سازگاری با یک بیماری سخت

یک شاهد یَهُوَه به نام ویرجینیا به بیماری سندروم قفل‌شدگی مبتلاست.‏ بدن او کاملاً فلج شده است.‏ او می‌تواند ببیند و بشنود،‏ چشمانش را باز و بسته کند و کمی سرش را تکان دهد اما نمی‌تواند حرف بزند یا چیزی بخورد.‏ او زمانی سالم و پرانرژی بود.‏ اما صبح یک روز در سال ۱۹۹۷ دردی شدید و مداوم در پشت سرش حس کرد.‏ شوهرش او را به بیمارستان برد و عصر همان روز به کُما رفت.‏ دو هفته بعد در بخش مراقبت‌های ویژه،‏ در حالی که فلج بود و به دستگاه اکسیژن وصل شده بود به هوش آمد.‏ او برای چند روز چیزی را به یاد نمی‌آورد و حتی نمی‌دانست که کیست.‏

ویرجینیا توضیح می‌دهد که بعد از آن چه اتفاقی افتاد:‏ «حافظهٔ من کم‌کم برگشت.‏ من به‌شدّت دعا می‌کردم چون نمی‌خواستم بمیریم و پسر کوچکم را بدون مادر بگذارم.‏ برای این که بتوانم دوام بیاورم سعی کردم تا جای ممکن آیات کتاب مقدّس را به خاطر بیاورم.‏

‏«بالاخره پزشکان مرا از بخش مراقبت‌های ویژه مرخص کردند.‏ پس از سپری کردن شش ماه در بیمارستان‌های مختلف و یک مرکز توان‌بخشی،‏ به خانه فرستاده شدم.‏ هنوز کاملاً فلج بودم و در هر چیزی به کمک دیگران نیاز داشتم.‏ خیلی دلسرد شده بودم.‏ احساس می‌کردم برای دیگران و یَهُوَه بی‌مصرف هستم.‏ همین طور نگران بودم که نمی‌توانم از پسرم مراقبت کنم.‏

‏«شروع کردم به خواندن تجربیات هم‌ایمانانی که شرایطی مانند شرایط من داشتند.‏ از این که هنوز می‌توانستند یَهُوَه را خدمت کنند،‏ تحت‌تأثیر قرار می‌گرفتم.‏ در نتیجه من هم سعی کردم که با تمرکز بر آنچه می‌توانم انجام دهم،‏ روحیهٔ مثبت داشته باشم.‏ قبل از بیماری‌ام،‏ وقت زیادی برای فعالیت‌های روحانی نداشتم.‏ ولی الآن کل روز آزاد بودم.‏ پس به جای این که مأیوس شوم،‏ بر وقفم به یَهُوَه تمرکز کردم.‏

‏«استفاده از کامپیوتر را یاد گرفتم.‏ از یک برنامه استفاده می‌کنم که به حرکات سرم واکنش نشان می‌دهد.‏ با این که خسته‌کننده است،‏ با استفاده از این تکنولوژی می‌توانم کتاب مقدّس را مطالعه کنم و با نوشتن نامه و ایمیل به دیگران موعظه کنم.‏ من با کمک یک تخته با حروف الفبا با دیگران ارتباط برقرار می‌کنم.‏ شخصی که با من است حروف را نشان می‌دهد؛‏ هنگامی که حرف اشتباه را انتخاب می‌کند چشمانم را باز می‌کنم و وقتی حرف درست را انتخاب می‌کند چشمانم را می‌بندم.‏ این کار را تا آنجا ادامه می‌دهیم که کلمه و جمله بسازیم.‏ بعضی از خواهرانی که وقت زیادی را با من صرف می‌کنند،‏ می‌توانند حدس بزنند که چه می‌خواهم بگویم.‏ وقتی آن‌ها کلمه‌ای را غلط متوجه می‌شوند،‏ با هم می‌خندیم.‏

‏«من خیلی دوست دارم که در فعالیت‌های جماعت شرکت کنم.‏ همیشه به جلسات وصل می‌شوم و خصوصاً الآن از طریق تماس ویدیویی در آن‌ها شرکت می‌کنم.‏ جواب‌هایم را تایپ می‌کنم و کسی آن را طی برنامه می‌خواند.‏ همین طور هر ماه برای دیدن برنامه‌های تلویزیونی شاهدان یَهُوَه به گروهی کوچک وصل می‌شوم.‏a

‏«الآن ۲۳ سال است که سندروم قفل‌شدگی دارم.‏ گاهی غمگین می‌شوم.‏ ولی وقتی دعا می‌کنم،‏ با برادران و خواهرانم معاشرت می‌کنم و در خدمت یَهُوَه مشغول می‌مانم بر این احساس غلبه می‌کنم.‏ در واقع با کمک جماعت توانسته‌ام بیشتر از شش سال را به پیشگامی کمکی بپردازم.‏ سعی کرده‌ام که برای پسرم آلساندرو نمونهٔ خوبی باشم.‏ او اکنون پیر جماعت است و به همراه همسرش پیشگامی می‌کند.‏

‏«من معمولاً روی چیزهایی که قادرم در دنیای جدید انجام بدهم تعمّق می‌کنم.‏ اولین کاری که می‌خواهم انجام بدهم صحبت در مورد یَهُوَه با صدای خودم است.‏ دوست دارم کنار نهرهای جاری در دشت‌ها قدم بزنم و از دیدن منظرهٔ آن لذّت ببرم.‏ همین طور چون در بیست سال گذشته فقط با نی مایعات می‌خورم،‏ بی‌صبرانه می‌خواهم سیبی از درخت بچینم و آن را گاز بزنم.‏ به علاوه من یک ایتالیایی هستم،‏ پس منتظرم که غذاهای ایتالیایی مورد علاقه‌ام مثل پیتزا را درست کنم و بخورم.‏

‏«‹امیدِ نجات› به من کمک کرده تا از ذهنم محافظت کنم.‏ (‏۱تسالونیکیان ۵:‏۸‏)‏ با تصوّر کردن خودم در دنیای جدید،‏ حتی با وجود محدودیت‌هایم که به زودی تمام می‌شود،‏ احساس شادی می‌کنم.‏ بی‌صبرانه منتظر آن «زندگی واقعی» هستم که یَهُوَه وعده داده از طریق پادشاهی‌اش به ما ببخشد.‏»—‏۱تیموتائوس ۶:‏۱۹؛‏ مَتّی ۶:‏۹،‏ ۱۰‏.‏