með velþóknun,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.“

44 Hann fór aftur með mig að ytra hliði helgidómsins sem snýr í austur+ og það var lokað.+ 2 Þá sagði Jehóva við mig: „Þetta hlið skal vera lokað. Ekki má opna það og enginn maður má ganga inn um það. Jehóva Guð Ísraels hefur komið inn um það+ og þess vegna á það að vera lokað. 3 En höfðinginn mun sitja í hliðinu og borða brauð frammi fyrir Jehóva+ því að hann er höfðingi. Hann gengur inn um forsal hliðsins og fer út sömu leið.“+

4 Síðan fór hann með mig inn um norðurhliðið að framhlið musterisins. Ég sá að dýrð Jehóva hafði fyllt musteri Jehóva.+ Þá féll ég á grúfu.+ 5 Jehóva sagði við mig: „Mannssonur, taktu eftir, horfðu og hlustaðu vandlega á allt sem ég segi þér um ákvæðin og lögin sem varða musteri Jehóva. Virtu vel fyrir þér innganginn að musterinu og alla útganga helgidómsins.+ 6 Segðu við Ísraelsmenn, þetta uppreisnargjarna fólk: ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Nú er nóg komið af andstyggilegum verkum ykkar, Ísraelsmenn. 7 Þegar þið komið með útlendinga sem eru óumskornir á hjarta og líkama inn í helgidóm minn vanhelga þeir musteri mitt. Þið berið fram fyrir mig brauð, fitu og blóð en brjótið jafnframt sáttmála minn með öllum ykkar andstyggilegu verkum. 8 Þið hafið ekki sinnt því sem er heilagt+ heldur felið þið öðrum að annast skyldustörfin í helgidómi mínum.“‘

9 ‚Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Enginn útlendingur í Ísrael sem er óumskorinn á hjarta og líkama má koma inn í helgidóm minn.“‘

10 ‚En Levítarnir sem yfirgáfu mig+ þegar Ísrael sneri baki við mér og fylgdi viðbjóðslegum skurðgoðum* sínum verða að taka afleiðingum syndar sinnar. 11 Eftir það verða þeir þjónar í helgidómi mínum. Þeir eiga að hafa umsjón með musterishliðunum+ og þjóna við musterið. Þeir skulu slátra brennifórninni og sláturfórninni fyrir fólkið og standa frammi fyrir fólkinu til að þjóna því. 12 Þeir þjónuðu Ísraelsmönnum frammi fyrir viðbjóðslegum skurðgoðum þeirra og urðu þeim að fótakefli svo að þeir syndguðu.+ Þess vegna hef ég lyft hendi minni gegn þeim og svarið eið,‘ segir alvaldur Drottinn Jehóva, ‚og þeir verða að taka afleiðingum syndar sinnar. 13 Þeir fá ekki að ganga fram fyrir mig til að þjóna sem prestar eða koma nálægt nokkru sem er heilagt eða háheilagt. Þeir þurfa að bera skömmina fyrir allt það viðurstyggilega sem þeir hafa gert. 14 Ég læt þá samt gegna skyldustörfum í musterinu, sinna þjónustunni þar og öllum verkum sem á að vinna.‘+

15 ‚En synir Sadóks,+ Levítaprestarnir sem önnuðust skyldustörfin í helgidómi mínum þegar Ísraelsmenn yfirgáfu mig,+ fá að nálgast mig og þjóna mér. Þeir munu standa frammi fyrir mér til að bera fram fituna+ og blóðið,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 16 ‚Þeir fá að ganga inn í helgidóm minn. Þeir skulu nálgast borð mitt til að þjóna mér+ og sinna skyldum sínum við mig.+

17 Þeir eiga að vera í línklæðnaði+ þegar þeir ganga inn í hliðin að innri forgarðinum. Þeir mega ekki vera í neinum ullarfötum þegar þeir þjóna í hliðum innri forgarðsins eða inni í honum. 18 Þeir skulu vera með vefjarhött úr líni á höfðinu og í stuttbuxum úr líni um mjaðmirnar.+ Þeir mega ekki vera í neinu sem þeir svitna undan. 19 Áður en þeir fara út í ytri forgarðinn, ytri forgarðinn þar sem fólkið er, eiga þeir að fara úr fötunum sem þeir þjónuðu í+ og skilja þau eftir í heilögu matsölunum.*+ Síðan skulu þeir fara í önnur föt svo að þeir helgi ekki fólkið með fötunum. 20 Þeir mega hvorki raka höfuðið+ né láta sér vaxa sítt hár. Þeir eiga að snyrta hárið. 21 Prestarnir mega ekki drekka vín þegar þeir ganga inn í innri forgarðinn.+ 22 Þeir mega ekki giftast ekkju eða fráskilinni konu+ en þeir mega giftast ísraelskri mey eða prestsekkju.‘+

23 ‚Þeir eiga að fræða fólk mitt um muninn á því sem er heilagt og því sem er það ekki og um muninn á óhreinu og hreinu.+ 24 Þeir eiga að dæma í málum fyrir rétti+ og verða að gera það í samræmi við lög mín.+ Þeir skulu halda lög mín og ákvæði um allar hátíðir mínar+ og halda hvíldardaga mína heilaga. 25 Þeir mega ekki koma nálægt látinni manneskju, annars verða þeir óhreinir. Þeir mega hins vegar óhreinka sig ef hinn látni er faðir þeirra, móðir, sonur, dóttir, bróðir eða ógift systir.+ 26 Eftir að prestur er orðinn hreinn eiga að líða sjö dagar. 27 Daginn sem hann gengur inn í helgidóminn, inn í innri forgarðinn, til að þjóna í helgidóminum á hann að færa syndafórn sína,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

28 ‚Þetta er erfðahluturinn sem þeir fá: Ég er erfðahlutur þeirra.+ Þið skuluð ekki gefa þeim neina eign í Ísrael því að ég er eign þeirra. 29 Þeir fá að borða kornfórnina,+ syndafórnina og sektarfórnina,+ og allt sem er helgað í Ísrael kemur í þeirra hlut.+ 30 Það besta af öllum frumgróða og öll framlög ykkar skulu tilheyra prestunum.+ Og þið eigið að gefa prestinum fyrsta grófmalaða kornið.+ Það verður heimilum ykkar til blessunar.+ 31 Prestarnir mega ekki borða kjöt af neinu sjálfdauðu eða dýrrifnu,+ hvort heldur fugli eða dýri.‘

45 ‚Þegar þið skiptið landinu í erfðahluti+ skuluð þið færa Jehóva hluta af því sem heilagt framlag.+ Svæðið á að vera 25.000 álnir* á lengd og 10.000 á breidd.+ Allt svæðið* skal vera heilagur hluti landsins. 2 Á þessu svæði verður ferhyrnd spilda handa helgidóminum, 500 sinnum 500 álnir,*+ með 50 álna beitilandi á hverja hlið.+ 3 Af þessu afmarkaða svæði skaltu mæla 25.000 á lengd og 10.000 á breidd og þar á helgidómurinn að standa, hið háheilaga. 4 Þetta skal vera heilagur hluti landsins og tilheyra prestunum+ sem þjóna í helgidóminum og ganga fram fyrir Jehóva til að þjóna honum.+ Þar fá þeir land fyrir hús sín og þar verður heilagur staður fyrir helgidóminn.

5 Levítarnir, sem þjóna í musterinu, fá svæði sem er 25.000 álnir á lengd og 10.000 á breidd+ og þeir fá 20 matsali*+ til eignar.

6 Borgin fær til eignar land sem er 25.000 álnir á lengd (jafn langt og hið heilaga framlag) og 5.000 álnir á breidd.+ Það skal tilheyra öllum Ísraelsmönnum.

7 Höfðinginn fær land báðum megin við hið heilaga framlag og svæðið sem er úthlutað borginni. Það liggur að hinu heilaga framlagi og eign borgarinnar bæði vestan megin og austan. Lengdin milli landamæra þess í vestri og austri samsvarar lengd eins af ættkvíslasvæðunum.+ 8 Þetta verður landareign hans í Ísrael. Höfðingjar mínir fara ekki lengur illa með fólk mitt+ og þeir fá Ísraelsmönnum landið, hverri ættkvísl fyrir sig.‘+

9 Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Nú er nóg komið, höfðingjar Ísraels!‘

‚Hættið öllu ofbeldi og kúgun og gerið það sem er rétt og réttlátt.+ Hættið að sölsa undir ykkur eignir fólks míns,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva. 10 ‚Notið nákvæma vog, nákvæmt efumál* og nákvæmt batmál.*+ 11 Efumál og batmál eiga að vera af fastri stærð. Batið á að vera tíundi hluti úr kómer* og efan tíundi hluti úr kómer. Kómer er einingin sem mælt er eftir. 12 Sikill*+ skal vera 20 gerur.* Og 20 siklar plús 25 siklar plús 15 siklar samsvara einni mínu.‘*

13 ‚Þetta er framlagið sem þið eigið að færa: einn sjötta úr efu af hverjum kómer af hveiti og einn sjötta úr efu af hverjum kómer af byggi. 14 Framlagið af olíu miðast við batmál. Bat er einn tíundi úr kór* og tíu böt eru einn kómer því að tíu böt samsvara einum kómer. 15 Og af hjörðum Ísraelsmanna á að gefa einn sauð af hverjum 200. Allt þetta á að nota í kornfórn,+ brennifórn+ og samneytisfórn+ til að friðþægja fyrir fólkið,‘+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

16 ‚Allir í landinu skulu færa höfðingjanum í Ísrael þetta framlag.+ 17 En höfðinginn ber ábyrgð á brennifórnunum,+ kornfórninni+ og drykkjarfórninni á hátíðum,+ tunglkomudögum, hvíldardögum+ og öllum föstum hátíðum Ísraelsmanna.+ Hann á að láta í té syndafórnina, kornfórnina, brennifórnina og samneytisfórnina til að friðþægja fyrir Ísraelsmenn.‘

18 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Á fyrsta degi fyrsta mánaðarins skaltu taka gallalaust ungnaut úr hjörðinni og þú skalt hreinsa helgidóminn af synd.+ 19 Presturinn á að taka nokkuð af blóði syndafórnarinnar og bera það á dyrastaf musterisins,+ á fjögur horn stallsins í kringum altarið og á dyrastaf hliðsins að innri forgarðinum. 20 Eins skaltu gera á sjöunda degi mánaðarins vegna þeirra sem syndga óviljandi eða sökum vanþekkingar.+ Og þið skuluð friðþægja fyrir musterið.+

21 Á 14. degi fyrsta mánaðarins skuluð þið halda páskahátíð.+ Í sjö daga skuluð þið borða ósýrt brauð.+ 22 Þann dag á höfðinginn að láta í té ungnaut að syndafórn fyrir sjálfan sig og alla landsmenn.+ 23 Hátíðardagana sjö skal hann daglega láta í té sjö gallalaus ungnaut og sjö gallalausa hrúta í brennifórn handa Jehóva+ og sömuleiðis einn geithafur að syndafórn hvern dag. 24 Hann á líka að láta í té kornfórn, eina efu með hverju ungnauti og eina efu með hverjum hrút, og auk þess hín* af olíu fyrir hverja efu.

25 Á hátíðinni sem hefst 15. dag sjöunda mánaðarins og stendur í sjö daga+ á hann daglega að láta í té hið sama að syndafórn, brennifórn og kornfórn og jafn mikið af olíu.‘“

46 „Þetta segir alvaldur Drottinn Jehóva: ‚Hlið innri forgarðsins sem snýr í austur+ á að vera lokað+ virku dagana sex+ en á hvíldardeginum og tunglkomudeginum á að opna það. 2 Höfðinginn skal koma úr ytri forgarðinum inn um forsal hliðsins+ og nema staðar við dyrastafinn. Prestarnir færa brennifórn hans og samneytisfórnir og hann fellur fram við þröskuld hliðsins og fer síðan út. En það á ekki að loka hliðinu fyrr en um kvöldið. 3 Fólkið í landinu skal líka falla fram fyrir Jehóva við inngang þessa hliðs á hvíldardögum og tunglkomudögum.+

4 Á hvíldardeginum á höfðinginn að færa Jehóva sex gallalaus hrútlömb og gallalausan hrút að brennifórn.+ 5 Kornfórnin á að vera ein efa* með hrútnum og eins mikið og hann hefur tök á með hrútlömbunum, ásamt hín* af olíu með hverri efu.+ 6 Á tunglkomudeginum á fórnin að vera gallalaust ungnaut úr hjörðinni, sex hrútlömb og einn hrútur, allt gallalausar skepnur.+ 7 Að kornfórn á hann að færa efu fyrir ungnautið, efu fyrir hrútinn og það sem hann hefur efni á fyrir hrútlömbin. Og með hverri efu á hann að fórna hín af olíu.

8 Þegar höfðinginn gengur inn á hann að ganga inn um forsal hliðsins og fara sömu leið út.+ 9 Og þegar fólkið í landinu kemur til að ganga fyrir Jehóva á hátíðunum+ eiga þeir sem ganga inn um norðurhliðið+ til tilbeiðslu að ganga út um suðurhliðið,+ og þeir sem ganga inn um suðurhliðið eiga að ganga út um norðurhliðið. Enginn má fara út um sama hlið og hann kom inn um heldur eiga menn að ganga út um gagnstætt hlið. 10 Höfðinginn sem er meðal þeirra á að ganga inn þegar þeir ganga inn og fara út þegar þeir fara út. 11 Á hátíðum og hátíðardögum á kornfórnin að vera efa fyrir ungnautið, efa fyrir hrútinn og það sem hann hefur tök á fyrir hrútlömbin, ásamt hín af olíu með hverri efu.+

12 Ef höfðinginn kemur með sjálfviljafórn handa Jehóva, hvort heldur brennifórn+ eða samneytisfórnir, á að opna fyrir honum hliðið sem snýr í austur og hann skal koma með brennifórn sína og samneytisfórnir eins og hann gerir á hvíldardegi.+ Þegar hann er farinn út á að loka hliðinu á eftir honum.+

13 Daglega skal koma með gallalaust hrútlamb, innan við veturgamalt, sem brennifórn handa Jehóva.+ Þetta skal gert á hverjum morgni. 14 Á hverjum morgni á að bera fram með því sjötta hluta úr efu að kornfórn ásamt þriðjungi úr hín af olíu til að dreypa á fínt mjölið en þetta er dagleg kornfórn handa Jehóva. Þetta er varanlegt ákvæði. 15 Hrútlambið, kornfórnin og olían skulu borin fram á hverjum morgni að brennifórn.‘

16 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: ‚Ef höfðinginn gefur öllum sonum sínum erfðaland tilheyrir það þeim. Það verður eign þeirra og arfur. 17 En ef hann gefur einhverjum þjóni sínum hluta af erfðalandi sínu tilheyrir það honum fram að næsta frelsunarári.+ Þá gengur það aftur til höfðingjans. Það eru aðeins synir hans sem halda landinu sem þeir fá. 18 Höfðinginn má ekki taka neitt af erfðalandi fólksins með því að hrekja það burt af landareign þess. Hann á að gefa sonum sínum erfðaland af sinni eigin landareign svo að enginn af þjóð minni verði hrakinn burt af landareign sinni.‘“

19 Hann leiddi mig nú inn um innganginn+ sem var til hliðar við hliðið, innganginn að heilögum matsölum* prestanna sem sneru í norður.+ Fyrir innan þá vestan megin sá ég opið rými. 20 Hann sagði við mig: „Þetta er staðurinn þar sem prestarnir sjóða sektarfórnina og syndafórnina og baka kornfórnina+ svo að þeir þurfi ekki að bera neitt út í ytri forgarðinn og helgi þar með fólkið.“+

21 Hann leiddi mig út í ytri forgarðinn og fram hjá fjórum hornum hans. Ég sá að garður var í hverju horni ytri forgarðsins. 22 Þessir litlu garðar voru í öllum fjórum hornum forgarðsins, allir jafn stórir, 40 álnir* á lengd og 30 á breidd. 23 Inni í öllum fjórum var stallur* allan hringinn og fyrir neðan stallana voru staðir til að sjóða fórnarkjötið. 24 Hann sagði við mig: „Þetta eru eldhúsin þar sem þjónar musterisins sjóða fórnir fólksins.“+

47 Nú fór hann aftur með mig að inngangi musterisins+ og þar sá ég vatn renna til austurs undan þröskuldinum+ en framhlið musterisins sneri í austur. Vatnið rann niður hægra megin við inngang musterisins og sunnan megin við altarið.

2 Síðan leiddi hann mig út um norðurhliðið+ og fór með mig fyrir hornið að ytra hliðinu sem snýr í austur.+ Þar sá ég vatn seytla fram hægra megin við hliðið.

3 Maðurinn gekk til austurs með mælisnúru í hendi+ og mældi 1.000 álnir.* Hann lét mig vaða vatnið og það náði í ökkla.

4 Hann mældi síðan 1.000 álnir í viðbót og lét mig vaða yfir vatnið. Það náði upp að hnjám.

Hann mældi 1.000 álnir í viðbót og lét mig vaða yfir, og vatnið náði upp að mjöðmum.

5 Enn á ný mældi hann 1.000 álnir og nú var vatnið orðið að á sem ég gat ekki vaðið. Það var svo djúpt að ekki var hægt að komast gangandi yfir ána heldur þurfti að synda.

6 Hann spurði mig: „Hefurðu séð þetta, mannssonur?“

Síðan leiddi hann mig aftur að árbakkanum. 7 Þegar ég kom þangað aftur sá ég að það uxu mjög mörg tré á báðum árbökkunum.+ 8 Hann sagði við mig: „Þetta vatn rennur til austurs, áfram niður Araba*+ og fellur síðan í hafið. Þegar það fellur í hafið+ verður saltvatnið ferskt. 9 Urmull lífvera þrífst hvar sem vatnið streymir.* Mikið verður af fiski þar sem það rennur. Saltvatnið verður ferskt og allt mun lifa þar sem áin streymir.

10 Fiskimenn munu standa meðfram því frá Engedí+ allt að En Eglaím og þar verða dragnet breidd til þerris. Mikið verður af alls konar fiski eins og í Hafinu mikla.*+

11 Á fenjasvæðunum og mýrunum þar hjá verður vatnið ekki ferskt. Það verður salt áfram.+

12 Alls konar ávaxtatré munu vaxa á báðum bökkum árinnar. Lauf þeirra visna ekki og ávöxturinn bregst ekki. Þau bera nýja ávexti í hverjum mánuði því að þau fá vatn frá helgidóminum.+ Ávextirnir verða hafðir til matar og laufin til lækninga.“+

13 Alvaldur Drottinn Jehóva segir: „Þetta er landsvæðið sem þið eigið að skipta í erfðalönd milli 12 ættkvísla Ísraels, en Jósef fær tvo hluta.+ 14 Þið fáið það til eignar og hljótið jafn stóran hlut.* Ég sór að gefa forfeðrum ykkar þetta land+ og nú er því skipt á milli ykkar sem erfðalandi.

15 Þetta eru landamærin í norðri: Þau liggja frá Hafinu mikla meðfram veginum til Hetlón+ í átt að Sedad,+ 16 Hamat,+ Beróta+ og Sibraím, sem liggur milli Damaskussvæðisins og Hamatsvæðisins, til Haser Hattikon við landamæri Havrans.+ 17 Landamærin liggja því frá hafinu til Hasar Enón,+ að landamærum Damaskus til norðurs og að landamærum Hamats.+ Þetta eru norðurlandamærin.

18 Austurlandamærin liggja milli Havran og Damaskus og meðfram Jórdan milli Gíleaðs+ og Ísraelslands. Mælið frá norðurlandamærunum að austurhafinu.* Þetta eru austurlandamærin.

19 Suðurlandamærin skulu vera frá Tamar að vötnunum við Meríba Kades,+ þaðan að Flóðdalnum* og síðan að Hafinu mikla.+ Þetta eru suðurlandamærin.

20 Að vestanverðu eru landamærin við Hafið mikla, frá suðurmörkum landsins að stað gegnt Lebó Hamat.*+ Þetta eru vesturlandamærin.“

21 „Þið skuluð skipta þessu landi á milli ykkar, milli hinna 12 ættkvísla Ísraels. 22 Skiptið því í erfðahluti milli ykkar og útlendinganna sem búa hjá ykkur og hafa eignast börn meðal ykkar. Þeir eiga að vera ykkur eins og innfæddir Ísraelsmenn. Þeir hljóta erfðaland ásamt ykkur meðal ættkvísla Ísraels. 23 Gefið útlendingi erfðaland á svæði þeirrar ættkvíslar þar sem hann hefur sest að,“ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

48 „Þetta eru nöfn ættkvíslanna talið frá norðurendanum: Hlutur Dans+ liggur meðfram veginum til Hetlón og að Lebó Hamat*+ og Hasar Enan, meðfram landamærunum að Damaskus til norðurs, að Hamat.+ Hlutur hans nær frá austurlandamærunum að vesturlandamærunum. 2 Hlutur Assers+ liggur að svæði Dans milli landamæranna í austri og vestri. 3 Hlutur Naftalí+ liggur að svæði Assers milli landamæranna í austri og vestri. 4 Hlutur Manasse+ liggur að svæði Naftalí milli landamæranna í austri og vestri. 5 Hlutur Efraíms liggur að svæði Manasse+ milli landamæranna í austri og vestri. 6 Hlutur Rúbens liggur að svæði Efraíms+ milli landamæranna í austri og vestri. 7 Hlutur Júda liggur að svæði Rúbens+ milli landamæranna í austri og vestri. 8 Svæðið sem þið gefið í framlag á að liggja meðfram svæði Júda milli landamæranna í austri og vestri. Það á að vera 25.000 álnir* á breidd+ og samsvara lengd hinna svæðanna frá austri til vesturs. Helgidómurinn á að standa á því miðju.

9 Framlagið sem þið eigið að taka frá handa Jehóva skal vera 25.000 álnir á lengd og 10.000 á breidd. 10 Þetta á að vera heilagt framlag handa prestunum.+ Norðurhlið svæðisins er 25.000 álnir á lengd, vesturhliðin 10.000, austurhliðin 10.000 og suðurhliðin 25.000. Helgidómur Jehóva á að standa á því miðju. 11 Það er ætlað prestunum, sonum Sadóks+ sem eru helgaðir. Þeir ræktu skyldur sínar við mig og fóru ekki afvega þegar Ísraelsmenn og Levítarnir fóru afvega.+ 12 Af landinu sem er gefið í framlag er tekinn frá hluti handa þeim. Hann er háheilagur og liggur að svæði Levítanna.

13 Meðfram svæði prestanna fá Levítarnir hlut sem er 25.000 álnir á lengd og 10.000 á breidd. (Lengdin á að vera alls 25.000 og breiddin 10.000.) 14 Þeir mega ekki selja neitt af þessum besta hluta landsins, afsala sér honum eða láta hann í skiptum fyrir annað því að hann er heilagur í augum Jehóva.

15 Það 5.000 álna svæði sem er eftir og liggur að 25.000 álna landamörkunum á að tilheyra borginni og vera til almennra nota+ fyrir íbúðarhús og beitiland. Borgin á að standa á því miðju.+ 16 Stærð borgarinnar er þessi: Norðurhliðin er 4.500 álnir, suðurhliðin 4.500, austurhliðin er 4.500 álnir og vesturhliðin 4.500. 17 Beitiland borgarinnar skal vera 250 álnir til norðurs, 250 til suðurs, 250 til austurs og 250 til vesturs.

18 Það sem eftir er af svæðinu liggur meðfram hinu heilaga framlagi,+ 10.000 álnir austan megin og 10.000 vestan megin. Það er samhliða hinu heilaga framlagi og þeir sem starfa fyrir borgina munu lifa á afurðum þess. 19 Fólk af öllum ættkvíslum Ísraels sem starfar fyrir borgina mun rækta það.+

20 Allt framlagið er ferningur, 25.000 álnir á hverja hlið. Þið skuluð aðskilja það sem heilagt framlag ásamt eignarlandi borgarinnar.

21 Það sem eftir er báðum megin við hið heilaga framlag og eignarland borgarinnar á að tilheyra höfðingjanum.+ Það liggur að austur- og vesturmörkum framlagsins sem eru 25.000 álnir á lengd. Það samsvarar hlutum ættkvíslanna sem það liggur að og er ætlað höfðingjanum. Hið heilaga framlag og helgidómur musterisins eru á því miðju.

22 Eignarland Levítanna og eignarland borgarinnar eru á milli svæðanna sem höfðinginn á. Land höfðingjans liggur á milli svæða Júda+ og Benjamíns.

23 Hinar ættkvíslirnar fá eftirfarandi: Hlutur Benjamíns liggur milli landamæranna í austri og vestri.+ 24 Hlutur Símeons liggur að svæði Benjamíns+ milli landamæranna í austri og vestri. 25 Hlutur Íssakars+ liggur að svæði Símeons milli landamæranna í austri og vestri. 26 Hlutur Sebúlons liggur að svæði Íssakars+ milli landamæranna í austri og vestri.+ 27 Hlutur Gaðs liggur að svæði Sebúlons+ milli landamæranna í austri og vestri. 28 Suðurmörk landsins liggja frá Tamar+ meðfram landamærum Gaðs að vötnunum við Meríba Kades,+ þaðan að Flóðdalnum*+ og síðan að Hafinu mikla.*

29 Þetta er landið sem þið eigið að skipta í erfðalönd milli ættkvísla Ísraels+ og þetta verða hlutir þeirra,“+ segir alvaldur Drottinn Jehóva.

30 „Þetta eru útgönguhlið borgarinnar: Norðurhlið hennar er 4.500 álnir.+

31 Borgarhliðin verða nefnd eftir ættkvíslum Ísraels. Norðan megin skulu vera þrjú hlið, eitt fyrir Rúben, eitt fyrir Júda og eitt fyrir Leví.

32 Austurhliðin er 4.500 álnir á lengd og hliðin eru þrjú: eitt fyrir Jósef, eitt fyrir Benjamín og eitt fyrir Dan.

33 Suðurhliðin mælist 4.500 álnir og á henni eru þrjú hlið: eitt fyrir Símeon, eitt fyrir Íssakar og eitt fyrir Sebúlon.

34 Vesturhliðin er 4.500 álnir á lengd og á henni eru þrjú hlið: eitt fyrir Gað, eitt fyrir Asser og eitt fyrir Naftalí.

35 Ummál borgarinnar á að vera 18.000 álnir. Og frá og með þeim degi skal borgin heita: ‚Jehóva er þar.‘“+