Αποφάσεις που Συνέβαλαν σε μια Ευτυχισμένη Ζωή

Όπως ελέχθη από τη Μαργαρίτα Κένιγκερ

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ εκλήθη στο Γερμανικό στρατό το 1939, στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στα επόμενα έξη μακρά χρόνια, σπανίως τον είδα. Εν τω μεταξύ, είχα πολλά άλλα να σκεφθώ.

Γιατί, διερωτόμουν, το ραδιόφωνο παρουσίαζε τον φόνο σαν νίκη, ενώ στα προηγούμενα χρόνια ένα μοιραίο ατύχημα ήταν λυπηρό γεγονός; Όταν θέλαμε ν’ ακούσωμε ωρισμένους σταθμούς, χαμηλώναμε πάρα πολύ την έντασι, επειδή ήταν παράνομο να τους ακούμε. Τα βομβαρδισμένα και καμένα σπίτια έγιναν ένα κοινό θέαμα. Ο αδελφός μου φονεύθηκε στον πόλεμο.

Παρακολουθούσα τις λειτουργίες της Καθολικής εκκλησίας στη γενέτειρα μου, στο Μόναχο. Εκεί, μετά από κάθε Λειτουργία ανεπέμπετο προσευχή υπέρ των στρατιωτών που πολεμούσαν και υπέρ του Φύρερ Αδόλφου Χίτλερ. Κάποτε, θυμάμαι, η μητέρα μου με έστειλε στο σχολείο με μια επιστολή στον ενοριακό ιερέα, ζητώντας του να κάνη προσευχές για να παύση ο πόλεμος. Δεν μπορούσε να καταλάβη πώς ο Θεός ευαρεστείτο μ’ αυτούς.

Όταν έληξε ο πόλεμος το 1945, ο πατέρας μου επέστρεψε από ένα στρατόπεδο φυλακισμένων. Τελικά, οι δυσκολίες άρχισαν να ελαττώνωνται, καθώς υπήρχε τώρα περισσότερη τροφή, και το Μόναχο άρχισε να ξανακτίζεται. Τώρα, ως έφηβη, άρχισα ν’ ασχολούμαι πολύ με τα σπορ, το θέατρο, την όπερα, και άλλες κοινωνικές δραστηριότητες.

Όταν απεφοίτησα από το γυμνάσιο, ως μέρος ενός προγράμματος ανταλλαγής σπουδαστών έλαβα μια υποτροφία να παρακολουθήσω ένα κολλέγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι εκεί μου έδειχναν φιλικότητα, και μπορούσα να διακρίνω ότι, βασικά, οι άνθρωποι παντού θέλουν ειρήνη. Γιατί, λοιπόν, διερωτόμουν, εφαίνετο ότι υπήρχε μια δύναμις που έσπρωχνε τους ανθρώπους να δείχνουν έλλειψι εμπιστοσύνης και να μισούν ο ένας τον άλλον;

Όταν επέστρεψα στην πατρίδα άρχισα να παρακολουθώ χημεία στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Αναμίχθηκα στη φοιτητική κυβέρνησι, αλλά απογοητεύθηκα με τις μεθόδους που πρότειναν. Πώς θα μπορούσε να έλθη αληθινή ειρήνη αν οι άνθρωποι έθεταν τα προσωπικά τους συμφέροντα πρώτα; Άρχισα να διερωτώμαι αν η Αγία Γραφή είχε τις απαντήσεις. Είναι η Αγία Γραφή πραγματικά ο Λόγος του Θεού; Πήγα σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη στο Μόναχο για να κάνω κάποια έρευνα.

ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Υπήρχε πολύ μεγάλη αντιφατική επίκρισι για την Αγία Γραφή. Ήθελα να εξακριβώσω την αλήθεια. Κατόπιν, τον ίδιο περίπου καιρό, δύο Μάρτυρες του Ιεχωβά ήλθαν στο σπίτι μου. Πήραμε απ’ αυτούς το βιβλίο Τι Έκαμε η Θρησκεία για το Ανθρώπινο Γένος; Η μητέρα κι εγώ, με τη σειρά, διαβάζαμε αυτό το συναρπαστικό βιβλίο, το οποίο ασχολείται με την ιστορία της θρησκείας και τα αποτελέσματα της στο ανθρώπινο γένος. Τελικά, αισθάνθηκα ότι έβρισκα τις απαντήσεις για τις οποίες έψαχνα.

Παραδείγματος χάριν, υπήρχε το ερώτημα: Τι είναι εκείνο που φαίνεται ότι ωθεί τους ανθρώπους να δείχνουν έλλειψι εμπιστοσύνης και μίσος ο ένας για τον άλλον; Μου έδειξαν από την Αγία Γραφή ότι περιλαμβάνονται στο ζήτημα πονηρές πνευματικές δυνάμεις—ο Σατανάς ή Διάβολος και οι δαίμονες του. Η Αγία Γραφή τους αποκαλεί ‘κοσμοκράτορες’ και, πράγματι, λέγει ότι ο Σατανάς ‘πλανά την οικουμένην όλην.’ (Εφεσ. 6:12· Αποκ. 12:9) Κρίνοντας από τις ασεβείς, διαβολικές ενέργειες των εθνών και των λαών, πόσο λογική και ικανοποιητική ήταν αυτή η απάντησις!

Χάρηκα πολύ όταν έμαθα για την πρόνοια του Θεού να λύση τα προβλήματα της γης. Αυτό δεν θα γίνη μέσω κάποιας ανθρώπινης ιδεολογίας ή κυβερνήσεως, όπως προτείνουν οι κοσμικοί διδάσκαλοι. Αντιθέτως, η Αγία Γραφή δείχνει ότι μια νέα ουράνια κυβέρνησις θ’ αναλάβη τις υποθέσεις της γης. Θ’ απαλλάξη τη γη από τις παρούσες πονηρές κοσμικές διακυβερνήσεις. Ο Ιησούς Χριστός εδίδαξε τους ακολούθους του να προσεύχωνται: «Ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημα σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.» (Ματθ. 6:10) Άρχισα να διακρίνω ότι αυτή η βασιλεία είναι μια πραγματική κυβέρνησις και ότι μόνο μέσω αυτής θα επιτευχθή γνήσια, παγκόσμια ειρήνη.

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

Καθώς μάθαινα αυτούς τους σκοπούς του Θεού, άρχισα να μιλώ στους άλλους γι’ αυτούς. Με τον καιρό, διεπίστωσα ότι ήθελα να μιμηθώ τον Ιησού και τους πρώτους Χριστιανούς και να υπηρετήσω τον Θεό με όλη μου την ψυχή. Αλλά υπήρχε κάποιος με τον οποίον επιθυμούσα να μοιρασθώ αυτό τον σκοπό που είχα βρει στη ζωή.

Αυτός ήταν ένας συμφοιτητής μου, ο οποίος εργαζόταν στο ίδιο εργαστήριο μ’ εμένα. Είχαμε σκοπό να νυμφευθούμε σύντομα. Αλλά λυπήθηκε πολύ με την απόφασι μου να υπηρετώ τον Θεό. Και εγώ στενοχωρήθηκα πολύ όταν είδα τη διαφορά των απόψεων μας σ’ αυτό το ζωτικό σημείο. Τελικά, η έντασις αυτή ωδήγησε σ’ ένα τελεσίγραφο: Έπρεπε να διαλέξω ή εκείνον ή την καινούργια μου πίστι. Μετά από λίγο καιρό, βαπτίσθηκα για να συμβολίσω την αφιέρωσι μου να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό. Είχα πάρει την απόφασι μου.

Σε λίγο καιρό επρόκειτο να λάβη χώρα στην πόλι της Νέας Υόρκης η Διεθνής Συνέλευσις των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Θείο Θέλημα.» Απεφάσισα να πάω. Έπιασα δουλειά σ’ ένα υπερωκεάνιο, και έφθασα τον Ιούνιο του 1958, ένα μήνα περίπου πριν αρχίση η συνέλευσι. Εκείνο το καλοκαίρι ανέπτυξα στην καρδιά μου την επιθυμία να εισέλθω στο έργο του ολοχρονίου κηρύγματος. Αυτό και έκανα όταν επέστρεψα στο Μόναχο· εργαζόμουν τα πρωινά σ’ ένα νομικό γραφείο προνομίων ευρεσιτεχνίας και δαπανούσα τα απογεύματα και τα βράδυα επισκεπτόμενη ανθρώπους με τα αγαθά νέα της Βασιλείας.

ΕΙΔΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΓΑΛΑΑΔ

Το 1959 προσεκλήθην να υπηρετήσω εκεί όπου υπήρχε ιδιαίτερη ανάγκη για κήρυκες της Βασιλείας. Μας έστειλαν, μαζί με τη σύντροφο μου Γκέρντα, στα μικρά χωριά του Στάιγκερ Φόρεστ, στη Φρανκωνία. Εκεί, σκαρφαλώνοντας και κατεβαίνοντας τους λόφους του τομέως, αρχίσαμε να αναγγέλλωμε τον Λόγο του Θεού πεζή, με ποδήλατο και, αργότερα, με μικρές μοτοσυκλέττες. Σ’ αυτή την περιοχή, οι περισσότεροι άνθρωποι ήσαν αφοσιωμένοι Καθολικοί. Αρκετές φορές μας πέταξαν πέτρες και τα κωδωνοστάσια των εκκλησιών χτύπησαν σε συναγερμό όταν εμείς, δύο κορίτσια, φθάσαμε κηρύττοντας την Αγία Γραφή. Ωστόσο, μερικοί πραείς άνθρωποι τελικά δέχθηκαν την αλήθεια του Λόγου του Θεού.

Η Γκέρντα κι εγώ ήμασταν πολύ ευτυχισμένες και αισθανόμασταν σαν τους Χριστιανούς του πρώτου αιώνος ψάχνοντας να βρούμε τα «πρόβατα» του Κυρίου. Συχνά, καθώς επιστρέφαμε στο σπίτι το βράδυ, θαυμάζαμε τον ήσυχο γεμάτο αστέρια ουρανό, που φαινόταν πάνω από τα ψηλά δένδρα. Ή, σε μια ηλιόλουστη μέρα, όταν αναπαυόμεθα την ώρα του γεύματος κοντά σ’ ένα ρυάκι ή σ’ ένα λειβάδι, πόσο εκτιμούσαμε την υπόσχεσι του Θεού για μια παραδεισένια γη! Μετά από τρία χρόνια διωρισθήκαμε σε διαφορετικά μέρη. Ωστόσο, η Γκέρντα είναι ακόμη για τη μητέρα μου μια θυγατέρα, και για μένα μια αδελφή.

Επί 16 χρόνια τώρα, η νέα μου σύντροφος, η Γκίζελα, κι εγώ είμαστε μαζί. Το φθινόπωρο του 1962, λάβαμε ένα διορισμό για το Παρίσι της Γαλλίας. Εκεί υπήρχαν λιγώτεροι από 20.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά στη χώρα, σε σύγκρισι με τις 67.000 που υπάρχουν τώρα. Ήταν συγκινητικό να βρίσκωμε ενδιαφερόμενα άτομα και να τα διδάσκωμε τον Λόγο του Θεού. Κάθε μέρα χαιρόμουν για την απόφασι που έλαβα ν’ ακολουθήσω το ολοχρόνιο έργο κηρύγματος.

Το 1965, η Γκίζελα κι εγώ λάβαμε μια πρόσκλησι για τη Βιβλική Σχολή της Σκοπιάς Γαλαάδ για ιεραποστολική εκπαίδευσι. Αυτή η σχολή βρίσκεται στα διεθνή κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Υόρκη, όπου τότε ζούσε και εργαζόταν μια οικογένεια που αποτελείτο από 1.000 και πλέον άτομα. Τώρα, η οικογένεια αριθμεί σχεδόν 2.000. Για μένα, η εξάμηνη παραμονή μας εκεί ήταν σαν μια συνεχής διεθνής συνέλευσις, με Βιβλική εκπαίδευσι και αρμονική συνεργασία. Όταν η 41η τάξις μας απεφοίτησε, τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα με την προοπτική ότι θα αφήναμε τους φίλους που είχαμε αποκτήσει εκεί.

Ο νέος μας διορισμός ήταν η Μαδαγασκάρη, το μεγάλο νησί του Ινδικού Ωκεανού μακρυά από την παραλία της Αφρικής. Πώς θα ήσαν οι άνθρωποι εκεί; Θα μπορούσαμε να πλησιάσωμε την καρδιά τους με τη Βιβλική αλήθεια και να τους κάνωμε φίλους;

ΖΩΗ ΣΤΗ ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ

Όταν το αεροπλάνο μας άρχισε να κατεβαίνη στην πρωτεύουσα, την Ταναναρίβ, κοιτάζαμε με ανυπομονησία τους ατέλειωτους λόφους και τις πεδιάδες που εκαλύπτοντο με πεζούλια όπου εκαλλιεργείτο ρύζι. Στο αεροδρόμιο υπήρχαν περίπου 20 φίλοι για να μας υποδεχθούν. Αισθανθήκαμε σαν στο σπίτι μας. Εκείνο το βράδυ, όταν επιστρέψαμε από μια Χριστιανική συνάθροιση, τα φωτεινά αστέρια μας εφαίνοντο διαφορετικά. Και η εμφάνισις του γεμάτου αστέρια ουρανού ήταν πράγματι διαφορετική! Αυτό συνέβαινε επειδή βρισκόμαστε τώρα στο νότιο ημισφαίριο. Διαπιστώσαμε, όμως, ότι οι Χριστιανοί αδελφοί και αδελφές μας ήσαν ακριβώς το ίδιο στοργικοί και ευγενικοί όπως και σε κάθε άλλη χώρα.

Προτού φύγωμε για το νότο για να υπηρετήσωμε στην επαρχιακή πόλι της Φιαναραντσόα, επί τέσσερις εβδομάδες παίρναμε μαθήματα στη γλώσσα Μαλαγκάσι επί 11 ώρες την ημέρα. Οι ρίζες των λέξεων αυτής της γλώσσας ήσαν τόσο διαφορετικές από οποιαδήποτε Ευρωπαϊκή γλώσσα που απορούσαμε αν οι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταλάβουν τι τους λέγαμε. Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να βρούμε πιο υπομονητικό και ευγενικό ακροατήριο. Όταν επισκεπτόμεθα τα σπίτια των ανθρώπων για να τους εξηγήσωμε την Αγία Γραφή συναντούσαμε μεγάλη εκτίμησι και φιλοξενία. Συχνά αρκετά μέλη της οικογενείας συγκεντρώνοντο και άκουαν με προσοχή.

Τελικά, μάθαμε κι εμείς τις συνήθειες τους. Παραδείγματος χάριν, ο ξένος υποτίθεται ότι πρέπει να κάθεται κοντά στην είσοδο, εκτός αν του ζητήσουν να περάση μέσα στο σπίτι. Στη φιλική και ειρηνική ατμόσφαιρα, σχεδόν ασυναίσθητα αρχίσαμε να μιμούμεθα τη συνήθεια να υποκλινώμεθα και να απλώνωμε το δεξί χέρι ενώ βάζαμε το αριστερό χέρι κάτω από τον καρπό του δεξιού χεριού. Αν δεν ήξερες ακόμη πώς να ενεργήσης, όλοι καταλάβαιναν ότι μάθαινες και ένα φιλικό χαμόγελο απλωνόταν στο πρόσωπο τους.

Διαπιστώσαμε ότι οι άνθρωποι ήσαν αρκετά πολιτισμένοι. Ακόμη και οι ηλικιωμένες ‘γιαγιάδες’ έξω στα χωριά ήθελαν να διαβάσουν την Αγία Γραφή και Βιβλικά έντυπα. Για να αποκτήσουν βιβλία, τους αρέσει να εμπορεύωνται. Τα παιδιά έτρεχαν από πίσω μας φέρνοντας ρύζι για να πάρουν σε αντάλλαγμα τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα!

Πολλοί άνθρωποι στη Φιαναραντσόα μας είπαν ότι ήσαν Νορβηγοί, πράγμα το οποίο στην αρχή μας προκάλεσε πραγματική έκπληξι. Σήμαινε, όμως, ότι ήσαν προσκολλημένοι στη Νορβηγική Λουθηρανή Εκκλησία. Άλλοι ήσαν Καθολικοί. Αλλά πολλοί ακόμη διακρατούσαν την κυριώτερη δοξασία της Μαδαγασκάρης, την προγονολατρία. Αρκετά σπίτια έχουν εκεί γύρω υπόγειους νεκρικούς θαλάμους που καλύπτονται από ένα μικρό σπίτι. Προτού μάθωμε γι’ αυτό, συνήθως κτυπούσαμε στους τάφους όταν κάναμε έργο κηρύγματος από θύρα σε θύρα. Μια θρησκευτική συνήθεια ήταν να βγάζουν τα οστά από τον τάφο κάθε λίγα χρόνια και να τα τυλίγουν μ’ ένα ειδικό καινούργιο ύφασμα και αυτή η ενέργεια συνοδεύεται από μεγάλο εορτασμό.

Οι θρησκευτικοί ηγέτες ωργίσθηκαν πολύ επειδή εμείς βοηθούσαμε τους ανθρώπους να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ των διδασκαλιών του Ιησού Χριστού και των δικών τους φιλοσοφιών και συνηθειών. Μια μέρα, σαν αστραπή από ένα καθαρό ουρανό, μας διέταξαν να πάμε στην Ταναναρίβ και εκεί μας είπαν ότι εμείς, οι ιεραπόστολοι, έπρεπε να φύγωμε από τη χώρα αμέσως. Με βαρειά καρδιά σκεπτόμεθα ότι έπρεπε να πούμε «αντίο» στους αγαπητούς αδελφούς μας και στους σπουδαστάς της Αγίας Γραφής.

Τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα καθώς, για τελευταία φορά, διανύαμε με το αυτοκίνητο το βραχώδες τοπίο. Ευκάλυπτοι, μιμόζες και δένδρα μπαμπού, ορυζώνες και σπίτια από κόκκινη λάσπη δημιούργησαν μια ανεξίτηλη εικόνα στο μυαλό μας. Μετά από τέσσερα και πλέον χρόνια, αυτό το νησί είχε γίνει σπίτι για μας. Μπήκαμε στο αεροπλάνο μας, κουνώντας το χέρι και αποχαιρετώντας τους φίλους μας στη Μαδαγασκάρη και θαυμάζοντας για μια ακόμη φορά την πορφυρή δύσι στο νησί.

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ

Προσγειωθήκαμε στο μέσο της νύχτας στο Ναϊρόμπι της Κένυας, στην Ανατολική Αφρική. Πολλοί φίλοι ήσαν εκεί για να μας υποδεχθούν. Τώρα, επί τέσσερις εβδομάδες παίρναμε μαθήματα στη γλώσσα Σουαχίλι. Κατόπιν, μας πήγαν με το αυτοκίνητο, διανύοντας την ομαλή λεωφόρο, στο νέο μας διορισμό, τη Νακούρου. Είναι μια μικρή γεωργική πόλις με σπίτια Δυτικού ρυθμού που βρίσκονται ανάμεσα στις πλαγιές του σβησμένου κρατήρος Μενενγκάι. Δεν είναι πολύ μακρυά από τη Λίμνη Νακούρου, όπου υπάρχουν σύννεφα από ροζ φλαμίγκος. Εκεί βρήκαμε μια θαυμάσια εκκλησία αδελφών.

Ένα μεγάλο έργο ήταν η οικοδόμησις μιας ωραίας Αιθούσης Βασιλείας για τις συναθροίσεις μας. Οι άνθρωποι της πόλεως έμειναν κατάπληκτοι όταν είδαν άνδρες, γυναίκες και παιδιά από κάθε εθνικότητα και από διαφορετικές φυλές να συνεργάζωνται—μεταφέροντας πέτρες, κάνοντας λάσπη, κόβοντας ξύλα, καρφώνοντας και βάφοντας. Πριν από λίγα μόνο χρόνια, στον καιρό του κινήματος Μάου-Μάου, λαοί διαφόρων φυλών εφονεύοντο μεταξύ τους. Αυτό μας έδωσε πολλές ευκαιρίες να εξηγήσωμε πώς επήλθε αυτή η ειρήνη και ενότης.

Όπως ανεμένετο, δεν ήσαν όλοι ευτυχείς με τα αγαθά νέα της βασιλείας του Θεού που κηρύτταμε. Μερικοί άνθρωποι, προφανώς θρησκευτικοί ηγέτες, κακοπαρέστησαν τη δραστηριότητα μας στην κυβέρνησι της Κένυα. Μια μέρα μας είπαν ότι το έργο μας θα ετίθετο υπό απαγόρευσι στην Κένυα, και εμείς οι ιεραπόστολοι έπρεπε να εγκαταλείψωμε τη χώρα. Πλήθη αδελφών ήλθαν στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι για να μας αποχαιρετήσουν, βεβαιώνοντας μας για την αγάπη τους και την ισχυρή πίστι τους στον Ιεχωβά. Ευτυχώς, η κυβέρνησις της Κένυα διέκρινε από τότε ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι πράγματι νομοταγείς πολίτες και η απαγόρευσις ήρθη.

Ο επόμενος διορισμός για τη Γκίζελα κι εμένα ήταν η Δαχομέη (που τώρα καλείται Μπενίν) στη Δυτική Αφρική. Τα δένδρα καρύδας, καθώς κουνούσαν τα κλαδιά τους, πίσω από μακρές εκτάσεις λευκής άμμου και γαλάζιου ωκεανού, μαζί με τα πολύχρωμα παραδοσιακά ενδύματα των ντόπιων, δημιουργούσαν μια ευχάριστη πρώτη εντύπωσι. Αλλά εντυπωσιασθήκαμε περισσότερο από την ευτυχισμένη ομάδα των φίλων που μας υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο στην πρωτεύουσα της Κοτονού. Το ωραίο γραφείο τμήματος περιελάμβανε έναν ιεραποστολικό οίκο, μια Αίθουσα Βασιλείας και ένα κήπο. Αλλά μας προσκάλεσαν να μετακινηθούμε στην Παρακού, μια μικρή πόλι που απείχε μιας μέρας δρόμο με το τραίνο προς βορράν.

Ο οδηγός του τραίνου, που ήταν Μάρτυς του Ιεχωβά, μας περιποιήθηκε, και μας άφησε μάλιστα για μια μικρή απόστασι να ταξιδέψωμε μαζί του στο εμπρόσθιο μέρος του τραίνου. Καθώς κατευθυνόμεθα προς βορράν, το τοπίο γινόταν πιο ξηρό, μολονότι υπήρχαν πολλά δένδρα τικ (τεκτονία η μείζων), ανακαρδίου (ανακάρδιον το δυτικόν), καρίτε και αδαυσωνίας (μπαομπάμπ). Λίγο μετά το σούρουπο, φθάσαμε στον προορισμό μας, καθώς η σφυρίχτρα και η κόρνα ανήγγελλαν την άφιξι μας ως το γεγονός της ημέρας. Πώς θα μπορούσαμε να γνωρίσωμε τους αδελφούς μας σ’ αυτό τον πολυπληθή σταθμό; Αλλά με αρκετή βεβαιότητα μερικά χαμογελαστά πρόσωπα, που ποτέ προηγουμένως δεν είχαμε δει, εμφανίσθηκαν μπροστά στο παράθυρο του τραίνου. Μας είχαν εντοπίσει!

Η μικρή εκκλησία της Παρακού αποτελείτο από μέρη διαφόρων φυλών και γλωσσών. Οι συναθροίσεις εγίνοντο στη Γαλλική. Όταν ήμασταν εκεί, κτίσθηκε μια ωραία Αίθουσα Βασιλείας. Πολλοί άνθρωποι με τους οποίους μελετούσαμε την Αγία Γραφή βοήθησαν στο έργο αυτό. Μεταξύ τους ήταν μια γυναίκα από τη νομαδική φυλή Πεούλ της ενδοχώρας της Δυτικής Αφρικής. Λίγο αργότερα έγινε διαγγελεύς των «αγαθών νέων,» κηρύττοντας στις πολλές γλώσσες που εγνώριζε.

Η τοπική παράδοσις ήταν ακόμη πολύ ισχυρή στην Παρακού. Όταν πέθανε ο βασιλιάς, η αγορά, το κέντρο δραστηριότητος, έκλεισε για τέσσερις μήνες. Μεγάλοι αγώνες με άλογα έγιναν από τους ακολούθους του και από τους ακολούθους του νέου βασιλιά. Οι νύχτες ήσαν γεμάτες με ήχους των τύμπανων που συνώδευαν τις σχετικές τελετουργίες.

Η αντιθρησκευτική ιδεολογία του Μαρξ και του Λένιν επεκράτησαν τελικά μεταξύ του πληθυσμού. Σιγά-σιγά, ο λαός, ιδιαίτερα τα παιδιά του σχολείου, αναγκάσθηκαν να επαναλαμβάνουν φράσεις όπως ‘Η δόξα στο λαό, όλη η δύναμις στο λαό.’ Μετά από υπηρεσία ενός έτους περίπου στην Παρακού, οι αρχές επέμεναν να σταματήσωμε το έργο κηρύγματος από θύρα σε θύρα. Έλαβαν χώρα μερικές φυλακίσεις αδελφών, και μετά από λίγους μήνες μεταφερθήκαμε στην Κοτονού, αφήνοντας τους τοπικούς Μάρτυρες να συνεχίσουν το κήρυγμα με πιο αθόρυβο τρόπο.

Καθώς οι κυβερνητικοί περιορισμοί αυξάνοντο, οι αδελφοί επανειλημμένως τόνιζαν τα σημεία του περιοδικού η Σκοπιά που είχαν σχέσι με το διωγμό, για να προετοιμασθούν. Με τον καιρό, μερικοί εδάρησαν άγρια όταν δεν επανέλαβαν επαναστατικά συνθήματα.

Μια μέρα, η Γκίζελα κι εγώ επιστρέψαμε από την πόλι και βρήκαμε το γραφείο του τμήματος στην Κοτονού περικυκλωμένο από ένοπλα μέλη της επαναστατικής επιτροπής. Μας επέτρεψαν να εισέλθωμε στο σπίτι, όπου μας κράτησαν μαζί με τους άλλους. Την επόμενη μέρα άνδρες με στολή και πολυβόλα έψαξαν το σπίτι μας και τις αποσκευές μας προσεκτικά. Δύο απ’ αυτούς στάθηκαν γεμάτοι σκέψεις μπροστά στα ονόματα Ηλίας και Ελισσαιέ που βρήκαν σ’ ένα από τα σημειωματάρια μου. Τελικά τους βοηθήσαμε ν’ αντιληφθούν ότι αυτοί ήσαν προφήτες του Θεού που έζησαν πριν από 2.500 χρόνια!

Μας μετέφεραν στα κεντρικά γραφεία Εθνικής Ασφαλείας όπου μας είπαν ότι την επόμενη μέρα θα μας έδιωχναν από τη χώρα. «Επειδή είσθε Χριστιανοί, σας εμπιστευόμεθα,» είπε ένας αξιωματικός, «κι έτσι μπορείτε να μείνετε στο σπίτι σας απόψε.» Την επόμενη μέρα παρακολουθούσαμε τους περισσότερους από τους ιεραποστόλους να μεταφέρωνται στη Νιγηρία. Εκείνο το απόγευμα ένας αστυνομικός μας συνώδευσε στα σύνορα του Τόγκο. Αφού έφυγε, ο οδηγός μάς πήγε με το αυτοκίνητο μέχρι το γραφείο τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Λομέ.

Πόσο παρηγορητικό ήταν που βρισκόμεθα με τους αδελφούς στο Τόγκο! Και πόσο χαρήκαμε που μπορούσαμε και πάλι ν’ απολαύσωμε το έργο από θύρα σε θύρα, με το άγγελμα της Βασιλείας! Αφού απολαύσαμε αρκετές εβδομάδες στο Τόγκο, ήταν καιρός να ξεκινήσωμε για το νέο μας διορισμό.

Το Μάιο του 1976, μας μετέφεραν με το αυτοκίνητο στην Άνω Βόλτα. Στη διήμερη πορεία με το αυτοκίνητο περάσαμε ανάμεσα από όμορφα τοπία, και τελικά φθάσαμε με επιτυχία στον ιεραποστολικό οίκο της Ουαγκαντούγκου. Σε λίγο, τελειώσαμε μια σειρά μαθημάτων στη γλώσσα Μουρ, και αρχίσαμε να κηρύττωμε στους ανθρώπους της περιοχής στη Γαλλική και σ’ αυτή την τοπική γλώσσα. Είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ βοηθώντας τους πολυάριθμους που ενδιαφέρονται για τη Βιβλική αλήθεια.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΦΙΛΩΝ

Δεν μετάνοιωσα ποτέ για την απόφασι που πήρα να χρησιμοποιήσω τη ζωή μου στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Επειδή έχω δίπλωμα χημείας, θα μπορούσα να επιδιώξω μια υλικώς ικανοποιητική σταδιοδρομία, αλλ’ αυτό το θεωρώ «μηδαμινό» σε σύγκρισι με το προνόμιο που είχα να βοηθήσω ανθρώπους στη Γερμανία, στη Γαλλία, στη Μαδαγασκάρη, στην Κένυα, στη Μπενίν, και τώρα εδώ στην Άνω Βόλτα, να μάθουν την αλήθεια σχετικά με τους μεγαλειώδεις σκοπούς του Θεού. Δεν μπορούσα να φαντασθώ μια πιο ικανοποιητική ζωή γεμάτη από τόσες πολλές ζωηρές συγκινήσεις και νέες εμπειρίες.

Πρόσφατα επισκέφθηκα την αγαπητή μου μητέρα, ηλικίας τώρα 80 ετών, που υπηρετεί ακόμη με μεγάλη πίστι εδώ στο Μόναχο, βοηθώντας άλλους να μάθουν την αλήθεια του Θεού. Είναι ευτυχισμένη που εγώ υπηρετώ στον ιεραποστολικό αγρό. Το ταξίδι εκεί και πίσω πάλι στην Άνω Βόλτα έκανε τη Γκίζελα κι εμένα να σκεφθούμε πόσο ευλογημένες είμεθα.

Στο αεροδρόμιο των Παρισίων μας υποδέχθηκαν μερικοί φίλοι με τους οποίους είχαμε υπηρετήσει πριν από χρόνια. Η ευχάριστη ανταλλαγή αναμνήσεων και ειδήσεων διεκόπη τα μεσάνυχτα, μόνο επειδή είχαμε ανάγκη αναπαύσεως. Κατόπιν, στη διάρκεια μιας μικρής στάσεως στο Νιαμέυ, στη Δημοκρατία του Νίγηρος, αρκετοί Αφρικανοί αδελφοί, τους οποίους είχαμε γνωρίσει στο Μπενίν, ήλθαν να μας υποδεχθούν στο αεροδρόμιο. Οι ζωηροί χαιρετισμοί μας και οι συνομιλίες μας έκαναν έναν αξιωματούχο του αεροδρομίου να ερωτήση τι είδους ομάδα ήμεθα, μαύροι και λευκοί, που επικοινωνούσαμε με τόση ελευθερία.

Τελικά, το αεροπλάνο μας σταμάτησε στο αεροδρόμιο της Ουαγκαντούγκου. Τα χαμογελαστά πρόσωπα των φίλων μας που μας κουνούσαν το χέρι από τον εξώστη υποδοχής, αντανακλούσαν τα δικά μας αισθήματα χαράς που ήμεθα και πάλι μαζί τους. Αλήθεια, υπάρχει μια βαθειά ικανοποιητική χαρά στο να είσαι μέλος μιας παγκόσμιας οικογενείας γνησίων αδελφών. Είθε και σεις να παίρνετε στη ζωή σας αποφάσεις που θα σας φέρουν τέτοιες εγκάρδιες ευλογίες.