Ερωτήσεις από Αναγνώστες

● Ποιο είναι το σημείο που τονίζει το εδάφιο Μάρκος 7:19, όπου διαβάζομε: «Καθαρίζων [ο Ιησούς] πάντα τα βρώματα»; (Κείμενον)

Βασικά, το σημείο που τονίζεται είναι ότι ένα άτομο δεν μολύνεται πνευματικά απ’ ό,τι τρώγει, όπως το να τρώγη με χέρια που δεν πλύθηκαν σύμφωνα με κάποια θρησκευτική τελετουργία.

Όπως δείχνουν τα συμφραζόμενα του εδαφίου Μάρκος 7:19, οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς ηναντιώνοντο στον Ιησού επειδή οι μαθηταί του έτρωγαν «με χείρες μεμολυσμένας, τουτέστιν ανύπτους,» ενώ οι θρησκευτικοί ηγέται ‘εάν δεν ένιπτον μέχρι του αγκώνος τας χείρας, δεν έτρωγον.’ (Μάρκ. 7:1-13) Ο Ιησούς κατάλληλα τους επέκρινε για το ότι τηρούσαν ανθρώπινες παραδόσεις ενώ αγνοούσαν σημαντικές αρχές του Θεού, όπως η φροντίδα για τους γονείς των. Συνέχισε: «Δεν είναι ουδέν εισερχόμενον έξωθεν του ανθρώπου εις αυτόν, το οποίον δύναται να μολύνη αυτόν, αλλά τα εξερχόμενα απ’ αυτού, εκείνα είναι τα μολύνοντα τον άνθρωπον,»—Μάρκ. 7:5-15.

Οι ακόλουθοι του Χριστού τότε τον ερώτησαν τι εννοούσε. Η αφήγησις του Μάρκου συνεχίζει: «Και λέγει [ο Ιησούς] προς αυτούς· . . . δεν καταλαμβάνετε ότι παν το έξωθεν εισερχόμενον εις τον άνθρωπον δεν δύναται να μολύνη αυτόν; διότι δεν εισέρχεται εις την καρδίαν αυτού, αλλ’ εις την κοιλίαν, και εξέρχεται εις τον αφεδρώνα, καθαρίζον πάντα τα φαγητά (ου νοείτε ότι παν το έξωθεν εισπορευόμενον εις τον άνθρωπον ου δύναται αυτόν κοινώσαι, ότι ουκ εισπορεύεται αυτού εις την καρδίαν αλλ’ εις την κοιλίαν, και εις τον αφεδρώνα εκπορεύεται; καθαρίζων [ο Ιησούς] πάντα τα βρώματα, Κείμενον).»—Μάρκ. 7:18, 19.

Η γραμματική σύνταξις του τελευταίου μέρους του 19 εδαφίου είναι ασυνήθης για την αρχαία Ελληνική, αλλά πολλοί μεταφρασταί το θεωρούν ως σχόλιο που προσετέθη από τον συγγραφέα Μάρκο. Αλλά γιατί ο Μάρκος προσέθεσε: «Καθαρίζων [ο Ιησούς] πάντα τα βρώματα»;

Το σχόλιο του Μάρκου λογικά θα συμφωνούσε με την ιστορική κατάστασι που επικρατούσε όταν ο Ιησούς είπε αυτά τα λόγια. Εκείνο τον καιρό, ο Μωσαϊκός νόμος ίσχυε ακόμη κι έτσι ωρισμένες τροφές, όπως το χοιρινό, ήσαν «ακάθαρτες» για τους δούλους του Θεού. Αυτό εξακολούθησε να ισχύη μέχρις ότου ο θάνατος του Ιησού έθεσε τέρμα στον Νόμο με τους διαιτητικούς περιορισμούς του σχετικά με καθαρές και ακάθαρτες τροφές.—Παράβαλε με Λευιτικόν κεφάλαιον 11· Κολοσσαείς 2:13, 14· Πράξεις 10:9-16.

Έτσι, ο Μάρκος λογικά μιλούσε για τα τρόφιμα που ήσαν «καθαρά» από την άποψι του τότε ισχύοντος Μωσαϊκού νόμου. Οι θρησκευτικοί ηγέτες, που εδεσμεύοντο από την παράδοσι, πίστευαν ότι τρώγοντας ακόμη και τέτοια τροφή, θα εγίνοντο ακάθαρτοι αν δεν προηγείτο πολύπλοκη τελετή καθαρισμού. Και προσπαθούσαν να επιβάλουν σ’ όλους τους πιστούς αυτές τις τελετουργίες, που δεν αποτελούσαν μέρος του νόμου του Θεού, αλλά ήσαν ανθρωποποίητες παραδόσεις. Έτσι, όταν ο Ιησούς εξέθεσε τον λανθασμένο τρόπο σκέψεως των θρησκευτικών ηγετών, ο Μάρκος ορθά πρόσθεσε μια παρατήρησι σχετικά με τη σπουδαιότητα αυτών που είπε ο Ιησούς. Πράγματι, οι τροφές που ο Μωσαϊκός νόμος επέτρεπε δεν εμόλυναν αυτόν που τις έτρωγε απλώς επειδή εκείνος δεν είχε τελετουργικά πλύνει τα χέρια του.