Επιπρόσθετοι Λόγοι για Ευγνωμοσύνη

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ λαός Ισραήλ είχε περισσότερους λόγους να εκφράζει ευγνωμοσύνη στον Δημιουργό απ’ όσους είχαν άλλοι λαοί. Γιατί μπορούμε να το πούμε αυτό;

Βέβαια οι Ισραηλίτες, όπως και όλοι οι άλλοι άνθρωποι, είχαν λόγους να είναι ευγνώμονες για όλα τα όμορφα και θαυμάσια πράγματα που είχε δημιουργήσει ο Θεός. Είχαν όμως και επιπρόσθετους λόγους να δείχνουν ευγνωμοσύνη, επειδή ο Παντοδύναμος τους είχε εκλέξει για να είναι ο ιδιαίτερος λαός του και τους φρόντιζε με ξεχωριστό τρόπο. (Αμώς 3:1, 2) Εξετάστε μερικούς από τους ιδιαίτερους λόγους που είχαν για να δείχνουν ευγνωμοσύνη.

Διέφυγαν το Θάνατο σε Δύο Περιπτώσεις

Πόσο ευγνώμονες θα πρέπει να ήταν όλοι οι Ισραηλίτες γονείς τη νύχτα της 14ης Νισάν του 1513 π.Χ.! Εκείνη τη βαρυσήμαντη νύχτα, ο άγγελος του Θεού θανάτωσε «παν πρωτότοκον εν τη γη της Αιγύπτου, από ανθρώπου έως κτήνους». Προσπέρασε όμως τα σπίτια των Ισραηλιτών, στα οποία τα ανώφλια και οι παραστάτες στις πόρτες είχαν πιτσιλιστεί με το αίμα των ζώων του Πάσχα. Η γαλήνη που επικρατούσε διακόπηκε, καθώς «έγεινε βοή μεγάλη εν τη Αιγύπτω· διότι δεν ήτο οικία εις την οποίαν δεν υπήρχε νεκρός». Ωστόσο, σε κάθε σπιτικό των Ισραηλιτών, το αγαπημένο, πρωτότοκο παιδί τους έμεινε σώο και αβλαβές.—Έξοδος 12:12, 21-24, 30.

Λίγο αργότερα, οι καρδιές των Ισραηλιτών θα πρέπει να πλημμύρισαν από ευγνωμοσύνη, καθώς είδαν με τα ίδια τους τα μάτια τη θαυματουργική επέμβαση του Ιεχωβά, σε μια στιγμή που φάνηκε ότι είχαν παγιδευτεί στις όχθες της Ερυθράς Θάλασσας, αφού ο στρατός του Φαραώ της Αιγύπτου τους καταδίωκε άγρια. Κατ’ αρχήν, είδαν το στύλο της νεφέλης που τους οδηγούσε να μετακινείται στα νώτα τους, επιβραδύνοντας έτσι αποτελεσματικά τους διώκτες. Στη συνέχεια, οι Ισραηλίτες είδαν τον Μωυσή να απλώνει το χέρι του πάνω από τη θάλασσα και παρατήρησαν με κατάπληξη καθώς ο Θεός έκανε να φυσήξει ολόκληρη τη νύχτα ένας ισχυρός ανατολικός άνεμος, ο οποίος χώρισε τα νερά και μετέβαλε τη λεκάνη της θάλασσας σε ξερή γη. Δεν χρειάστηκε να ‘σπρώξει’ κανείς τους Ισραηλίτες· πέρασαν βιαστικά απ’ αυτό το πέρασμα διαφυγής που τους προμήθευσε ο Θεός.

Και πάλι όμως παρουσιάστηκε μια νέα αιτία κινδύνου! Οι Αιγύπτιοι ξεχύθηκαν στον πυθμένα της θάλασσας, σίγουροι ότι θα πρόφταιναν τους Ισραηλίτες. Όμως, κοιτάξτε! Όταν όλοι οι Αιγύπτιοι βρίσκονταν σ’ αυτό το πέρασμα όπου τα νερά υψώνονταν σαν τοίχοι, άρχισαν να βγαίνουν οι τροχοί από τα άρματά τους και σύντομα δημιουργήθηκε πανδαιμόνιο ανάμεσά τους. Κατόπιν, μόλις πέρασαν όλοι οι Ισραηλίτες ασφαλείς στην απέναντι όχθη, ο Ιεχωβά είπε και πάλι στον Μωυσή να απλώσει το χέρι του και «κατά την αυγήν η θάλασσα επανήλθεν εις την κανονικήν της θέσιν». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Ούτε ένας από τους άντρες που αποτελούσαν τη φημισμένη στρατιωτική δύναμη του περήφανου Φαραώ δεν διέφυγε τον πνιγμό, ούτε και ο ίδιος ο περήφανος ηγεμόνας. (Έξοδος 14:19-28, ΛΧ· Ψαλμός 136:15) Μπορείτε να φανταστείτε πόσο ευγνώμονες ήταν στον Ιεχωβά οι απελευθερωμένοι Ισραηλίτες;

Οι Θεαματικές Πολεμικές Μέθοδοι του Θεού

Οι Ισραηλίτες, αν και ήταν ευγνώμονες για την απελευθέρωσή τους από την Αίγυπτο και για τον αλησμόνητο τρόπο με τον οποίο διέσχισαν την Ερυθρά Θάλασσα, επρόκειτο να δοκιμάσουν πολλές σκληρές εμπειρίες πριν φτάσουν στην Υποσχεμένη Γη. Καθεμιά όμως από αυτές τις εμπειρίες στη διάρκεια της 40χρονης πορείας τους μέσα από την έρημο, θα έπρεπε να αποτελεί έναν επιπρόσθετο λόγο για να δείχνουν ξεχωριστή ευγνωμοσύνη στον Ιεχωβά.

Τελικά, οι Ισραηλίτες διέσχισαν τον Ιορδάνη Ποταμό και μπήκαν στη γη που τους είχε δώσει ο Θεός. Σύντομα είδαν με τα ίδια τους τα μάτια, ένα δείγμα των θεαματικών μεθόδων με τις οποίες πολεμούσε ο Ιεχωβά για χάρη τους. Πώς έγινε αυτό; Με την εκπληκτική κατάληψη και καταστροφή της πρώτης πόλης της Χαναάν με την οποία βρέθηκαν αντιμέτωποι—της Ιεριχώ! (Ιησούς του Ναυή, κεφάλαιο 6) Πόσο ασυνήθιστη ήταν η από τον Θεό κατευθυνόμενη στρατηγική—να βαδίσουν γύρω από την Ιεριχώ, κουβαλώντας την κιβωτό της διαθήκης! Βάδιζαν έξι συνεχείς μέρες γύρω από τα τείχη, μια φορά την ημέρα. Την έβδομη ημέρα βάδισαν γύρω από τα τείχη επτά φορές. Όταν οι ιερείς σάλπισαν με τις σάλπιγγές τους, ένας ‘μεγάλος αλαλαγμός’ που προερχόταν από τους Ισραηλίτες, διέσχισε τον αέρα και «κατέπεσε το τείχος υφ’ εαυτό»! (Εδάφιο 20) Μόνο το σπίτι της Ραάβ και το τμήμα του τείχους που βρισκόταν κάτω απ’ αυτό παρέμειναν όρθια. Τα τείχη αυτής της φαινομενικά απόρθητης πόλης, έπεσαν χωρίς να χρειαστεί να ρίξει ο Ιησούς του Ναυή και ο στρατός του ούτε ένα βέλος! Σίγουρα, η εμπειρία αυτή στην Ιεριχώ, ήταν ένας επιπρόσθετος, ιδιαίτερος λόγος για να δείχνουν ευγνωμοσύνη στον Θεό.

Σε μια άλλη περίπτωση, έγινε μια ακόμη εξέχουσα επίδειξη των θεαματικών πολεμικών μεθόδων του Ιεχωβά. Όταν ο λαός της Γαβαών σύναψε ειρήνη με τους Ισραηλίτες, πέντε Αμορραίοι βασιλιάδες κήρυξαν πόλεμο ενάντια στους Γαβαωνίτες. Ο Ιησούς του Ναυή πήγε να τους βοηθήσει, και στη μάχη που επακολούθησε, φάνηκε επανειλημμένα το θαυματουργό χέρι του Ιεχωβά. Ο Θεός σκόρπισε σύγχυση στους Αμορραίους και «ενώ, φεύγοντες απ’ έμπροσθεν του Ισραήλ, ήσαν εν τη καταβάσει της Βαιθ-ωρών, ο Κύριος [Ιεχωβά (ΜΝΚ)] έρριψεν εκ του ουρανού κατ’ αυτών λίθους μεγάλους έως Αζηκά, και απέθανον». Αυτοί που πέθαναν από εκείνο το χαλάζι ήταν περισσότεροι απ’ όσους σκότωσαν οι Ισραηλίτες με το σπαθί τους.—Ιησούς του Ναυή 10:1-11.

Κατόπιν ο Ιησούς του Ναυή μίλησε στον Ιεχωβά «ενώπιον του Ισραήλ», και είπε: «Στήθι, ήλιε, επί την Γαβαών, και συ, σελήνη, επί την φάραγγα Αιαλών». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Όπως μας λέει η αφήγηση, «και ο ήλιος εστάθη και η σελήνη έμεινεν, εωσού ο λαός εξεδικήθη τους εχθρούς αυτού».—Ιησούς του Ναυή 10:12, 13.

Τι καταπληκτικά γεγονότα! Και πόσους ακόμη ιδιαίτερους λόγους είχε ο λαός του Ιεχωβά να δείχνει ευγνωμοσύνη!

Εφήμερη Ευγνωμοσύνη

Μετά από κάθε περίπτωση στην οποία γινόταν έκδηλη η παρέμβαση του Ιεχωβά, οι Ισραηλίτες ήταν γεμάτοι ευγνωμοσύνη. Πιθανώς κάθε Ισραηλίτης να έλεγε ενδόμυχα, ότι δεν θα ξεχνούσε ποτέ τα πράγματα που είχε δει. Ωστόσο, εκείνη η ευγνωμοσύνη ήταν απίστευτα εφήμερη. Ξανά και ξανά, οι Ισραηλίτες επιδείκνυαν στάση αγνωμοσύνης. Ο Θεός λοιπόν, «παρέδωκεν αυτούς [επανειλημμένα (ΜΝΚ)] εις τας χείρας των εθνών· και εκυρίευσαν αυτούς οι μισούντες αυτούς».—Ψαλμός 106:41.

Όμως, ο Ιεχωβά έδειχνε το μεγάλο του πνεύμα συγχωρητικότητας όταν οι Ισραηλίτες έρχονταν σε δύσκολη θέση, μετανοούσαν για την εσφαλμένη και αγνώμονα πορεία τους, και τον επικαλούνταν να τους βοηθήσει. «Επέβλεψεν επί την θλίψιν αυτών, ότε ήκουσε την [ικετευτική (ΜΝΚ)] κραυγήν αυτών· και ενεθυμήθη την προς αυτούς διαθήκην αυτού και μετεμελήθη [λυπήθηκε (ΜΝΚ)] κατά το πλήθος του ελέους [της στοργικής καλοσύνης (ΜΝΚ)] αυτού». (Ψαλμός 106:44, 45) Ο συγχωρητικός Θεός τους, τούς ελευθέρωνε κατ’ επανάληψη από τους δυνάστες και τους έδειχνε πάλι την εύνοιά του.

Οι Ισραηλίτες όμως, παρά τη μακροθυμία του Θεού και παρά το ότι εκείνος έστελνε επανειλημμένα τους προφήτες του για να τους διορθώσουν τον τρόπο σκέψης, αποδείχτηκαν αδιόρθωτοι. Τελικά, η υπομονή του Ιεχωβά εξαντλήθηκε και αυτός επέτρεψε να κυριευτεί το έθνος του Ιούδα από τους Βαβυλώνιους, το 607 π.Χ. Αυτοί που δεν θανατώθηκαν από τις δυνάμεις του Βασιλιά Ναβουχοδονόσορα, πάρθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα.

Τι τραγικό τέλος που βρήκαν, επειδή συνέχισαν να δείχνουν αγνωμοσύνη και ανοσιότητα στον Θεό! Και αυτό συνέβη μολονότι είχαν άφθονους λόγους για να είναι ευγνώμονες.

Πώς μπορούν οι Χριστιανοί σήμερα, να αποφύγουν να κάνουν το ίδιο λάθος, δηλαδή να μη δείξουν ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχει κάνει ο Ιεχωβά Θεός γι’ αυτούς και επιπρόσθετα, για τις στοργικές πράξεις που έχει εκδηλώσει για το ανθρώπινο γένος γενικά; Αυτό θα εξεταστεί στο επόμενο άρθρο.