Մենք ուզում ենք ապրել տառապանքից զերծ

ԳԱՂՏՆԻՔ չէ, որ տառապանքը չի ընտրում իր զոհերին։ Բնական աղետները, հիվանդությունները, դաժան հանցագործությունները և այլ ողբերգություններ կարող են վրա հասնել ցանկացած մեկին, ցանկացած վայրում և ցանկացած ժամանակ։ Մարդասիրական կազմակերպությունները ջանք չեն խնայել, որպեսզի կանխեն մարդկանց տառապանքը կամ գոնե մեղմեն այն։ Իսկ ինչի՞ են հասել նրանք։

Քննենք, օրինակ, թե ինչ արդյունքներ է բերել սովի դեմ մղված պայքարը։ «Տորոնտո սթար» թերթի համաձայն՝ բնական աղետների հետևանքով անօթևան և առանց սննդի են մնում բազմաթիվ մարդիկ։ Թերթը նաև տեղեկացնում է, որ «կազմակերպությունների՝ սովը մեղմելու համար թափած ջանքերը անհաջողության են մատնվել աճող բռնության պատճառով»։

Քաղաքական, հասարակական և բժշկական ոլորտում աշխատող առաջատար անձինք ամեն ինչ փորձել են, որպեսզի մեղմեն տառապանքը, բայց արդյունքները հուսադրող չեն եղել։ Տնտեսության աճին զարկ տալու նպատակով կազմված ծրագրերը չեն վերացրել աղքատությունը։ Պատվաստանյութերը, դեղամիջոցները և ժամանակակից վիրաբուժական մեթոդները չեն կարողանում վերջ դնել բոլոր հիվանդություններին։ Ոստիկանության աշխատակիցները և խաղաղարար ուժերը անզոր են ինչ-որ բան փոխելու. նրանց ոչինչ չի մնում անել, քան միայն նայել, թե ինչպես է դաժան հանցագործությունը աստիճանաբար մեծ մասշտաբների հասնում։

Ինչո՞ւ է ամենուր այսքան տառապանք տիրում։ Արդյոք Աստված անտարբե՞ր է մարդկանց կրած դժբախտությունների հանդեպ։ Ինչպես կտեսնենք, միլիոնավոր անհատներ մխիթարվել են՝ ստանալով այս հարցերի պատասխանները Աստվածաշնչից։