فصل ۱۷
«با یکدیگر به شدت محبت نمائید»
۱، ۲. الف) افراد جدیدی که به جلسات شاهدان یَهُوَه میآیند، اغلب تحت تأثیر چه چیزی قرار میگیرند؟ ب) در کنگرههای ما، آنها چه نشان دیگری را از این صفت میبینند؟
زمانی که مردم برای اولین بار به جلسات شاهدان یَهُوَه میآیند، اغلب آنها عمیقاً تحت تأثیر محبتی قرار میگیرند که در آنجا نشان داده میشود. این محبت را در معاشرت گرم و استقبالی که شخصاً از آنها میشود مشاهده میکنند.
۲ در کنگرههای ما نیز شرکت کنندگان متوجه میشوند که اکثر آنانی که حضور دارند از رفتار بسیار خوبی برخوردار هستند. خبرنگاری دربارهٔ چنین کنگرهای نوشت: ‹کسی تحت تأثیر مخدرات یا الکل نبود. کسی فریاد یا جیغ نمیزد. کسی هل نمیداد و تنه نمیزد. هیچ کس ناسزا نمیگفت. شوخیهای زننده یا حرفهای زشت شنیده نمیشد. هوا مملو از دود سیگار نبود. دزدی نبود. کسی زباله روی چمنها نمیانداخت. واقعاً همهٔ این چیزها غیر معمول به نظر میرسید.› تمام اینها نشان محبت است، محبتی که «اطوار ناپسندیده ندارد و نفع خود را طالب نمیشود.» — ۱قرنتیان ۱۳:۴-۸.
۳. الف) به مرور زمان، در ابراز محبتمان نسبت به دیگران، چه چیزی باید هویدا شود؟ ب) در اقتدا کردن به مسیح، ما باید چه نوع محبتی را پرورش دهیم؟
۳ محبت صفتی است که باعث شناسایی هر مسیحی راستین میشود. (یوحنا ۱۳:۳۵) همان طور که از نظر روحانی پیشرفت میکنیم، باید آن را به طور کاملتر ابراز کنیم. پولس رسول دعا کرد که محبت برادرانش «بسیار افزونتر شود.» (فیلپیان ۱:۹؛ ۱تسالونیکیان ۳:۱۲) پطرس هم، دیگر مسیحیان را ترغیب کرد تا محبتشان کل مجمع «برادران» را دربر بگیرد. (۱پطرس ۲:۱۷) محبت باید ما را بیش از این برانگیزد که صرفاً به جلسات رفته و افرادی را ملاقات کنیم که تلاش زیادی در شناختشان نمیکنیم. باید پا را از گاهی یک «سلام» مهربانانه دادن فراتر گذاشت. یوحنای رسول نشان میدهد که محبت باید همراه با از خود گذشتگی باشد. او نوشت: «از این امر محبّترا دانستهایم که [پسر خدا] جان خود را در راه ما نهاد و ما باید جان خود را در راه برادران بنهیم.» (۱یوحنا ۳:۱۶؛ یوحنا ۱۵:۱۲،۱۳) ما هنوز این کار را نکردهایم. اما واقعاً زندگی خود را برای برادرانمان میدهیم؟ در این صورت، تا چه حد برای کمک به آنها از خود میگذریم؟ آیا این کار را حتی زمانی که ممکن است برای ما راحت نباشد انجام میدهیم؟
۴. الف) به چه طریق دیگری ممکن است دریابیم که میتوانیم به طور کاملتر محبت را ابراز کنیم؟ ب) چرا داشتن محبت عمیق به یکدیگر اهمیت حیاتی دارد؟
۴ همچنین مهم است که توأم با گرمی حقیقیی نسبت به برادرانمان، اعمالی که منعکسکنندهٔ روحیه فداکاریمان باشند نیز داشته باشیم. کلام خدا ما را ترغیب میکند: ‹با محبّت برادرانه یکدیگر را دوست بدارید.› (رومیان ۱۲:۱۰) در خصوص بعضی افراد همهٔ ما این طور احساس میکنیم. آیا میتوانیم افراد بیشتری را جزء گروهی قرار دهیم که به آنها چنین احساسی داریم؟ همان طور که پایان این سیستم کهنه نزدیک میشود، برای ما بسیار مهم است تا به برادران مسیحی خود نزدیکتر شویم. کتاب مقدس ما را از این امر آگاه میکند و میگوید: «انتهای همه چیز نزدیک است . . . اوّلِ همه با یکدیگر بشدّت محبّت نمائید، زیرا که محبّت کثرت گناهانرا میپوشاند.» — ۱پطرس ۴:۷،۸.
۵. چرا اشتباه است که انتظار داشته باشیم هیچ مشکلی در میان اعضای جماعت بوجود نمیآید؟
۵ البته، مادامی که ناکامل هستیم، مواقعی پیش میآید که با انجام کارهایی دیگران را آزرده میسازیم. آنها هم به طریقهای مختلف نسبت به ما مرتکب گناه خواهند شد. (۱یوحنا ۱:۸) اگر تو خودت را در چنین وضعیتی بیابی، چه باید بکنی؟
وقتی مشکلاتی بوجود آیند، چه باید کرد
۶. الف) چرا پند کتاب مقدس ممکن است همیشه با تمایلات ما سازگار نباشد؟ ب) اما اگر آن را بکار ببریم، چه نتیجهای حاصل خواهد شد؟
۶ نوشتههای مقدس راهنمایی لازم را فراهم میکنند. اما پندهای داده شده، ممکن است با آنچه که ما به عنوان انسانهای ناکامل میل داریم که انجام دهیم، هماهنگ نباشد. (رومیان ۷:۲۱-۲۳) معهذا، کوشش ما در جهت انجام پند، دلیلی است بر اینکه صمیمانه میل داریم یَهُوَه را خشنود سازیم، و این امر کیفیت محبت ما را نیز به دیگران غنی میسازد.
۷. الف) اگر کسی احساسات ما را جریحهدار کند، چرا نباید تلافی کنیم؟ ب) چرا نمیتوانیم صرفاً از برادری که ما را میرنجاند اجتناب کنیم؟
۷ بعضی اوقات وقتی که احساسات مردم جریحهدار میشود، آنها در جستجوی طریقهایی هستند تا آن را تلافی کنند. اما این کار فقط وضعیت را بدتر میکند. چنانچه تلافی کردن لازم باشد، باید آن را به خدا واگذار کنیم. (امثال ۲۴:۲۹؛ رومیان ۱۲:۱۷-۲۱) دیگران ممکن است متخلف را از زندگی خود دور سازند و از تماس گرفتن با او اجتناب کنند. اما ما این کار را نمیتوانیم با همایمانان خود انجام دهیم. مقبولیت پرستش ما تا حدی بستگی به محبت ما به برادرانمان دارد. (۱یوحنا ۴:۲۰) آیا میتوانیم صادقانه بگوییم که کسی را دوست داریم در حالی که با او صحبت نمیکنیم یا اینکه صرفاً حضور او باعث مزاحمت ما میشود؟ ما باید رو در روی مسئله قرار بگیریم و آن را حل کنیم. اما چگونه؟
۸، ۹. الف) وقتی که از برادری شکایت داریم، کار درست چیست که باید انجام دهیم؟ ب) اما چه میشود اگر او کراراً نسبت به ما مرتکب گناه شده باشد؟ پ) چرا ما باید این مسئله را به این ترتیب حل و فصل نماییم، و چه چیزی ما را کمک خواهد کرد که این کار را بکنیم؟
۸ در این باره پولس رسول نوشت: «متحمّل یکدیگر شده هم دیگر را عفو کنید هر گاه بر دیگری ادّعائی داشته باشید چنانکه . . . [یَهُوَه] شما را آمرزید، شما نیز چنین کنید.» (کولسیان ۳:۱۳) آیا میتوانید این کار را بکنید؟ اما اگر شخصی به طرق مختلف کراراً نسبت به تو گناه کند آن وقت چه؟
۹ پطرس رسول همین سؤال را پرسید، و پیشنهاد او این بود که شاید بهتر باشد سعی کند تا هفت مرتبه برادری را ببخشد. عیسی پاسخ داد: «ترا نمیگویم تا هفت مرتبه بلکه تا هفتاد هفت مرتبه.» اما چرا ؟ او با مَثَلی، بر عظمت دِین ما به خدا در مقایسه با هر آنچه که انسان دیگری ممکن است به ما مدیون باشد، تأکید کرد. (متی ۱۸:۲۱-۳۵) به طرق مختلف — گاهی اوقات با عمل خودخواهانه، و به کرات به وسیلهٔ آنچه که میگوییم یا فکر میکنیم، و همین طور به وسیلهٔ قصور در انجام کاری که باید بکنیم — هر روز نسبت به خدا مرتکب گناه میشویم. در غفلت ممکن است حتی تشخیص ندهیم که بعضی از چیزهایی که ما انجام دادیم خطا بودند، یا در گیرودار زندگی ممکن است به طور جدی دربارهٔ آن امور نیندیشیم. خدا میتوانست به عنوان جزای گناهان ما زندگی ما را بگیرد. (رومیان ۶:۲۳) اما رحمت او بر ما ادامه دارد. (مزمور ۱۰۳:۱۰-۱۴) بنابراین ابداً غیرعادی نیست که از ما میخواهد که نسبت به یکدیگر به همین نحو رفتار کنیم. (متی ۶:۱۴،۱۵؛ افسسیان ۴:۱-۳) هر گاه بجای رنجیدن از دیگران، این کار را انجام دهیم، دال بر این است که ما محبتی را کسب کردهایم که «سؤظن ندارد [حساب آزردگی را نگه نمیدارد.] » — ۱قرنتیان ۱۳:۴،۵؛ ۱پطرس ۳:۸،۹.
۱۰. چه باید بکنیم اگر برادری شکوهای از ما دارد؟
۱۰ در بعضی موارد ممکن است بدون داشتن دلخوری خاصی نسبت به برادرمان، متوجه شویم که او شکوهای از ما دارد. در این صورت چه باید بکنیم؟ بدون تأخیر باید با او صحبت کنیم و کوشش کنیم که روابط صلحآمیز را مجدداً برقرار کنیم. کتاب مقدس ما را ترغیب میکند تا پیشقدم شویم. (متی ۵:۲۳،۲۴) انجام این کار ممکن است آسان نباشد. این کار مستلزم محبت توأم با فروتنی است. آیا این صفات در تو به اندازه کافی قوی هستند تا نصیحت کتاب مقدس را انجام دهی؟ این هدف مهمی است که باید برای نیل به آن کوشش کنیم.
۱۱. اگر برادری کارهایی میکند که مورد رنجش ما میشود، دربارهٔ آن چه میتوان کرد؟
۱۱ ممکن است شخصی با کارهایش باعث رنجش تو و یا دیگران بشود. آیا بهتر نخواهد بود که کسی در این باره با او صحبت کند؟ شاید. اگر تو شخصاً با مهربانی مشکل را برای او شرح دهی، ممکن است نتایج خوبی به بار آورد. اما ابتدا باید از خود بپرسی: ‹آیا کاری که او میکند واقعاً بر خلاف نوشتههای مقدس است؟ یا آیا مشکل تا حد زیادی بخاطر این است که زمینهٔ فکری و تربیتی من با او متفاوت است؟› در این صورت مواظب باش که بر طبق معیارهای شخصی خودت قضاوت نکنی. (یعقوب ۴:۱۱،۱۲) یَهُوَه با بیطرفی بدون توجه به سابقهٔ شخصی پذیرای همه میباشد و در حینی که آنها از نظر روحانی رشد میکنند، نسبت به همهٔ آنها صبور است.
۱۲. الف) اگر خطای بزرگی در جماعت رخ دهد، چه کسی به آن رسیدگی میکند؟ ب) اما تحت چه شرایطی، آن شخصی که نسبت به او گناه شده است مسئول میباشد تا قدم اول را بردارد، و با چه هدفی؟
۱۲ اما اگر شخصی در جماعت مرتکب خطای بزرگی بشود، این موضوع احتیاج به رسیدگی فوری دارد. به وسیلهٔ چه کسی؟ معمولاً به وسیلهٔ پیران جماعت. اما اگر این مسئله به یک موضوع شغلی بین برادران مربوط باشد، یا شخصی به دلیل حرف اهانتآمیز برادری بشدت رنجیده باشد، در این صورت کسی که نسبت به او گناه شده است باید پیشقدم شود و کوشش کند تا شخصاً، به متخلف کمک کند. این موضوع ممکن است برای بعضیها دشوار باشد. اما این چیزی است که عیسی در متی ۱۸:۱۵-۱۷ پند میدهد. محبت به برادر و میل صادقانه در نگه داشتن او به عنوان یک برادر، شخص را کمک خواهد کرد تا این محبت را به نحوی ابراز کند که در صورت امکان به قلب خطاکار راه پیدا کند. — امثال ۱۶:۲۳.
۱۳. اگر مشکلی بین ما و برادر دیگری بوجود آید، چه چیز به ما کمک خواهد کرد تا موضوع را از دید درست بنگریم؟
۱۳ وقتی که مسئلهای، چه بزرگ چه کوچک، پیش بیاید، اگر سعی کنیم دیدگاه یَهُوَه را نسبت به آن درک کنیم، منفعت شایانی خواهیم برد. او هیچ گونه گناهی را تأیید نمیکند، معهذا گناه را در همهٔ ما میبیند. زمانی که خودش صلاح بداند، گناهکارانی را که از توبه سر باز میزنند از سازمانش پاک میکند. اما دربارهٔ بقیهٔ ما چطور؟ همهٔ ما مورد بردباری و رحمت او قرار گرفتهایم. او الگویی قرار میدهد که ما از آن پیروی کنیم. وقتی که این کار را بکنیم، ما محبت او را منعکس میکنیم. — افسسیان ۵:۱،۲.
طرق ‹گشودن› دل را بجویید
۱۴. الف) چرا پولس قرنتیان را تشویق کرد تا دلهای خود را ‹گشوده› و باز کنند؟ ب) چگونه آیات ذکر شده در اینجا نشان میدهند که بجاست همهٔ ما دربارهٔ این موضوع بیندیشیم؟
۱۴ پولس رسول ماههای متوالیی را صرف تقویت کردن جماعت قرنتس در یونان کرد. او برای آنان سخت کار میکرد و همچنین به ایشان کمک نموده محبت میورزید. اما بعضی از آنها نسبت به او احساس دلگرمی نمیکردند. آنها بسیار منتقد بودند. او آنها را ترغیب کرد تا در ابراز محبت، دلهای خود را ‹بگشایند›. (۲قرنتیان ۶:۱۱-۱۳؛ ۱۲:۱۵، انجیل شریف) خوب است که همگیمان دقت کنیم که تا چه حدی به دیگران ابراز محبت میکنیم و سعی کنیم طرق مختلفی را برای ‹گشودن› دلهایمان بجوییم. — ۱یوحنا ۳:۱۴؛ ۱قرنتیان ۱۳:۳.
۱۵. چه چیزی میتواند به ما کمک کند تا محبت خود را در خصوص کسی که ما شخصاً احساس گرایش به او نداریم، پرورش دهیم؟
۱۵ آیا کسانی در جماعت هستند که در نزدیک شدن به آنها مشکل داشته باشیم؟ اگر ما روش خودمان را عوض کنیم و از خطاهای جزئی آنها چشم پوشی کنیم، همان طور که میخواهیم که آنها نیز با ما چنین کنند، این امر میتواند کمک کند تا با آنها روابط گرمی داشته باشیم. (امثال ۱۷:۹؛ ۱۹:۱۱) اگر صفات خوب آنها را جویا باشیم و بر آنها متمرکز شویم، احساس ما نیز در خصوص آنها میتواند بهبود یابد. آیا واقعاً به طریقهایی که یَهُوَه از این برادران استفاده میکند توجه نمودهایم؟ مطمئناً این باعث خواهد شد که محبت ما برای آنها افزایش یابد. — لوقا ۶:۳۲،۳۳،۳۶.
۱۶. چگونه میتوانیم با یک دید واقعبینانه در نشان دادن محبت به آنانی که در جماعت هستند دلهای خود را ‹گشوده› و باز کنیم؟
۱۶ البته، باید اقرار کرد در کارهایی که میتوانیم برای دیگران انجام دهیم محدودیتی وجود دارد. ممکن است قادر نباشیم که در هر جلسه با همه سلام و احوالپرسی کنیم. وقتی که بخواهیم با دوستان یک گردهمایی داشته باشیم ممکن نیست که همه را دعوت کنیم. همهٔ ما معاشران نزدیکی داریم که با آنها وقت بیشتری صرف میکنیم، تا با دیگران. اما آیا میتوانیم دل خود را ‹گشوده› و بازتر سازیم؟ آیا میتوان در هر هفته چند دقیقهای را صرف کنیم تا در جماعت با کسی که با ما دوست نزدیک نیست بیشتر آشنا شویم؟ آیا ممکن است گاهگاهی یکی از این افراد را دعوت کنیم تا با ما در خدمت موعظه کار کند؟ اگر ما حقیقتاً به یکدیگر محبت شدید داریم، مطمئناً طریقهایی را پیدا خواهیم کرد که آن را نشان دهیم.
۱۷. وقتی که در میان برادرانی هستیم که آنها را هرگز ملاقات نکردهایم، چه نشان خواهد داد که به آنها نیز محبت عمیق داریم؟
۱۷ کنگرههای مسیحی فرصت خوبی را برای ‹گشودن› محبت ما فراهم میآورند. هزاران نفر ممکن است حضور داشته باشند. همهٔ آنها را نمیتوانیم ملاقات کنیم. اما میتوانیم به طریقی رفتار کنیم که نشان میدهد که رفاه آنها را مقدم به راحتی خود میدانیم، حتی اگر هرگز آنها را ملاقات نکرده باشیم. و در بین جلسات میتوانیم علاقهٔ شخصی خود را با پیشقدم شدن برای ملاقات با بعضی از آنانی که در اطراف ما هستند نشان دهیم. روزی فرا خواهد رسید که همهٔ کسانی که بر روی زمین زندگی میکنند برادر و خواهر خواهند بود و در پرستش خدا و پدر، متحد خواهند شد. چه شادیی خواهد بود که همهٔ آنها را با صفات متنوع و متفاوتشان بشناسیم! محبت شدید نسبت به آنها ما را در انجام این کار ترغیب خواهد کرد. چرا از هم اکنون شروع نکنیم؟
نکاتی برای مرور
• زمانی که مشکلاتی بین برادران یا خواهران بوجود میآید، چگونه باید آنها را برطرف کرد؟ چرا ؟
• همان طور که از نظر روحانی رشد میکنیم، به چه صورتی محبت ما نیز باید رشد کند؟
• چگونه ممکن است محبت عمیق، نسبت به افرادی که خارج از کادر دوستان نزدیک هستند نشان داده شود؟