همهٔ ما قادریم به یَهُوَه هدیه‌ای دهیم

^۱ آیا می‌دانید که ما انسان‌ها قادریم به خدا هدیه‌ای بدهیم؟‏ هابیل،‏ نوح و ایّوب برخی از حیوانات مرغوب و با ارزش خود را برای یَهُوَه قربانی کردند.‏ (‏پیدا ۴:‏۴؛‏ ۸:‏۲۰؛‏ ایو ۱:‏۵‏)‏ البته آفریدگار به این هدایا نیازی نداشت چرا که همهٔ هستی از آن اوست.‏ اما این قربانی‌ها نمایانگر عمق محبتی بود که خادمان وفادار خدا به او ابراز می‌کردند.‏ امروزه با استفاده از وقت،‏ نیرو و دارایی‌مان می‌توانیم «قربانی تسبیح» را به یَهُوَه هدیه دهیم.‏ —‏ عبر ۱۳:‏۱۵‏.‏

^۲ وقت:‏ وقت را از امور کم‌اهمیت ‹ دریافتن› و صرف آن در خدمت موعظه درخور تحسین است!‏ (‏افس۵:‏۱۵،‏ ۱۶‏)‏ شاید بتوانیم برنامه‌ریزی کنیم تا در طی سال یک یا چند ماه به خدمت پیشگام کمکی بپردازیم.‏ شاید بتوانیم وقت بیشتری در خدمت موعظه صرف کنیم.‏ اگر هر هفته ۳۰ دقیقه بیشتر به خدمت موعظه بپردازیم حداقل دو ساعت در ماه به خدمتمان افزوده‌ایم!‏

^۳ نیرو:‏ برای این که بتوانیم در خدمت موعظه نیرو و توان داشته باشیم باید از تفریحات و مشاغلی که ما را بیش از حد خسته و ناتوان می‌کنند امتناع ورزیم تا بتوانیم بهترین هدیه را به یَهُوَه تقدیم کنیم.‏ همین طور باید نگرانی‌های دل را که ما را «منحنی» و نیروی خدمتمان را تلف می‌کند کنار بگذاریم.‏ (‏امث ۱۲:‏۲۵‏)‏ حتی اگر نگرانی جدّی داشته باشیم بهتر است که ‹مشکلات خود را به خدا واگذاریم!‏› —‏ مز ۵۵:‏۲۲‏،‏ ترجمهٔ تفسیری؛‏ فیل ۴:‏۶،‏ ۷‏.‏

^۴ دارایی:‏ برای حمایت از فعالیت خدمت موعظه نیز می‌توانیم مقداری از دارایی خود را هدیه دهیم.‏ پولُس رسول مسیحیان را ترغیب و تشویق کرد که مرتباً ‹مقداری پول کنار گذارده› تا برای رفع نیاز محتاجان پس‌انداز شود.‏ (‏۱قر ۱۶:‏۱،‏ ۲‏،‏ انجیل شریف‏)‏ به همین طریق ما نیز شاید بتوانیم مقداری پول برای رفع مخارج جماعت محلّی و فعالیت جهانی کنار بگذاریم.‏ هدیه‌ای که از دل باشد مورد پسند یَهُوَه است حتی اگر ناچیز باشد.‏ —‏ لو ۲۱:‏۱-‏۴‏.‏

^۵ یَهُوَه به ما هدایای بسیاری تقدیم کرده است.‏ (‏یعقو ۱:‏۱۷‏)‏ حال ما با اهدای سخاوتمندانهٔ وقت،‏ نیرو و دارایی‌مان در خدمت می‌توانیم از او قدردانی کنیم.‏ با این کار یَهُوَه را خوشنود می‌سازیم چرا که ‹بخشندهٔ خوش را دوست می‌دارد.‏› —‏ ۲قر ۹:‏۷‏.‏