«Աստծու համար ամեն բան հնարավոր է»

1980-ԱԿԱՆՆԵՐԻ վերջին ժողովներում միայն «Դիտարանի» ուսումնասիրության հանդիպումն անցկացնող եղբայրը ուներ «Դիտարանի» օրինակ, որը սովորաբար ձեռքով էր գրված։ Մի օր ես մոտեցա մեր ժողովի երեցներից մեկին՝ Գենադի Գուդաձեին, և առաջարկեցի, որ մենք ինքներս փորձենք տպագրել մեր գրականությունը։

Մինչ այդ եղբայրները ինքնաշեն միմիոգրաֆի օգնությամբ քիչ քանակությամբ գրականություն էին տպագրում։ Բայց այն կանոնավորաբար տպագրելու համար ավելի որակյալ միմիոգրաֆի, փորձառու մեքենագրողի, գրամեքենայի և թղթե տպաձևի մշտական մատակարարման կարիք կար։ Սակայն բոլոր տպագրական սարքերը, նույնիսկ թուղթը հաշվառված էին կառավարության համապատասխան մարմինների կողմից և վերահսկվում էին պետական անվտանգության ծառայության աշխատակիցների կողմից։

Ես մի գրամեքենա ձեռք բերեցի իմ ծանոթներից մեկի միջոցով, որը իրավասու էր օգտագործելու այն գրամեքենաները, որոնք այլևս պիտանի չէին և կառավարության վերահսկողության տակ չէին։ Քույրս մեքենագրուհի էր և կարող էր օգնել։ Եղբայրները նոր միմիոգրաֆ պատրաստեցին և գտան մի տեղ, որտեղից կարելի էր թղթե տպաձևեր գնել։ Այսպիսով՝ ամեն ինչ պատրաստ էր։ Շուտով տպագրվեց «Դիտարանի» վրացերեն առաջին օրինակը։

Սակայն առաջ եկավ մի նոր խոչընդոտ։ Մի օր Գենադին ասաց ինձ. «Հարկավոր է մեկ ուրիշ տեղ գտնել, որտեղից կարող ենք թղթե տպաձևեր գնել»։ Նա պետական մի հիմնարկում տեսել էր տուփերով շարված թղթե տպաձևեր։ Բայց չէր կարող գնել դրանք, քանի որ իշխանությունները հետևում էին նրան։ Ինչպե՞ս էինք ձեռք բերելու այդ տպաձևերը։ Ես անընդհատ ասում էի. «Դա անհնա՛ր է»։ Սակայն Գենադին վճռականորեն պատասխանեց. «Այլևս մի՛ ասա՝ անհնար է, որովհետև «Աստծու համար ամեն բան հնարավոր է»» (Մատթ. 19։26)։

Հաջորդ օրը, թեպետ շատ լարված էի, բայց գնացի այդ հիմնարկ։ Ողջ ճանապարհին գլխիս մեջ շարունակ աստվածաշնչյան այդ համարն էր պտտվում։ Եհովան առաջնորդեց ինձ, և ես հանդիպեցի մի բարեհամբույր մեքենագրուհու, որի միջոցով կարողացա խնդրանքս ներկայացնել հիմնարկի պետին, որը, ինչպես պարզվեց, նրա ամուսինն էր։ Շատ չանցած՝ ես կանոնավորաբար թղթե տպաձևեր էի գնում այդ հիմնարկից։ Այդուհետ մենք ոչ մի խնդիր չունեցանք թղթե տպաձևերի մատակարարման հետ կապված։