حکمت برای عاقبت‌اندیشی

‏«زیرا که ایشان قوم گم کرده تدبیر هستند.‏ و در ایشان بصیرتی نیست.‏ کاش که حکیم بوده،‏ این را می‌فهمیدند.‏ و در عاقبت خود تأمل می‌نمودند.‏»—‏تثنیه ۳۲:‏۲۸،‏ ۲۹‏.‏

هنگامی که اسرائیلیان به سرحدات سرزمین موعود رسیدند،‏ موسی این سخنان را به سمع ایشان رساند،‏ و بدین وسیله زمانی را پیشگویی کرد که قوم بی‌اعتنا به عاقبت کار خود،‏ خدای خود یَهُوَه را نادیده می‌گرفت.‏ و چنین هم شد.‏ قوم اسرائیل—‏منجمله بسیاری از پادشاهان آن—‏طی قرون متمادی هشدارهای یَهُوَه را نادیده گرفتند.‏

سلیمان هم در زمرهٔ آن پادشاهان بود.‏ او بخوبی از فرامین یَهُوَه خدای خود آگاه بود و می‌دانست که نباید با پرستندگان خدایان غیر پیوند ازدواج ببندد.‏ (‏ تثنیه ۷:‏۱-‏۴‏)‏ معهذا،‏ سلیمان «زنان غریب» بسیار گرفت.‏ نتیجه چه شد؟‏ کتاب مقدس عاقبت او را چنین شرح می‌دهد:‏ «در وقت پیری سلیمان واقع شد که زنانش دل او را به پیروی خدایان غریب مایل ساختند،‏ و دل او مثل دل پدرش داود با یَهُوَه،‏ خدایش کامل نبود.‏» (‏ ۱پادشاهان ۱۱:‏۱،‏ ۴‏)‏ حقیقتاً مرد خردمندی چون سلیمان چه بی‌تدبیریی از خود نشان داد!‏ او ابداً به «عاقبت» ناگوار تعدی از احکام خدا فکر نکرد.‏

آیا ما عاقبت‌اندیش هستیم؟‏ عاقبت‌اندیشی در اتخاذ تصمیمهای مهم زندگی به ما کمک می‌کند تا از بروز بسیاری از سختیها و مصیبتها جلوگیری کنیم.‏ مثالی بیاوریم.‏ به مسیحیان گفته شده است که ‹خویشتن را از هر نجاست جسم و روح طاهر سازند.‏› (‏ ۲قرنتیان ۷:‏۱‏)‏ در حکمت این سخن هیچ شکی نیست،‏ لیکن چه بسیارند افراد بی‌تدبیری که هیچ به عاقبت تلخ و ناگوار تعدی از این پند پولس فکر نمی‌کنند.‏ برای مثال،‏ بسیاری از جوانان بدن و وجود خود را با استعمال دخانیات می‌آلایند و تصور می‌کنند این کار ایشان را فرهیخته‌تر و بالغتر جلوه می‌دهد.‏ اما،‏ عاقبت آن براستی که تلخ و ناگوار است!‏ بسیاری از ایشان وقتی اندکی پا به سن می‌گذارند باید با امراضی چون سرطان ریه (‏ اتساع مجاری ریه)‏ و بیماریهای قلبی دست و پنجه نرم کنند!‏

چقدر مهم است که در مورد عاقبت تصمیمها و اعمال خود تعمق و تأمل کنیم.‏ پولس در این خصوص با برهانی قاطع اظهار نمود:‏ «آنچه آدمی بکارد،‏ همان را درو خواهد کرد.‏ زیرا هر که برای جسم خود کارد،‏ از جسم فساد را درو کند و هر که برای روح کارد از روح حیات جاودانی خواهد دروید.‏»—‏غلاطیان ۶:‏۷،‏ ۸‏.‏