بخشش گناهان
آیا یَهُوَه واقعاً آمادهٔ بخشش است؟
مز ۸۶:۵؛ دان ۹:۹؛ می ۷:۱۸
۲پط ۳:۹ ملاحظه شود.
گزارشاتی در این رابطه:
مز ۷۸:۴۰، ۴۱؛ ۱۰۶:۳۶-۴۶—اسرائیلیان بارها یَهُوَه را ناراحت کردند، اما او همیشه آمادهٔ بخشش آنها بود.
لو ۱۵:۱۱-۳۲—عیسی با استفاده از مَثَل پدری مهربان که پسر توبهکارش را بخشید، نشان داد که یَهُوَه همیشه آمادهٔ بخشش است.
یَهُوَه بر چه اساسی گناهان را میبخشد؟
یو ۱:۲۹؛ اف ۱:۷؛ ۱یو ۲:۱، ۲
گزارشاتی در این رابطه:
عب ۹:۲۲-۲۸—پولُس رسول توضیح داد که بخشش گناهان فقط از طریق خون عیسی امکانپذیر است.
مک ۷:۹، ۱۰، ۱۴، ۱۵—یوحنای رسول در یک رؤیا «گروه عظیمی» را دید که به خاطر ایمان به قربانی عیسی در دید خدا پاک بودند.
اگر میخواهیم یَهُوَه ما را ببخشد، باید در برابر خطاهای دیگران چه کار کنیم؟
مت ۶:۱۴، ۱۵؛ مر ۱۱:۲۵؛ لو ۱۷:۳، ۴؛ یع ۲:۱۳
گزارشاتی در این رابطه:
ای ۴۲:۷-۱۰—قبل از این که یَهُوَه ایّوب را شفا دهد و برکت دهد، از او خواست که برای سه دوستش دعا کند.
مت ۱۸:۲۱-۳۵—عیسی با مَثَلی نشان داد که اگر میخواهیم یَهُوَه ما را ببخشد، ما هم باید دیگران را ببخشیم.
چرا مهم است که به گناهانمان اعتراف کرده و توبه کنیم؟
اع ۳:۱۹؛ ۲۶:۲۰؛ ۱یو ۱:۸-۱۰
گزارشاتی در این رابطه:
مز ۳۲:۱-۵؛ ۵۱:۱، ۲، ۱۶، ۱۷—داوود به خاطر گناه جدیاش دلشکسته بود و از ته دل توبه کرد.
یع ۵:۱۴-۱۶—یعقوب گفت که اگر کسی مرتکب گناه جدی شود باید از پیران جماعت کمک بخواهد.
چه تغییراتی باید در خود ایجاد کنیم تا مورد بخشش یَهُوَه قرار بگیریم؟
ام ۲۸:۱۳؛ اش ۵۵:۷؛ اف ۴:۲۸
گزارشاتی در این رابطه:
۱پا ۲۱:۲۷-۲۹؛ ۲تو ۱۸:۱۸-۲۲، ۳۳، ۳۴؛ ۱۹:۱، ۲—اَخاب پادشاه با شنیدن داوری یَهُوَه خودش را فروتن کرد و یَهُوَه هم تا حدّی به او رحمت نشان داد؛ اما چون توبهاش واقعی نبود، یَهُوَه او را نبخشید و اَخاب جانش را از دست داد.
۲تو ۳۳:۱-۱۶—مَنَسّی پادشاه شریری بود، اما وقتی توبه کرد یَهُوَه او را بخشید. او بتها را از بین برد و پرستش پاک را ترویج داد؛ به این شکل نشان داد که از ته دل توبه کرده است.
یَهُوَه تا چه حدّی حاضر است شخص توبهکار را ببخشد؟
مز ۱۰۳:۱۰-۱۴؛ اش ۱:۱۸؛ ۳۸:۱۷؛ ار ۳۱:۳۴؛ می ۷:۱۹
گزارشی در این رابطه:
۲سم ۱۲:۱۳؛ ۲۴:۱؛ ۱پا ۹:۴، ۵—با این که داوود مرتکب گناهان جدی شد، یَهُوَه او را بخشید و درستکار شمرد.
عیسی چطور از بخشش یَهُوَه سرمشق گرفت؟
گزارشاتی در این رابطه:
مت ۲۶:۳۶، ۴۰، ۴۱—زمانی که عیسی به کمک رسولانش نیاز داشت آنها به خواب رفتند، اما عیسی آنها را درک کرد چون از محدودیتهایشان آگاه بود.
مت ۲۶:۶۹-۷۵؛ لو ۲۴:۳۳، ۳۴؛ اع ۲:۳۷-۴۱—پِطرُس سه بار عیسی را انکار کرد، اما او پِطرُس را بخشید. عیسی بعد از رستاخیزش به پِطرُس ظاهر شد و بعدها وظایف مهمی در جماعت به او سپرد.
از کجا میدانیم که بخشش یَهُوَه حد و مرزی دارد؟
مت ۱۲:۳۱؛ عب ۱۰:۲۶، ۲۷؛ ۱یو ۵:۱۶، ۱۷
گزارشاتی در این رابطه:
مت ۲۳:۲۹-۳۳—عیسی به عالمان دین و فَریسیان هشدار داد که به درّهٔ هِنّوم انداخته میشوند، یعنی محکوم به نابودی ابدی خواهند شد.
یو ۱۷:۱۲؛ مر ۱۴:۲۱—عیسی دربارهٔ یهودای اسخَریوطی گفت که «مستحق نابودی است» و بهتر بود اصلاً به دنیا نمیآمد.