Η Επιτυχία Εξαρτάται από την Πιστότητα στον Θεό

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 2^ο Χρονικών αρχίζει με τη βασιλεία του Σολομώντος, κατόπιν εξιστορεί τις βασιλείες των βασιλέων του Ιούδα, και μόνο παρεμπιπτόντως αναφέρει το 10-φυλο βασίλειο του Ισραήλ, και τελειώνει με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και την ερήμωσί της μέχρις ότου ο Βασιλεύς Κύρος εξέδωσε το διάταγμα που επέτρεπε την ανοικοδόμησι του ναού του Ιεχωβά εκεί. Επανειλημμένως η αφήγησις διασαφηνίζει ότι, όταν οι ηγέτες και ο λαός εμπιστεύοντο στον Ιεχωβά Θεό, οι ενέργειές τους εστεφανώνοντο με επιτυχία. Αλλά η απιστία των ωδηγούσε σε απώλεια θείας ευλογίας και προστασίας.

Ο Σολομών, αφού εστερέωσε τη βασιλεία του, μαζί με τους διοικητές, τους αρχηγούς, τους κριτές και τις πατριαρχικές κεφαλές του έθνους, πήγε στη σκηνή στη Γαβαών να προσφέρη θυσία. Έτσι, ο νεαρός βασιλιάς εζήτησε την ευλογία του Ιεχωβά στη διακυβέρνησί του. Στη διάρκεια της νύχτας, ο Ύψιστος απεκαλύφθη στον Σολομώντα και του έδωσε την ευκαιρία να ζητήση ό,τι επιθυμούσε. Ο βασιλιάς ταπεινά ζήτησε την αναγκαία σοφία και γνώσι για να κρίνη τους υπηκόους του. Επειδή έκανε ένα τέτοιο ευγενές αίτημα, ο Σολομών έλαβε τη διαβεβαίωσι ότι εκτός από σοφία, θα ελάμβανε «πλούτον και αγαθά και δόξαν» μεγαλύτερη από ό,τι είχε ο Δαβίδ και ο Σολομών, στην πραγματικότητα, μεγαλύτερη από ό,τι θα είχαν όλοι οι μελλοντικοί ηγέτες. (2 Χρον. 1:1-12) Αυτό πράγματι εξεπληρώθη, διότι η αφήγησις λέγει: «Και κατέστησεν εν Ιερουσαλήμ ο βασιλεύς τον άργυρον και τον χρυσόν ως λίθους.»—1:15.

Ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της διακυβερνήσεως του Σολομώντος ήταν η οικοδόμησις του ναού του Ιεχωβά στο Όρος Μοριά. Το περισσότερο μέρος των κεφαλαίων 2 έως 7 ασχολείται με τις προετοιμασίες για την οικοδόμησι, την κατασκευή του κτιρίου και την επίπλωσί του και την εγκαινίασι του ναού.

Και πάλι σε μια όρασι στη διάρκεια της νύχτας, ο Σολομών έλαβε την απάντησι του Ιεχωβά στην προσευχή που ανέπεμψε την ημέρα των εγκαινίων. Αυτή η απάντησις απεκάλυψε ότι η συνεχής επιτυχία της βασιλείας του εξηρτάτο από την πιστή προσκόλλησι του Ισραήλ στον θείο νόμο. Από την άλλη πλευρά, η απιστία του Ισραήλ θα ωδηγούσε σε εθνική συμφορά. Ακόμη και ο ένδοξος ναός θα εγίνετο σωρός ερειπίων.—7:11-22.

Τα κεφάλαια 8 και 9 συμπληρώνουν την αφήγησι σχετικά με τη βασιλεία του Σολομώντος. Μας λέγουν σχετικά με το ότι οικοδόμησε και ανοικοδόμησε πόλεις, χρησιμοποίησε τους επιζώντες Χαναναίους για καταναγκαστική εργασία, έκανε διευθετήσεις σχετικά με υπηρεσίες στο ναό, σχετικά με τις ναυτικές του υποθέσεις, την αξιοσημείωτη επίσκεψι της βασιλίσσης της Σεβά, τον πλούτο του Σολομώντος, τον θάνατό του και κατόπιν το γεγονός ότι ο γιος του Ροβοάμ τον διεδέχθη ως βασιλεύς.

ΕΝΑ ΔΙΗΡΗΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Ο Ροβοάμ, προτιμώντας τη φωνή των απείρων νέων κολάκων παρά την υγιή συμβουλή των πρεσβυτέρων, πληροφόρησε τους αντιπροσώπους του έθνους ότι θα επέβαλλε έναν βαρύτερο ζυγό στον λαό απ’ ό,τι ο πατέρας του. Επειδή ο λαός είχε ήδη δοκιμάσει αρκετή καταπίεσι από τότε που ο Σολομών απεμακρύνθη από τον νόμο του Ιεχωβά στη διάρκεια του τελευταίου μέρους της βασιλείας του, οι 10 φυλές επανεστάτησαν εκπληρώνοντας τον λόγο του Ιεχωβά μέσω του Αχιά.—10:1-19.

Ο Ροβοάμ, αφού συγκέντρωσε στρατό, προσπάθησε να επαναφέρη τις στασιαστικές φυλές υπό τον έλεγχό του. Αλλά, σύμφωνα με τη διαταγή του Ιεχωβά μέσω του προφήτου Σεμαΐα, εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο. Οι στασιαστικές φυλές σχημάτισαν ένα ανεξάρτητο βασίλειο υπό τον Ιεροβοάμ, ο οποίος εγκαθίδρυσε τη μοσχολατρία. Ως αποτέλεσμα, οι πιστοί Λευίτες που κατοικούσαν σε πόλεις υπό την κυριαρχία του Ιεροβοάμ έφυγαν για τον Ιούδα και την Ιερουσαλήμ.—11:1-17.

Επειδή και ο Ροβοάμ, επίσης, μαζί με τους υπηκόους του, απομακρύνθηκε από τον θείο νόμο, ο Ιεχωβά απέσυρε την προστασία του. Ο Σισάκ (Σεσόνκ ο Α΄) εισέβαλε στο βασίλειο του Ιούδα, αιχμαλωτίζοντας τη μια ωχυρωμένη πόλι κατόπιν της άλλης. Ωστόσο, ο Ροβοάμ και οι άρχοντες, όταν άκουσαν τη θεία αναγγελία ότι θα εγκαταλείποντο στον Σισάκ λόγω της απιστίας τους, ταπεινώθηκαν και ο Ιεχωβά δεν επέτρεψε στον Αιγύπτιο ηγέτη να καταστρέψη την Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η πόλις απεγυμνώθη από τους θησαυρούς της.—12:1-12.

Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ ΣΤΟΝ ΑΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΣΑ

Μετά τον θάνατο του Ροβοάμ, ο γιος του Αβιά άρχισε να βασιλεύη. Ξέσπασε τότε πόλεμος μεταξύ του Ιεροβοάμ και του Αβιά. Σε μια περίπτωσι, το γεγονός ότι ο Ιεροβοάμ χρησιμοποίησε μια ενέδρα έθεσε τους πολεμιστάς του βασιλείου του Ιούδα σε πολύ επικίνδυνη θέσι. Αλλά, επειδή έκραξαν στον Ιεχωβά για βοήθεια, ο Ύψιστος τους έδωσε τη νίκη.—12:16-13:20.

Ομοίως, όταν αντιμετώπισαν μια δύναμι ενός περίπου εκατομμυρίου Αιθιόπων και Λιβύων πολεμιστών υπό τον Ζερά, ο διάδοχος του Αβιά, ο Ασά, απέβλεψε στον Ιεχωβά για βοήθεια. Προσευχήθηκε: «Κύριε, δεν είναι ουδέν παρά σοι να βοηθάς τους έχοντας πολλήν ή μηδεμίαν δύναμιν· βοήθησον ημάς, Κύριε Θεέ ημών· διότι επί σε πεποίθαμεν, και εν τω ονόματί σου ερχόμεθα εναντίον του πλήθους τούτου· Κύριε, συ είσαι ο Θεός ημών· ας μη υπερισχύση άνθρωπος εναντίον σου.» Και πάλι, ο Ιεχωβά έκανε τον λαό του να θριαμβεύση.—14:9-15· 16:8.

Κάτι που είναι επαινετικό για τον Ασά είναι το γεγονός ότι ενήργησε βάσει των λόγων του προφήτου του Ιεχωβά Ωδήδ και προέβη σε αποφασιστικές ενέργειες να καταστρέψη τους ειδωλολατρικούς τόπους. Ωστόσο, ο Ασά, παρά το ότι είχε δοκιμάσει θεία βοήθεια, αργότερα έκανε μια συμμαχία με τον Σύριο Βασιλέα Βεν-αδάδ για να εμποδίση τον Ισραηλίτη Βασιλέα Βαασά να πολεμήση εναντίον του. Όταν επεπλήχθη γι’ αυτή την άπιστη ενέργεια από τον Ανανί τον βλέποντα, ο Ασά προσεβλήθη. Φυλάκισε τον Ανανί και επίσης άρχισε να καταδυναστεύη και άλλους υπηκόους. Αυτό έκανε τον Ιεχωβά να αποσύρη την ευλογία του από τον βασιλέα. Ο Ασά, ακόμη και όταν επλήγη από μια ασθένεια στα πόδια του που έμοιαζε με ουρική αρθρίτιδα δεν εστράφη στον Ιεχωβά για βοήθεια, αλλά επεζήτησε τη βοήθεια ιατρών.—15:1-16:13.

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΑΜΑΥΡΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ

Ο γιος του Ασά, ο Ιωσαφάτ, διεκρίθη ως καλός βασιλεύς και, συνεπώς, δοκίμασε τη βοήθεια και την προστασία του Ιεχωβά. Προσπάθησε να ξεκαθαρίση την ειδωλολατρία, έκανε διευθετήσεις για να διδαχθή ο λαός τον νόμο του Ιεχωβά και βελτίωσε το δικαστικό σύστημα. Επειδή εβασίζετο στον Ιεχωβά, δοκίμασε μια μεγαλειώδη απελευθέρωσι όταν οι συνδυασμένες εχθρικές δυνάμεις του Αμών, Μωάβ και του Όρους Σηείρ κατέστρεψαν ο ένας τον άλλο. Ωστόσο, ο Ιωσαφάτ ασύνετα έκανε μια γαμήλιο συμμαχία με τον ειδωλολάτρη Ισραηλίτη Βασιλέα Αχαάβ. Η Γοθολία, η θυγάτηρ του Αχαάβ και της Βααλολάτριδος βασίλισσάς του, της Ιεζάβελ, έγινε σύζυγος του γιου του Ιωσαφάτ, του Ιωράμ. Αυτό έκανε τον Ιωσαφάτ να αναμιχθή σε μια καταστρεπτική στρατιωτική εκστρατεία με τον Βασιλέα Αχαάβ. Επιστρέφοντας στην Ιερουσαλήμ, ο Ιωσαφάτ εχαιρετίσθη με την επιτίμησι: «Τον ασεβή βοηθείς και τους μισούντας τον Κύριον αγαπάς;» Αργότερα, όμως, ο Ιωσαφάτ και πάλι αστόχησε να δείξη πιστότητα απ’ αυτή την άποψι με το να συνεργασθή με τον διάδοχο του Αχαάβ, τον Βασιλέα Οχοζία, στην κατασκευή πλοίων. Σε εκπλήρωσι της προφητείας, τα πλοία συνετρίβησαν.—17:1-20:37.

Ο επόμενος βασιλεύς του Ιούδα, ο Ιωράμ, κάτω από την επιρροή της συζύγου του Γοθολίας, ακολούθησε την κακή πορεία του οίκου του Αχαάβ. Για να ενισχύση τη θέσι του ως βασιλέως, δολοφόνησε όλους τους αδελφούς του και μερικούς από τους άρχοντες. Χωρίς την ευλογία του Ιεχωβά, η διακυβέρνησίς του ήταν μια αποτυχία. Επλήγη με επαναστάσεις από τους Εδωμίτας και από την πόλι Λιβνά. Στα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του, επλήγη από μια ασθένεια εντοσθίων.—21:1-20.

Όταν ο νεώτερος γιος του Ιωράμ, ο Οχοζίας, έγινε βασιλεύς, η κακή διακυβέρνησις εξακολούθησε, διότι και αυτός επίσης ευρίσκετο κάτω από την επιρροή της Γοθολίας. Όταν πήγαινε να επισκεφθή τον πληγωμένο Ισραηλίτη Βασιλέα Ιωράμ, ο Οχοζίας ευρέθη στον δρόμο ποινικής ενεργείας του Ιηού εναντίον του οίκου του Αχαάβ και εφονεύθη. Τότε, η Γοθολία, αφού δολοφόνησε το βασιλικό σπέρμα, ανήλθε στον θρόνο. Ωστόσο, τον υιό του Οχοζία τον Ιωάς, τον είχε κρύψει η σύζυγος του ιερέως Ιωδαέ. Αργότερα, ο Ιωδαέ ανεκήρυξε τον Ιωάς βασιλέα και πρόσταξε την εκτέλεσι της Γοθολίας.

Κάτω από την καθοδηγία του Ιωδαέ, ο Ιωάς κυβέρνησε καλά και διευθέτησε να ανανεωθή ο ναός. Αλλά μετά τον θάνατο του Ιωδαέ, ο Ιωάς απεμακρύνθη από την αληθινή λατρεία και διέταξε μάλιστα να λιθοβοληθή ο γιος του Ιωδαέ ο Ζαχαρίας, επειδή τον επέπληξε για την απιστία του. Ο Ιεχωβά τότε επέτρεψε στους Συρίους να έχουν μια ταπεινωτική νίκη εις βάρος του βασιλείου του Ιούδα. Ο Ιωάς ασθένησε και τελικά δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους δούλους του.—22:1-24:27.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙ ΤΟΥ ΑΜΑΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΡΗΜΩΣΙ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ

Ο γιος του Ιωάς, ο Αμασίας, άρχισε να βασιλεύη καλά αλλά, κατόπιν, εστράφη στην απιστία. Μετά από πολλά χρόνια ειρηνικής συνυπάρξεως, τα δύο Ισραηλιτικά βασίλεια ενεπλάκησαν σε πόλεμο, και οι δυνάμεις του Αμασία νικήθηκαν. Από τον καιρό που ο Αμασίας σταμάτησε ν’ ακολουθή τον νόμο του Ιεχωβά, σχηματίσθηκε εναντίον του μια συνωμοσία. Αναγκασμένος να φύγη για το Λαχείς, θανατώθηκε εκεί από τους συνωμότας.—25:1-28.

Ο Οζίας, ο επόμενος Ιουδαίος βασιλεύς, κυβέρνησε καλά και ευνοήθηκε με πολλές νίκες εις βάρος των εχθρών του βασιλείου του Ιούδα. Αλλά αργότερα με αυθάδεια απεφάσισε να εισέλθη στο ναό και να προσφέρη θυμίαμα ως ιερεύς. Γι’ αυτή την αλαζονική ενέργεια, επλήγη με λέπρα. Ο γιος του, Ιωθάμ, άρχισε τότε να βασιλεύη. Επειδή ο Ιωθάμ ακολούθησε τον νόμο του Ιεχωβά, ευημέρησε, και ενίκησε τους Αμμωνίτας.—26:1-27:9.

Ωστόσο, ο διάδοχος του Ιωθάμ, ο Άχαζ, έγινε ένας φημισμένος ειδωλολάτρης, έφθασε μάλιστα μέχρι το σημείο να θυσιάση τον ίδιο του το γιο (γιους). Ως αποτέλεσμα, ο Ιεχωβά απέσυρε την ευλογία του από τον Άχαζ και τους ειδωλολάτρες υπηκόους του. Το βασίλειο του Ιούδα υπέφερε από εισβολές από τους Εδωμίτας, τους Φιλισταίους, τους Ισραηλίτας και τους Συρίους. Ο Άχαζ, από φόβο μήπως χάση τη θέσι του ως βασιλέως, εστράφη στους Ασσυρίους για στρατιωτική βοήθεια. Αλλ’ αυτή η ασύνετη ενέργεια δεν έφερε ανακούφισι, μόνο ξένη καταπίεσι.—28:1-27.

Ο Εζεκίας, ο γιος του Άχαζ, κατέβαλε αποφασιστικές προσπάθειες να απομακρύνη την ειδωλολατρία από το βασίλειό του και στασίασε εναντίον των Ασσυρίων. Μολονότι ο Ασσύριος Βασιλεύς Σενναχειρείμ εισέβαλε στη γη του Ιούδα, δεν μπόρεσε να καταλάβη την Ιερουσαλήμ. Ο Εζεκίας ανταμείφθηκε επειδή εμπιστεύθηκε στον Ιεχωβά, διότι σε μια νύχτα ένας άγγελος κατέστρεψε τους επίλεκτους στρατιώτες της Ασσυριακής δυνάμεως.—29:1-32:22.

Ο γιος του Εζεκία, ο Μανασσής επανέφερε την ειδωλολατρία και έγινε ένοχος αισχρής καταπιέσεως. Ωστόσο, όταν μετεφέρθη αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα, συνήλθε και μετενόησε. Ο Ιεχωβά Θεός του έδειξε έλεος και διήνοιξε τον δρόμο για να επιστρέψη στην Ιερουσαλήμ. Ο βασιλεύς κατόπιν επέβαλε θρησκευτική αναμόρφωσι, αλλά ο λαός είχε σκληρυνθή τόσο πολύ από την ειδωλολατρία ώστε οι προσπάθειες του Μανασσή να επιφέρη μια πραγματική αλλαγή δεν είχαν αποτέλεσμα. Ακόμη και ο ίδιος του ο γιος, ο Αμών, όταν ανέβηκε στον θρόνο, επανέφερε την ειδωλολατρία. Εξολοθρεύθηκε από συνωμότες.—33:1-25.

Ο τελευταίος καλός βασιλεύς του Ιούδα, ο Ιωσίας, άρχισε μια εκκαθαριστική εκστρατεία εναντίον της ειδωλολατρίας. Αλλά ήταν πολύ αργά να επαναφέρη τον λαό σε γνήσια μετάνοια. Επίσης, τον Ιούδα εβάρυνε μια βαρειά ενοχή αίματος. (2 Βασ. 24:3, 4) Δυστυχώς, ο ίδιος ο Ιωσίας εφονεύθη σε μια προσπάθεια ν’ αποτρέψη τις Αιγυπτιακές δυνάμεις στη Μεγιδδώ, όταν πήγαιναν να πολεμήσουν με τους Χαλδαίους στο Χαρκεμίς. Οι τελευταίοι τέσσερις βασιλείς—ο Ιωάχαζ, ο Ιωακείμ, ο Ιωαχείν και ο Σεδεκίας απεδείχθησαν κακοί ηγέτες. Ο Ιεχωβά εγκατέλειψε το βασίλειο του Ιούδα τελείως, επιτρέποντας στους Βαβυλωνίους υπό τον Βασιλέα Ναβουχοδονόσορ να καταστρέψη την Ιερουσαλήμ και τον μεγαλοπρεπή ναό της. Πολλοί, απ’ όσους επέζησαν, μετεφέρθησαν εξόριστοι. Τελικά, σε εκπλήρωσι των λόγων του Ιεχωβά μέσω του προφήτου του Ιερεμία, ο Κύρος εξέδωσε το διάταγμα που άνοιξε το δρόμο για τους εξορίστους να επιστρέψουν στην ερημωμένη πατρίδα τους.—2 Χρον. 34:1-36:23.

Με πόσο δυναμικό τρόπο αυτή η ιστορική αφήγησις καταδεικνύει ότι, εκτός από την πιστότητα στον Ιεχωβά Θεό, δεν μπορεί να υπάρξη πραγματική επιτυχία! Όπως είπε ο προφήτης Ανανί στον στασιαστή Βασιλέα Ασά, οι ανόητες ενέργειες, που δείχνουν έλλειψι πίστεως στον Θεό, οδηγούν μόνο σε συμφορά, ενώ, «οι οφθαλμοί του Κυρίου περιτρέχουσι δια πάσης της γης, δια να δειχθή δυνατός υπέρ των εχόντων την καρδίαν αυτών τελείαν προς αυτόν.»—2 Χρον. 16:9.