ما همواره آمادهٔ بشارت دادنیم

۱.‏ چرا می‌توان گفت که در قرن اوّل مبشّران غیور همواره آمادهٔ بشارت دادن بودند؟‏

^۱ در قرن اوّل،‏ مبشّران غیور خبر خوش پادشاهی خدا را در هر جایی که با مردم روبرو می‌شدند،‏ اعلام می‌کردند و از این فعالیت ‹دست نمی‌کشیدند.‏› (‏اعما ۵:‏۴۲‏)‏ پس می‌توان تصوّر کرد که هنگام موعظهٔ خانه‌به‌خانه حتی به آنانی که از کنارشان می‌گذشتند نیز پیام کتاب مقدّس را می‌رساندند.‏ همچنین پس از اتمام خدمت موعظه،‏ هنگام خرید در بازار نیز از فرصت استفاده می‌کردند تا به طور غیررسمی به مردم موعظه کنند.‏ آنان همانند عیسی همواره آمادهٔ بشارت دادن بودند.‏ —‏ مرق ۶:‏۳۱-‏۳۴‏.‏

۲.‏ شاهد یَهُوَه بودن به چه چیز دیگری اشاره می‌کند؟‏

^۲ همواره آمادهٔ بشارت باشیم:‏ شاهد یَهُوَه بودن تنها به فعالیتی که به آن مشغولیم اشاره نمی‌کند،‏ بلکه این امر را نیز نشان می‌دهد که ما چه کسانی هستیم.‏ (‏اشع ۴۳:‏۱۰-‏۱۲‏)‏ پس همواره آماده‌ایم که از امیدمان دفاع کنیم؛‏ حتی اگر به موعظهٔ خانه‌به‌خانه مشغول نباشیم.‏ (‏۱پطر ۳:‏۱۵‏)‏ آیا در انتظار موقعیت‌هایی هستید که بتوانید غیررسمی بشارت دهید؟‏ آیا فکر کرده‌اید که چگونه سر صحبت را باز کنید؟‏ آیا نشریاتی را به همراه دارید تا بتوانید به کسانی بدهید که علاقه نشان می‌دهند؟‏ (‏امث ۲۱:‏۵‏)‏ آیا فقط به خدمت موعظهٔ خانه‌به‌خانه می‌پردازید یا اگر موقعیت اجازه دهد در هر جایی با مردم خبر خوش را در میان می‌گذارید؟‏

۳.‏ چرا نباید تصوّر کرد که رساندن پیام کتاب مقدّس به مردم در خیابان‌ها،‏ پارکینگ‌ها،‏ پارک‌ها،‏ مراکز خرید و سایر مکان‌ها اهمیت کمتری دارد؟‏

^۳ در مکان‌های عمومی بشارت دهیم:‏ ما در خیابان‌ها،‏ پارکینگ‌ها،‏ پارک‌ها،‏ مراکز خرید و سایر مکان‌ها به دیگران خبر خوش کتاب مقدّس را می‌رسانیم.‏ شاید به نظر رسد که تلاش‌هایی که در این راه به خرج می‌دهیم،‏ کم‌اهمیت،‏ غیرمعمول یا اختیاری است.‏ پولُس رسول گفت که «در جمع [«در مکان‌های عمومی،‏» دج‏]» و خانه‌به‌خانه به مردم موعظه می‌کرد.‏ (‏اعما ۲۰:‏۲۰‏)‏ البته خدمت موعظهٔ خانه‌به‌خانه روش اصلی و مفیدترین راهی است که ما می‌توانیم خبر خوش پادشاهی خدا را به مردم اعلام کنیم.‏ اما باید در نظر داشت که در قرن اوّل،‏ تمرکز مبشّران بر مردم بود نه بر خانه‌ها.‏ آنان از هر موقعیتی بهره می‌جستند تا با دیگران در مورد کلام خدا صحبت کنند،‏ حال چه در مکان‌های عمومی،‏ چه در موعظهٔ غیررسمی یا در موعظهٔ خانه‌به‌خانه.‏ باشد که ما نیز این راه را سرمشق قرار دهیم تا خدمتمان را کاملاً به انجام رسانیم.‏ —‏ ۲تیمو ۴:‏۵‏.‏