موعظهٔ خبر خوش
چرا مسیحیان حقیقی در مورد اعتقاداتشان با دیگران صحبت میکنند؟
مت ۲۸:۱۹، ۲۰؛ رو ۱۰:۹، ۱۰؛ عب ۱۳:۱۵
اع ۱:۸؛ ۱قر ۹:۱۶ ملاحظه شود.
عیسی در فعالیت موعظه چه سرمشقی برای ما به جا گذاشت؟
گزارشاتی در این رابطه:
لو ۴:۴۲-۴۴—عیسی گفت که یَهُوَه او را برای اعلام خبر خوش به زمین فرستاده است.
یو ۴:۳۱-۳۴—عیسی توضیح داد که اعلام خبر خوش مثل خوردن خوراک برای اوست.
آیا فقط مردانی که در جماعت اختیاراتی دارند، باید خبر خوش را موعظه کنند؟
مز ۶۸:۱۱؛ ۱۴۸:۱۲، ۱۳؛ اع ۲:۱۷، ۱۸
گزارشاتی در این رابطه:
۲پا ۵:۱-۴، ۱۳، ۱۴، ۱۷—دختر کوچکی اهل اسرائیل دربارهٔ نبی یَهُوَه اِلیشَع با همسر نَعَمان صحبت کرد.
مت ۲۱:۱۵، ۱۶—وقتی در معبد پسران کوچک عیسی را ستایش کردند، سران کاهنان و عالمان از این کار بهشدّت عصبانی شدند، اما عیسی آنها را اصلاح کرد.
سرپرستان چطور میتوانند شیوهٔ موعظه و تعلیم به مردم را به برادران و خواهرانشان در جماعت تعلیم دهند؟
یَهُوَه و عیسی چطور کمکمان میکنند خبر خوش را اعلام کنیم؟
۲قر ۴:۷؛ فی ۴:۱۳؛ ۲تی ۴:۱۷
گزارشاتی در این رابطه:
اع ۱۶:۱۲، ۲۲-۲۴؛ ۱تس ۲:۱، ۲—مردم با پولُس رسول و همراهانش بدرفتاری کردند، اما آنها با شجاعت و به کمک یَهُوَه خبر خوش را اعلام میکردند.
۲قر ۱۲:۷-۹—پولُس رسول ‹در جسمش خاری داشت› یعنی احتمالاً از سلامت کامل برخوردار نبود، اما با قدرت خدا همچنان با شور و غیرت موعظه میکرد.
چه کسی صلاحیت موعظه کردن را به یک مسیحی میدهد؟
از کجا میدانیم که یَهُوَه میخواهد ما به دیگران آموزش دهیم که بتوانند موعظه کنند و تعلیم دهند؟
مر ۱:۱۷؛ لو ۸:۱؛ اف ۴:۱۱، ۱۲
گزارشاتی در این رابطه:
اش ۵۰:۴، ۵—یَهُوَه قبل از این که عیسی را به زمین بفرستد، به او آموزش داد.
مت ۱۰:۵-۷—عیسی با صبر و بردباری به شاگردانش آموزش داد که چطور خبر خوش را موعظه کنند.
ما باید به خدمت موعظه چه دیدی داشته باشیم؟
خدمت موعظه چه تأثیری بر ما میگذارد؟
ما در خدمت موعظه در مورد چه موضوعهایی با مردم صحبت میکنیم؟
چرا در مورد تعالیم نادرست با دیگران صحبت میکنیم؟
گزارشاتی در این رابطه:
مر ۱۲:۱۸-۲۷—صَدّوقیان به رستاخیز اعتقاد نداشتند. ولی عیسی به آنها ثابت کرد که در اشتباهند و بر اساس نوشتههای مقدّس به آنها نشان داد که مردگان رستاخیز پیدا میکنند.
اع ۱۷:۱۶، ۱۷، ۲۹، ۳۰—پولُس رسول با استدلالی قوی به مردم آتن نشان داد که بتپرستی نادرست است.
ما به چه روشهایی موعظه میکنیم؟
چرا در جاهایی که رفتوآمد مردم بیشتر است، موعظه میکنیم؟
یو ۱۸:۲۰؛ اع ۱۶:۱۳؛ ۱۷:۱۷؛ ۱۸:۴
ام ۱:۲۰، ۲۱ ملاحظه شود.
چرا در خدمت موعظه به صبر و پشتکار نیاز داریم؟
خدمت موعظه چه تأثیری بر مردم میگذارد؟
چرا باید در هر شرایطی موعظه کنیم؟
۱قر ۹:۲۳؛ ۱تی ۲:۴؛ ۱پط ۳:۱۵
گزارشاتی در این رابطه:
یو ۴:۶، ۷، ۱۳، ۱۴—با این که عیسی خسته بود، با یک زن سامری در کنار چاه آبی در مورد خبر خوش صحبت کرد.
فی ۱:۱۲-۱۴—حتی وقتی پولُس رسول به خاطر ایمانش در زندان بود، خبر خوش را با دیگران در میان میگذاشت و به آنها دلگرمی میداد.
آیا باید انتظار داشته باشیم که هر کس به پیام کتاب مقدّس گوش دهد؟
یو ۱۰:۲۵، ۲۶؛ ۱۵:۱۸-۲۰؛ اع ۲۸:۲۳-۲۸
گزارشاتی در این رابطه:
ار ۷:۲۳-۲۶—اِرْمیا از قول یَهُوَه نوشت که قوم خدا بارها نشان دادند که به گفتههای پیامبران توجهی ندارند.
مت ۱۳:۱۰-۱۶—عیسی توضیح داد که مثل زمان اِشَعْیا بسیاری پیام خدا را میشنوند اما آن را رد میکنند.
چرا نباید تعجب کنیم که بسیاری از مردم چنان مشغول زندگی روزمرهشان هستند که برای شنیدن پیام خدا وقت ندارند؟
چه چیزی نشان میدهد که بعضیها خبر خوش را میشنوند و میپذیرند، اما در این راه نمیمانند؟
چه گزارشهایی به ما کمک میکند که انتظار داشته باشیم که بعضیها با فعالیت موعظه مخالفت کنند؟
وقتی در خدمت موعظه با ما مخالفت میشود چه عکسالعملی باید نشان دهیم؟
چرا میتوانیم مطمئن باشیم که بعضیها خبر خوش را میپذیرند؟
یَهُوَه از کسانی که خبر خوش را موعظه میکنند، چه انتظاری دارد؟
اع ۲۰:۲۶، ۲۷؛ ۱قر ۹:۱۶، ۱۷؛ ۱تی ۴:۱۶
حز ۳۳:۸ ملاحظه شود.
چرا باید به همهٔ مردم از هر مذهب، نژاد و ملت موعظه کنیم؟
مت ۲۴:۱۴؛ اع ۱۰:۳۴، ۳۵؛ مک ۱۴:۶
مز ۴۹:۱، ۲ ملاحظه شود.