SÍÐARI KRONÍKUBÓK
1 Konungdómur Salómons Davíðssonar efldist sífellt meir. Jehóva Guð hans var með honum og gerði hann mjög voldugan.+
2 Salómon sendi eftir öllum Ísrael, foringjum þúsund manna og hundrað manna flokka, dómurunum og öllum höfðingjum Ísraels, ættarhöfðingjunum. 3 Síðan fór Salómon ásamt öllum söfnuðinum til fórnarhæðarinnar í Gíbeon+ því að þar var samfundatjald hins sanna Guðs sem Móse þjónn Jehóva hafði gert í óbyggðunum. 4 En Davíð hafði flutt örk hins sanna Guðs frá Kirjat Jearím+ þangað sem hann hafði búið henni stað. Hann hafði slegið upp tjaldi fyrir hana í Jerúsalem.+ 5 Koparaltarið+ sem Besalel,+ sonur Úrí Húrssonar, hafði gert stóð frammi fyrir tjaldbúð Jehóva og Salómon var vanur að fara þangað ásamt söfnuðinum til að biðjast fyrir.* 6 Salómon færði nú 1.000 brennifórnir frammi fyrir Jehóva á koparaltarinu+ við samfundatjaldið.
7 Um nóttina birtist Guð Salómon og spurði: „Hvað viltu að ég gefi þér?“+ 8 Salómon svaraði Guði: „Þú sýndir Davíð föður mínum mikla góðvild*+ og hefur gert mig að konungi í hans stað.+ 9 Jehóva Guð, haltu nú loforðið sem þú gafst Davíð föður mínum+ því að þú hefur gert mig að konungi yfir þjóð sem er jafn fjölmenn og rykkorn jarðar.+ 10 Gefðu mér visku og þekkingu+ til að leiða þessa þjóð. Hver gæti annars dæmt þessa miklu þjóð þína?“+
11 Þá sagði Guð við Salómon: „Þar sem þetta býr þér í hjarta og þú baðst ekki um auð, eignir, heiður eða líf þeirra sem hata þig og baðst ekki heldur um langlífi heldur um visku og þekkingu til að dæma þjóð mína sem ég hef gert þig að konungi yfir+ 12 þá færðu visku og þekkingu. En ég gef þér líka auð, eignir og heiður, meiri en nokkur konungur hefur hlotið á undan þér og meiri en nokkur mun hljóta eftir þig.“+
13 Síðan fór Salómon frá fórnarhæðinni í Gíbeon,+ frá samfundatjaldinu, til Jerúsalem og ríkti yfir Ísrael. 14 Salómon kom sér upp vögnum og hestum.* Hann átti 1.400 vagna og 12.000 hesta.*+ Hann geymdi þá í vagnaborgunum+ og hjá sér í Jerúsalem.+ 15 Konungur gerði silfur og gull eins algengt í Jerúsalem og grjót,+ og sedrusvið eins algengan og mórfíkjutrén í Sefela.+ 16 Hestar Salómons voru fluttir inn frá Egyptalandi.*+ Kaupmenn konungs keyptu þá í hjörðum* á föstu verði.+ 17 Vagnarnir sem voru fluttir inn frá Egyptalandi kostuðu 600 silfursikla hver og hver hestur 150 sikla. Síðan voru þeir fluttir út til allra konunga Hetíta og konunga Sýrlands.
2 Salómon gaf nú skipun um að reisa hús nafni Jehóva til heiðurs+ og konungshöll handa sér.+ 2 Hann valdi 70.000 óbreytta verkamenn* og 80.000 steinhöggvara til að vinna í fjöllunum+ og setti 3.600 umsjónarmenn yfir þá.+ 3 Salómon sendi líka þessi boð til Hírams,+ konungs í Týrus: „Þú sendir Davíð föður mínum sedrusvið svo að hann gæti byggt sér höll til að búa í.+ Gerðu nú það sama fyrir mig. 4 Ég ætla að reisa hús til heiðurs nafni Jehóva Guðs míns og helga það honum. Þar ætla ég að brenna ilmreykelsi+ frammi fyrir honum, sjá til þess að þar séu alltaf brauðstaflar*+ og færa brennifórnir kvölds og morgna+ á hvíldardögum,+ tunglkomudögum+ og hátíðum+ Jehóva Guðs okkar. Þetta er skylda Ísraels um alla framtíð. 5 Húsið sem ég reisi verður glæsilegt því að Guð okkar er meiri en allir aðrir guðir. 6 En hver er fær um að reisa honum hús? Himinninn og himnanna himnar rúma hann ekki.+ Hvernig á þá maður eins og ég að reisa honum hús nema til þess eins að láta fórnarreyk stíga upp frammi fyrir honum? 7 Sendu mér nú færan handverksmann sem getur unnið með gull, silfur, kopar,+ járn, purpuralita ull, djúprautt og blátt garn og kann útskurð. Hann á að vinna í Júda og Jerúsalem með handverksmönnum mínum sem Davíð faðir minn útvegaði.+ 8 Sendu mér líka sedrusvið, einivið+ og algúmmímvið+ frá Líbanon því að ég veit að þjónar þínir hafa mikla reynslu í að fella tré þar.+ Þjónar mínir munu vinna með þjónum þínum.+ 9 Þeir eiga að útvega mér mikið magn af timbri því að húsið sem ég ætla að reisa verður stórt og einstaklega fallegt. 10 Ég mun útvega þjónum þínum mat,+ skógarhöggsmönnunum sem fella trén: 20.000 kór* af hveiti, 20.000 kór af byggi, 20.000 böt* af víni og 20.000 böt af olíu.“
11 Híram, konungur í Týrus, svaraði Salómon með bréfi: „Jehóva hefur gert þig að konungi yfir þjóð sinni af því að hann elskar hana.“ 12 Híram sagði líka: „Lofaður sé Jehóva Guð Ísraels sem skapaði himin og jörð því að hann hefur gefið Davíð konungi vitran son+ sem býr yfir dómgreind og skilningi.+ Hann mun reisa hús handa Jehóva og konungshöll handa sjálfum sér. 13 Ég sendi færan handverksmann sem kann vel til verka, Híram Abí.+ 14 Hann er sonur konu af ættkvísl Dans en faðir hans var frá Týrus. Hann hefur reynslu í að vinna með gull, silfur, kopar, járn, steina, timbur, purpuralita ull, blátt og djúprautt garn og gæðaefni.+ Hann kann alls konar útskurð og getur hannað hvað sem hann er beðinn um.+ Hann á að vinna með handverksmönnum þínum og handverksmönnum herra míns, Davíðs föður þíns. 15 Herra minn, sendu nú hveitið, byggið, olíuna og vínið sem þú hefur lofað þjónum þínum.+ 16 Við munum fella tré í Líbanon,+ eins mörg og þú þarft, gera úr þeim fleka og flytja þau sjóleiðina til Joppe.+ Þú tekur síðan við þeim og flytur þau upp til Jerúsalem.“+
17 Salómon taldi nú alla útlenda menn sem voru í Ísrael+ eins og Davíð faðir hans hafði gert,+ og þeir voru 153.600. 18 Hann gerði 70.000 þeirra að óbreyttum verkamönnum,* 80.000 að steinhöggvurum+ í fjöllunum og 3.600 að umsjónarmönnum sem áttu að sjá til þess að mennirnir ynnu verkið.+
3 Salómon hófst nú handa við að byggja hús Jehóva+ í Jerúsalem á Móríafjalli+ þar sem Jehóva hafði birst Davíð föður hans,+ á staðnum sem Davíð hafði undirbúið á þreskivelli Ornans+ Jebúsíta. 2 Hann byrjaði að byggja á öðrum degi annars mánaðarins, á fjórða stjórnarári sínu. 3 Grunnurinn sem Salómon lagði að húsi hins sanna Guðs var 60 álnir á lengd og 20 álnir á breidd+ miðað við eldra lengdarmál.* 4 Forsalurinn var 20 álnir á breidd, jafn breiður og húsið, og 20 álnir* á hæð. Hann klæddi hann hreinu gulli að innan.+ 5 Stóra rýmið* þiljaði hann með einiviði, þakti það fínasta gulli+ og skreytti með pálmum+ og keðjum.+ 6 Hann skreytti líka húsið með fallegum eðalsteinum+ og gullið+ sem hann notaði var frá Parvaím. 7 Hann þakti húsið gulli,+ þaksperrurnar, þröskuldana, veggina og hurðirnar, og skar út kerúba í veggina.+
8 Því næst gerði hann hið allra helgasta.+ Það var 20 álnir á lengd, eins og húsið var á breiddina, og 20 álnir á breidd. Hann klæddi það 600 talentum* af fínasta gulli.+ 9 Gullið sem var notað í naglana vó 50 sikla* og þakherbergin klæddi hann gulli.
10 Í hinu allra helgasta gerði hann höggmyndir af tveim kerúbum sem hann lagði gulli.+ 11 Vængir kerúbanna+ voru samanlagt 20 álnir á lengd. Annar vængur annars kerúbsins var fimm álnir á lengd og snerti vegg hússins. Hinn vængurinn var líka fimm álnir og snerti væng hins kerúbsins. 12 Annar vængur hins kerúbsins var fimm álnir á lengd og snerti vegginn á móti. Hinn vængurinn var líka fimm álnir og snerti væng fyrrnefnda kerúbsins. 13 Vænghaf kerúbanna var 20 álnir. Þeir stóðu uppréttir og sneru í átt að stóra rýminu.*
14 Hann gerði einnig fortjaldið+ úr bláu og djúprauðu garni, purpuralitri ull og gæðaefni og skreytti það með kerúbum.+
15 Fyrir framan húsið gerði hann tvær súlur,+ 35 álnir á hæð. Súlnahöfuðin voru hvort um sig fimm álnir.+ 16 Hann gerði keðjur sem voru eins og hálsfestar og setti þær efst á súlurnar og einnig 100 granatepli sem hann festi á keðjurnar. 17 Hann reisti súlurnar fyrir framan musterið, aðra hægra* megin og hina vinstra* megin. Hægri súluna nefndi hann Jakín* og þá vinstri Bóas.*
4 Því næst gerði hann koparaltarið,+ 20 álnir á lengd, 20 álnir á breidd og 10 álnir á hæð.
2 Hann gerði einnig hafið.*+ Það var hringlaga úr steyptum málmi. Tíu álnir voru á milli barmanna. Það var 5 álnir á dýpt og 30 álnir að ummáli.*+ 3 Fyrir neðan barminn var hafið skreytt graskerum+ allan hringinn, tíu á hverja alin hringinn í kring. Graskerin voru í tveim röðum og steypt í sama móti og hafið. 4 Hafið stóð á 12 nautum.+ Þrjú þeirra sneru í norður, þrjú í vestur, þrjú í suður og þrjú í austur. Það hvíldi á nautunum og bakhlutar þeirra sneru inn að miðju. 5 Hafið var þverhönd* á þykkt og barmurinn var eins og bikarbarmur, eins og útsprungin lilja. Kerið gat tekið 3.000 böt.*
6 Hann gerði einnig tíu þvottaker og setti fimm þeirra hægra megin og fimm vinstra megin.+ Í þeim átti að skola það sem tengdist brennifórninni.+ En hafið var ætlað prestunum til þvottar.+
7 Hann gerði tíu gullljósastikur+ eins og útlistað var+ og kom þeim fyrir í musterinu, fimm hægra megin og fimm vinstra megin.+
8 Hann gerði auk þess tíu borð og kom þeim fyrir í musterinu, fimm hægra megin og fimm vinstra megin.+ Hann gerði einnig 100 gullskálar.
9 Síðan gerði hann forgarð+ prestanna+ og stóra forgarðinn+ og hurðir fyrir forgarðinn. Hann þakti hurðirnar kopar. 10 Hafinu kom hann fyrir hægra megin, í suðaustri.+
11 Híram gerði auk þess föturnar, skóflurnar og skálarnar.+
Þar með lauk hann við verk sitt við hús hins sanna Guðs sem hann vann fyrir Salómon konung:+ 12 súlurnar tvær+ og skálarlaga súlnahöfuðin, bæði netin+ utan um súlnahöfuðin, 13 granateplin 400+ sem voru sett í tvær raðir á hvort net utan um skálarlaga súlnahöfuðin,+ 14 vagnana* tíu og kerin tíu sem voru á þeim,+ 15 hafið og nautin 12 undir því+ 16 og einnig föturnar, skóflurnar, gafflana+ og öll tilheyrandi áhöld. Híram Abí*+ gerði allt þetta úr fægðum kopar fyrir hús Jehóva eins og Salómon konungur bað hann um. 17 Konungur lét steypa þetta allt á Jórdansléttu, í þykkum leirjarðveginum á milli Súkkót+ og Sereda. 18 Salómon gerði svo mikið af öllum þessum áhöldum að ómögulegt var að vita hve þungur koparinn var.+
19 Salómon gerði öll áhöldin+ fyrir hús hins sanna Guðs: gullaltarið,+ borðin+ undir skoðunarbrauðin,+ 20 ljósastikurnar og lampa þeirra úr hreinu gulli+ sem áttu að loga fyrir framan innsta herbergið eins og kveðið var á um, 21 blómin, lampana og ljósaskærin,* allt úr gulli, já, hreinasta gulli, 22 skarklippurnar, skálarnar, bikarana og eldpönnurnar úr hreinu gulli. Dyr hússins, innri hurðirnar að hinu allra helgasta+ og hurðirnar að hinu heilaga,* gerði hann einnig úr gulli.+
5 Salómon lauk þannig öllu verki sínu við hús Jehóva.+ Hann sótti munina sem Davíð faðir hans hafði helgað+ og kom silfrinu, gullinu og öllum gripunum fyrir í fjárhirslum húss hins sanna Guðs.+ 2 Salómon kallaði nú saman öldunga Ísraels, alla höfðingja ættkvísla og ætta Ísraels. Þeir komu til Jerúsalem til að flytja sáttmálsörk Jehóva upp eftir frá Davíðsborg,+ það er Síon.+ 3 Allir Ísraelsmenn komu saman hjá konunginum á hátíðinni* í sjöunda mánuðinum.+
4 Þegar allir öldungar Ísraels voru komnir lyftu Levítarnir örkinni.+ 5 Þeir fluttu hana upp eftir ásamt samfundatjaldinu+ og öllum heilögu áhöldunum sem voru í tjaldinu. Það voru prestarnir og Levítarnir* sem fluttu þetta upp eftir. 6 Salómon konungur og allur söfnuður Ísraels, sem var samankominn hjá honum, stóðu frammi fyrir örkinni. Þeir fórnuðu fjölda sauða og nauta,+ fleirum en hægt var að telja eða kasta tölu á. 7 Síðan fluttu prestarnir sáttmálsörk Jehóva á sinn stað, inn í innsta herbergi hússins, hið allra helgasta, undir vængi kerúbanna.+ 8 Kerúbarnir þöndu út vængina yfir staðnum þar sem örkin stóð og huldu þannig örkina og stangir hennar+ ofan frá. 9 Stangirnar voru svo langar að það sást í enda þeirra frá hinu heilaga fyrir framan innsta herbergið, en þær sáust ekki utan frá. Þær eru þar enn þann dag í dag. 10 Í örkinni var ekkert nema töflurnar tvær sem Móse hafði lagt í hana við Hóreb+ þegar Jehóva gerði sáttmála+ við Ísraelsmenn á leið þeirra frá Egyptalandi.+
11 Þegar prestarnir komu út úr helgidóminum (en allir prestarnir sem voru viðstaddir höfðu helgað sig,+ sama hvaða flokki þeir tilheyrðu)+ 12 stóðu allir Levítasöngvararnir,+ sem voru undir stjórn Asafs,+ Hemans,+ Jedútúns+ og sona þeirra og bræðra, austan við altarið klæddir fötum úr fínu efni. Þeir héldu á málmgjöllum, hörpum og öðrum strengjahljóðfærum og með þeim voru 120 prestar sem blésu í lúðra.+ 13 Lúðrablásararnir og söngvararnir lofuðu Jehóva og þökkuðu honum í sameiningu. Þeir lofuðu Jehóva með lúðrablæstri, málmgjöllum og öðrum hljóðfærum „því að hann er góður, tryggur kærleikur hans varir að eilífu“.+ Þá fyllti ský húsið, hús Jehóva.+ 14 Prestarnir gátu ekki gegnt þjónustu sinni fyrir skýinu því að dýrð Jehóva fyllti hús hins sanna Guðs.+
6 Þá sagði Salómon: „Jehóva sagðist ætla að búa í svartamyrkrinu.+ 2 Nú hef ég reist þér veglegt hús, aðsetur þar sem þú getur búið að eilífu.“+
3 Síðan sneri konungur sér við og blessaði allan söfnuð Ísraels, en allur söfnuðurinn stóð.+ 4 Hann sagði: „Lofaður sé Jehóva Guð Ísraels. Hann efndi með höndum sínum það sem hann lofaði Davíð föður mínum með munni sínum þegar hann sagði: 5 ‚Frá þeim degi sem ég leiddi þjóð mína út úr Egyptalandi hef ég ekki valið borg meðal nokkurrar af ættkvíslum Ísraels til að reisa þar hús, þar sem nafn mitt gæti búið.+ Ég hef heldur ekki valið neinn mann til að vera leiðtogi yfir þjóð minni, Ísrael. 6 En nú hef ég valið Jerúsalem+ til að nafn mitt búi þar og Davíð til að fara fyrir þjóð minni, Ísrael.‘+ 7 Davíð faðir minn óskaði þess af öllu hjarta að reisa hús til heiðurs nafni Jehóva Guðs Ísraels.+ 8 En Jehóva sagði við Davíð föður minn: ‚Þú óskaðir þess af öllu hjarta að reisa hús nafni mínu til heiðurs og þú átt hrós skilið fyrir það. 9 En þú átt ekki að byggja þetta hús heldur sonur þinn sem þú munt eignast.* Hann er sá sem á að reisa hús nafni mínu til heiðurs.‘+ 10 Jehóva hefur staðið við loforð sitt því að ég hef tekið við af Davíð föður mínum og sit nú í hásæti Ísraels+ eins og Jehóva lofaði.+ Ég hef einnig reist hús til heiðurs nafni Jehóva Guðs Ísraels 11 og þar hef ég komið örkinni fyrir. Í henni er sáttmálinn+ sem Jehóva gerði við Ísraelsmenn.“
12 Salómon tók sér nú stöðu fyrir framan altari Jehóva í viðurvist alls safnaðar Ísraels og lyfti höndum.+ 13 (Salómon hafði reist pall úr kopar og sett hann í miðjan forgarðinn.+ Hann var fimm álnir* á lengd, fimm álnir á breidd og þrjár álnir á hæð. Hann stóð á honum.) Hann lagðist á hnén í viðurvist alls safnaðar Ísraels, lyfti höndum til himins+ 14 og sagði: „Jehóva Guð Ísraels, enginn guð er eins og þú, hvorki á himni né á jörð. Þú heldur sáttmála þinn og sýnir þjónum þínum tryggan kærleika, þeim sem ganga frammi fyrir þér af öllu hjarta.+ 15 Þú hefur staðið við loforðið sem þú gafst þjóni þínum, Davíð föður mínum.+ Það sem þú lofaðir með munni þínum hefur þú í dag efnt með hendi þinni.+ 16 Jehóva Guð Ísraels, efndu nú líka loforðið sem þú gafst þjóni þínum, Davíð föður mínum, þegar þú sagðir: ‚Einn af afkomendum þínum mun alltaf sitja frammi fyrir mér í hásæti Ísraels svo framarlega sem synir þínir gæta að hegðun sinni og lifa eftir lögum mínum+ eins og þú hefur gert.‘+ 17 Jehóva Guð Ísraels, stattu nú við loforðið sem þú gafst Davíð þjóni þínum.
18 En getur Guð búið hjá mönnunum á jörðinni?+ Himinninn og himnanna himnar rúma þig ekki einu sinni,+ hvað þá þetta hús sem ég hef byggt.+ 19 Hlustaðu nú á bæn þjóns þíns og sýndu mér velvild, Jehóva Guð minn. Heyrðu ákall mitt um hjálp og bænina sem þjónn þinn ber fram fyrir þig. 20 Megi augu þín vaka yfir þessu húsi dag og nótt, yfir staðnum sem þú sagðist ætla að velja handa nafni þínu,+ svo að þú heyrir bænina sem þjónn þinn biður meðan hann snýr sér í átt að þessum stað. 21 Og hlustaðu á áköll þjóns þíns um hjálp og áköll þjóðar þinnar, Ísraels, þegar hún snýr í átt að þessum stað.+ Hlustaðu á himnum þar sem þú býrð,+ já, viltu hlusta og fyrirgefa.+
22 Ef einhver er sakaður um að hafa brotið gegn náunga sínum og er látinn sverja eið að sakleysi sínu* og hann gengur fram fyrir altari þitt í þessu húsi meðan hann er eiðbundinn*+ 23 leggðu þá við hlustir á himnum, láttu til þín taka og dæmdu í máli þjóna þinna. Refsaðu hinum brotlega og láttu verk hans koma honum sjálfum í koll+ en sýknaðu hinn réttláta og launaðu honum eftir réttlæti hans.+
24 Ef þjóð þín, Ísrael, bíður ósigur fyrir óvini af því að hún hefur syndgað ítrekað gegn þér+ og snýr síðan aftur, lofar nafn þitt+ og biður+ og sárbænir þig um blessun í þessu húsi+ 25 leggðu þá við hlustir á himnum.+ Fyrirgefðu synd þjóðar þinnar, Ísraels, og leiddu hana aftur til landsins sem þú gafst henni og forfeðrum hennar.+
26 Ef himinninn lokast og ekki rignir+ af því að Ísraelsmenn syndguðu ítrekað gegn þér+ og þeir biðja og snúa sér í átt að þessum stað, lofa nafn þitt og snúa baki við synd sinni af því að þú auðmýktir þá+ 27 leggðu þá við hlustir á himnum og fyrirgefðu synd Ísraels, þjóna þinna og þjóðar. Fræddu þá um hinn góða veg sem þeir eiga að ganga+ og láttu rigna+ á landið sem þú gafst þjóð þinni í arf.
28 Ef hungursneyð verður í landinu,+ drepsótt brýst út,+ gróður sviðnar eða mjölsveppur+ og gráðugar engisprettur+ herja á landið, ef óvinir setjast um einhverja af borgum landsins+ eða önnur plága eða sjúkdómur ríður yfir+ 29 og ef einhver lyftir höndum í átt að þessu húsi,+ ákallar þig+ og biður um velvild,+ hvort sem það er einstaklingur eða öll þjóð þín, Ísrael, (því að hver og einn þekkir kvöl sína og þjáningu)+ 30 leggðu þá við hlustir á himnum þar sem þú býrð+ og fyrirgefðu þeim.+ Launaðu hverjum og einum eftir verkum hans því að þú þekkir hjartalag hans. (Þú einn gerþekkir hjörtu manna.)+ 31 Þá munu þeir óttast þig og ganga á vegum þínum eins lengi og þeir lifa í landinu sem þú gafst forfeðrum okkar.
32 Og þegar útlendingur sem er ekki af þjóð þinni, Ísrael, kemur frá fjarlægu landi vegna þíns mikla nafns,*+ máttugrar handar og útrétts arms, þegar hann kemur, snýr sér í átt að þessu húsi og biður,+ 33 leggðu þá við hlustir á himnum þar sem þú býrð og gerðu allt sem útlendingurinn biður þig um. Þá munu allar þjóðir jarðar þekkja nafn þitt+ og óttast þig eins og þjóð þín, Ísrael. Þær munu þá vita að þetta hús sem ég hef byggt er kennt við nafn þitt.
34 Ef þjóð þín heldur í stríð gegn óvinum sínum og fer þangað sem þú sendir hana+ og hún biður+ til þín og snýr sér í átt að þessari borg sem þú hefur valið og í átt að húsinu sem ég hef reist nafni þínu til heiðurs+ 35 heyrðu þá á himnum ákall hennar og bæn um velvild og komdu henni til hjálpar.+
36 Ef þjóð þín syndgar gegn þér (því að enginn maður er til sem syndgar ekki)+ og þú reiðist henni og gefur hana á vald óvinum hennar sem taka hana til fanga og flytja til einhvers lands, fjær eða nær,+ 37 og hún sér að sér í landinu sem hún var flutt til, snýr sér til þín og grátbiður um miskunn þar sem henni er haldið fanginni og segir: ‚Við höfum syndgað og brotið af okkur, við höfum gert það sem er illt,‘+ 38 og hún snýr sér til þín af öllu hjarta+ og allri sál* í útlegðarlandinu+ þar sem henni er haldið nauðugri, og hún biður og snýr sér í átt að landinu sem þú gafst forfeðrum hennar og borginni sem þú valdir+ og húsinu sem ég reisti nafni þínu til heiðurs, 39 leggðu þá við hlustir á himnum þar sem þú býrð, heyrðu ákall hennar og bæn um velvild og komdu henni til hjálpar.+ Fyrirgefðu þjóð þinni sem hefur syndgað gegn þér.
40 Guð minn, augu þín veri opin og eyru þín hlusti með athygli á bænina sem borin er fram á* þessum stað.+ 41 Jehóva Guð, farðu nú á dvalarstað þinn,+ þú og örk máttar þíns. Prestar þínir, Jehóva Guð, klæðist hjálpræði og þínir trúföstu gleðjist yfir góðvild þinni.+ 42 Jehóva Guð, vísaðu ekki þínum smurða á bug.+ Mundu eftir þeim trygga kærleika sem þú sýndir Davíð þjóni þínum.“+
7 Um leið og Salómon hafði lokið bæn sinni+ kom eldur niður af himni+ og gleypti brennifórnina og sláturfórnirnar, og dýrð Jehóva fyllti húsið.+ 2 Prestarnir gátu ekki farið inn í hús Jehóva því að dýrð Jehóva fyllti hús Jehóva.+ 3 Allir Ísraelsmenn sáu eldinn koma niður og dýrð Jehóva færast yfir húsið. Þeir vörpuðu sér til jarðar, féllu á grúfu á steinstéttinni og þökkuðu Jehóva „því að hann er góður, tryggur kærleikur hans varir að eilífu“.
4 Síðan færði konungur ásamt öllu fólkinu sláturfórnir frammi fyrir Jehóva.+ 5 Salómon konungur fórnaði 22.000 nautum og 120.000 sauðum. Þannig vígði konungur og allt fólkið hús hins sanna Guðs.+ 6 Prestarnir stóðu á sínum stað og sömuleiðis Levítarnir með hljóðfæri sín til að leika undir lofsöng Jehóva.+ (Davíð konungur hafði gert þessi hljóðfæri til að þakka Jehóva og lofa hann með þeim* „því að tryggur kærleikur hans varir að eilífu“.) Prestarnir blésu hátt í lúðrana+ á móti þeim og allir Ísraelsmenn stóðu.
7 Því næst helgaði Salómon miðhluta forgarðsins sem var fyrir framan hús Jehóva því að þar átti hann að færa brennifórnirnar+ og fitustykki samneytisfórnanna, en koparaltarið+ sem hann hafði gert rúmaði ekki brennifórnirnar, kornfórnirnar+ og fitustykkin.+ 8 Síðan hélt Salómon hátíðina í sjö daga+ ásamt öllum Ísrael. Mjög mikill söfnuður var samankominn frá svæði sem náði frá Lebó Hamat* til Egyptalandsár.*+ 9 En áttunda daginn* héldu þeir hátíðarsamkomu+ því að þeir höfðu haldið vígsluhátíð altarisins í sjö daga og hátíðina í sjö daga. 10 Á 23. degi sjöunda mánaðarins sendi hann fólkið heim til sín. Það var í góðu skapi og glatt+ yfir því góða sem Jehóva hafði gert fyrir Davíð og Salómon og þjóð sína, Ísrael.+
11 Salómon hafði nú lagt lokahönd á hús Jehóva og konungshöllina.+ Honum tókst að hrinda í framkvæmd öllum áætlunum sínum um hús Jehóva og sitt eigið hús.+ 12 Um nóttina birtist Jehóva Salómon+ og sagði við hann: „Ég hef heyrt bæn þína og valið þetta hús sem fórnarstað minn.+ 13 Þegar ég loka himninum svo að ekki rignir, skipa engisprettum að éta gróður landsins og sendi drepsótt yfir fólk mitt 14 og ef fólk mitt, sem ber nafn mitt,+ auðmýkir sig+ og biður til mín, ef það leitar mín* og snýr af sínum vonda vegi+ þá legg ég við hlustir á himni, fyrirgef syndir þess og lækna landið.+ 15 Nú verða augu mín opin og ég hlusta með athygli á bænir sem bornar eru fram á þessum stað.+ 16 Ég hef valið þetta hús og helgað það svo að nafn mitt búi þar að eilífu.+ Augu mín og hjarta munu alltaf vera þar.+
17 Ef þú gengur frammi fyrir mér eins og Davíð faðir þinn gerði, gerir allt sem ég hef falið þér og heldur lög mín og ákvæði+ 18 mun ég staðfesta hásæti konungdóms þíns+ eins og ég hét Davíð föður þínum með sáttmála:+ ‚Einn af afkomendum þínum mun alltaf ríkja yfir Ísrael.‘+ 19 En ef þið snúið baki við mér og hunsið lagaákvæði mín og þau boðorð sem ég hef sett ykkur og farið að þjóna öðrum guðum og fallið fram fyrir þeim+ 20 þá mun ég uppræta Ísraelsmenn úr landi mínu sem ég gaf þeim.+ Ég mun hafna þessu húsi sem ég hef helgað nafni mínu og ekki líta við því. Ég mun sjá til þess að allar þjóðir fyrirlíti það* og geri gys að því.+ 21 Þetta hús verður rústir einar. Allir sem fara þar hjá horfa undrunaraugum á það+ og segja: ‚Hvers vegna fór Jehóva svona illa með þetta land og þetta hús?‘+ 22 Þá segja menn: ‚Vegna þess að þeir yfirgáfu Jehóva,+ Guð forfeðra sinna, sem leiddi þá út úr Egyptalandi.+ Þeir tóku sér aðra guði, féllu fram fyrir þeim og þjónuðu þeim.+ Þess vegna hefur hann leitt alla þessa ógæfu yfir þá.‘“+
8 Það tók Salómon 20 ár að reisa hús Jehóva og höll sína.+ 2 Síðan endurreisti Salómon borgirnar sem Híram+ hafði gefið honum og lét Ísraelsmenn setjast þar að. 3 Salómon fór auk þess til Hamat Sóba og vann hana. 4 Hann víggirti* Tadmor í óbyggðunum og allar birgðaborgirnar+ sem hann hafði reist í Hamat.+ 5 Hann víggirti einnig Efri-Bet Hóron+ og Neðri-Bet Hóron+ með múrum, hliðum og slagbröndum. 6 Salómon víggirti einnig Baalat,+ allar birgðaborgirnar sem hann átti, allar borgirnar fyrir stríðsvagnana+ og borgirnar fyrir riddarana og allt sem hann hafði hug á að byggja í Jerúsalem, Líbanon og öllu ríki sínu.
7 Í landinu voru enn einhverjir eftir af Hetítum, Amorítum, Peresítum, Hevítum og Jebúsítum,+ þjóðflokkum sem voru ekki af Ísraelsþjóðinni.+ 8 Salómon lagði kvaðavinnu á afkomendur þeirra, þá sem Ísraelsmenn höfðu ekki útrýmt,+ og þeir vinna hana enn þann dag í dag.+ 9 En Salómon gerði enga Ísraelsmenn að þrælum til að vinna fyrir sig.+ Þeir voru hermenn hans, yfirmenn liðsforingjanna og foringjar yfir vagnköppum hans og riddurum.+ 10 Æðstu héraðsstjórar Salómons konungs voru 250 talsins. Þeir voru verkstjórar yfir mönnunum.+
11 Salómon lét dóttur faraós+ flytja frá Davíðsborg í húsið sem hann hafði reist handa henni.+ Hann sagði: „Hún á ekki að búa í húsi Davíðs Ísraelskonungs þótt hún sé eiginkona mín því að staðirnir þar sem örk Jehóva hefur verið eru heilagir.“+
12 Nú færði Salómon Jehóva brennifórnir+ á altari+ Jehóva sem hann hafði reist fyrir framan forsalinn.+ 13 Hann fylgdi fyrirmælum Móse fyrir hvern dag og færði fórnir á hvíldardögum,+ við nýtt tungl+ og á árlegu hátíðunum þrem+ – hátíð ósýrðu brauðanna,+ viknahátíðinni+ og laufskálahátíðinni.+ 14 Hann skipaði prestaflokkana+ til þjónustu í samræmi við leiðbeiningar Davíðs föður síns og fól Levítunum verkefni sín, en þeir áttu að lofa Guð+ og gegna þjónustu frammi fyrir prestunum eins og ætlast var til hvern dag. Hann fól einnig hliðvörðunum að gæta hliðanna eftir flokkum þeirra.+ Þetta gerði hann samkvæmt fyrirmælum Davíðs, manns hins sanna Guðs. 15 Öllum fyrirmælum konungs um prestana og Levítana var fylgt, hvort sem þau tengdust birgðageymslunum eða einhverju öðru. 16 Allt verk Salómons var vel skipulagt,* frá því að grunnurinn að húsi Jehóva var lagður+ og þar til verkinu lauk. Þar með var hús Jehóva fullgert.+
17 Um þetta leyti fór Salómon til Esjón Geber+ og Elót+ við sjávarsíðuna í Edómslandi.+ 18 Híram+ sendi honum skip og reynda sjófara með þjónum sínum. Þeir fóru með þjónum Salómons til Ófír+ og tóku þaðan 450 talentur* af gulli+ og færðu Salómon konungi.+
9 Drottningin af Saba+ heyrði það orð sem fór af Salómon. Hún kom því til Jerúsalem til að reyna Salómon með erfiðum spurningum.* Hún kom ásamt miklu fylgdarliði og hafði með sér úlfalda sem voru klyfjaðir balsamolíu, miklu gulli+ og eðalsteinum. Hún gekk fyrir Salómon og talaði við hann um allt sem henni var hugleikið.+ 2 Hann svaraði öllum spurningum hennar. Ekkert vafðist fyrir* Salómon heldur gat hann útskýrt allt fyrir henni.
3 Þegar drottningin af Saba hafði séð visku Salómons,+ húsið sem hann hafði byggt,+ 4 matinn á borði hans,+ sætaskipan embættismanna hans, hvernig þjónar hans þjónuðu til borðs og voru klæddir, drykkjarþjónana og klæðnað þeirra og brennifórnirnar sem hann færði stöðugt í húsi Jehóva+ varð hún agndofa af undrun. 5 Hún sagði við konung: „Það sem ég heyrði í landi mínu um afrek* þín og visku var satt. 6 En ég trúði ekki því sem ég heyrði fyrr en ég kom og sá það með eigin augum.+ Mér hafði þó ekki verið sagt frá helmingnum af þinni miklu visku.+ Þú ert miklu meiri en orðrómurinn sem ég hafði heyrt.+ 7 Menn þínir og þjónar eru lánsamir að vera alltaf hjá þér og heyra visku þína. 8 Lofaður sé Jehóva Guð þinn! Hann hafði velþóknun á þér og setti þig í hásæti sitt sem konung Jehóva Guðs þíns. Guð þinn elskar Ísraelsþjóðina+ og vill að hún vari að eilífu. Þess vegna gerði hann þig að konungi yfir henni til að tryggja rétt og réttlæti.“
9 Síðan gaf hún konungi 120 talentur* af gulli,+ afar mikið af balsamolíu og eðalsteina. Aldrei framar kom önnur eins balsamolía og drottningin af Saba gaf Salómon konungi.+
10 Þjónar Hírams og Salómons sem fluttu gull frá Ófír+ komu einnig með algúmmímvið og eðalsteina.+ 11 Úr algúmmímviðnum gerði konungur stiga fyrir hús Jehóva+ og konungshöllina+ og einnig hörpur og önnur strengjahljóðfæri handa söngvurunum.+ Ekkert þessu líkt hafði áður sést í Júdalandi.
12 Salómon konungur gaf drottningunni af Saba allt sem hún óskaði sér og bað um, meira en* hún hafði fært honum. Síðan sneri hún aftur heim til lands síns ásamt þjónum sínum.+
13 Gullið sem Salómon fékk á hverju ári vó 666 talentur.+ 14 Auk þess bárust honum vörur frá kaupmönnum og verslunarmönnum og gull og silfur frá öllum konungum Araba og héraðsstjórum landsins.+
15 Salómon konungur gerði 200 stóra skildi úr gullblendi,+ en 600 siklar* af gullblendi fóru í hvern skjöld.+ 16 Hann gerði einnig 300 litla skildi* úr gullblendi, en þrjár mínur* af gulli fóru í hvern þeirra. Konungur kom þeim síðan fyrir í Líbanonsskógarhúsinu.+
17 Konungur gerði einnig stórt hásæti úr fílabeini og lagði það hreinu gulli.+ 18 Sex þrep voru upp að hásætinu og fótskemill úr gulli var festur við það. Sætisarmar voru báðum megin á hásætinu og ljón+ stóð við hvorn þeirra. 19 Á þrepunum sex stóðu 12 ljón,+ sex hvorum megin. Ekkert þessu líkt hafði verið gert í nokkru öðru ríki. 20 Öll drykkjarílát Salómons konungs voru úr gulli og allur borðbúnaður í Líbanonsskógarhúsinu var úr hreinu gulli. Ekkert var úr silfri því að silfur var einskis metið á dögum Salómons+ 21 enda sigldu skip konungs til Tarsis+ með þjóna Hírams um borð.+ Þriðja hvert ár komu Tarsisskipin hlaðin silfri og gulli, fílabeini,+ öpum og páfuglum.
22 Salómon konungur var ríkari og vitrari en allir aðrir konungar jarðar.+ 23 Konungar alls staðar að úr heiminum leituðu til Salómons til að heyra þá visku sem hinn sanni Guð hafði lagt í hjarta hans.+ 24 Þeir komu allir með gjafir ár eftir ár: silfur- og gullgripi, fatnað,+ vopn, balsamolíu, hesta og múldýr. 25 Salómon hafði 4.000 bása fyrir hesta sína og vagna og átti 12.000 hesta.*+ Hann geymdi þá í vagnaborgunum og hjá sér í Jerúsalem.+ 26 Hann ríkti yfir öllum konungum frá Fljótinu* til lands Filistea og að landamærum Egyptalands.+ 27 Konungur gerði silfur eins algengt í Jerúsalem og grjót, og sedrusvið eins algengan og mórfíkjutrén í Sefela.+ 28 Hestar voru fluttir inn frá Egyptalandi+ og alls staðar að úr heiminum handa Salómon.
29 Það sem er ósagt af sögu Salómons+ frá upphafi til enda er skráð í frásögn Natans+ spámanns, í spádómi Ahía+ frá Síló og í sýnum Iddós+ sjáanda um Jeróbóam+ Nebatsson. 30 Salómon ríkti í Jerúsalem yfir öllum Ísrael í 40 ár. 31 Síðan var Salómon lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum. Hann var jarðaður í borg Davíðs föður síns+ og Rehabeam sonur hans varð konungur eftir hann.+
10 Rehabeam fór til Síkem+ því að allur Ísrael var kominn þangað til að gera hann að konungi.+ 2 Jeróbóam+ Nebatsson frétti það. (Hann bjó enn í Egyptalandi eftir að hafa flúið þangað undan Salómon konungi.)+ Jeróbóam sneri þá aftur frá Egyptalandi. 3 Nú var sent eftir Jeróbóam og hann og allur Ísrael kom til Rehabeams og sagði: 4 „Faðir þinn lagði á okkur þungt ok.+ En ef þú léttir erfiðisvinnuna og hið þunga ok sem faðir þinn lagði á okkur munum við þjóna þér.“
5 Hann svaraði þeim: „Komið aftur til mín eftir þrjá daga.“ Og fólkið fór burt.+ 6 Rehabeam konungur ráðfærði sig þá við gömlu mennina* sem höfðu þjónað Salómon föður hans meðan hann var á lífi og spurði: „Hverju mælið þið með að ég svari fólkinu?“ 7 Þeir svöruðu honum: „Ef þú ert góður við þetta fólk, tekur vel í beiðni þess og gerir það sem það vill mun það alltaf þjóna þér.“
8 En hann hafnaði ráði gömlu mannanna* og ráðfærði sig við ungu mennina sem höfðu alist upp með honum og voru nú þjónar hans.+ 9 Hann spurði þá: „Hverju mælið þið með að ég svari fólkinu sem sagði við mig: ‚Léttu okið sem faðir þinn lagði á okkur‘?“ 10 Ungu mennirnir sem höfðu alist upp með honum svöruðu: „Þannig skaltu svara fólkinu sem sagði við þig: ‚Faðir þinn lagði á okkur þungt ok en þú skalt létta það.‘ Segðu við það: ‚Litlifingur minn verður sverari en mjaðmir föður míns. 11 Faðir minn lagði á ykkur þungt ok en ég mun gera það enn þyngra. Faðir minn refsaði ykkur með svipum en ég mun gera það með gaddasvipum.‘“
12 Jeróbóam kom ásamt öllu fólkinu til Rehabeams á þriðja degi eins og konungurinn hafði sagt: „Komið aftur til mín eftir þrjá daga.“+ 13 En konungurinn svaraði þeim með hörku. Rehabeam konungur fór ekki að ráðum gömlu mannanna.* 14 Hann fór að ráði ungu mannanna og sagði: „Ég mun gera ok ykkar þungt, enn þyngra en það er nú. Faðir minn refsaði ykkur með svipum en ég mun gera það með gaddasvipum.“ 15 Konungur hlustaði ekki á fólkið því að hinn sanni Guð stýrði gangi mála+ til að það rættist sem Jehóva hafði sagt við Jeróbóam Nebatsson fyrir milligöngu Ahía+ frá Síló.
16 Þegar öllum Ísraelsmönnum varð ljóst að konungurinn vildi ekki hlusta á þá sögðu þeir við hann: „Hvað kemur Davíð okkur við?* Við eigum ekkert sameiginlegt með* syni Ísaí. Ísraelsmenn, hver og einn snúi nú til guða sinna. Þú getur gætt þíns eigin húss, Davíð.“+ Síðan fóru allir Ísraelsmenn heim til sín.*+
17 En Rehabeam ríkti áfram yfir þeim Ísraelsmönnum sem bjuggu í borgum Júda.+
18 Rehabeam konungur sendi nú Hadóram,+ yfirmann þeirra sem unnu kvaðavinnu, til Ísraelsmanna en þeir grýttu hann til bana. Rehabeam konungi tókst að komast upp í vagn sinn og flýja til Jerúsalem.+ 19 Ísraelsmenn hafa staðið gegn ætt Davíðs allt fram á þennan dag.
11 Þegar Rehabeam kom til Jerúsalem kallaði hann strax saman ætt Júda og Benjamíns,+ 180.000 þjálfaða* hermenn. Þeir áttu að berjast við Ísrael og ná konungsríkinu aftur undir Rehabeam.+ 2 Þá kom orð Jehóva til Semaja+ sem var maður hins sanna Guðs: 3 „Segðu við Rehabeam Salómonsson Júdakonung og alla Ísraelsmenn í Júda og Benjamín: 4 ‚Jehóva segir: „Farið ekki upp eftir til að berjast við bræður ykkar. Farið allir heim til ykkar því að það er ég sem stend á bak við það sem hefur gerst.“‘“+ Þeir hlýddu Jehóva og fóru heim til sín í stað þess að berjast við Jeróbóam.
5 Rehabeam bjó í Jerúsalem og víggirti ýmsar borgir í Júda. 6 Hann víggirti Betlehem,+ Etam, Tekóa,+ 7 Bet Súr, Sókó,+ Adúllam,+ 8 Gat,+ Maresa, Síf,+ 9 Adóraím, Lakís,+ Aseka,+ 10 Sórea, Ajalon+ og Hebron.+ Þessar víggirtu borgir voru í Júda og Benjamín. 11 Hann styrkti víggirtu borgirnar, skipaði foringja í þeim og birgði þær upp af mat, olíu og víni. 12 Hann sá öllum borgunum fyrir stórum skjöldum og spjótum og gerði þær mjög sterkar. Júda og Benjamín voru áfram undir stjórn Rehabeams.
13 Prestarnir og Levítarnir, sem bjuggu um allan Ísrael, komu frá landsvæðum sínum og studdu hann. 14 Levítarnir yfirgáfu beitilönd sín og eignarland+ og komu til Júda og Jerúsalem af því að Jeróbóam og synir hans höfðu rekið þá úr embætti sínu sem prestar Jehóva.+ 15 Jeróbóam skipaði síðan sína eigin presta fyrir fórnarhæðirnar,+ fyrir illu andana í geitarlíki*+ og fyrir kálfana sem hann hafði gert.+ 16 En allir af ættkvíslum Ísraels sem voru staðráðnir í að leita Jehóva Guðs Ísraels fylgdu þeim til Jerúsalem til að færa Jehóva, Guði forfeðra sinna, fórnir.+ 17 Í þrjú ár efldu þeir Júdaríki og studdu Rehabeam Salómonsson. Þeir fetuðu í fótspor Davíðs og Salómons í þrjú ár.
18 Rehabeam giftist Mahalat sem var dóttir Jerímóts Davíðssonar og Abíhaílar, dóttur Elíabs+ Ísaísonar. 19 Hún fæddi honum synina Jeús, Semarja og Saham. 20 Eftir hana giftist hann Maöku dótturdóttur Absalons+ og þau eignuðust Abía,+ Attaí, Sísa og Selómít. 21 Rehabeam elskaði Maöku dótturdóttur Absalons meira en allar hinar konur sínar og hjákonur,+ en hann átti 18 eiginkonur og 60 hjákonur og eignaðist 28 syni og 60 dætur. 22 Rehabeam gerði Abía son Maöku að höfðingja og leiðtoga meðal bræðra sinna því að hann ætlaði að gera hann að konungi. 23 Hann fór þó skynsamlega að ráði sínu og sendi nokkra syni sína til allra héraða Júda og Benjamíns, til allra víggirtu borganna.+ Hann sá þeim fyrir öllu sem þeir þurftu og fékk þeim margar konur.
12 Fljótlega eftir að Rehabeam var orðinn fastur í sessi sem konungur+ og mjög voldugur yfirgaf hann lög Jehóva+ og allur Ísrael með honum. 2 Á fimmta stjórnarári Rehabeams konungs fór Sísak+ Egyptalandskonungur í herferð gegn Jerúsalem af því að Ísraelsmenn höfðu verið Jehóva ótrúir. 3 Hann hafði með sér 1.200 stríðsvagna, 60.000 riddara og ótal hermenn frá Egyptalandi: Líbíumenn, Súkíta og Eþíópíumenn.+ 4 Hann hertók víggirtu borgirnar í Júda og komst að lokum til Jerúsalem.
5 Semaja+ spámaður kom til Rehabeams og höfðingja Júda sem höfðu safnast saman í Jerúsalem af ótta við Sísak. Hann sagði við þá: „Jehóva segir: ‚Þið hafið yfirgefið mig. Þess vegna yfirgef ég ykkur líka+ og gef ykkur í hendur Sísaks.‘“ 6 Höfðingjar Ísraels og konungurinn auðmýktu sig+ þá og sögðu: „Jehóva er réttlátur.“ 7 Þegar Jehóva sá að þeir auðmýktu sig kom orð Jehóva til Semaja: „Þar sem þeir hafa auðmýkt sig ætla ég ekki að tortíma þeim.+ Áður en langt um líður mun ég bjarga þeim. Ég mun ekki úthella reiði minni yfir þá og ekki láta Sísak eyða Jerúsalem. 8 En þeir verða þjónar hans svo að þeir sjái muninn á að þjóna mér og konungum annarra landa.“
9 Sísak Egyptalandskonungur hélt nú í herferð gegn Jerúsalem. Hann tók dýrgripina úr húsi Jehóva+ og konungshöllinni. Hann tók allt saman, þar á meðal gullskildina sem Salómon hafði gert.+ 10 Rehabeam konungur gerði koparskildi í þeirra stað og fól þá foringjum lífvarðanna* til umsjónar en þeir gættu dyra konungshallarinnar. 11 Í hvert skipti sem konungur gekk í hús Jehóva fóru verðirnir með honum og báru skildina en skiluðu þeim síðan aftur í lífvarðaherbergið. 12 Þar sem konungur auðmýkti sig sefaðist reiði Jehóva+ og hann tortímdi þeim ekki með öllu.+ Auk þess var eitt og annað gott í Júda.+
13 Rehabeam konungur styrkti völd sín í Jerúsalem og ríkti áfram sem konungur. Rehabeam var 41 árs þegar hann varð konungur og hann ríkti í 17 ár í Jerúsalem, borginni sem Jehóva hafði valið úr öllum ættkvíslum Ísraels til að setja nafn sitt á. Móðir hans hét Naama og var frá Ammón.+ 14 En hann gerði það sem var illt því að hann var ekki ákveðinn í að leita Jehóva.+
15 Saga Rehabeams frá upphafi til enda er skráð í frásögn Semaja+ spámanns og Iddós+ sjáanda, í ættartölunum. Rehabeam og Jeróbóam áttu stöðugt í stríði hvor við annan.+ 16 Rehabeam var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður í Davíðsborg.+ Abía+ sonur hans varð konungur eftir hann.
13 Á 18. stjórnarári Jeróbóams konungs varð Abía konungur yfir Júda.+ 2 Hann ríkti í þrjú ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Míkaja+ og var dóttir Úríels frá Gíbeu.+ Abía og Jeróbóam áttu í stríði hvor við annan.+
3 Abía hélt til bardaga með 400.000 manna her, sterka og þjálfaða* hermenn.+ Jeróbóam fylkti her sínum gegn honum, 800.000 þjálfuðum* stríðsköppum. 4 Abía tók sér stöðu á Semaraímfjalli, sem er í fjalllendi Efraíms, og sagði: „Hlustið á mig, Jeróbóam og allur Ísrael. 5 Vitið þið ekki að Jehóva Guð Ísraels gaf Davíð og sonum hans+ konungdóm yfir Ísrael um alla eilífð+ með saltsáttmála?*+ 6 En Jeróbóam+ Nebatsson, þjónn Salómons sonar Davíðs, setti sig upp á móti herra sínum og gerði uppreisn gegn honum.+ 7 Dugleysingjar og illmenni slógust í lið með honum og þeir urðu öflugri en Rehabeam sonur Salómons. Rehabeam var þá ungur og óöruggur og gat ekki staðið gegn þeim.
8 Og nú þykist þið geta staðið gegn konungdómi Jehóva, sem er í höndum sona Davíðs, af því að þið eruð fjölmennir og hafið hjá ykkur gullkálfana sem Jeróbóam gerði að guðum handa ykkur.+ 9 Hafið þið ekki rekið burt presta Jehóva,+ afkomendur Arons, og Levítana og skipað ykkar eigin presta eins og þjóðir annarra landa?+ Hver sem kom* með ungnaut og sjö hrúta gat orðið prestur guða sem eru engir guðir. 10 En Jehóva er Guð okkar+ og við höfum ekki yfirgefið hann. Prestar okkar, afkomendur Arons, þjóna Jehóva og Levítarnir aðstoða þá. 11 Á hverjum morgni og hverju kvöldi+ láta þeir reykinn af brennifórnum og ilmreykelsum+ stíga upp til Jehóva. Þeir leggja brauðstaflana*+ á borðið úr skíragulli og á hverju kvöldi kveikja þeir á gullljósastikunni+ og lömpum hennar.+ Við rækjum skyldur okkar við Jehóva Guð okkar en þið hafið yfirgefið hann. 12 Takið eftir: Hinn sanni Guð er með okkur og fer fyrir okkur. Prestar hans eru hér með lúðrana, tilbúnir til að blása til atlögu gegn ykkur. Ísraelsmenn, berjist ekki gegn Jehóva, Guði forfeðra ykkar, því að þið munuð ekki hafa erindi sem erfiði.“+
13 En Jeróbóam sendi launsáturslið til að koma aftan að þeim. Meginherinn var því fyrir framan Júdamenn en launsátursliðið fyrir aftan þá. 14 Þegar Júdamenn sneru sér við sáu þeir að ráðist var á þá bæði að framan og aftan. Þá hrópuðu þeir til Jehóva+ og prestarnir blésu hátt í lúðrana. 15 Síðan ráku Júdamenn upp heróp. Þegar þeir hrópuðu sigraði hinn sanni Guð Jeróbóam og allan Ísrael frammi fyrir Abía og Júdamönnum. 16 Ísraelsmenn lögðu á flótta en Guð lét þá falla í hendur Júdamanna. 17 Abía og menn hans stráfelldu þá og 500.000 þjálfaðir* menn féllu úr röðum Ísraelsmanna. 18 Þannig voru Ísraelsmenn niðurlægðir þennan dag en Júdamenn voru þeim yfirsterkari af því að þeir reiddu sig á* Jehóva, Guð forfeðra sinna.+ 19 Abía elti Jeróbóam og vann af honum borgir: Betel+ og tilheyrandi þorp,* Jesana og tilheyrandi þorp og Efraín+ og tilheyrandi þorp. 20 Jeróbóam endurheimti aldrei völd sín á meðan Abía lifði. Að lokum laust Jehóva hann svo að hann dó.+
21 En Abía varð sífellt öflugri. Hann tók sér 14 konur+ og eignaðist 22 syni og 16 dætur. 22 Það sem er ósagt af sögu Abía, því sem hann gerði og sagði, er skráð í riti* Iddós spámanns.+
14 Abía var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður í Davíðsborg.+ Asa sonur hans varð konungur eftir hann. Á hans dögum var friður í landinu í tíu ár.
2 Asa gerði það sem var gott og rétt í augum Jehóva Guðs síns. 3 Hann fjarlægði útlendu ölturun+ og fórnarhæðirnar, mölvaði helgisúlurnar+ og hjó niður helgistólpana.*+ 4 Auk þess skipaði hann Júdamönnum að leita Jehóva, Guðs forfeðra sinna, og fylgja lögunum og boðorðunum. 5 Hann fjarlægði fórnarhæðirnar og reykelsisstandana+ úr öllum borgum Júda, og friður hélst í ríkinu undir hans stjórn. 6 Hann reisti víggirtar borgir í Júda+ þar sem friður var í landinu. Enginn háði stríð við hann á þessum árum því að Jehóva veitti honum frið.+ 7 Hann sagði við Júdamenn: „Reisum þessar borgir og víggirðum þær með múrum og turnum,+ hliðum og slagbröndum. Landið er enn á okkar valdi því að við höfum leitað Jehóva Guðs okkar. Við höfum leitað hans og hann hefur veitt okkur frið allt um kring.“ Þeir byggðu og það gekk vel.+
8 Í her Asa voru 300.000 menn frá Júda vopnaðir stórum skjöldum og spjótum. Og frá Benjamín voru 280.000 stríðskappar sem báru litla skildi* og boga.+
9 Sera frá Eþíópíu hélt nú á móti þeim með milljón manna herlið og 300 stríðsvagna.+ Þegar hann kom til Maresa+ 10 hélt Asa út á móti honum og þeir fylktu liði sínu í Sefatadal við Maresa. 11 Asa hrópaði til Jehóva Guðs síns:+ „Jehóva, þú getur hjálpað hverjum sem er, hvort sem þeir eru máttugir* eða máttvana.+ Hjálpaðu okkur, Jehóva Guð okkar, því að við treystum á* þig+ og í þínu nafni höfum við farið á móti þessum fjölmenna her.+ Jehóva, þú ert Guð okkar. Láttu ekki dauðlega menn sigra þig.“+
12 Þá sigraði Jehóva Eþíópíumenn frammi fyrir Asa og frammi fyrir Júda, og Eþíópíumenn lögðu á flótta.+ 13 Asa og menn hans eltu þá alla leið til Gerar+ og Eþíópíumenn féllu þar til enginn þeirra var eftir á lífi. Jehóva og her hans gersigruðu þá. Júdamenn tóku síðan gríðarmikið herfang. 14 Auk þess unnu þeir allar borgirnar í nágrenni Gerar því að þær voru gripnar hræðslu við Jehóva. Þeir rændu allar borgirnar því að þar var mikinn ránsfeng að fá. 15 Þeir réðust einnig á tjöld hjarðmanna og tóku mikinn fjölda sauðfjár og úlfalda. Síðan sneru þeir aftur heim til Jerúsalem.
15 Andi Guðs kom yfir Asarja Ódeðsson. 2 Þá fór hann til að hitta Asa og sagði: „Hlustið á mig, Asa og allur Júda og Benjamín! Jehóva er með ykkur svo framarlega sem þið eruð með honum+ og ef þið leitið hans lætur hann ykkur finna sig.+ En ef þið yfirgefið hann yfirgefur hann ykkur.+ 3 Ísrael var lengi án hins sanna Guðs, án presta sem kenndu og án laga.+ 4 En þegar þeir voru í vanda staddir sneru þeir aftur til Jehóva Guðs Ísraels og leituðu hans og hann lét þá finna sig.+ 5 Á þeim tíma gat enginn ferðast öruggur um* því að mikil ólga ríkti meðal allra íbúa héraðanna. 6 Þjóð barðist við þjóð og borg við borg því að Guð olli ringulreið meðal þeirra með alls konar erfiðleikum.+ 7 En verið hugrakkir og látið ykkur ekki fallast hendur+ því að ykkur verður launað fyrir það sem þið leggið á ykkur.“
8 Þegar Asa heyrði þessi orð og spádóm Ódeðs spámanns herti hann upp hugann og fjarlægði viðbjóðslegu skurðgoðin úr öllu landi Júda+ og Benjamíns og úr borgunum sem hann hafði unnið í fjalllendi Efraíms. Hann lagfærði einnig altari Jehóva sem var fyrir framan forsal Jehóva.+ 9 Síðan kallaði hann saman allan Júda og Benjamín og þá af ættkvíslum Efraíms, Manasse og Símeons sem voru aðfluttir,+ en margir höfðu yfirgefið Ísrael og slegist í lið með honum þegar þeir sáu að Jehóva Guð hans var með honum. 10 Þeir söfnuðust saman í Jerúsalem í þriðja mánuði 15. stjórnarárs Asa. 11 Þann dag færðu þeir Jehóva fórnir af herfanginu sem þeir höfðu tekið: 700 naut og 7.000 sauði. 12 Þeir gengust einnig undir sáttmála um að leita Jehóva, Guðs forfeðra sinna, af öllu hjarta og allri sál.*+ 13 Ef einhver leitaði ekki Jehóva Guðs Ísraels átti að taka hann af lífi, hvort sem hann var ungur eða gamall,* karl eða kona.+ 14 Þeir unnu Jehóva eið með hárri röddu, með fagnaðarópum og lúðra- og hornablæstri. 15 Allir Júdamenn glöddust yfir eiðnum því að þeir höfðu gengist undir hann af öllu hjarta. Þeir leituðu Jehóva fullir ákafa og hann lét þá finna sig+ og veitti þeim frið allt um kring.+
16 Asa konungur svipti jafnvel Maöku+ ömmu sína konungsmóðurtign sinni því að hún hafði gert ógeðfellt skurðgoð til að nota við tilbeiðslu helgistólpans.*+ Asa hjó skurðgoðið niður, muldi það og brenndi í Kedrondal.+ 17 En fórnarhæðirnar í Ísrael fengu að standa.+ Engu að síður var hjarta Asa óskipt alla ævi hans.+ 18 Hann flutti í hús hins sanna Guðs munina sem hann og faðir hans höfðu helgað – silfur, gull og ýmiss konar áhöld.+ 19 Ekkert stríð var háð fyrr en á 35. stjórnarári Asa.+
16 Á 36. stjórnarári Asa hélt Basa+ Ísraelskonungur í herferð gegn Júda og hófst handa við að víggirða* Rama+ til að enginn kæmist til eða frá Asa Júdakonungi.*+ 2 Þá tók Asa silfur og gull úr fjárhirslum húss Jehóva+ og konungshallarinnar og sendi það til Benhadads Sýrlandskonungs+ sem bjó í Damaskus. Hann lét flytja honum þessi boð: 3 „Sáttmáli er milli mín og þín og milli föður míns og föður þíns. Ég sendi þér þetta silfur og gull. Rjúfðu nú sáttmála þinn við Basa, konung í Ísrael, svo að hann dragi sig til baka frá mér.“
4 Benhadad gerði eins og Asa konungur bað um og sendi hershöfðingja sína til að ráðast á borgir Ísraels. Þeir tóku Íjón,+ Dan,+ Abel Maím og allar birgðageymslurnar í borgum Naftalí.+ 5 Um leið og Basa frétti þetta hætti hann að víggirða Rama og stöðvaði framkvæmdirnar. 6 Asa konungur kallaði síðan saman alla Júdamenn. Þeir fluttu burt steinana og timbrið sem Basa hafði notað til að víggirða Rama.+ Hann notaði það síðan til að víggirða* Geba+ og Mispa.+
7 Um þetta leyti kom Hananí+ sjáandi til Asa Júdakonungs og sagði: „Af því að þú treystir á* Sýrlandskonung en ekki á Jehóva Guð þinn hefur her Sýrlandskonungs gengið þér úr greipum.+ 8 Voru ekki Eþíópíumenn og Líbíumenn mikill her með marga stríðsvagna og riddara? En Jehóva gaf þá í hendur þínar af því að þú treystir á hann.+ 9 Augu Jehóva skima um alla jörðina+ til að hann geti beitt mætti sínum í þágu þeirra* sem eru heils hugar við hann.*+ Þú hefur farið heimskulega að ráði þínu í þessu. Héðan í frá munu menn stöðugt heyja stríð við þig.“+
10 En Asa sármóðgaðist og lét varpa sjáandanum í fangelsi* af því að hann var svo reiður út í hann. Um svipað leyti fór hann að beita ýmsa af þjóðinni hörku. 11 Saga Asa frá upphafi til enda er skráð í Bók Júda- og Ísraelskonunga.+
12 Á 39. stjórnarári sínu varð Asa veikur í fótum. Hann varð alvarlega veikur en jafnvel þá sneri hann sér ekki til Jehóva heldur til lækna. 13 Asa var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum.+ Hann dó á 41. stjórnarári sínu. 14 Hann var jarðaður í miklu grafhýsi sem hann hafði látið höggva út handa sér í Davíðsborg.+ Hann var lagður á líkbörur sem voru fylltar balsamolíu og sérstöku smyrsli úr alls konar kryddjurtum og ilmolíum.+ Gríðarmikið bál var kveikt honum til heiðurs.*
17 Jósafat+ sonur hans varð konungur eftir hann og jók völd sín yfir Ísrael. 2 Hann setti herlið í allar víggirtar borgir í Júda og kom fyrir setuliðum í Júdalandi og borgum Efraíms sem Asa faðir hans hafði unnið.+ 3 Jehóva var með Jósafat af því að hann gekk á þeim vegum sem Davíð forfaðir hans hafði áður gengið.+ Hann leitaði ekki til Baalanna 4 heldur leitaði hann til Guðs föður síns.+ Hann hélt boðorð hans og hegðaði sér ekki eins og Ísraelsmenn.+ 5 Jehóva staðfesti konungdóminn í hendi Jósafats.+ Allur Júda lagði í vana sinn að gefa honum gjafir og hann varð stórefnaður og naut mikillar virðingar.+ 6 Hann fylgdi vegum Jehóva af hugrekki og fjarlægði jafnvel fórnarhæðirnar+ og helgistólpana*+ úr Júda.
7 Á þriðja stjórnarári sínu sendi hann eftir höfðingjum sínum, þeim Benhaíl, Óbadía, Sakaría, Netanel og Míkaja, sem áttu að kenna í borgum Júda. 8 Með þeim voru Levítarnir Semaja, Netanja, Sebadja, Asael, Semíramót, Jónatan, Adónía, Tobía og Tob Adónía ásamt prestunum Elísama og Jóram.+ 9 Þeir kenndu í Júda og höfðu með sér lögbók Jehóva.+ Þeir fóru um allar borgir Júda og kenndu fólkinu.
10 Hræðsla við Jehóva greip um sig í öllum konungsríkjunum í löndunum umhverfis Júda svo að þau þorðu ekki að fara í stríð við Jósafat. 11 Filistear færðu Jósafat gjafir og peninga í skatt og Arabar færðu honum 7.700 hrúta og 7.700 geithafra úr hjörðum sínum.
12 Jósafat varð sífellt voldugri.+ Hann reisti virki+ og birgðaborgir+ í Júda. 13 Hann réðst í umfangsmikil verkefni í borgum Júda og hafði hermenn í Jerúsalem sem voru miklir kappar. 14 Þeim var skipt í flokka eftir ættum sínum. Foringjar þúsund manna flokka af ættkvísl Júda voru þessir: Adna foringi sem fór fyrir 300.000 stríðsköppum.+ 15 Jóhanan foringi var undirmaður hans og fór fyrir 280.000 mönnum. 16 Amasja Síkríson var einnig undir hans stjórn. Hann bauð sig fúslega fram til þjónustu Jehóva og fór fyrir 200.000 stríðsköppum. 17 Af ættkvísl Benjamíns+ kom Eljada stríðskappi. Hann fór fyrir 200.000 mönnum sem voru vopnaðir bogum og skjöldum.+ 18 Jósabad var undirmaður hans og fór fyrir 180.000 mönnum sem voru búnir til herþjónustu. 19 Allir þessir voru í þjónustu konungs auk þeirra sem hann hafði komið fyrir í víggirtu borgunum um allt Júdaland.+
18 Jósafat var stórefnaður og naut mikillar virðingar+ en hann stofnaði til hjúskapartengsla við Akab.*+ 2 Nokkrum árum seinna fór hann niður eftir til Akabs í Samaríu.+ Akab fórnaði fjölda sauða og nauta fyrir hann og þá sem voru með honum. Hann þrýsti á Jósafat* að fara með sér upp til Ramót í Gíleað+ og ráðast á borgina. 3 Akab Ísraelskonungur spurði Jósafat Júdakonung: „Viltu koma með mér til Ramót í Gíleað?“ Hann svaraði: „Ég stend með þér. Mitt fólk er þitt fólk og við styðjum þig í stríðinu.“
4 Jósafat sagði síðan við Ísraelskonung: „En ráðfærðu þig fyrst við Jehóva.“+ 5 Ísraelskonungur safnaði þá saman spámönnunum, 400 mönnum, og spurði þá: „Eigum við að halda í stríð gegn Ramót í Gíleað eða á ég að hætta við það?“ Þeir svöruðu: „Farðu. Hinn sanni Guð mun gefa borgina í hendur konungs.“
6 Þá sagði Jósafat: „Er ekki einhver spámaður Jehóva hér?+ Spyrjum hann líka hvað Guð segir.“+ 7 Ísraelskonungur svaraði Jósafat: „Jú, það er enn þá einn eftir+ sem getur spurt Jehóva fyrir okkur. En mér er meinilla við hann því að hann spáir mér aldrei neinu góðu heldur alltaf illu.+ Hann heitir Míkaja Jimlason.“ Þá sagði Jósafat: „Svona ætti konungur ekki að tala.“
8 Ísraelskonungur kallaði þá á hirðmann og sagði: „Sæktu Míkaja Jimlason tafarlaust.“+ 9 Ísraelskonungur og Jósafat Júdakonungur sátu nú hvor í sínu hásæti klæddir konunglegum skrúða. Þeir sátu á þreskivellinum við borgarhlið Samaríu, og allir spámennirnir spáðu frammi fyrir þeim. 10 Sedekía Kenaanason gerði sér horn úr járni og sagði: „Jehóva segir: ‚Með þessum hornum muntu stanga Sýrlendinga þangað til þú hefur útrýmt þeim.‘“ 11 Allir hinir spámennirnir spáðu því sama og sögðu: „Farðu upp til Ramót í Gíleað og þú munt sigra.+ Jehóva mun gefa borgina í hendur konungs.“
12 Sendiboðinn sem hafði farið til að sækja Míkaja sagði við hann: „Allir spámennirnir spá konungi góðu gengi. Gerðu það líka+ og spáðu konungi í vil.“+ 13 En Míkaja svaraði: „Svo sannarlega sem Jehóva lifir segi ég aðeins það sem Guð minn segir.“+ 14 Þegar hann kom á fund konungs spurði konungur hann: „Míkaja, eigum við að halda í stríð gegn Ramót í Gíleað eða á ég að hætta við það?“ Hann svaraði um hæl: „Farðu og þú munt sigra. Þeir verða gefnir í hendur ykkar.“ 15 Þá sagði konungur við hann: „Hversu oft þarf ég að láta þig sverja að segja mér eingöngu sannleikann í nafni Jehóva?“ 16 Þá sagði Míkaja: „Ég sé alla Ísraelsmenn dreifða um fjöllin eins og sauði án hirðis.+ Jehóva sagði: ‚Þeir hafa engan herra. Þeir skulu hver og einn fara heim til sín í friði.‘“
17 Ísraelskonungur sagði þá við Jósafat: „Hvað sagði ég ekki? Hann spáir mér aldrei góðu, bara illu.“+
18 Míkaja hélt áfram: „Hlustaðu nú á orð Jehóva. Ég sá Jehóva sitja í hásæti sínu+ og allan her himinsins+ standa honum til hægri og vinstri handar.+ 19 Jehóva spurði: ‚Hver vill lokka Akab Ísraelskonung til að fara upp til Ramót í Gíleað og falla þar?‘ Þá sagði einn þetta og annar hitt. 20 Loks steig andi* nokkur+ fram, nam staðar frammi fyrir Jehóva og sagði: ‚Ég skal lokka hann.‘ ‚Hvernig ætlarðu að fara að?‘ spurði Jehóva. 21 Hann svaraði: ‚Ég fer og verð lygaandi í munni allra spámanna hans.‘ Þá sagði Guð: ‚Þú skalt lokka hann og þér mun takast það. Farðu og gerðu þetta.‘ 22 Nú hefur Jehóva lagt lygaanda í munn spámanna þinna.+ En sannleikurinn er sá að Jehóva hefur ákveðið að leiða yfir þig ógæfu.“
23 Nú gekk Sedekía+ Kenaanason fram, sló Míkaja+ utan undir+ og sagði: „Ertu að segja að andi Jehóva hafi yfirgefið mig til að tala við þig?“+ 24 Míkaja svaraði: „Þú kemst að raun um það daginn sem þú felur þig í innsta herbergi hússins.“ 25 Ísraelskonungur sagði þá: „Takið Míkaja og farið með hann til Amons borgarstjóra og Jóasar konungssonar. 26 Segið við þá: ‚Konungur skipar svo fyrir: „Varpið þessum manni í fangelsi.+ Gefið honum brauð og vatn af skornum skammti þar til ég kem aftur heill á húfi.“‘“ 27 En Míkaja sagði: „Ef þú kemur aftur heill á húfi hefur Jehóva ekki talað við mig.“+ Og hann bætti við: „Heyrið það, allir saman.“
28 Ísraelskonungur og Jósafat Júdakonungur héldu síðan af stað til Ramót í Gíleað.+ 29 Ísraelskonungur sagði við Jósafat: „Ég ætla að dulbúa mig áður en ég held út í bardagann en þú skalt klæðast konungsskrúðanum.“ Konungur Ísraels dulbjó sig og þeir héldu út í bardagann. 30 Sýrlandskonungur hafði gefið vagnliðsforingjum sínum þessi fyrirmæli: „Berjist ekki við neinn, hvorki háan né lágan, nema konung Ísraels.“ 31 Þegar vagnliðsforingjarnir sáu Jósafat hugsuðu þeir með sér: „Þetta er Ísraelskonungur.“ Þeir héldu því gegn honum til að ráðast á hann. Þá hrópaði Jósafat á hjálp+ og Jehóva hjálpaði honum. Guð bægði þeim frá honum. 32 Þegar vagnliðsforingjarnir sáu að þetta var ekki Ísraelskonungur hættu þeir að elta hann.
33 Maður nokkur skaut handahófskennt af boga sínum og hæfði Ísraelskonung gegnum samskeyti á brynju hans. Konungur sagði þá við vagnstjóra sinn: „Snúðu við og komdu mér úr bardaganum því að ég er illa særður.“+ 34 Bardaginn geisaði allan daginn og Ísraelskonungur þurfti hjálp til að standa uppréttur í vagninum andspænis Sýrlendingum allt til kvölds. Hann dó um sólsetur.+
19 Jósafat Júdakonungur sneri aftur heill á húfi+ til hallar sinnar í Jerúsalem. 2 Jehú,+ sonur Hananí+ sjáanda, fór þá til að hitta Jósafat konung og sagði við hann: „Finnst þér rétt að hjálpa hinum illu+ og elska þá sem hata Jehóva?+ Þess vegna er Jehóva reiður út í þig. 3 Samt hefur ýmislegt gott fundist í fari þínu.+ Þú hefur fjarlægt helgistólpana* úr landinu og búið hjarta þitt undir* að leita hins sanna Guðs.“+
4 Jósafat bjó áfram í Jerúsalem. Hann ferðaðist aftur um meðal þjóðarinnar, frá Beerseba til Efraímsfjalla,+ til að hvetja fólk til að snúa aftur til Jehóva, Guðs forfeðra sinna.+ 5 Hann skipaði einnig dómara um allt landið, í öllum víggirtum borgum Júda.+ 6 Hann sagði við dómarana: „Takið verkefni ykkar alvarlega því að þið dæmið ekki fyrir hönd manna heldur Jehóva og hann er með ykkur þegar þið fellið dóma.+ 7 Látið ótta Jehóva leiða ykkur+ og vandið ykkur því að hjá Jehóva Guði okkar er ekki til óréttlæti,+ manngreinarálit+ eða mútuþægni.“+
8 Í Jerúsalem skipaði Jósafat einnig nokkra af Levítunum, prestunum og ættarhöfðingjum Ísraels til að gegna dómarastörfum fyrir Jehóva og útkljá deilumál meðal íbúa Jerúsalem.+ 9 Hann gaf þeim þessi fyrirmæli: „Þetta skuluð þið gera í ótta Jehóva, af trúfesti og heilu hjarta: 10 Hvenær sem bræður ykkar frá öðrum borgum leggja fyrir ykkur mál sem varðar manndráp*+ eða leggja fram spurningu um lagaákvæði, boðorð, fyrirmæli eða dómsúrskurði skuluð þið vara þá við svo að þeir verði ekki sekir frammi fyrir Jehóva og reiði hans komi yfir ykkur og bræður ykkar. Gerið þetta svo að þið bakið ykkur ekki sekt. 11 Amarja yfirprestur er yfir ykkur í öllum málum sem snerta Jehóva+ og Sebadja Ísmaelsson leiðtogi Júdaættar hefur umsjón með öllum málum sem varða konunginn. Levítarnir verða embættismenn í þjónustu ykkar. Verið hugrakkir og hefjist handa. Jehóva sé með þeim sem gera það sem er gott.“*+
20 Nokkru síðar héldu Móabítar+ og Ammónítar+ ásamt nokkrum af Ammóním* í stríð gegn Jósafat. 2 Jósafat var sagt: „Fjölmennur her kemur á móti þér frá svæðinu við hafið,* frá Edóm,+ og nú er hann kominn til Hasason Tamar, það er Engedí.“+ 3 Þá varð Jósafat hræddur og ákvað að leita til Jehóva.+ Hann lýsti yfir að allur Júda skyldi fasta. 4 Þá söfnuðust íbúar Júda saman til að biðja Jehóva um hjálp.+ Þeir komu úr öllum borgum Júda til að leita leiðsagnar Jehóva.
5 Jósafat gekk fram fyrir söfnuð Júda og Jerúsalem í húsi Jehóva og nýi forgarðurinn blasti við honum. 6 Hann bað:
„Jehóva, Guð forfeðra okkar, ert þú ekki Guð á himnum+ og ríkir þú ekki yfir öllum konungsríkjum þjóðanna?+ Í þinni hendi er styrkur og máttur, og enginn getur staðist fyrir þér.+ 7 Guð okkar, hraktir þú ekki íbúa þessa lands undan þjóð þinni, Ísrael, og gafst það síðan afkomendum Abrahams vinar þíns sem varanlega eign?+ 8 Þeir settust þar að, reistu helgidóm nafni þínu til heiðurs+ og sögðu: 9 ‚Ef ógæfa dynur yfir okkur, sverð, refsidómur, drepsótt eða hungursneyð, munum við taka okkur stöðu frammi fyrir þessu húsi og frammi fyrir þér – því að nafn þitt er í þessu húsi+ – og hrópa til þín á hjálp í neyð okkar. Hlustaðu þá og bjargaðu okkur.‘+ 10 Nú eru komnir hingað menn frá Ammón, Móab og Seírfjöllum.+ Þegar Ísraelsmenn komu frá Egyptalandi leyfðir þú þeim ekki að ráðast inn í land þeirra. Þeir sveigðu fram hjá þeim og eyddu þeim ekki.+ 11 Og nú launa þeir okkur með því að koma hingað og reka okkur úr landi þínu sem þú gafst okkur í arf.+ 12 Guð okkar, ætlarðu ekki að refsa þeim?+ Við erum vanmáttugir gagnvart þessum fjölmenna her sem kemur á móti okkur og við vitum ekki hvað við eigum að gera.+ En augu okkar beinast að þér.“+
13 Allir Júdamenn stóðu frammi fyrir Jehóva ásamt konum sínum og börnum,* þar á meðal ungbörnum.
14 Nú kom andi Jehóva yfir Jahasíel mitt í söfnuðinum. Hann var sonur Sakaría, sonar Benaja, sonar Jeíels, sonar Mattanja, og var Levíti af afkomendum Asafs. 15 Hann sagði: „Takið eftir, allir Júdamenn, þið Jerúsalembúar og Jósafat konungur. Jehóva segir við ykkur: ‚Óttist ekki né skelfist þennan fjölmenna her því að bardaginn er ekki ykkar heldur Guðs.+ 16 Á morgun skuluð þið halda niður eftir á móti þeim. Þeir koma upp Sísstíginn og þið munuð mæta þeim við enda dalsins* hjá óbyggðum Jerúel. 17 Þið þurfið ekki að berjast í þessari orrustu. Takið ykkur stöðu, standið kyrrir+ og sjáið hvernig Jehóva bjargar ykkur.+ Júda og Jerúsalem, óttist ekki né skelfist.+ Haldið á móti þeim á morgun og Jehóva verður með ykkur.‘“+
18 Þá féll Jósafat á grúfu til jarðar og allir Júdamenn og Jerúsalembúar krupu frammi fyrir Jehóva til að tilbiðja Jehóva. 19 Levítar af ætt Kahatíta+ og Kóraíta stóðu síðan upp til að lofa Jehóva Guð Ísraels með hárri og kröftugri röddu.+
20 Morguninn eftir fóru þeir snemma á fætur og héldu út í óbyggðir Tekóa.+ Þegar þeir lögðu af stað gekk Jósafat fram og sagði: „Hlustið á mig, Júdamenn og Jerúsalembúar. Treystið Jehóva Guði ykkar svo að þið getið staðist.* Treystið spámönnum hans,+ þá fer allt vel.“
21 Eftir að hafa ráðfært sig við fólkið valdi hann menn til að lofa Jehóva í söng.+ Þeir áttu að ganga á undan hermönnunum klæddir heilögum skrúða og syngja: „Þakkið Jehóva því að tryggur kærleikur hans varir að eilífu.“+
22 Þegar þeir byrjuðu að syngja lofsöngva glaðir í bragði lét Jehóva launsáturslið ráðast á Ammóníta, Móabíta og mennina frá Seírfjöllum sem ætluðu að ráðast inn í Júda. Þeir fóru þá að drepa hver annan.+ 23 Ammónítar og Móabítar snerust gegn mönnunum frá Seírfjöllum,+ réðust á þá og gereyddu þeim. Þegar þeir höfðu drepið alla mennina frá Seír fóru þeir að drepa hver annan.+
24 Þegar Júdamenn komu að varðturninum í óbyggðunum+ og horfðu þangað sem hermennirnir voru sáu þeir líkin liggja á jörðinni.+ Enginn hafði komist lífs af. 25 Jósafat fór þá ásamt liði sínu til að taka herfang. Þeir fundu mikið af varningi, klæðnaði og dýrgripum, og tóku eins mikið og þeir gátu borið.+ Það var svo mikið að þeir voru þrjá daga að bera það burt. 26 Á fjórða degi söfnuðust þeir saman í Lofgjörðardal* til að lofa Jehóva. Þess vegna var staðurinn nefndur Lofgjörðardalur+ og það heitir hann enn þann dag í dag.
27 Allir mennirnir frá Júda og Jerúsalem sneru síðan aftur til Jerúsalem með Jósafat í fararbroddi, glaðir yfir því að Jehóva hafði veitt þeim sigur yfir óvinum þeirra.+ 28 Þeir komu inn í Jerúsalem og gengu til húss Jehóva+ við strengjaleik, hörpuleik+ og lúðrablástur.+ 29 Hræðsla við Guð greip um sig meðal allra konungsríkja landanna þegar menn heyrðu að Jehóva hefði barist við óvini Ísraels.+ 30 Þess vegna var friður í ríki Jósafats. Guð hans veitti honum frið allt um kring.+
31 Jósafat ríkti áfram yfir Júda. Hann var 35 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 25 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Asúba Silhídóttir.+ 32 Hann fetaði í fótspor Asa+ föður síns og vék ekki frá þeim. Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva.+ 33 En fórnarhæðirnar fengu að standa+ og fólkið var enn ekki staðráðið í* að þjóna Guði forfeðra sinna.+
34 Það sem er ósagt af sögu Jósafats frá upphafi til enda er skráð í frásögn Jehú+ Hananísonar+ sem var höfð með í Bók Ísraelskonunga. 35 Síðar gerði Jósafat Júdakonungur bandalag við Ahasía Ísraelskonung sem gerði það sem var illt.+ 36 Þeir komu sér saman um að smíða skip í Esjón Geber+ sem áttu að sigla til Tarsis.+ 37 En Elíeser, sonur Dódavahú frá Maresa, spáði gegn Jósafat og sagði: „Þar sem þú hefur gert bandalag við Ahasía ætlar Jehóva að gera verk þín að engu.“+ Skipin brotnuðu+ og komust ekki til Tarsis.
21 Jósafat var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður hjá þeim í Davíðsborg. Jóram sonur hans varð konungur eftir hann.+ 2 Bræður hans, synir Jósafats, voru Asarja, Jehíel, Sakaría, Asarja, Mikael og Sefatja. Allir þessir voru synir Jósafats Ísraelskonungs. 3 Faðir þeirra hafði gefið þeim margar gjafir: silfur, gull og dýrgripi ásamt víggirtum borgum í Júda.+ En hann gaf Jóram konungsríkið+ þar sem hann var frumburðurinn.
4 Þegar Jóram hafði tekið við konungdóminum af föður sínum tryggði hann völd sín með því að drepa alla bræður sína+ með sverði auk nokkurra af höfðingjum Ísraels. 5 Jóram var 32 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í átta ár í Jerúsalem.+ 6 Hann fetaði í fótspor Ísraelskonunga+ eins og ætt Akabs hafði gert enda var hann giftur dóttur Akabs.+ Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva. 7 Jehóva vildi samt ekki eyða ætt Davíðs vegna sáttmálans sem hann hafði gert við Davíð,+ en hann hafði lofað að gefa honum og sonum hans lampa* sem stæði að eilífu.+
8 Á hans dögum gerði Edóm uppreisn gegn Júda+ og tók sér sinn eigin konung.+ 9 Jóram og liðsforingjar hans héldu þá gegn þeim með alla stríðsvagna sína. Um nóttina sigraði hann Edómítana sem höfðu umkringt hann og vagnliðsforingjana. 10 Uppreisn Edóms gegn Júda hefur staðið yfir allt fram á þennan dag. Á sama tíma gerði Líbna+ einnig uppreisn gegn honum af því að hann hafði yfirgefið Jehóva, Guð forfeðra sinna.+ 11 Auk þess hafði hann reist fórnarhæðir+ á fjöllum Júda og þannig tælt Jerúsalembúa til að svíkja Guð.* Hann afvegaleiddi Júda.
12 Nú fékk hann bréf frá Elía+ spámanni sem í stóð: „Jehóva, Guð Davíðs forföður þíns, segir: ‚Þú hefur ekki fetað í fótspor Jósafats+ föður þíns né Asa+ Júdakonungs 13 heldur fetar þú í fótspor Ísraelskonunga.+ Þú hefur tælt Júdamenn og Jerúsalembúa til að svíkja Guð+ eins og ætt Akabs gerði.+ Þú hefur meira að segja drepið bræður þína,+ syni föður þíns, sem voru betri en þú. 14 Þess vegna ætlar Jehóva að slá þjóð þína, syni þína og konur og allt sem þú átt þungu höggi. 15 Og sjálfur muntu þjást af alvarlegum sjúkdómi sem leggst meðal annars á innyfli þín. Veikindin munu ágerast dag frá degi þar til innyflin falla út.‘“
16 Jehóva sá síðan til þess að Filistear+ og Arabar+ sem bjuggu nálægt Eþíópíumönnum urðu óvinveittir+ Jóram. 17 Þeir réðust á Júda, ruddust inn í landið og tóku að herfangi öll verðmæti sem voru í konungshöllinni+ ásamt sonum hans og konum. Eini sonur hans sem var eftir var Jóahas,*+ sá yngsti. 18 Eftir allt þetta sló Jehóva hann ólæknandi sjúkdómi í innyflunum.+ 19 Nokkru síðar, að tveim árum liðnum, féllu innyflin út vegna sjúkdómsins og hann dó kvalafullum dauða. Þjóð hans kveikti ekkert bál honum til heiðurs eins og gert hafði verið fyrir forfeður hans.+ 20 Hann var 32 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í átta ár í Jerúsalem. Engum þótti leitt að hann skyldi deyja. Hann var grafinn í Davíðsborg+ en þó ekki í gröfum konunganna.+
22 Jerúsalembúar gerðu nú Ahasía, yngsta son Jórams, að konungi í hans stað því að ránsflokkurinn sem hafði komið með Aröbunum í búðirnar hafði drepið alla eldri bræðurna.+ Þess vegna varð Ahasía Jóramsson konungur yfir Júda.+ 2 Ahasía var 22 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í eitt ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Atalía+ og var sonardóttir* Omrí.+
3 Ahasía fetaði líka í fótspor ættar Akabs+ og gerði margt illt því að móðir hans hvatti hann til þess með ráðum sínum. 4 Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva eins og ættingjar Akabs því að þeir urðu ráðgjafar hans eftir dauða föður hans, en það varð honum að falli. 5 Hann fylgdi ráðum þeirra og fór með Jóram, syni Akabs Ísraelskonungs, í stríð gegn Hasael+ Sýrlandskonungi við Ramót í Gíleað.+ Þar særðu bogaskytturnar Jóram. 6 Jóram sneri aftur til Jesreel+ til að láta sárin gróa sem hann hafði fengið við Rama* þegar hann barðist við Hasael Sýrlandskonung.+
Ahasía* Jóramsson+ Júdakonungur fór niður til Jesreel til að heimsækja Jóram+ Akabsson af því að hann var særður.*+ 7 En Guð sá til þess að heimsóknin til Jórams varð Ahasía að falli. Þegar hann kom þangað fór hann með Jóram á móti Jehú+ sonarsyni* Nimsí sem Jehóva hafði smurt til að útrýma ætt Akabs.+ 8 Þegar Jehú hafði hafist handa við að framfylgja dóminum yfir ætt Akabs urðu á vegi hans höfðingjar Júda og bræðrasynir Ahasía sem voru í þjónustu Ahasía, og hann drap þá.+ 9 Síðan leitaði hann að Ahasía. Menn hans gripu hann í Samaríu þar sem hann hafði falið sig, fóru með hann til Jehú og drápu hann. Síðan var hann jarðaður+ því að menn sögðu: „Hann er sonarsonur Jósafats sem leitaði Jehóva af öllu hjarta.“+ Nú var enginn af ætt Ahasía sem var fær um að taka við konungdóminum.
10 Þegar Atalía+ móðir Ahasía sá að sonur hennar var dáinn lét hún til skarar skríða og útrýmdi allri konungsætt Júda.+ 11 En Jósabat dóttir konungs laumaðist til að taka Jóas+ Ahasíason úr hópi konungssonanna sem átti að drepa og kom honum og fóstru hans fyrir í einu af svefnherbergjunum. Jósabat, dóttur Jórams+ konungs, tókst að leyna honum fyrir Atalíu svo að hún gæti ekki drepið hann.+ (Jósabat var kona Jójada+ prests og systir Ahasía.) 12 Hann var í felum hjá þeim í húsi hins sanna Guðs í sex ár, meðan Atalía ríkti yfir landinu.
23 Á sjöunda árinu tók Jójada í sig kjark og gerði samning* við hundraðshöfðingjana,+ þá Asarja Jeróhamsson, Ísmael Jóhanansson, Asarja Óbeðsson, Maaseja Adajason og Elísafat Síkríson. 2 Þeir fóru síðan um allan Júda og söfnuðu saman Levítunum+ úr öllum borgum Júda og einnig ættarhöfðingjum Ísraels. Þegar þeir komu til Jerúsalem 3 gerði allur söfnuðurinn sáttmála+ við konunginn í húsi hins sanna Guðs. Síðan sagði Jójada við þá:
„Takið eftir! Sonur konungsins mun ríkja, rétt eins og Jehóva hefur lofað sonum Davíðs.+ 4 Gerið þetta: Þriðjungur prestanna og Levítanna sem eru á vakt+ á hvíldardaginn skal gæta dyranna,+ 5 þriðjungur skal standa við konungshöllina+ og þriðjungur við Grunnhliðið. Allt fólkið skal vera í forgörðum húss Jehóva.+ 6 Leyfið engum að fara inn í hús Jehóva nema prestunum og Levítunum sem þjóna þar.+ Þeir mega ganga inn þar sem þeir eru heilagir. Allt fólkið skal fylgja fyrirmælum Jehóva. 7 Levítarnir skulu slá hring um konunginn, allir með vopn í hendi. Ef einhver reynir að ryðjast inn í húsið skal drepa hann. Haldið ykkur hjá konunginum hvert sem hann fer.“*
8 Levítarnir og allir Júdamenn gerðu allt sem Jójada prestur fyrirskipaði. Þeir sóttu menn sína, bæði þá sem voru á vakt á hvíldardeginum og hina sem voru það ekki,+ því að Jójada prestur hafði ekki leyft flokkunum+ að fara að lokinni vakt þeirra. 9 Jójada prestur lét hundraðshöfðingjana+ hafa spjótin, litlu skildina* og kringlóttu skildina sem Davíð konungur hafði átt+ og voru í húsi hins sanna Guðs.+ 10 Hann lét síðan allt liðið taka sér stöðu með vopn* í hendi, frá suðurhlið hússins til norðurhliðar þess, við altarið og við húsið, allt í kringum konung. 11 Menn leiddu konungssoninn+ út, settu á hann kórónuna og vitnisburðinn*+ og gerðu hann að konungi. Jójada og synir hans smurðu hann og hrópuðu: „Lengi lifi konungurinn!“+
12 Þegar Atalía heyrði hávaðann í fólkinu sem hljóp um og lofaði konunginn fór hún þegar í stað til húss Jehóva þar sem mannfjöldinn hafði safnast saman.+ 13 Þar sá hún konunginn standa við súluna sína við innganginn. Hún sá höfðingjana+ og lúðrablásarana standa hjá konungi og alla landsmenn fagna+ og blása í lúðra. Söngvararnir stóðu með hljóðfæri sín og stýrðu lofgjörðinni.* Þá reif Atalía föt sín og hrópaði: „Samsæri! Samsæri!“ 14 En Jójada prestur lét hundraðshöfðingjana, yfirmenn hersins, ganga fram og sagði: „Leiðið hana burt frá liðinu og drepið með sverði hvern þann sem fylgir henni!“ En presturinn hafði áður sagt: „Drepið hana ekki í húsi Jehóva.“ 15 Síðan gripu þeir hana og þegar hún var komin að inngangi Hrossahliðsins við konungshöllina drápu þeir hana.
16 Jójada gerði síðan sáttmála milli sín og allrar þjóðarinnar og konungsins um að hún skyldi áfram vera þjóð Jehóva.+ 17 Því næst fór allt fólkið til musteris* Baals, reif það niður,+ braut ölturu hans og líkneski+ og drap Baalsprestinn+ Mattan fyrir framan ölturun. 18 Síðan fól Jójada prestunum og Levítunum umsjón með húsi Jehóva. Davíð hafði skipað þeim í flokka til að gegna þjónustu í húsi Jehóva og færa Jehóva brennifórnir+ eins og lög Móse kváðu á um,+ með gleði og söng í samræmi við fyrirmæli Davíðs. 19 Jójada skipaði einnig hliðvörðunum+ að taka sér stöðu við hliðin að húsi Jehóva svo að enginn sem væri óhreinn á einhvern hátt kæmist inn. 20 Hann safnaði saman hundraðshöfðingjunum,+ aðalsmönnunum, leiðtogum þjóðarinnar og öllum landsmönnum og fylgdi konungi niður frá húsi Jehóva. Þeir gengu gegnum efra hliðið til konungshallarinnar og létu konunginn setjast í konungshásætið.+ 21 Allir íbúar landsins fögnuðu og friður og ró ríkti í borginni því að Atalía hafði verið drepin með sverði.
24 Jóas var sjö ára þegar hann varð konungur+ og hann ríkti í 40 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Sibja og var frá Beerseba.+ 2 Jóas gerði það sem var rétt í augum Jehóva allan þann tíma sem Jójada prestur lifði.+ 3 Jójada valdi tvær konur handa honum og hann eignaðist syni og dætur.
4 Nokkru síðar fann Jóas sterka löngun til að gera upp hús Jehóva.+ 5 Hann kallaði saman prestana og Levítana og sagði við þá: „Farið til borga Júda og safnið peningum frá öllum Ísraelsmönnum til að hægt sé að gera við hús Guðs ykkar+ á hverju ári. Hafið hraðann á.“ En Levítarnir drógu það á langinn.+ 6 Konungur kallaði þá á Jójada yfirprest og spurði:+ „Hvers vegna hefurðu ekki séð til þess að Levítarnir komi með hinn heilaga skatt frá Júda og Jerúsalem? Móse þjónn Jehóva lagði þennan skatt+ á söfnuð Ísraelsmanna vegna þjónustunnar við vitnisburðartjaldið.+ 7 Synir Atalíu,+ sem var illskan uppmáluð, brutust inn í hús hins sanna Guðs.+ Þeir hafa tekið alla helgimunina úr húsi Jehóva og notað þá handa Baölunum.“ 8 Síðan gerðu menn kistu+ að skipun konungs og settu hana fyrir utan hliðið að húsi Jehóva.+ 9 Því næst var öllum íbúum Júda og Jerúsalem tilkynnt að þeir ættu að færa Jehóva hinn heilaga skatt+ sem Móse, þjónn hins sanna Guðs, hafði lagt á Ísrael í óbyggðunum. 10 Þá glöddust+ allir höfðingjarnir og allt fólkið og komu með framlög sín og lögðu þau í kistuna þar til hún fylltist.*
11 Í hvert skipti sem Levítarnir sáu að það var komið mikið af peningum í kistuna tóku þeir hana inn fyrir til að hún yrði færð konungi. Ritari konungs og fulltrúi yfirprestsins komu þá og tæmdu kistuna+ og skiluðu henni síðan aftur á sinn stað. Þetta gerðu þeir dag eftir dag og söfnuðu miklu fé. 12 Konungurinn og Jójada létu peningana í hendur þeirra sem höfðu umsjón með vinnunni við hús Jehóva. Þeir réðu síðan steinhöggvara og handverksmenn til að annast endurbætur á húsi Jehóva+ og einnig járnsmiði og koparsmiði til að gera við hús Jehóva. 13 Verkstjórarnir hófu nú verkið og viðgerðunum miðaði vel undir umsjón þeirra. Þeir komu húsi hins sanna Guðs aftur í samt lag og styrktu það. 14 Um leið og því var lokið tóku þeir peningana sem voru eftir og fóru með þá til konungs og Jójada. Peningarnir voru notaðir til að búa til áhöld fyrir hús Jehóva, áhöld sem nota átti við þjónustuna og til að færa fórnir og einnig til að búa til bikara og gull- og silfuráhöld.+ Brennifórnir+ voru færðar reglulega í húsi Jehóva alla ævi Jójada.
15 Jójada dó eftir langa og góða ævi.* Hann var 130 ára þegar hann dó. 16 Hann var jarðaður í Davíðsborg, hjá konungunum,+ því að hann hafði gert margt gott í Ísrael+ fyrir hinn sanna Guð og hús hans.
17 Eftir að Jójada var dáinn komu höfðingjar Júda og féllu fram fyrir konungi, og konungurinn hlustaði á þá. 18 Fólkið vanrækti hús Jehóva, Guðs forfeðra sinna, og fór að tilbiðja helgistólpana* og skurðgoðin. Reiði Guðs kom þá yfir Júda og Jerúsalem vegna syndar þeirra. 19 Jehóva sendi spámenn til þeirra til að snúa þeim aftur til sín. Þeir vöruðu þá ítrekað við* en þeir vildu ekki hlusta.+
20 Andi Guðs kom yfir Sakaría, son Jójada+ prests. Hann gekk fram fyrir fólkið og sagði: „Hinn sanni Guð segir: ‚Hvers vegna brjótið þið boðorð Jehóva? Það á ekki eftir að enda vel. Jehóva mun yfirgefa ykkur þar sem þið hafið yfirgefið hann.‘“+ 21 En fólkið gerði samsæri gegn honum+ og grýtti hann í forgarði húss Jehóva+ að skipun konungs. 22 Jóas konungur gleymdi þeim trygga kærleika sem Jójada faðir Sakaría hafði sýnt honum og drap son hans. Þegar hann dó sagði hann: „Jehóva sjái þetta og dragi þig til ábyrgðar.“+
23 Í ársbyrjun fór her Sýrlendinga í stríð við Jóas og réðst inn í Júda og Jerúsalem.+ Þeir drápu alla höfðingja+ fólksins og sendu allt herfangið til konungsins í Damaskus. 24 Innrásarher Sýrlendinga var fáliðaður en Jehóva veitti þeim sigur á gríðarstórum her+ af því að fólkið hafði yfirgefið Jehóva, Guð forfeðra sinna. Þannig fullnægðu þeir dóminum yfir Jóasi. 25 Eftir að þeir voru farnir burt frá honum – þeir skildu hann eftir illa særðan* – gerðu þjónar hans samsæri gegn honum af því að hann hafði úthellt blóði sona* Jójada+ prests. Þeir drápu hann í rúmi hans.+ Hann var jarðaður í Davíðsborg+ en þó ekki í gröfum konunganna.+
26 Þeir sem gerðu samsæri gegn honum+ voru Sabad, sonur Símeatar frá Ammón, og Jósabad, sonur Simrítar frá Móab. 27 Sagt er frá sonum hans, hinum mörgu spádómum sem bornir voru fram gegn honum+ og endurnýjun* húss hins sanna Guðs+ í Bók konunganna.* Amasía sonur hans varð konungur eftir hann.
25 Amasía var 25 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 29 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Jóaddan og var frá Jerúsalem.+ 2 Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva, þó ekki af heilu hjarta. 3 Þegar hann var orðinn fastur í sessi drap hann þjóna sína sem höfðu drepið föður hans, konunginn.+ 4 En hann drap ekki syni þeirra því að hann fylgdi fyrirmælum Jehóva sem skráð eru í lögunum, í bók Móse: „Feður skulu ekki deyja fyrir syndir sona sinna né synir fyrir syndir feðra sinna heldur skal hver og einn deyja fyrir eigin synd.“+
5 Amasía kallaði nú Júdamenn saman. Hann lét alla Júdamenn og Benjamíníta stilla sér upp eftir ættum sínum undir stjórn foringja þúsund manna flokka og foringja hundrað manna flokka.+ Hann skráði þá sem voru 20 ára og eldri.+ Þeir reyndust vera 300.000 þjálfaðir* hermenn sem gátu haldið til bardaga vopnaðir spjótum og stórum skjöldum. 6 Hann réð einnig 100.000 stríðskappa frá Ísrael fyrir 100 talentur* af silfri. 7 En maður hins sanna Guðs kom til hans og sagði: „Konungur, her Ísraels má ekki fara með þér því að Jehóva er ekki með Ísrael+ né neinum frá Efraím. 8 Farðu án þeirra og berstu af hugrekki. Annars gæti hinn sanni Guð látið þig falla frammi fyrir óvini þínum því að Guð hefur mátt til að hjálpa+ og fella.“ 9 Þá sagði Amasía við mann hins sanna Guðs: „En hvað um 100 talenturnar sem ég gaf hermönnum Ísraels?“ Maður hins sanna Guðs svaraði: „Jehóva getur gefið þér miklu meira en það.“+ 10 Amasía sendi þá hermennina sem höfðu komið til hans frá Efraím aftur heim til sín. En þeir urðu mjög reiðir út í Júdamenn og sneru aftur heim í heiftarreiði.
11 Nú tók Amasía í sig kjark, fór með her sinn í Saltdalinn+ og drap þar 10.000 menn frá Seír.+ 12 Júdamenn tóku einnig 10.000 menn lifandi til fanga, fóru með þá efst upp á klett og hrintu þeim fram af svo að þeir biðu bana. 13 En hermennirnir sem Amasía hafði sent frá sér og ekki leyft að fara með sér í bardagann+ réðust á borgir Júda, allt frá Samaríu+ til Bet Hóron.+ Þeir drápu 3.000 manns og tóku mikið herfang.
14 Þegar Amasía sneri heim eftir sigurinn á Edómítum hafði hann með sér guði Seírmanna. Hann setti þá upp hjá sér sem guði sína,+ féll fram fyrir þeim og lét fórnarreyk stíga upp handa þeim. 15 Jehóva varð mjög reiður út í Amasía og sendi spámann til hans sem spurði: „Hvers vegna tilbiður þú þessa guði sem gátu ekki bjargað sínu eigin fólki úr höndum þínum?“+ 16 En konungur greip fram í fyrir honum og sagði: „Hver gerði þig að ráðgjafa konungs?+ Hættu,+ annars verðurðu drepinn.“ Spámaðurinn hætti þá að tala en sagði fyrst: „Ég veit að Guð hefur ákveðið að leiða yfir þig ógæfu vegna þess að þú gerðir þetta og hlustaðir ekki á ráð mitt.“+
17 Eftir að Amasía Júdakonungur hafði rætt við ráðgjafa sína sendi hann þessi skilaboð til Jóasar Ísraelskonungs, sonar Jóahasar Jehúsonar: „Við skulum mætast í bardaga.“*+ 18 Jóas Ísraelskonungur sendi þá þetta svar til Amasía Júdakonungs: „Þyrnótt illgresið á Líbanon sendi sedrustrénu á Líbanon þessi skilaboð: ‚Gefðu syni mínum dóttur þína fyrir konu.‘ En villidýr á Líbanon kom og traðkaði illgresið niður. 19 Þú segir við sjálfan þig: ‚Ég hef* sigrað Edóm.‘+ Hjarta þitt er orðið hrokafullt og þú vilt hljóta upphefð. En haltu nú kyrru fyrir. Hvers vegna býðurðu ógæfunni heim, bæði þér og Júda til falls?“
20 En Amasía hlustaði ekki+ enda var það vilji hins sanna Guðs að þeir féllu í hendur óvinarins+ af því að þeir höfðu snúið sér til guða Edóms.+ 21 Þá lagði Jóas Ísraelskonungur af stað og bardagi braust út milli hans og Amasía Júdakonungs við Bet Semes+ sem tilheyrir Júda. 22 Júda beið ósigur fyrir Ísrael og hver og einn flúði heim til sín.* 23 Jóas Ísraelskonungur tók Amasía Júdakonung, son Jóasar Jóahassonar,* til fanga við Bet Semes. Hann flutti hann til Jerúsalem og reif niður 400 álnir* af borgarmúrum Jerúsalem, frá Efraímshliðinu+ að Hornhliðinu.+ 24 Hann tók allt gull og silfur og alla gripina sem voru í húsi hins sanna Guðs hjá* Óbeð Edóm og í fjárhirslum konungshallarinnar.+ Hann tók einnig gísla og sneri síðan aftur til Samaríu.
25 Amasía+ Jóasson Júdakonungur lifði í 15 ár eftir dauða Jóasar+ Jóahassonar Ísraelskonungs.+ 26 Það sem er ósagt af sögu Amasía frá upphafi til enda er skráð í Bók Júda- og Ísraelskonunga. 27 Eftir að Amasía hafði hætt að fylgja Jehóva var gert samsæri+ gegn honum í Jerúsalem. Hann flúði þá til Lakís en menn voru sendir á eftir honum til Lakís og drápu hann þar. 28 Þeir fluttu hann þaðan á hestum og jörðuðu hann hjá forfeðrum hans í borg Júda.
26 Allir Júdamenn sóttu þá Ússía,+ sem þá var 16 ára, og gerðu hann að konungi í stað Amasía föður hans.+ 2 Hann vann Elót+ aftur undir Júda og endurreisti hana eftir að konungurinn* hafði verið lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum.+ 3 Ússía+ var 16 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 52 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Jekolja og var frá Jerúsalem.+ 4 Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva, alveg eins og Amasía faðir hans.+ 5 Hann leitaði Guðs á meðan Sakaría lifði, en Sakaría kenndi honum að óttast hinn sanna Guð. Á meðan hann leitaði Jehóva lét hinn sanni Guð hann njóta velgengni.+
6 Hann hélt til bardaga gegn Filisteum+ og braust í gegnum borgarmúra Gat,+ Jabne+ og Asdód.+ Síðan reisti hann borgir í Asdódhéraði og annars staðar í landi Filistea. 7 Hinn sanni Guð hjálpaði honum að sigra Filistea, Arabana+ sem bjuggu í Gúr Baal og Meúníta. 8 Ammónítar+ greiddu Ússía skatt. Með tímanum varð hann svo voldugur að frægð hans náði allt til Egyptalands. 9 Ússía reisti einnig turna+ í Jerúsalem við Hornhliðið,+ Dalshliðið+ og Styrktarstoðina og víggirti þá. 10 Auk þess reisti hann turna+ í óbyggðunum og gróf* margar vatnsþrær enda átti hann mikið búfé. Hið sama gerði hann í Sefela og á sléttunni.* Hann hafði bændur og vínyrkja í fjöllunum og á Karmel því að hann var mikill áhugamaður um landbúnað.
11 Ússía kom sér upp her sem var búinn til orrustu og fór í herferðir í flokkum. Jeíel ritari+ og Maaseja liðsforingi töldu hermennina og skráðu þá+ undir stjórn Hananja sem var einn af höfðingjum konungs. 12 Ættarhöfðingjarnir sem voru settir yfir þessa stríðskappa voru alls 2.600 talsins. 13 Í hersveitum þeirra voru 307.500 menn, búnir til bardaga. Þetta var öflugur her sem studdi konunginn gegn óvinum.+ 14 Ússía sá öllum hernum fyrir skjöldum, spjótum,+ hjálmum, brynjum,+ bogum og slöngvusteinum.+ 15 Í Jerúsalem lét hann smíða vígvélar sem sérfræðingar höfðu hannað. Þeim var komið fyrir á turnunum+ og hornum múranna og með þeim var hægt að skjóta örvum og stórum steinum. Frægð hans náði vítt og breitt því að hann fékk gríðarlega hjálp og efldist að völdum.
16 En þegar hann var orðinn voldugur hrokaðist hann upp og það varð honum að falli. Hann syndgaði gegn Jehóva Guði sínum með því að ganga inn í musteri Jehóva til þess að brenna reykelsi á reykelsisaltarinu.+ 17 Asarja prestur fór rakleiðis á eftir honum ásamt 80 öðrum hugrökkum prestum Jehóva. 18 Þeir gengu upp að Ússía konungi og sögðu: „Ússía, þú hefur engan rétt til að brenna reykelsi handa Jehóva!+ Prestarnir eru þeir einu sem mega brenna reykelsi. Þeir eru afkomendur Arons+ og hafa verið helgaðir. Farðu út úr helgidóminum því að þú hefur syndgað. Jehóva Guð veitir þér enga upphefð fyrir þetta.“
19 Þá reiddist+ Ússía en hann hélt á reykelsiskeri í hendinni til að brenna reykelsi. Þegar hann reiddist prestunum braust holdsveiki+ út á enni hans frammi fyrir prestunum, við reykelsisaltarið í húsi Jehóva. 20 Þegar Asarja yfirprestur og allir hinir prestarnir litu á hann sáu þeir holdsveikina á enninu. Þeir ráku hann út þaðan og sjálfur flýtti hann sér út því að Jehóva hafði refsað honum.
21 Ússía konungur var holdsveikur til dauðadags. Hann bjó í húsi út af fyrir sig þar sem hann var holdsveikur+ og var þess vegna meinaður aðgangur að húsi Jehóva. Jótam sonur hans sá um konungshöllina og dæmdi í málum fólksins í landinu.+
22 Það sem er ósagt af sögu Ússía frá upphafi til enda hefur Jesaja+ Amotsson spámaður skráð. 23 Ússía var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður hjá þeim, en hann var jarðaður í grafreit sem tilheyrði konungunum* því að menn sögðu: „Hann er holdsveikur.“ Jótam+ sonur hans varð konungur eftir hann.
27 Jótam+ var 25 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 16 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Jerúsa Sadóksdóttir.+ 2 Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva, alveg eins og Ússía faðir hans,+ en ólíkt honum fór hann ekki í leyfisleysi inn í musteri Jehóva.+ Fólkið hélt þó áfram að gera það sem var illt. 3 Hann reisti efra hliðið á húsi Jehóva+ og stóð að miklum framkvæmdum við Ófelmúrinn.+ 4 Hann reisti einnig borgir+ í fjalllendi Júda+ og virki+ og turna+ í skóglendinu. 5 Hann háði stríð við konung Ammóníta+ og sigraði þá að lokum. Það ár greiddu Ammónítar honum 100 talentur* af silfri, 10.000 kór* af hveiti og 10.000 kór af byggi. Það sama greiddu þeir honum annað og þriðja árið.+ 6 Jótam varð sífellt voldugri af því að hann var ákveðinn í að ganga á vegum Jehóva Guðs síns.
7 Það sem er ósagt af sögu Jótams, öllum stríðum hans og verkum, er skráð í Bók Ísraels- og Júdakonunga.+ 8 Hann var 25 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 16 ár í Jerúsalem.+ 9 Jótam var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður í Davíðsborg.+ Akas sonur hans varð konungur eftir hann.+
28 Akas+ var tvítugur þegar hann varð konungur og hann ríkti í 16 ár í Jerúsalem. Hann gerði ekki það sem var rétt í augum Jehóva eins og Davíð forfaðir hans hafði gert+ 2 heldur fetaði hann í fótspor Ísraelskonunga+ og gerði jafnvel málmlíkneski*+ af Baölunum. 3 Hann lét fórnarreyk stíga upp í Hinnomssonardal* og brenndi syni sína í eldi.+ Þannig fylgdi hann viðbjóðslegum siðum þjóðanna+ sem Jehóva hafði hrakið burt undan Ísraelsmönnum. 4 Hann færði einnig sláturfórnir og lét fórnarreykinn stíga upp á fórnarhæðum+ og hólum og undir hverju laufmiklu tré.+
5 Jehóva Guð hans gaf hann þess vegna Sýrlandskonungi á vald.+ Sýrlendingar sigruðu hann og tóku fjölmarga til fanga og fluttu þá til Damaskus.+ Guð gaf hann auk þess í hendur Ísraelskonungs sem gersigraði hann. 6 Peka+ Remaljason drap 120.000 menn í Júda á einum degi, allt hugrakka menn. Þetta gerðist af því að Júdamenn höfðu yfirgefið Jehóva, Guð forfeðra sinna.+ 7 Síkrí, stríðskappi frá Efraím, drap Maaseja son konungs, Asríkam hallarstjóra og Elkana sem var næstur konungi að tign. 8 Ísraelsmenn tóku 200.000 af ættfólki sínu til fanga – konur, syni og dætur. Þeir tóku einnig mjög mikið herfang og fluttu það með sér til Samaríu.+
9 Þar var spámaður Jehóva sem hét Ódeð. Hann gekk á móti hernum sem var að koma til Samaríu og sagði: „Jehóva, Guð forfeðra ykkar, gaf Júdamenn í hendur ykkar af því að hann var reiður við þá.+ En þið stráfellduð þá af slíkri ofsareiði að hún hefur náð allt til himins. 10 Og nú ætlið þið að gera íbúa Júda og Jerúsalem að þrælum ykkar og ambáttum.+ En eruð þið ekki sjálfir sekir frammi fyrir Jehóva Guði ykkar? 11 Hlustið nú á mig og sendið aftur fangana sem þið tókuð af bræðrum ykkar því að þið hafið kallað yfir ykkur brennandi reiði Jehóva.“
12 Þá gengu nokkrir af höfðingjum Efraímíta út á móti þeim sem voru að koma úr herferðinni. Það voru Asarja Jóhanansson, Berekía Mesillemótsson, Jehiskía Sallúmsson og Amasa Hadlaíson. 13 Þeir sögðu við þá: „Komið ekki með fangana hingað svo að við bökum okkur ekki sekt frammi fyrir Jehóva. Það sem þið ætlið að gera eykur við syndir okkar og sekt, en sekt okkar er nú þegar mikil og Ísrael hefur kallað yfir sig brennandi reiði Guðs.“ 14 Hermennirnir létu þá fangana og herfangið+ í hendur höfðingjanna og allra viðstaddra. 15 Síðan gengu þeir menn fram sem höfðu verið valdir og önnuðust fangana. Þeir létu þá sem voru naktir hafa föt af herfanginu. Þeir klæddu þá og sáu þeim fyrir sandölum, mat og drykk og olíu fyrir húðina. Þeir fluttu hina veikburða á ösnum og fóru með þá til bræðra sinna í Jeríkó, til pálmaborgarinnar. Síðan sneru þeir aftur heim til Samaríu.
16 Um þetta leyti sendi Akas konungur boð til Assýríukonunga og bað um hjálp.+ 17 Edómítar réðust enn og aftur á Júda og tóku fanga. 18 Filistear+ herjuðu á borgirnar í Sefela+ og Negeb í Júda. Þeir unnu Bet Semes,+ Ajalon,+ Gederót, Sókó og tilheyrandi þorp,* Timna+ og tilheyrandi þorp og Gimsó og tilheyrandi þorp og settust þar að. 19 Jehóva auðmýkti Júda vegna Akasar Ísraelskonungs því að hann hafði leitt Júda út í taumlaust líferni sem olli mikilli ótrúmennsku gagnvart Jehóva.
20 Seinna hélt Tílgat Pilneser+ Assýríukonungur á móti honum og olli honum miklum erfiðleikum+ í stað þess að rétta honum hjálparhönd. 21 Akas hafði rænt hús Jehóva, konungshöllina+ og hús höfðingjanna og gefið Assýríukonungi það sem hann tók, en það kom honum að engu gagni. 22 Akas konungur sýndi Jehóva jafnvel enn meiri ótrúmennsku á þessum erfiða tíma. 23 Hann færði guðum Damaskus fórnir,+ þeim sem höfðu sigrað hann.+ Hann sagði: „Guðir Sýrlandskonunga hjálpa þeim. Þess vegna ætla ég að færa þeim fórnir svo að þeir hjálpi mér líka.“+ En þeir urðu honum og öllum Ísrael að falli. 24 Akas safnaði saman áhöldunum í húsi hins sanna Guðs og braut þau.+ Hann lokaði einnig dyrunum á húsi Jehóva+ og gerði ölturu handa sér á hverju götuhorni í Jerúsalem. 25 Hann reisti fórnarhæðir í öllum borgum Júda til að færa öðrum guðum fórnir.*+ Þannig misbauð hann Jehóva, Guði forfeðra sinna.
26 Það sem er ósagt af sögu hans og öllum verkum hans frá upphafi til enda er skráð í Bók Júda- og Ísraelskonunga.+ 27 Akas var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður í borginni, í Jerúsalem, en þó ekki í gröfum Ísraelskonunga.+ Hiskía sonur hans varð konungur eftir hann.
29 Hiskía+ varð konungur 25 ára að aldri og hann ríkti í 29 ár í Jerúsalem. Móðir hans hét Abía Sakaríadóttir.+ 2 Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva,+ alveg eins og Davíð forfaðir hans.+ 3 Í fyrsta mánuði fyrsta stjórnarárs síns opnaði hann dyrnar að húsi Jehóva og gerði við þær.+ 4 Síðan sótti hann prestana og Levítana og lét þá safnast saman á austurtorginu. 5 Hann sagði við þá: „Levítar, hlustið á mig. Helgið ykkur+ og helgið hús Jehóva, Guðs forfeðra ykkar. Fjarlægið það sem er óhreint úr helgidóminum.+ 6 Feður okkar voru ótrúir og gerðu það sem var illt í augum Jehóva Guðs okkar.+ Þeir yfirgáfu hann, sneru sér frá tjaldbúð Jehóva og sneru baki við honum.+ 7 Þeir lokuðu líka dyrum forsalarins+ og slökktu á lömpunum.+ Þeir hættu að brenna reykelsi+ og færa Guði Ísraels brennifórnir+ í helgidóminum. 8 Þess vegna reiddist Jehóva Júda og Jerúsalem+ svo að það vakti undrun og óhug og fólk hæddist* að þeim eins og þið sjáið með eigin augum.+ 9 Forfeður okkar féllu fyrir sverði+ og synir okkar, dætur og eiginkonur voru tekin til fanga fyrir þetta.+ 10 Nú þrái ég ekkert heitar en að gera sáttmála við Jehóva Guð Ísraels+ svo að brennandi reiði hans snúi frá okkur. 11 Synir mínir, nú er ekki tími til að slá slöku við* því að Jehóva hefur valið ykkur til að standa frammi fyrir sér, vera þjónar sínir+ og láta fórnarreyk stíga upp handa sér.“+
12 Þá gengu Levítarnir fram: Mahat Amasaíson og Jóel Asarjason af Kahatítum,+ Kís Abdíson og Asarja Jehallelelsson af Merarítum,+ Jóa Simmason og Eden Jóason af Gersonítum,+ 13 Simrí og Jegúel afkomendur Elísafans, Sakaría og Mattanja afkomendur Asafs,+ 14 Jehíel og Símeí afkomendur Hemans+ og Semaja og Ússíel afkomendur Jedútúns.+ 15 Þeir söfnuðu bræðrum sínum saman og helguðu sig og fóru síðan til að hreinsa hús Jehóva eins og konungur hafði fyrirskipað í samræmi við fyrirmæli Jehóva.+ 16 Prestarnir gengu inn í hús Jehóva til að hreinsa það. Þeir fóru með allt óhreint sem þeir fundu í musteri Jehóva út í forgarð+ húss Jehóva. Síðan tóku Levítarnir við því og fóru með það í Kedrondal.+ 17 Þeir byrjuðu að helga musterið á fyrsta degi fyrsta mánaðarins. Á áttunda degi mánaðarins voru þeir komnir að forsal Jehóva.+ Þeir helguðu hús Jehóva á átta dögum og á 16. degi fyrsta mánaðarins var verkinu lokið.
18 Þá fóru þeir til Hiskía konungs og sögðu: „Við höfum hreinsað allt hús Jehóva, brennifórnaraltarið+ og öll áhöld þess+ og borðið fyrir brauðstaflana*+ og öll áhöld þess. 19 Við höfum lagfært og helgað+ öll áhöldin sem hinn ótrúi Akas konungur fleygði burt á valdatíma sínum.+ Þau eru nú frammi fyrir altari Jehóva.“
20 Hiskía konungur fór snemma á fætur morguninn eftir, kallaði saman höfðingja borgarinnar og fór með þeim upp til húss Jehóva. 21 Þeir tóku með sér sjö naut, sjö hrúta, sjö hrútlömb og sjö geithafra sem syndafórn fyrir ríkið, fyrir helgidóminn og fyrir Júda.+ Hiskía sagði prestunum, afkomendum Arons, að fórna þeim á altari Jehóva. 22 Nautgripunum var þá slátrað+ og prestarnir tóku blóðið og slettu því á altarið.+ Því næst slátruðu þeir hrútunum og slettu blóðinu á altarið og loks slátruðu þeir hrútlömbunum og slettu blóðinu á altarið. 23 Þeir leiddu síðan geithafrana, sem færa átti í syndafórn, fram fyrir konunginn og söfnuðinn og þeir lögðu hendur sínar á þá. 24 Prestarnir slátruðu þeim og færðu að syndafórn. Blóðinu slettu þeir á altarið til að friðþægja fyrir allan Ísrael því að konungur hafði sagt að brennifórnin og syndafórnin ættu að vera fyrir allan Ísrael.
25 Á sama tíma lét hann Levítana taka sér stöðu við hús Jehóva með málmgjöll, strengjahljóðfæri og hörpur+ samkvæmt fyrirmælum Davíðs,+ Gaðs+ sjáanda konungs og Natans+ spámanns, en þessi fyrirmæli, sem spámennirnir fluttu, voru frá Jehóva. 26 Levítarnir stilltu sér þá upp með hljóðfæri Davíðs og prestarnir með lúðrana.+
27 Hiskía gaf nú skipun um að færa brennifórnina á altarinu.+ Þegar brennifórnin hófst byrjuðu menn að syngja Jehóva lof og blása í lúðra við undirleik hljóðfæra Davíðs Ísraelskonungs. 28 Allur söfnuðurinn kraup meðan söngurinn var sunginn og blásið var í lúðrana. Þetta var gert þar til brennifórninni var lokið. 29 Um leið og fórnin hafði verið færð krupu konungur og allir sem voru með honum og féllu á grúfu. 30 Hiskía konungur og höfðingjarnir sögðu nú Levítunum að lofa Jehóva með sálmum* Davíðs+ og Asafs+ sjáanda. Þeir lofuðu hann með mikilli gleði, lögðust á hnén og féllu á grúfu.
31 Síðan sagði Hiskía: „Nú hafið þið verið fráteknir* handa Jehóva. Komið með sláturfórnir og þakkarfórnir til húss Jehóva.“ Þá kom söfnuðurinn með sláturfórnir og þakkarfórnir og sumir komu með brennifórnir af fúsum og frjálsum vilja.+ 32 Söfnuðurinn kom með 70 naut, 100 hrúta og 200 hrútlömb sem brennifórn handa Jehóva.+ 33 Helgigjafirnar voru 600 naut og 3.000 sauðir. 34 En það voru ekki nógu margir prestar til að flá öll brennifórnardýrin. Þess vegna fengu þeir hjálp frá bræðrum sínum, Levítunum,+ þar til verkinu var lokið og prestarnir höfðu helgað sig,+ en Levítarnir voru samviskusamari við að helga sig en prestarnir. 35 Auk hinna mörgu brennifórna+ átti að færa fitustykki samneytisfórnanna+ og drykkjarfórnirnar sem tilheyrðu brennifórnunum.+ Þannig var þjónustan við hús Jehóva endurvakin. 36 Hiskía og allt fólkið gladdist yfir því sem hinn sanni Guð hafði gert fyrir fólkið+ og hversu hratt allt hafði gengið fyrir sig.
30 Hiskía sendi nú boð til alls Ísraels+ og Júda og skrifaði einnig bréf til Efraíms og Manasse.+ Hann hvatti þá til að koma til húss Jehóva í Jerúsalem til þess að halda páska til heiðurs Jehóva Guði Ísraels.+ 2 En konungurinn, höfðingjar hans og allir sem höfðu safnast saman í Jerúsalem ákváðu að halda páskahátíðina í öðrum mánuðinum+ 3 því að þeir gátu ekki haldið hana á réttum tíma+ þar sem ekki nógu margir prestar höfðu helgað sig+ og fólkið hafði ekki safnast saman í Jerúsalem. 4 Konungurinn og allur söfnuðurinn töldu þetta rétta ákvörðun. 5 Þeir ákváðu því að tilkynna um allan Ísrael, frá Beerseba til Dan,+ að fólk ætti að koma til Jerúsalem og halda páskahátíð Jehóva Guðs Ísraels því að fólkið hafði ekki haldið hana sem hópur eins og lögin sögðu til um.+
6 Hraðboðarnir* fóru þá um allan Ísrael og Júda með bréfin frá konungi og höfðingjum hans og tilkynntu í umboði konungs: „Ísraelsmenn, snúið aftur til Jehóva, Guðs Abrahams, Ísaks og Ísraels, svo að hann snúi aftur til þeirra sem eftir eru og hafa sloppið úr höndum Assýríukonunga.+ 7 Verið ekki eins og forfeður ykkar og bræður sem voru ótrúir Jehóva, Guði forfeðra sinna, svo að hann leiddi ógæfu yfir þá eins og þið sjáið.+ 8 Verið ekki þrjóskir eins og forfeður ykkar.+ Verið undirgefnir Jehóva og komið í helgidóm hans+ sem hann hefur helgað að eilífu. Þjónið Jehóva Guði ykkar svo að brennandi reiði hans snúi frá ykkur.+ 9 Ef þið snúið aftur til Jehóva verður bræðrum ykkar og sonum sýnd miskunn af þeim sem tóku þá til fanga.+ Þeim verður leyft að snúa aftur til þessa lands+ því að Jehóva Guð ykkar er samúðarfullur* og miskunnsamur.+ Hann snýr sér ekki frá ykkur ef þið snúið ykkur til hans.“+
10 Hraðboðarnir* fóru úr einni borg í aðra um allt land Efraíms og Manasse+ og allt til Sebúlons en fólkið gerði grín að þeim og hæddist að þeim.+ 11 Nokkrir af ættkvíslum Assers, Manasse og Sebúlons auðmýktu sig þó og komu til Jerúsalem.+ 12 Hönd hins sanna Guðs var einnig að verki í Júda og sameinaði þá svo að þeir gátu fylgt þeim fyrirmælum sem konungur og höfðingjarnir gáfu að fyrirskipun Jehóva.
13 Fjöldi fólks safnaðist saman í Jerúsalem til að halda hátíð ósýrðu brauðanna+ í öðrum mánuðinum.+ Þar var mjög fjölmennt. 14 Fólkið tók sig til og fjarlægði ölturun sem voru í Jerúsalem,+ þar á meðal öll reykelsisölturun,+ og fleygði þeim í Kedrondal. 15 Á 14. degi annars mánaðarins var páskalambinu slátrað. Prestarnir og Levítarnir skömmuðust sín og þeir helguðu sig og fóru með brennifórnir til húss Jehóva. 16 Þeir tóku sér stöðu á sínum stað eins og sagt var til um í lögum Móse, manns hins sanna Guðs. Síðan slettu prestarnir blóðinu+ sem Levítarnir réttu þeim. 17 Margir þeirra sem voru samankomnir höfðu ekki helgað sig og Levítarnir sáu um að slátra páskalömbunum fyrir alla sem voru ekki hreinir,+ til að helga þá Jehóva. 18 Margir, sérstaklega þeir sem komu frá Efraím, Manasse,+ Íssakar og Sebúlon, höfðu ekki hreinsað sig en átu samt páskalambið, þvert á það sem stendur skrifað. En Hiskía bað fyrir þeim og sagði: „Jehóva, sem er góður,+ fyrirgefi 19 hverjum þeim sem hefur búið hjarta sitt undir að leita hins sanna Guðs,+ Jehóva, Guðs forfeðra sinna, þótt hann hafi ekki verið hreinsaður í samræmi við viðmiðin um heilagleika.“+ 20 Jehóva hlustaði á Hiskía og fyrirgaf fólkinu.
21 Þeir Ísraelsmenn sem voru í Jerúsalem héldu hátíð ósýrðu brauðanna+ í sjö daga með mikilli gleði.+ Levítarnir og prestarnir lofuðu Jehóva dag eftir dag og léku af krafti á hljóðfæri sín fyrir Jehóva.+ 22 Hiskía taldi kjark í alla Levítana sem þjónuðu Jehóva með skynsemi. Hátíðardagana sjö átu þeir,+ færðu samneytisfórnir+ og þökkuðu Jehóva, Guði forfeðra sinna.
23 Allir sem voru samankomnir ákváðu síðan að halda hátíðina í sjö daga til viðbótar og þeir gerðu það með mikilli gleði.+ 24 Hiskía Júdakonungur gaf söfnuðinum 1.000 naut og 7.000 sauði og höfðingjarnir gáfu söfnuðinum 1.000 naut og 10.000 sauði.+ Mikill fjöldi presta helgaði sig.+ 25 Allir Júdamenn sem höfðu safnast saman, prestarnir, Levítarnir og allir sem höfðu komið frá Ísrael+ glöddust ásamt útlendingunum+ sem komu frá Ísraelslandi og þeim sem bjuggu í Júda. 26 Mikil gleði ríkti í Jerúsalem því að ekkert þessu líkt hafði gerst í Jerúsalem síðan á dögum Salómons sonar Davíðs, konungs í Ísrael.+ 27 Að lokum stóðu Levítaprestarnir upp og blessuðu fólkið.+ Guð heyrði rödd þeirra og bæn þeirra barst til heilags bústaðar hans á himnum.
31 Eftir hátíðina fóru allir Ísraelsmenn sem höfðu verið viðstaddir til borga Júda. Þeir mölvuðu helgisúlurnar,+ hjuggu niður helgistólpana*+ og rifu niður fórnarhæðirnar+ og ölturun+ alls staðar í Júda og Benjamín og einnig í Efraím og Manasse+ þar til þeim var gereytt. Síðan sneru allir Ísraelsmenn heim til sín, hver til sinnar borgar.
2 Hiskía skipulagði flokka prestanna+ og Levítanna+ svo að prestarnir og Levítarnir höfðu hver sitt verkefni.+ Þeir áttu að færa brennifórnir og samneytisfórnir, sinna þjónustustörfum og þakka Guði og lofa hann í hliðunum að forgörðum* Jehóva.+ 3 Konungurinn gaf hluta af eigum sínum fyrir brennifórnirnar+ sem færa átti kvölds og morgna,+ á hvíldardögum,+ tunglkomudögum+ og hátíðunum+ eins og stendur í lögum Jehóva.
4 Hann skipaði einnig íbúum Jerúsalem að gefa prestunum og Levítunum þeirra hlut+ svo að þeir gætu haldið sig fast við lög Jehóva.* 5 Um leið og skipunin hafði verið gefin komu Ísraelsmenn með frumgróðann af uppskerunni – mikið af korni, nýju víni, olíu+ og hunangi og öllu sem ræktað var á ökrunum.+ Þeir komu með tíund af öllu og það var gríðarlega mikið.+ 6 Ísraelsmenn og Júdamenn sem bjuggu í borgum Júda komu líka með tíund af nautgripum og sauðfé og tíund af helgigjöfunum+ sem höfðu verið helgaðar Jehóva Guði þeirra. Þeir komu með það og lögðu í marga hauga. 7 Þeir byrjuðu að leggja framlögin í hauga í þriðja mánuðinum+ og luku við það í sjöunda mánuðinum.+ 8 Þegar Hiskía og höfðingjarnir komu og sáu haugana lofuðu þeir Jehóva og blessuðu þjóð hans, Ísrael.
9 Hiskía spurði prestana og Levítana um haugana 10 og Asarja, yfirprestur af ætt Sadóks, svaraði honum: „Frá því að fólk fór að koma með framlög til húss Jehóva+ hefur verið nóg að borða og mikill afgangur því að Jehóva hefur blessað fólk sitt. Allt þetta er eftir.“+
11 Þá sagði Hiskía þeim að útbúa geymslur*+ í húsi Jehóva, og þeir gerðu það. 12 Framlögin, tíundirnar+ og helgigjafirnar voru samviskusamlega fluttar þangað. Kananja Levíta var falin umsjón með þeim og Símeí bróðir hans var næstur á eftir honum. 13 Jehíel, Asasja, Nahat, Asael, Jerímót, Jósabad, Elíel, Jismakja, Mahat og Benaja voru aðstoðarmenn Kananja og Símeí bróður hans samkvæmt skipun Hiskía konungs og Asarja var umsjónarmaður húss hins sanna Guðs. 14 Levítinn Kóre Jimnason, hliðvörður við austurhliðina,+ hafði umsjón með sjálfviljafórnum+ hins sanna Guðs. Hann útdeildi framlögunum sem voru færð Jehóva+ og einnig hinum háheilögu gjöfum.+ 15 Í prestaborgunum+ voru Eden, Minjamín, Jesúa, Semaja, Amarja og Sekanja undir hans stjórn. Þeir gegndu ábyrgðarstöðum og áttu að skipta gjöfunum jafnt á milli bræðra sinna í flokkunum,+ hárra sem lágra. 16 Auk þess var mat úthlutað til allra karlmanna þriggja ára og eldri sem voru skráðir í ættartölunum, allra sem komu daglega til að þjóna í húsi Jehóva og vinna þau störf sem flokkum þeirra voru falin.
17 Prestarnir voru skráðir í ættartölunum eftir ættum sínum+ og sömuleiðis Levítarnir, 20 ára og eldri,+ eftir þeim verkefnum sem flokkar þeirra höfðu.+ 18 Í ættartölunum voru skráð öll börn þeirra, eiginkonur, synir og dætur – allt samfélag þeirra – því að þeir héldu sér hreinum til að geta gegnt heilagri þjónustu sinni sem þeim hafði verið treyst fyrir. 19 Ættartölurnar náðu líka til afkomenda Arons, prestanna sem bjuggu á beitilöndunum fyrir utan borgir sínar.+ Í öllum borgunum voru menn valdir til að deila út mat til allra karlmanna af prestaættum og til allra sem voru skráðir í ættartölum Levítanna.
20 Þetta gerði Hiskía alls staðar í Júda. Hann gerði það sem var gott og rétt í augum Jehóva Guðs síns og var honum trúr. 21 Allt sem hann gerði til að leita Guðs síns, hvort sem það tengdist þjónustunni við hús hins sanna Guðs+ eða lögunum og boðorðunum, gerði hann af öllu hjarta og vegnaði vel.
32 Eftir að Hiskía hafði gert allt þetta og sýnt slíka trúfesti+ réðst Sanheríb Assýríukonungur inn í Júda. Hann settist um víggirtu borgirnar og ætlaði sér að brjótast í gegnum múra þeirra og ná þeim á sitt vald.+
2 Þegar Hiskía sá að Sanheríb var kominn til að segja Jerúsalem stríð á hendur 3 ráðfærði hann sig við höfðingja sína og hermenn. Í framhaldi af því ákvað hann að stífla uppspretturnar fyrir utan borgina,+ og þeir veittu honum stuðning sinn. 4 Miklum fjölda var safnað saman og fólkið stíflaði allar uppspretturnar og lækinn sem rann um landið. Það sagði: „Hvers vegna ættu Assýríukonungar að finna mikið af vatni þegar þeir koma?“
5 Hiskía sýndi dug og endurreisti allan múrinn sem hafði verið brotinn niður. Hann reisti turna á honum og fyrir utan borgarmúrinn reisti hann annan múr. Hann gerði einnig við Milló*+ í Davíðsborg og smíðaði fjöldann allan af vopnum* og skjöldum. 6 Síðan skipaði hann herforingja yfir fólkið og safnaði því saman á torginu við borgarhliðið. Hann hvatti það til dáða* og sagði: 7 „Verið hugrökk og sterk. Óttist ekki né skelfist Assýríukonung+ og hans fjölmenna her því að það eru fleiri með okkur en honum.+ 8 Með honum er mannlegur máttur* en með okkur er Jehóva Guð okkar til að hjálpa okkur og berjast fyrir okkur.“+ Þessi orð Hiskía Júdakonungs styrktu fólkið.+
9 Eftir þetta sendi Sanheríb Assýríukonungur þjóna sína til Jerúsalem, en sjálfur var hann við Lakís+ ásamt öllum herafla sínum. Hann sendi þá til Hiskía Júdakonungs og allra Júdamanna í Jerúsalem+ með þessi skilaboð:
10 „Sanheríb Assýríukonungur segir: ‚Á hvað treystið þið fyrst þið eruð um kyrrt í Jerúsalem þótt hún sé umsetin?+ 11 Látið ekki Hiskía blekkja ykkur. Hann segir: „Jehóva Guð okkar bjargar okkur úr höndum Assýríukonungs.“ En þið munuð deyja úr hungri og þorsta.+ 12 Var það ekki einmitt Hiskía sem fjarlægði fórnarhæðir Guðs ykkar*+ og ölturu hans+ og sagði síðan við Júdamenn og Jerúsalembúa: „Þið megið aðeins falla fram fyrir einu altari og láta fórnarreyk ykkar stíga upp af því“?+ 13 Vitið þið ekki hvernig ég og forfeður mínir fórum með þjóðirnar í hinum löndunum?+ Gátu guðir þessara þjóða bjargað landi þeirra úr höndum mínum?+ 14 Enginn af guðum þessara þjóða, sem forfeður mínir tortímdu,* gat bjargað þjóð sinni frá mér. Hvernig á þá Guð ykkar að geta það?+ 15 Látið ekki Hiskía blekkja ykkur og villa um fyrir ykkur á þennan hátt.+ Trúið honum ekki! Enginn guð nokkurrar þjóðar eða ríkis hefur getað bjargað fólki sínu frá mér og forfeðrum mínum. Hvernig á þá Guð ykkar að geta bjargað ykkur frá mér?‘“+
16 Þjónar hans héldu áfram að hæðast að Jehóva, hinum sanna Guði, og Hiskía þjóni hans. 17 Sanheríb skrifaði einnig bréf+ til að smána Jehóva Guð Ísraels+ og hæðast að honum. Þar stóð: „Guðir þjóðanna í hinum löndunum gátu ekki bjargað fólki sínu frá mér+ og Guð Hiskía getur það ekkert frekar.“ 18 Þeir hrópuðu hátt á máli Gyðinga til íbúa Jerúsalem sem voru uppi á múrnum til að hræða þá og skelfa svo að þeir gætu hertekið borgina.+ 19 Þeir hæddust að Guði Jerúsalem eins og þeir hæddust að guðunum sem þjóðir jarðar tilbiðja og menn hafa búið til. 20 En Hiskía konungur og Jesaja+ Amotsson spámaður báðust fyrir út af þessu og hrópuðu til himins á hjálp+ hvað eftir annað.
21 Þá sendi Jehóva engil og drap alla stríðskappa,+ liðsforingja og hershöfðingja í herbúðum Assýríukonungs. Hann fór því aftur til lands síns með skömm. Nokkru síðar, þegar hann gekk í hof* guðs síns, drápu synir hans hann með sverði.+ 22 Þannig bjargaði Jehóva Hiskía og íbúum Jerúsalem frá Sanheríb Assýríukonungi og öllum óvinum þeirra og gaf þeim frið allt um kring. 23 Margir færðu Jehóva gjafir í Jerúsalem og gáfu Hiskía Júdakonungi gersemar.+ Eftir þetta naut hann mikillar virðingar meðal allra þjóða.
24 Um þetta leyti veiktist Hiskía og lá fyrir dauðanum. Hann bað til Jehóva+ og hann svaraði honum og gaf honum tákn.*+ 25 En Hiskía kunni ekki að meta það góða sem var gert fyrir hann af því að hjarta hans var orðið hrokafullt. Þess vegna kom reiði Guðs yfir hann, Júda og Jerúsalem. 26 En Hiskía auðmýkti sig og hætti að vera hrokafullur+ og íbúar Jerúsalem sömuleiðis. Reiði Jehóva kom því ekki yfir þá á dögum Hiskía.+
27 Hiskía varð mjög ríkur og mikils metinn.+ Hann gerði sér birgðageymslur+ fyrir silfur, gull, eðalsteina, balsamolíu, skildi og alls konar dýrgripi. 28 Hann gerði einnig geymslur fyrir korn, nýtt vín og olíu, gripahús fyrir alls konar búfé og fjárhús fyrir hjarðirnar. 29 Auk þess reisti hann sér borgir og eignaðist stórar hjarðir nautgripa, sauða og geita því að Guð gaf honum miklar eignir. 30 Það var Hiskía sem stíflaði efri uppsprettu+ Gíhonlindar+ og veitti vatninu niður og vestur til Davíðsborgar.+ Hiskía heppnaðist allt sem hann tók sér fyrir hendur. 31 En þegar talsmenn höfðingja Babýlonar voru sendir til að spyrja hann út í táknið*+ sem hafði orðið í landinu+ lét hinn sanni Guð hann standa á eigin fótum til að reyna hann+ og komast að því hvað byggi í hjarta hans.+
32 Það sem er ósagt af sögu Hiskía og verkum hans sem vitnuðu um tryggan kærleika+ er skráð í sýn Jesaja+ Amotssonar spámanns í Bók Júda- og Ísraelskonunga.+ 33 Hiskía var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður í brekkunni upp að gröfum sona Davíðs.+ Allir Júdamenn og Jerúsalembúar heiðruðu hann þegar hann dó. Manasse sonur hans varð konungur eftir hann.
33 Manasse+ var 12 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 55 ár í Jerúsalem.+
2 Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva og fylgdi viðbjóðslegum siðum þjóðanna sem Jehóva hafði hrakið burt undan Ísraelsmönnum.+ 3 Hann endurreisti fórnarhæðirnar sem Hiskía faðir hans hafði rifið niður,+ reisti ölturu handa Baölunum, gerði helgistólpa* og féll fram fyrir öllum her himinsins og tilbað hann.+ 4 Hann reisti líka ölturu í húsi Jehóva+ þó að Jehóva hefði sagt: „Nafn mitt verður að eilífu í Jerúsalem.“+ 5 Hann reisti ölturu handa öllum her himinsins í báðum forgörðum húss Jehóva.+ 6 Hann fórnaði sonum sínum í eldi*+ í Hinnomssonardal,+ stundaði galdra,+ spákukl og töfra og réð andamiðla og spásagnarmenn.+ Hann gerði margt sem var illt í augum Jehóva og misbauð honum.
7 Úthöggna líkneskinu sem hann hafði gert kom hann fyrir í musteri hins sanna Guðs+ þó að Guð hefði sagt við Davíð og Salómon son hans: „Ég vil að nafn mitt sé alltaf í þessu húsi og í Jerúsalem sem ég hef valið úr öllum ættkvíslum Ísraels.+ 8 Ég mun aldrei aftur hrekja Ísraelsmenn burt úr landinu sem ég gaf forfeðrum þeirra, svo framarlega sem þeir fylgja vandlega öllum boðorðum mínum og öllum lögunum, þeim ákvæðum og fyrirmælum sem Móse miðlaði þeim.“ 9 Manasse leiddi íbúa Júda og Jerúsalem á villigötur svo að þeir hegðuðu sér verr en þjóðirnar sem Jehóva hafði tortímt þegar Ísraelsmenn lögðu landið undir sig.+
10 Jehóva talaði ítrekað við Manasse og þjóð hans en þeir hlustuðu ekki.+ 11 Þá sendi Jehóva hershöfðingja Assýríukonungs gegn þeim og þeir tóku Manasse til fanga með krókum,* bundu hann tvennum koparfjötrum og fluttu hann til Babýlonar. 12 Í neyð sinni sárbændi hann Jehóva Guð sinn um miskunn* og auðmýkti sig mjög frammi fyrir Guði forfeðra sinna. 13 Hann bað ítrekað til hans og Guð var djúpt snortinn af bæn hans. Hann heyrði innilega bæn hans um miskunn og lét hann snúa aftur til Jerúsalem og endurheimta konungdóm sinn.+ Þá skildi Manasse að Jehóva er hinn sanni Guð.+
14 Eftir þetta reisti hann ytri múr við Davíðsborg+ fyrir vestan Gíhon+ í dalnum. Múrinn var mjög hár og lá meðfram Ófel+ og alla leið að Fiskhliðinu.+ Hann skipaði einnig hershöfðingja í öllum víggirtum borgum Júda. 15 Síðan fjarlægði hann útlendu guðina og líkneskið úr húsi Jehóva+ og sömuleiðis öll ölturun sem hann hafði reist á fjallinu þar sem hús Jehóva stóð+ og í Jerúsalem og lét fleygja þeim út fyrir borgina. 16 Hann lagfærði einnig altari Jehóva+ og færði samneytisfórnir+ og þakkarfórnir+ á því. Hann sagði Júdamönnum að þeir ættu að þjóna Jehóva Guði Ísraels. 17 Samt sem áður hélt fólkið áfram að færa fórnir á fórnarhæðunum, en þó aðeins Jehóva Guði sínum.
18 Það sem er ósagt af sögu Manasse, bæn hans til Guðs síns og því sem sjáendurnir sögðu við hann í nafni Jehóva Guðs Ísraels, er skráð í sögu Ísraelskonunga. 19 Sjáendur hans skráðu bæn hans+ og hvernig hann var bænheyrður, allar syndir hans og ótrúmennsku+ og hvar hann reisti fórnarhæðir, helgistólpa*+ og skurðgoð áður en hann auðmýkti sig. 20 Manasse var lagður til hvíldar hjá forfeðrum sínum og jarðaður hjá húsi sínu. Amón sonur hans varð konungur eftir hann.+
21 Amón+ var 22 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í tvö ár í Jerúsalem.+ 22 Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva, alveg eins og Manasse faðir hans.+ Amón færði fórnir öllum skurðgoðunum sem Manasse faðir hans hafði gert+ og tilbað þau. 23 En ólíkt Manasse+ föður sínum auðmýkti hann sig ekki frammi fyrir Jehóva+ heldur jók hann sekt sína. 24 Dag einn gerðu þjónar hans samsæri gegn honum+ og drápu hann í höll hans. 25 En fólkið í landinu drap alla þá sem höfðu gert samsæri gegn Amón konungi+ og gerði Jósía+ son hans að konungi í hans stað.
34 Jósía+ var átta ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 31 ár í Jerúsalem.+ 2 Hann gerði það sem var rétt í augum Jehóva. Hann fetaði í fótspor Davíðs forföður síns og vék hvorki til hægri né vinstri.
3 Á áttunda stjórnarári sínu, þegar hann var enn ungur, fór hann að leita Guðs Davíðs forföður síns+ og á því tólfta hófst hann handa við að fjarlægja fórnarhæðirnar,+ helgistólpana,* skurðgoðin+ og málmlíkneskin* úr Júda og Jerúsalem.+ 4 Ölturu Baalanna voru rifin niður að honum viðstöddum og hann hjó niður reykelsisstandana sem stóðu á þeim. Hann mölbraut einnig helgistólpana,* skurðgoðin og málmlíkneskin,* muldi þau mélinu smærra og stráði duftinu yfir grafir þeirra sem höfðu fært þeim fórnir.+ 5 Og bein prestanna brenndi hann á ölturum þeirra.+ Þannig hreinsaði hann Júda og Jerúsalem.
6 Í borgunum í Manasse, Efraím,+ Símeon og allt til Naftalí, í rústunum allt í kringum þær, 7 reif hann niður ölturun og mölvaði helgistólpana* og skurðgoðin+ og muldi þau mélinu smærra. Hann hjó niður alla reykelsisstanda alls staðar í landi Ísraels+ og sneri síðan aftur til Jerúsalem.
8 Á 18. stjórnarári sínu, þegar hann hafði hreinsað landið og musterið, sendi hann Safan+ Asaljason, Maaseja borgarstjóra og Jóak Jóahasson ríkisritara* til að gera við hús Jehóva Guðs síns.+ 9 Þeir komu til Hilkía æðstaprests og afhentu honum peningana sem fólk hafði komið með í hús Guðs, en Levítarnir sem voru dyraverðir höfðu safnað peningunum saman frá Manasse, Efraím og öllum öðrum Ísraelsmönnum+ og einnig Júda, Benjamín og íbúum Jerúsalem. 10 Síðan afhentu þeir féð þeim sem höfðu umsjón með vinnunni í húsi Jehóva og verkamennirnir notuðu það til að lagfæra og gera við hús Jehóva. 11 Þeir fengu handverksmönnunum og byggingarverkamönnunum féð til að kaupa tilhöggna steina og timbur í stoðirnar og bjálka til að endurreisa byggingarnar sem Júdakonungar höfðu látið grotna niður.+
12 Mennirnir unnu verkið samviskusamlega.+ Yfir þá voru skipaðir umsjónarmenn. Það voru Levítarnir Jahat og Óbadía, sem voru Merarítar,+ og Sakaría og Mesúllam sem voru Kahatítar.+ Aðrir Levítar, sem allir voru færir tónlistarmenn,+ 13 voru yfir óbreyttu verkamönnunum* og höfðu umsjón með öllum þeim sem unnu hin margvíslegu verk. Sumir af Levítunum voru ritarar, umsjónarmenn og hliðverðir.+
14 Þegar peningarnir sem komið hafði verið með í hús Jehóva+ voru sóttir fann Hilkía prestur lögbók Jehóva+ sem hafði verið gefin fyrir milligöngu Móse.+ 15 Hilkía sagði við Safan ritara: „Ég fann lögbókina í húsi Jehóva!“ Hann rétti Safan bókina 16 og Safan fór með hana til konungs og sagði: „Þjónar þínir gera allt sem þeim hefur verið falið. 17 Þeir hafa safnað saman peningunum sem voru í húsi Jehóva og afhent þá umsjónarmönnunum og verkamönnunum.“ 18 Safan ritari sagði síðan við konung: „Hilkía prestur lét mig fá bók.“+ Og Safan las úr henni fyrir konunginn.+
19 Þegar konungur heyrði það sem stóð í lögunum reif hann föt sín.+ 20 Síðan gaf hann Hilkía, Ahíkam+ Safanssyni, Abdón Míkasyni, Safan ritara og Asaja þjóni konungs þessi fyrirmæli: 21 „Farið og spyrjið Jehóva fyrir mig og fyrir þá sem eru eftir í Ísrael og Júda um það sem stendur í bókinni sem hefur fundist. Reiði Jehóva, sem verður úthellt yfir okkur, er mikil því að forfeður okkar gerðu ekki eins og Jehóva sagði og fylgdu ekki þeim fyrirmælum sem eru skráð í þessari bók.“+
22 Hilkía fór þá ásamt hinum sendimönnum konungs til Huldu spákonu.+ Hún var eiginkona Sallúms klæðavarðar, sonar Tíkva Harhassonar, og bjó í Nýja hverfinu* í Jerúsalem. Þar töluðu þeir við hana.+ 23 Hún sagði við þá: „Jehóva Guð Ísraels segir: ‚Segið manninum sem sendi ykkur til mín: 24 „Jehóva segir: ‚Ég leiði ógæfu yfir þennan stað og íbúa hans,+ allar þær bölvanir sem standa í bókinni+ sem var lesin fyrir Júdakonung. 25 Ég mun úthella reiði minni yfir þennan stað og ekkert getur slökkt hana+ af því að þeir hafa yfirgefið mig,+ látið fórnarreyk stíga upp til annarra guða og misboðið mér+ með öllu sem þeir gera.‘“ 26 En segið við Júdakonung sem sendi ykkur til að leita ráða hjá Jehóva: „Jehóva Guð Ísraels segir varðandi orðin sem þú heyrðir:+ 27 ‚Hjarta þitt var móttækilegt* og þú auðmýktir þig frammi fyrir Guði þegar þú heyrðir dóm hans yfir þessum stað og íbúum hans. Þú auðmýktir þig frammi fyrir mér og reifst föt þín og grést frammi fyrir mér. Þess vegna hef ég heyrt bæn þína,+ segir Jehóva. 28 Og þess vegna læt ég þig safnast til forfeðra þinna* og þú verður lagður í gröf þína í friði. Þú þarft ekki að horfa upp á alla þá ógæfu sem ég leiði yfir þennan stað og íbúa hans.‘“‘“+
Þeir fluttu konungi svarið. 29 Konungur sendi nú boð og kallaði saman alla öldungana í Júda og Jerúsalem.+ 30 Síðan gekk konungur upp til húss Jehóva ásamt öllum Júdamönnum, íbúum Jerúsalem, prestunum og Levítunum – öllu fólkinu, ungum sem gömlum. Hann las upp fyrir fólkið allt sem stóð í sáttmálsbókinni sem hafði fundist í húsi Jehóva.+ 31 Konungurinn stóð á sínum stað og gerði sáttmála*+ frammi fyrir Jehóva um að fylgja Jehóva og halda boðorð hans, fyrirmæli og lög af öllu hjarta og allri sál.*+ Hann lofaði að framfylgja því sem kveðið var á um í sáttmálanum sem var skráður í þessari bók.+ 32 Auk þess lét hann alla sem voru í Jerúsalem og Benjamín gangast undir sáttmálann. Og íbúar Jerúsalem lifðu í samræmi við sáttmála Guðs, Guðs forfeðra sinna.+ 33 Jósía fjarlægði allt hið viðurstyggilega* úr öllum löndum Ísraelsmanna+ og sá til þess að allir í Ísrael þjónuðu Jehóva Guði sínum. Á meðan hann lifði héldu þeir áfram að fylgja Jehóva, Guði forfeðra sinna.
35 Jósía hélt páska+ í Jerúsalem til heiðurs Jehóva og páskalambinu var slátrað+ á 14. degi fyrsta mánaðarins.+ 2 Hann skipaði prestana til starfa sinna og hvatti þá til að sinna þjónustunni í húsi Jehóva.+ 3 Síðan sagði hann við Levítana sem kenndu öllum Ísrael+ og voru helgaðir Jehóva: „Farið með hina heilögu örk inn í húsið sem Salómon Davíðsson konungur Ísraels reisti.+ Þið þurfið ekki lengur að bera hana á öxlunum.+ Þjónið nú Jehóva Guði ykkar og þjóð hans, Ísrael. 4 Gerið ykkur reiðubúna eftir ættum ykkar og flokkum og fylgið því sem Davíð+ Ísraelskonungur og Salómon+ sonur hans hafa skrifað. 5 Takið ykkur stöðu í helgidóminum eftir ættum bræðra ykkar, allra hinna af þjóðinni. Fyrir hverja þeirra skal vera einn hópur af ætt Levíta. 6 Slátrið páskalambinu,+ helgið ykkur og undirbúið allt fyrir bræður ykkar svo að þið fylgið fyrirmælum Jehóva sem hann gaf fyrir milligöngu Móse.“
7 Jósía gaf fólkinu, öllum viðstöddum, fénað til páskafórna. Alls voru það 30.000 hrútlömb og ungir geithafrar auk 3.000 nauta. Allt var þetta úr einkaeigu konungs.+ 8 Höfðingjar hans lögðu einnig fram sjálfviljagjafir handa fólkinu, prestunum og Levítunum. Hilkía,+ Sakaría og Jehíel, sem fóru með forystuna í húsi hins sanna Guðs, gáfu prestunum 2.600 lömb og kiðlinga til páskafórna og 300 naut. 9 Kananja og bræður hans, þeir Semaja og Netanel, ásamt Hasabja, Jeíel og Jósabad höfðingjum Levítanna gáfu Levítunum 5.000 lömb og kiðlinga til páskafórna og 500 naut.
10 Þegar undirbúningnum var lokið tóku prestarnir sér stöðu á sínum stað og Levítarnir eftir flokkum sínum+ eins og konungur hafði skipað fyrir. 11 Páskalömbunum+ var slátrað og prestarnir slettu blóðinu sem Levítarnir réttu þeim+ en Levítarnir fláðu dýrin.+ 12 Síðan undirbjuggu þeir brennifórnirnar og dreifðu þeim til fólksins, sem hafði hópast saman eftir ættum sínum, svo að hægt væri að bera þær fram fyrir Jehóva í samræmi við það sem stendur í bók Móse. Eins var farið að með nautin. 13 Þeir elduðu* páskalambið yfir eldi eins og venja var+ og suðu heilögu fórnirnar í pottum, kötlum og pönnum. Síðan flýttu þeir sér með þær til fólksins. 14 Eftir það matbjuggu þeir handa sjálfum sér og prestunum. Þar sem prestarnir, afkomendur Arons, voru að færa brennifórnir og fitustykki fram á nótt matbjuggu Levítarnir handa sjálfum sér og prestunum, afkomendum Arons.
15 Söngvararnir, synir Asafs,+ voru á sínum stað samkvæmt fyrirmælum Davíðs,+ Asafs,+ Hemans og Jedútúns+ sjáanda konungs, og hliðverðirnir stóðu við hvert hlið.+ Þeir þurftu ekki að yfirgefa stöður sínar því að bræður þeirra, Levítarnir, matbjuggu handa þeim. 16 Þannig var öll þjónustan við Jehóva skipulögð þennan dag til að hægt væri að halda páska+ og færa brennifórnir á altari Jehóva eins og Jósía konungur hafði fyrirskipað.+
17 Þeir Ísraelsmenn sem voru viðstaddir héldu nú páska og síðan hátíð ósýrðu brauðanna sem stóð í sjö daga.+ 18 Slíkir páskar höfðu ekki verið haldnir í Ísrael síðan á dögum Samúels spámanns. Enginn annar Ísraelskonungur hafði haldið páska eins og þá sem Jósía hélt+ ásamt prestunum, Levítunum, öllum Júda- og Ísraelsmönnum sem voru viðstaddir og íbúum Jerúsalem. 19 Þessir páskar voru haldnir á 18. stjórnarári Jósía.
20 Eftir allt þetta, þegar Jósía hafði komið musterinu í samt lag, hélt Nekó+ Egyptalandskonungur í herferð til að berjast hjá Karkemis við Efrat. Jósía fór út á móti honum.+ 21 Þá sendi Nekó menn til hans með þessi skilaboð: „Hvað varðar þig um þetta, Júdakonungur? Ég er ekki kominn til að berjast við þig í dag heldur við aðra þjóð og Guð hefur sagt mér að flýta mér. Guð er með mér. Gerðu það sem er þér fyrir bestu og stattu ekki gegn honum svo að hann tortími þér ekki.“ 22 En Jósía vildi ekki snúa við. Hann dulbjó sig+ til að berjast gegn Nekó og hlustaði ekki á viðvörun hans sem var frá Guði. Hann fór því til að berjast við hann á Megiddósléttu.+
23 Bogaskytturnar hæfðu Jósía konung. Þá sagði konungur við þjóna sína: „Komið mér burt héðan því að ég er illa særður.“ 24 Þjónar hans tóku hann úr vagninum, lögðu hann í næsta vagn hans og fóru með hann til Jerúsalem. Hann dó og var jarðaður í gröf forfeðra sinna.+ Allir íbúar Júda og Jerúsalem syrgðu Jósía. 25 Jeremía+ söng sorgarljóð um Jósía og allir söngvarar og söngkonur+ syngja um Jósía í sorgarkvæðum sínum enn þann dag í dag. Ákveðið var að þau skyldu sungin í Ísrael og þau eru skráð meðal sorgarljóðanna.
26 Það sem er ósagt af sögu Jósía og verkum hans sem vitnuðu um tryggan kærleika og voru í samræmi við það sem stendur í lögum Jehóva, 27 öllum verkum hans frá upphafi til enda, er skráð í Bók Ísraels- og Júdakonunga.+
36 Fólkið í landinu gerði nú Jóahas+ son Jósía að konungi í Jerúsalem í stað föður hans.+ 2 Jóahas var 23 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í þrjá mánuði í Jerúsalem. 3 En Egyptalandskonungur steypti honum af stóli í Jerúsalem og lagði sekt á landið, 100 talentur* af silfri og eina talentu af gulli.+ 4 Egyptalandskonungur gerði Eljakím bróður Jóahasar að konungi yfir Júda og Jerúsalem og breytti nafni hans í Jójakím. En Nekó+ tók Jóahas bróður hans með sér til Egyptalands.+
5 Jójakím+ var 25 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í 11 ár í Jerúsalem. Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva Guðs síns.+ 6 Nebúkadnesar+ konungur Babýlonar hélt gegn honum til að binda hann tvennum koparfjötrum og flytja hann til Babýlonar.+ 7 Nebúkadnesar tók hluta af áhöldunum úr húsi Jehóva með sér til Babýlonar og kom þeim fyrir í höll sinni.+ 8 Það sem er ósagt af sögu Jójakíms, viðbjóðslegum verkum hans og því sem hann gerðist sekur um, er skráð í Bók Ísraels- og Júdakonunga. Jójakín sonur hans varð konungur eftir hann.+
9 Jójakín+ var 18 ára þegar hann varð konungur og hann ríkti í þrjá mánuði og tíu daga í Jerúsalem. Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva.+ 10 Í ársbyrjun* sendi Nebúkadnesar konungur menn sína og lét flytja hann til Babýlonar+ ásamt dýrgripum úr húsi Jehóva.+ Hann gerði Sedekía föðurbróður hans að konungi yfir Júda og Jerúsalem.+
11 Sedekía+ var 21 árs þegar hann varð konungur og hann ríkti í 11 ár í Jerúsalem.+ 12 Hann gerði það sem var illt í augum Jehóva Guðs síns og auðmýkti sig ekki frammi fyrir Jeremía spámanni+ sem talaði að skipun Jehóva. 13 Auk þess gerði hann uppreisn gegn Nebúkadnesari konungi+ sem hafði látið hann sverja við Guð. Hann þrjóskaðist við, forherti hjarta sitt og neitaði að snúa sér til Jehóva Guðs Ísraels. 14 Allir leiðtogar prestanna, ásamt fólkinu, urðu sífellt svikulli, líktu eftir viðbjóðslegu háttalagi þjóðanna og óhreinkuðu hús Jehóva+ sem hann hafði helgað í Jerúsalem.
15 Jehóva, Guð forfeðra þeirra, varaði þá ítrekað við fyrir milligöngu sendiboða sinna því að hann kenndi í brjósti um þjóð sína og vildi bjarga bústað sínum. 16 En þeir hæddust að sendiboðum hins sanna Guðs,+ fyrirlitu orð hans+ og gerðu gys að spámönnum hans.+ Að lokum reiddist Jehóva þjóð sinni+ svo mikið að ekkert gat lengur bjargað henni.
17 Hann sendi konung Kaldea gegn henni.+ Konungurinn drap unga menn hennar með sverði+ í helgidóminum+ og kenndi hvorki í brjósti um unga karla né konur, aldraða né veikburða.+ Guð gaf allt í hendur hans.+ 18 Hann flutti allt með sér til Babýlonar – öll áhöldin í húsi hins sanna Guðs, stór og smá, fjársjóðina í húsi Jehóva og fjársjóði konungs og höfðingja hans.+ 19 Hann brenndi hús hins sanna Guðs,+ reif niður múr Jerúsalem,+ kveikti í öllum víggirtum turnum borgarinnar og eyðilagði öll verðmæti.+ 20 Hann flutti alla sem sluppu undan sverðinu í útlegð til Babýlonar+ og þeir urðu þjónar hans+ og sona hans þar til Persaríki náði yfirráðum.+ 21 Þannig rættist orð Jehóva sem Jeremía flutti.+ Landið hvíldist allan þann tíma sem það lá í eyði, þar til 70 ár voru liðin+ og það hafði fengið hvíldarár sín bætt upp.+
22 Á fyrsta stjórnarári Kýrusar+ Persakonungs blés Jehóva honum í brjóst að gefa út yfirlýsingu í öllu ríki sínu. Jehóva gerði þetta til að orð sitt sem Jeremía hafði flutt+ myndi rætast. Yfirlýsingin, sem var einnig skrifleg,+ hljóðaði á þessa leið: 23 „Svo segir Kýrus Persakonungur: ‚Jehóva Guð himnanna hefur gefið mér öll ríki jarðar+ og hann hefur falið mér að reisa sér hús í Jerúsalem í Júda.+ Hverjir á meðal ykkar tilheyra þjóð hans? Jehóva Guð ykkar sé með ykkur. Þið skuluð fara upp eftir.‘“+
Eða „leita leiðsagnar hans“.
Eða „tryggan kærleika í ríkum mæli“.
Eða „riddurum“.
Eða „riddara“.
Eða hugsanl. „frá Egyptalandi og Kóe“. Ef til vill er átt við Kilikíu.
Eða hugsanl. „frá Kóe“.
Eða „burðarmenn“.
Það er, skoðunarbrauð.
Kór jafngilti 220 l. Sjá viðauka B14.
Bat jafngilti 22 l. Sjá viðauka B14.
Eða „burðarmönnum“.
Stöðluð alin jafngilti 44,5 cm en sumir telja að ‚eldra lengdarmálið‘ eigi við langa alin sem var 51,8 cm. Sjá viðauka B14.
Í sumum fornum handritum stendur „120“ en í öðrum handritum og sumum þýðingum segir „20 álnir“.
Orðrétt „Stóra húsið“. Líklega er átt við hið heilaga.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Sikill jafngilti 11,4 g. Sjá viðauka B14.
Það er, hinu heilaga.
Eða „sunnan“.
Eða „norðan“.
Sem þýðir ‚megi hann [það er, Jehóva] staðfesta‘.
Merkir hugsanl. ‚með krafti‘.
Eða „vatnskerið“.
Eða „30 álna mælisnúru þurfti til að ná utan um það“.
7,4 cm. Sjá viðauka B14.
Bat jafngilti 22 l. Sjá viðauka B14.
Eða „vatnsvagnana“.
Orðrétt „Híram Abív“, annar ritháttur.
Eða „tangirnar“.
Orðrétt „musterishúsinu“.
Það er, laufskálahátíðinni.
Eða „Það voru Levítaprestarnir“.
Orðrétt „sem kemur af lendum þínum“.
Alin jafngilti 44,5 cm. Sjá viðauka B14.
Eða „og hinn síðarnefndi leggur bölvun á hann“. Það er, eið sem hafði í för með sér bölvun ef hann var rangur eða hann rofinn.
Eða „meðan bölvun hvílir á honum“.
Eða „orðstírs“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „fyrir“.
Hugsanlega er átt við Levítana.
Eða „staðnum þar sem farið er inn í Hamat“.
Eða „Egyptalandsflóðdals“. Sjá orðaskýringar, „flóðdalur“.
Það er, daginn eftir hátíðina, 15. daginn.
Orðrétt „auglits míns“.
Orðrétt „hafi það að máltæki“.
Eða „endurreisti“.
Eða „Öllu verki Salómons var lokið“.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Eða „með gátum“.
Orðrétt „Ekkert var hulið“.
Eða „orð“.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Eða hugsanl. „auk gjafa að jafnvirði þess sem“.
Sikill jafngilti 11,4 g. Sjá viðauka B14.
Eða „buklara“. Buklari var lítill skjöldur, gjarnan borinn af bogaskyttum.
Mína í Hebresku ritningunum jafngilti 570 g. Sjá viðauka B14.
Eða „riddara“.
Það er, Efrat.
Eða „öldungana“.
Eða „öldunganna“.
Eða „öldunganna“.
Eða „Hvaða hlutdeild eigum við í Davíð?“
Eða „engan erfðahlut í“.
Orðrétt „til tjalda sinna“.
Orðrétt „útvalda“.
Orðrétt „fyrir geiturnar“.
Orðrétt „hlauparanna“.
Orðrétt „útvalda“.
Orðrétt „útvöldum“.
Það er, varanlegum og óbreytanlegum sáttmála.
Orðrétt „kom til að fylla hönd sína“.
Það er, skoðunarbrauðin.
Orðrétt „útvaldir“.
Orðrétt „studdust við“.
Eða „þorpin í kring“.
Eða „skýringarriti“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „buklara“. Buklari var lítill skjöldur, gjarnan borinn af bogaskyttum.
Orðrétt „margir“.
Orðrétt „styðjumst við“.
Orðrétt „var enginn friður fyrir þann sem gekk út eða kom inn“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „mikill eða lítill“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „endurreisa“.
Eða „til að koma í veg fyrir að nokkur yfirgæfi eða kæmist inn á svæði Asa Júdakonungs“.
Eða „endurreisa“.
Orðrétt „studdist við“.
Eða „stutt þá“.
Eða „þjóna honum af öllu hjarta“.
Orðrétt „stokkhúsið“.
Hér er sennilega ekki átt við að lík Asa hafi verið brennt heldur kryddjurtir.
Sjá orðaskýringar.
Sonur Jósafats giftist dóttur Akabs af pólitískum ástæðum.
Eða „taldi Jósafat á“.
Eða „engill“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „ert ákveðinn í hjarta þínu“.
Eða „blóðsúthellingu“.
Eða „Jehóva blessi hið góða“.
Eða hugsanl. „Meúnítum“.
Sennilega Dauðahaf.
Orðrétt „sonum“.
Eða „flóðdalsins“.
Eða „haldið út“.
Eða „Berakadal“.
Eða „hafði enn ekki búið hjörtu sín undir“.
Það er, afkomanda.
Það er, tælt þá til að tilbiðja aðra guði.
Einnig nefndur Ahasía.
Orðrétt „dóttir“.
Stytting á Ramót í Gíleað.
„Asarja“ í sumum hebreskum handritum.
Eða „veikur“.
Orðrétt „syni“.
Eða „sáttmála“.
Orðrétt „þegar hann fer út og þegar hann kemur inn“.
Eða „buklarana“. Buklari var lítill skjöldur, gjarnan borinn af bogaskyttum.
Eða „kastvopn“.
Hugsanlega bókrolla með lögum Guðs.
Eða „gáfu merki til lofgjörðarinnar“.
Orðrétt „húss“.
Eða hugsanl. „þar til allir höfðu gefið“.
Orðrétt „gamall og saddur daga“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „vitnuðu fyrir þeim“.
Eða „fársjúkan“.
Eða „sonar“. Hugsanlega er hér um tignarfleirtölu að ræða.
Orðrétt „grundvöllun“.
Eða „í skýringum við Bók konunganna“.
Orðrétt „útvaldir“.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Eða „augliti til auglitis“.
Orðrétt „Þú hefur“.
Orðrétt „í tjald sitt“.
Jóahas er einnig nefndur Ahasía.
Um 178 m. Sjá viðauka B14.
Eða „í umsjón“.
Það er, Amasía faðir hans.
Eða „hjó út“, líklega í berg.
Eða „hásléttunni“.
Að því er virðist var lík hans ekki lagt í gröf sem var höggvin í klett.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Kór jafngilti 220 l. Sjá viðauka B14.
Eða „steypt líkneski“.
Sjá orðaskýringar, „Gehenna“.
Eða „þorpin í kring“.
Eða „fórnarreyk“.
Orðrétt „blístraði“.
Eða „hvílast“.
Það er, skoðunarbrauðin.
Orðrétt „orðum“.
Orðrétt „fyllt hönd ykkar“.
Orðrétt „Hlaupararnir“.
Eða „náðugur“.
Orðrétt „Hlaupararnir“.
Sjá orðaskýringar.
Orðrétt „herbúðum“.
Eða „algerlega helgað sig lögum Jehóva“.
Eða „matsali“.
Sem þýðir ‚jarðfylling‘. Hugsanlega var þetta einhvers konar virki.
Eða „kastvopnum“.
Orðrétt „talaði til hjartna þess“.
Orðrétt „handleggur úr holdi“.
Orðrétt „fórnarhæðir hans“.
Eða „helguðu eyðingu“. Sjá orðaskýringar.
Orðrétt „hús“.
Eða „fyrirboða“.
Eða „fyrirboðann“.
Sjá orðaskýringar.
Orðrétt „lét syni sína ganga gegnum eldinn“.
Eða hugsanl. „í holunum“.
Eða „reyndi hann að milda Jehóva Guð sinn“.
Sjá orðaskýringar.
Sjá orðaskýringar.
Eða „steyptu líkneskin“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „steyptu líkneskin“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „sagnaritara“.
Eða „burðarmönnunum“.
Eða „Öðru hverfinu“.
Orðrétt „mjúkt“.
Ljóðræn lýsing á dauðanum.
Eða „endurnýjaði sáttmálann“.
Sjá orðaskýringar.
Eða „öll viðurstyggilegu skurðgoðin“.
Eða hugsanl. „steiktu“.
Talenta jafngilti 34,2 kg. Sjá viðauka B14.
Hugsanlega um vorið.