پاورقی

بدین ترتیب مزمور ۱۴۶:‏۳،‏ ۴ نقل می‌کند که وقتی ‹روح [شکلی از کلمهٔ رُوآخ‏] انسان بیرون می‌رود و او بخاک خود برمیگردد،‏ در همانروز فکرهایش نابود میشود.‏›‏ روح یا نیروی حیاتی که در سلولهای بدن انسان فعال بوده است،‏ هیچ یک از خصوصیات آن سلولها را همچون سلولهای مغز با نقشی که در مراحل و روند تفکر دارند،‏ در خود حفظ نمی‌کند.‏ اگر روح یا نیروی حیات (‏رُوآخ؛‏ پْنویْما )‏،‏ شخص می‌بود،‏ پس چنین می‌شد استنباط کرد که آن فرزندان اسرائیلیی که توسط ایلیا و اَلِیشَع نبی رستاخیز یافتند،‏ در واقع طی زمانی که مرده بودند،‏ در جایی در حالت هوشیاری بسر می‌برده‌اند.‏ در مورد ایلعازَر نیز که حدوداً چهار روز پس از مرگ رستاخیز یافت،‏ به همین نحو می‌باشد.‏ (‏۱پاد.‏ ۱۷:‏۱۷-‏۲۳؛‏ ۲پاد.‏ ۴:‏۳۲-‏۳۷؛‏ یوحنا ۱۱:‏۳۸-‏۴۴‏)‏ در صورتی که چنین می‌بود،‏ منطقی است که آنان می‌بایست چنین وجود هوشیارانه‌ای را در خلال آن مدت زمان به خاطر می‌سپردند و بعد از رستاخیز یافتن،‏ دربارهٔ آن صحبت کرده و آن را شرح می‌دادند.‏ هیچ سندی دال بر اینکه آنان چنین کاری کرده باشند،‏ در دست نیست.‏ به این دلیل،‏ شخصیت فردی که مرده است،‏ در نیروی حیات یا روح که از فعالیت در سلولهای بدن شخص متوفا باز ایستاده است،‏ تداوم نمی‌یابد.‏

جامعه ۱۲:‏۷ برای ما نقل می‌کند که بعد از مرگ،‏ بدن شخص به خاک باز می‌گردد ‹و روح،‏ نزد خدا که آنرا بخشیده بود رجوع می‌نماید.‏› خود شخص،‏ هیچ وقت در آسمان پیش خدا نبوده است؛‏ بنابراین،‏ آنچه که نزد خدا ‹رجوع می‌نماید،‏› نیروی حیات است که شخص را قادر به زندگی نموده بود.‏—‏کتاب بینش بر نوشته‌های مقدس،‏ جلد دوم،‏ صفحهٔ ۱۰۲۵ (‏انگل‍.‏)‏.‏