Ελπίς—Η Δύναμις για Εγκαρτέρησι
ΠΟΣΟ πολύτιμη είναι η υπομονή! Χωρίς αυτήν, ο πασίγνωστος βιολιστής δεν θα γινόταν ποτέ διάσημος και η φημισμένη υψίφωνος δεν θα μπορούσε ποτέ να αιχμαλωτίση με τη φωνή της τους ακροατές της. Πράγματι, η υπομονή δεν είναι μόνο επιθυμητή αλλά και αναγκαία για την επίτευξι ενός στόχου. Αυτό αληθεύει ιδιαίτερα για τον Χριστιανό ο οποίος τρέχει σ’ έναν αγώνα για το βραβείο της αιωνίου ζωής. «Ας τρέχωμεν μεθ’ υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα,» παρώτρυνε ο Χριστιανός απόστολος Παύλος. Χωρίς υπομονή δεν θα φθάσωμε ποτέ στο «τέρμα.»—Ματθ. 24:13· Εβρ. 12:1.
Έχοντας υπ’ όψιν τη σπουδαιότητα της υπομονής, μπορεί να εγερθούν ωρισμένα ερωτήματα. Μπορεί ένα ευσεβές άτομο να υπομείνη με δικές του μόνο δυνάμεις; Γιατί πρέπει οι Χριστιανοί να βοηθούν ο ένας τον άλλον για να υπομένουν; Πώς μπορούν να δώσουν αυτή τη βοήθεια;
ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ‘ΠΑΡΗΓΟΡΟΥΜΕ’
Ζούμε σε ‘κακούς καιρούς.’ (2 Τιμ. 3:1) Πολλοί παράγοντες τώρα δυσκολεύουν πολύ τον Χριστιανό να υπομένη. Αυτό μπορεί να το κατορθώση μόνο αν ακολουθή τη Γραφική συμβουλή να ‘ενδυναμούται εν Κυρίω, και εν τω κράτει της ισχύος αυτού.’ Πάνω απ’ όλα, τα ευσεβή άτομα πρέπει να διεξάγουν μια πάλη «εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.» εναντίον δηλαδή των δαιμόνων που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Σατανά. (Εφεσ. 6:10, 12) Η επιρροή τους μπορεί να γίνη τόσο ισχυρή ώστε ο Χριστιανός να χάση την εμπιστοσύνη του στη δύναμι του Θεού και να ασθενήση στην πίστι. Τότε γίνεται αναγκαία η άμεση πνευματική βοήθεια. Αλλά τι μπορεί να γίνη;
Εξετάστε πώς ένας Χριστιανός πρεσβύτερος προσέφερε πνευματική βοήθεια σε μια περίπτωσι. Επισκέφθηκε ένα έγγαμο ζεύγος που ήσαν πολύ δραστήρια μέλη της εκκλησίας. Λόγω ασθενείας στην οικογένεια και μεγάλης εντάσεως στον τόπο εργασίας του ανδρός, είχαν σχεδόν εγκαταλείψει τον Χριστιανικό αγώνα. Αλλά στο τέλος της επισκέψεώς του, ο πρεσβύτερος χάρηκε που άκουσε αυτά τα λόγια: «Χαίρομαι τόσο πολύ που ήλθες να μας μιλήσης. Η σύζυγός μου κι εγώ πήραμε ανανεωμένη δύναμι για να εξακολουθήσωμε να υπηρετούμε τον Ιεχωβά.» Μια παρόμοια έκφρασις ακούσθηκε από μια άλλη Χριστιανική οικογένεια, όπου οι πιέσεις και τα προβλήματα είχαν καταλήξει σε νευρική κατάπτωσι και πολύ χαμηλή πνευματικότητα. Τι ήταν εκείνο που έκανε αυτές τις οικογένειες να πουν, ‘Πήραμε ανανεωμένη δύναμι να υπηρετήσωμε τον Ιεχωβά’;
Οι πρεσβύτεροι που τους επισκέφθηκαν, ενεθάρρυναν τους ομοπίστους τους να βλέπουν τα ζητήματα όπως τα βλέπει και ο Ιεχωβά. Ο Θεός γνωρίζει ότι ο λαός του είναι από χώμα και ότι, λόγω πιέσεων, ασθενείας και τα παρόμοια, ο Χριστιανός μπορεί να αισθανθή αποθάρρυνσι. (Ψαλμ. 103:14) Έτσι ακριβώς αισθάνονταν και μερικοί από τους πρώτους Χριστιανούς στη Θεσσαλονίκη. Συνεπώς, ο απόστολος Παύλος συμβούλευσε: «Παρηγορείτε τους ολιγοψύχους (τους καταθλιμμένους, ΜΝΚ).»—1 Θεσ. 5:14.
Το να ‘παρηγορούμε’ ή να ‘μιλούμε παρηγορητικά,’ σημαίνει να μιλούμε απαλά, να χαροποιούμε, να ενθαρρύνουμε, να ανυψώνουμε το πνεύμα του άλλου με χαροποιά διαβεβαίωσι. Ναι, το να μιλούμε παρηγορητικά σημαίνει να ενισχύωμε την καρδιά του ακροατού έτσι ώστε ο ορίζων του να ευρύνεται. Στην περίπτωσι των δύο αποθαρρυμένων οικογενειών που ανεφέρθησαν προηγουμένως, ήταν σαν μια φωτεινή λιακάδα να διέλυσε την πρωινή ομίχλη που είχε αμαυρώσει την πνευματική τους όρασι. Οι καρδιές τους ανυψώθηκαν με ανανεωμένη ελπίδα. Τι είναι αυτή η ελπίδα;
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ «ΔΕΝ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΕΙ»
«Ελπίζω» σημαίνει ‘επιθυμώ με αναμονή εκπληρώσεως.’ Η ελπίδα, λοιπόν, έχει ενισχυτική δύναμι, κινητήριο δύναμι, επειδή αποβλέπει στο μέλλον για την εκπλήρωσί της. Ασφαλώς, θα μπορούσε κανείς εύκολα να τρέφη μια ψευδή ελπίδα, μια ελπίδα που στερείται πραγματικής βάσεως. Παραδείγματος χάριν: Επί χιλιάδες χρόνια το ανθρώπινο γένος ήλπιζε στην πραγματοποίησι μιας τέλειας ανθρώπινης κυβερνήσεως. Αλλ’ αυτή η προσμονή δεν έχει εκπληρωθή επειδή οι άνθρωποι είναι ατελείς, αμαρτωλοί, ιδιοτελείς και υπόκεινται στον θάνατο.—Ρωμ. 5:12· 7:14.
Η βάσιμη ελπίδα πρέπει ν’ αποβλέπη στον Θεό, την πρώτη Αιτία κάθε ορατού και αοράτου. (Αποκ. 4:11) Πράγματι, η αληθινή ελπίδα βασίζεται στον αλάνθαστο σκοπό του Θεού για την ανθρωπότητα και, συνεπώς, αυτή η «ελπίς δεν καταισχύνει.» (Ρωμ. 5:5) Παραδείγματος χάριν, ο προφήτης Ησαΐας τόνισε ότι ο Θεός δημιούργησε τη γη για ανθρώπινη κατοικία. (Ησ. 45:18) Αυτός είναι ο σκοπός του Θεού και θα εκπληρωθή. Ο Θεός θα κάνη ν’ αποκατασταθή ο παράδεισος σ’ αυτή τη γη. (Λουκ. 23:43) Αυτή η αποκατάστασις θα επέλθη μέσω της βασιλείας του Θεού, η οποία ήταν το θέμα του κηρύγματος του Ιησού και η κυβέρνησις για την οποία δίδαξε τους ακολούθους του να προσεύχωνται.—Ματθ. 4:17· 6:10.
Αυτά που θα φέρη η βασιλεία του Θεού είναι σχεδόν πέρα από τη δική μας κατανόησι. Θ’ αποκαταστήση τέλεια υγεία και αιώνια ζωή. Ναι, ο θάνατος δεν θα υπάρχη πια και αυτό σημαίνει ότι ακόμη και η αμαρτία θα εξαλειφθή, επειδή ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της αμαρτίας. (Ρωμ. 6:23· Αποκ. 21:4) Θα εξαλειφθούν, επίσης, και τα επιβλαβή αποτελέσματα της αμαρτίας που πλήττουν τον άνθρωπο με φυσική και διανοητική θλίψι. Τι ανακούφισις! Αυτή η ελπίδα δεν καταισχύνει, επειδή είναι βασισμένη στην υπόσχεσι του Θεού και ο Θεός δεν μπορεί να ψευσθή. (Τίτον 1:1, 2) Γιατί, λοιπόν, μερικοί Χριστιανοί καταθλίβονται τόσο που το μέλλον φαίνεται απελπιστικό;
Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΗ ΚΑΙ ΝΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΘΗ
Η αρχή της απωλείας της ελπίδος μπορεί να περάση απαρατήρητη. Ίσως η εκπλήρωσις της ελπίδος φαίνεται ότι βραδύνει και αυτό ατονίζει την καρδιά. (Παρ. 13:12) Ή, οι περιστάσεις στη ζωή κάποιου μπορεί να κάνουν το άτομο ν’ απασχολήται υπερβολικά με τον εαυτό του αντί να τον ενδιαφέρη ιδιαίτερα η σχέσις του με τον Θεό. Το άτομο μπορεί ν’ αποθαρρυνθή λόγω ασθενείας, κακομεταχειρίσεως ή απλώς λόγω αρνητικών σκέψεων. Ίσως ζηλέψη κάπως την υλική ή πνευματική ευημερία των άλλων. Καθώς, σιγά—σιγά καταλαμβάνεται απ’ αυτά τα πράγματα, μπορεί να πάψη να επιρρίπτη το φορτίο του στον Ιεχωβά. (Ψαλμ. 55:22) Σύντομα ο Χριστιανός αρχίζει να σκέπτεται αρνητικά, έτσι ώστε η πραγματικότης της ελπίδας της Βασιλείας σβήνει στην καρδιά και στη διάνοιά του. Ναι, η ελπίδα μπορεί να χαθή και, κατόπιν, τα άτομα παύουν να υπομένουν στον αγώνα για ζωή.
Η ίδια η φύσις της ελπίδας την κάνει κάτι που μπορεί εύκολα να εξαφανισθή αν δεν διατηρήται συνεχώς ενώπιον των οφθαλμών της διανοίας. Συνεπώς, πρέπει να προσπαθήσωμε σκληρά να διατηρήσωμε την ελπίδα μας ισχυρή. Αυτό συμβαίνει επειδή ελπίζομε σε κάτι που είναι αόρατο. (Παράβαλε με Ρωμαίους 8:24, 25.) Αλλ’ αυτό δεν σημαίνει ότι η ελπίδα είναι κατ’ ανάγκην ασθενής.
Η ελπίδα έχει τέτοια δύναμι που παραβάλλεται με μια άγκυρα που μπορεί να κρατήση ένα πλοίο τόσο ασφαλές ώστε να διαφύγη από μια ισχυρή θύελλα. Πράγματι, η ελπίδα ονομάζεται ‘άγκυρα της ψυχής.’ (Εβρ. 6:19) Όταν ο Παύλος έγραψε αυτά τα λόγια, εξήταζε την υπόσχεσι του Θεού να ευλογήση τον Αβραάμ. Αυτή η υπόσχεσις είναι η βάσις για ελπίδα στη βασιλεία του Θεού, επειδή ο Ιεχωβά διαβεβαίωσε εκείνο τον πιστό πατριάρχη: «Εν τω σπέρματί σου θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γης.» (Γέν. 22:18) Ο Ιεχωβά προσέθεσε τον όρκο του σ’ αυτή την υπόσχεσι έτσι ώστε «δια δύο πραγμάτων αμεταθέτων, εις τα οποία είναι αδύνατον να ψευσθή ο Θεός, να έχωμεν ισχυράν παρηγορίαν οι καταφυγόντες εις το να κρατήσωμεν την προκειμένην ελπίδα.» (Εβρ. 6:18) Το να έχη ο Χριστιανός υπ’ όψιν αυτή την ένορκη υπόσχεσι του Θεού, ενισχύει την ελπίδα του και την κάνει πράγματι ‘άγκυρα της ψυχής.’ Σταθεροποιεί, ισχυροποιεί, δίνει τη δύναμι στο άτομο να υπομένη.
Η ελπίδα μας ενισχύεται κάθε μέρα όταν εκφράζωμε την ελπίδα που έχομε μέσα μας. Όσο περισσότερο μιλούμε γι’ αυτήν, τόσο πιο πολύ τη θεωρούμε πολύτιμη και τόσο πιο ισχυρή γίνεται. Με παρόμοιο τρόπο, οι εκφράσεις της Σουλαμίτιδος σχετικά με τον αγαπημένο της ποιμένα, χωρίς αμφιβολία, ενίσχυσαν την αγάπη της γι’ αυτόν. (Άσμ. Ασμ. 5:10-16) Σχετικά μ’ αυτή την αγάπη, θα μπορούσε να λεχθή: «Αι φλόγες αυτής φλόγες πυρός, ανάφλεξις ορμητικωτάτη. Ύδατα πολλά δεν δύνανται να σβέσωσι την αγάπην, ουδέ ποταμοί δύνανται να πνίξωσιν αυτήν.»—Άσμ. Ασμ. 8:6, 7.
Το ίδιο αληθεύει για θερμές εκφράσεις σχετικά με τη Χριστιανική ελπίδα. Συνεπώς, ο Παύλος συμβούλευσε τους Εβραίους αδελφούς του να ‘κρατούν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον.’ (Εβρ. 10:23) Αυτή η ομολογία ή δημόσια έκφρασις της ελπίδος, αυτή η συζήτησις περί της ελπίδος, θα ενισχύση την ελπίδα μας κάνοντάς την πολύ πραγματική για μας. Μια τέτοια ζωηρή διανοητική πραγματικότης, σφυρηλατεί τις αλυσίδες που κάνουν την ελπίδα μια ισχυρή άγκυρα για την ψυχή.
Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΣ
Για ν’ ανανεωθή η ελπίδα, χρειάζεται θετική βοήθεια. Οι πρεσβύτεροι που έκαναν τις επισκέψεις, που ανεφέρθησαν προηγουμένως, γνωρίζοντας ότι αυτή η ελπίδα αποτελεί μια τέτοια κινητήριο δύναμι για την υπομονή, έστρεψαν την προσοχή των αποθαρρυμένων οικογενειών μακρυά από τον εαυτό τους και μίλησαν για την πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Η ελπίδα είναι κάτι πνευματικής φύσεως. Συνεπώς, η διάνοια και η καρδιά πρέπει να γεμίσουν με τα πνευματικά πράγματα του Λόγου του Θεού, τις βέβαιες υποσχέσεις του Θεού και τα λόγια του Ιησού. Πρέπει ν’ αποκατασταθή ισχυρή επικοινωνία με τον Ιεχωβά Θεό και αυτό θα οδηγήση ασφαλώς σε χαρά. Αυτό δεν δείχνει ο Παύλος ότι είναι το θετικό αποτέλεσμα της προσευχής; «Μη μεριμνάτε περί μηδενός,» είπε ο απόστολος, «αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας δια της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας δια του Ιησού Χριστού.»—Φιλιπ. 4:6, 7.
Για να υπομένωμε κάτω από θλίψι, πρέπει να ‘χαίρωμεν εις την ελπίδα’ και ‘να προσκαρτερούμε εις την προσευχήν.’ (Ρωμ. 12:12) Και θα είμαστε ευτυχισμένοι, ακόμη και στη διάρκεια δοκιμασιών, αν αναγνωρίζωμε ότι ο Ιεχωβά Θεός δεν προσπαθεί να βρη σφάλματα και ‘δεν λησμονεί το έργον μας και τον κόπον της αγάπης, την οποίαν εδείξαμεν εις το όνομα αυτού.’—Εβρ. 6:10.
Τα εξής λόγια του Παύλου προάγουν επίσης ελπίδα: «Επιθυμούμεν δε να δεικνύη έκαστος υμών την αυτήν σπουδήν προς την πληροφορίαν της ελπίδος μέχρι τέλους, δια να μη γείνητε νωθροί, αλλά μιμηταί των δια πίστεως και μακροθυμίας κληρονομούντων τας επαγγελίας.» (Εβρ. 6:11, 12) Είθε αυτή η ενισχυτική διαβεβαίωσις ότι ο Θεός είναι με το μέρος μας, να μας βοηθήση να κάνωμε την ελπίδα της Βασιλείας δύναμί μας για υπομονή.