درستکاری
چه کسی به تنهایی حق تعیین معیار عدالت و درستی را دارد؟
گزارشاتی در این رابطه:
پی ۱۸:۲۳-۳۳—یَهُوَه به ابراهیم نشان داد که او داوری عادل است.
مز ۷۲:۱-۴، ۱۲-۱۴—در این مزمور پیشگویی شده است که پادشاه منتخب یَهُوَه کاملاً معیارهای عادلانهٔ او را منعکس میکند.
زندگی مطابق معیارهای عادلانهٔ یَهُوَه چه فوایدی دارد؟
مز ۳۷:۲۵، ۲۹؛ یع ۵:۱۶؛ ۱پط ۳:۱۲
مز ۳۵:۲۴؛ اش ۲۶:۹؛ رو ۱:۱۷ ملاحظه شود.
گزارشاتی در این رابطه:
ای ۳۷:۲۲-۲۴—اِلیهو عدالت یَهُوَه را تمجید میکند؛ عدالتی که باعث میشود خادمانش او را محترم بدانند.
مز ۸۹:۱۳-۱۷—مزمورنویس یَهُوَه را به دلیل حکمرانی عادلانهاش تمجید کرد.
چطور میتوان به عدالت یَهُوَه اولویت داد؟
حز ۱۸:۲۵-۳۱؛ مت ۶:۳۳؛ رو ۱۲:۱، ۲؛ اف ۴:۲۳، ۲۴
گزارشاتی در این رابطه:
پی ۶:۹، ۲۲؛ ۷:۱—نوح مردی درستکار بود و دقیقاً مطابق خواست یَهُوَه عمل میکرد.
رو ۴:۱-۳، ۹—ابراهیم به دلیل ایمان قویاش در دید یَهُوَه مردی درستکار بود.
چرا انگیزهٔ ما از درستکاری باید محبت به یَهُوَه باشد، نه جلب توجه دیگران؟
مت ۶:۱؛ ۲۳:۲۷، ۲۸؛ لو ۱۶:۱۴، ۱۵؛ رو ۱۰:۱۰
گزارشاتی در این رابطه:
مت ۵:۲۰؛ ۱۵:۷-۹—عیسی مردم را تشویق کرد که درستکار باشند، البته نه مطابق معیارهای عالمان دین و فَریسیانی که ریاکار بودند.
لو ۱۸:۹-۱۴—عیسی با استفاده از مَثَلی به کسانی که خودشان را درستکارتر از دیگران جلوه میدادند پند داد.