آیا مسیحیان باید شَبّات را رعایت کنند؟‏

برداشت اشتباه:‏ خدا شَبّات را در روز هفتم آفرینش پایه‌گذاری کرد،‏ یعنی زمانی که از کار آفرینش دست کشید و آسایش پیدا کرد.‏

واقعیت:‏ کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «خدا روز هفتم را برکت داد و مقدّس اعلام کرد،‏ چون او در آن روز از کار آفرینش دست کشید و آسایش پیدا کرد.‏» (‏پیدایش ۲:‏۳‏)‏ این آیه شامل یک قانون برای انسان نیست،‏ بلکه بیان می‌کند که خدا در روز هفتم آفرینش چه کار کرد.‏ کتاب مقدّس به هیچ کسی که روز استراحت شَبّات را قبل از دوران موسی رعایت کرده باشد اشاره نمی‌کند.‏

برداشت اشتباه:‏ اسرائیلیان قبل از این که شریعت موسی را دریافت کنند،‏ باید شَبّات را رعایت می‌کردند.‏

واقعیت:‏ موسی به اسرائیلیان گفت:‏ «یَهُوَه خدایمان در کوه حوریب با ما عهد بست.‏» (‏کوه حوریب در واقع منطقهٔ کوهستانی اطراف کوه سینا را در بر می‌گرفت.‏)‏ این عهد شامل قانون شَبّات می‌شد.‏ (‏تَثنیه ۵:‏۲،‏ ۱۲‏)‏ بنابراین،‏ معلوم است که اسرائیلیان موقعی با شَبّات آشنا شدند که خدا با آن‌ها عهد بست.‏ اگر اسرائیلیان باید قبل از آن،‏ یعنی زمانی که در مصر بودند قانون شَبّات را رعایت می‌کردند،‏ پس شَبّات چطور می‌توانست طوری که یَهُوَه گفته بود آزادی‌شان را از مصر به یاد آن‌ها بیاورد؟‏ (‏تَثنیه ۵:‏۱۵‏)‏ به همین دلیل به اسرائیلیان گفته شد که نباید در روز هفتم،‏ یعنی در روز شَبّات مَنّا جمع کنند.‏ (‏خروج ۱۶:‏۲۵-‏۳۰‏)‏ همچنین واضح است که شَبّات برایشان جدید بود،‏ چون نمی‌دانستند که چطور باید به خطای اولین کسی که شَبّات را رعایت نکرده بود رسیدگی کنند.‏—‏اعداد ۱۵:‏۳۲-‏۳۶‏.‏

برداشت اشتباه:‏ شَبّات یک عهد همیشگی است،‏ پس هنوز باید رعایت شود.‏

واقعیت:‏ هرچند در کتاب مقدّس آمده که شَبّات «یک عهد جاودانی» است،‏ اما کلمهٔ عبری‌ای که «جاودانی» ترجمه شده،‏ همچنین می‌تواند به معنی «ماندگاری تا زمانی نامعین» باشد،‏ نه لزوماً جاودانه.‏ (‏خروج ۳:‏۱۶‏)‏ برای مثال،‏ کتاب مقدّس از همین کلمه برای اشاره به «کهانتی جاودانه» در بین اسرائیلیان استفاده می‌کند؛‏ کهانتی که خدا آن را حدود ۲۰۰۰ سال پیش به پایان رساند.‏—‏خروج ۴۰:‏۱۵‏،‏ ترجمهٔ هزارهٔ نو‏؛‏ عبرانیان ۷:‏۱۱،‏ ۱۲‏.‏

برداشت اشتباه:‏ مسیحیان باید شَبّات را رعایت کنند،‏ چون عیسی این کار را انجام داد.‏

واقعیت:‏ عیسی شَبّات را رعایت کرد،‏ چون یک یهودی بود و یک یهودی باید در طول عمرش از شریعت موسی اطاعت می‌کرد.‏ (‏غَلاطیان ۴:‏۴‏)‏ شریعت موسی که شامل قانون شَبّات هم می‌شد،‏ بعد از مرگ عیسی از میان برداشته شد.‏—‏کولُسیان ۲:‏۱۳،‏ ۱۴‏.‏

برداشت اشتباه:‏ پولُس رسول که یک مسیحی بود شَبّات را رعایت کرد.‏

واقعیت:‏ پولُس در روز شَبّات وارد کنیسه شد،‏ اما نه برای پیوستن به یهودیان در رعایت آن.‏ (‏اعمال ۱۳:‏۱۴؛‏ ۱۷:‏۱-‏۳؛‏ ۱۸:‏۴‏)‏ در واقع،‏ هدف او این بود که خبر خوش را در کنیسه موعظه کند،‏ چون در آن زمان رسم بود که از سخنرانان مهمان دعوت شود تا برای پرستندگانی که دور هم جمع شده بودند سخنرانی بدهند.‏ (‏اعمال ۱۳:‏۱۵،‏ ۳۲‏)‏ پولُس «هر روز» موعظه می‌کرد،‏ نه فقط در روز شَبّات.‏—‏اعمال ۱۷:‏۱۷‏.‏

برداشت اشتباه:‏ شَبّات مسیحی در روز یکشنبه است.‏

واقعیت:‏ کتاب مقدّس به مسیحیان فرمان نمی‌دهد که روز یکشنبه را که طبق تقویم عبری اولین روز هفته به حساب می‌آمد،‏ برای استراحت و پرستش اختصاص بدهند.‏ روز یکشنبه برای مسیحیان اولیه مثل بقیهٔ روزها یک روز کاری بود.‏ دایرة‌المعارف بین‌المللی و مستند کتاب مقدّس می‌گوید:‏ «رعایت روز یکشنبه به عنوان شَبّات تا قرن چهارم میلادی مرسوم نبود.‏ امپراتور بت‌پرست روم،‏ یعنی کنستانتین بود که فرمان داد بعضی از کارها نباید در روز یکشنبه انجام شود.‏»‏b

اما در خصوص آیه‌هایی که در ظاهر نشان می‌دهند شَبّات یک روز خاص بود چه می‌توان گفت؟‏ کتاب مقدّس می‌گوید که پولُس رسول،‏ «در روز اول هفته،‏» یعنی یکشنبه،‏ با هم‌ایمانان خود غذا خورد.‏ (‏اعمال ۲۰:‏۷‏)‏ به طور مشابه،‏ از بعضی از جماعت‌ها خواسته شد که «در اولین روز هفته،‏» یعنی یکشنبه،‏ اعانه‌ها را برای کار امدادرسانی کنار بگذارند.‏ اما این تنها یک پیشنهاد عملی برای بودجه‌بندی شخصی بود.‏ اعانه‌ها در خانه نگهداری می‌شد و به محل جلسات آورده نمی‌شد.‏—‏۱قرنتیان ۱۶:‏۱،‏ ۲‏.‏