پاورقی
a این نام در ترجمههای کتاب مقدّس به فارسی به صورتهای گوناگون نوشته شده است. در نوشتههای مقدّس عبری در ترجمهای که در سال ۱۸۵۶ توسط فاضلخان همدانی، ویلیام گِلِن و هِنری مارتین انجام شده است، نام خدا به صورت «یِهُوْاٰهْ» آمده است. در ترجمهای که به اهتمام انجمن پخش کتب مقدّس از نسخهٔ ۱۹۰۴ به چاپ رسیده، نام الٰهی به صورت «یَهُوَه» اِعرابگذاری شده است و در ترجمهٔ قدیم با حروفچینی و رسمالخط جدید، چاپ ۱۹۹۶ نام الٰهی به صورت «یهوه» یا «یَهُوَه» ذکر شده است. در ترجمههای جدیدتر، نام خدا به صورت «یهوه» بدون اِعرابگذاری آمده است. پس میتوان گفت این نام اغلب به صورت «یهوه» و اگر اِعرابگذاری شده به صورت «یَهُوَه» نوشته شده است. از این رو ما امروزه در فارسی نام خدا را به صورت «یَهُوَه» به کار میبریم.