Δικαιοσύνη για Όλους—Πώς; Πότε;
ΠΟΙΟΣ θα μπορούσε ν’ αρνηθή ότι «δικαιοσύνη για όλους» είναι μια θαυμάσια αρχή; Αλλά, επειδή είμεθα ρεαλισταί, γνωρίζομε ότι αυτό δεν συμβαίνει, τουλάχιστον τώρα.
Σ’ όλους τους αιώνες ειλικρινείς άνδρες και γυναίκες αγωνίσθηκαν να μειώσουν τις αδικίες και ν’ αυξήσουν τη δικαιοσύνη. Μεταρρυθμιστικές κινήσεις μετέβαλαν πολιτικές καταστάσεις. Νομικές διαδικασίες και συστήματα δικαστηρίων αναθεωρήθηκαν και αναδιωργανώθηκαν. Εν τούτοις, η αδικία παραμένει!
Αυτό οδηγεί τα άτομα στο συμπέρασμα ότι δεν θα υπάρξη ποτέ «δικαιοσύνη για όλους»· μερικοί μάλιστα γίνονται απαθείς απέναντι της δικαιοσύνης ή ενδιαφέρονται για την αδικία μόνον όταν έχη στόχο αυτούς. Εν τούτοις, υπάρχει ένας λόγος για αισιοδοξία. Κάτι μπορεί να γίνη και θα γίνη ώστε να παύση η αδικία. Αλλά πώς και πότε; Μπορούμε να κατανοήσωμε καλύτερα τις απαντήσεις αν εξετάσωμε μερικές αιτίες που προκαλούν αδικίες και μερικά εμπόδια για τη δικαιοσύνη. Επίσης, θα παρατηρήσωμε πόσο πολύπλοκο είναι το πρόβλημα της εγκαθιδρύσεως πλήρους δικαιοσύνης.
ΑΡΧΙΖΟΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ
Ο γνωστός Δικαστής Μάρβιν Ε. Φράνκελ είπε τα εξής:
«. . . δεν μπορούμε να παραβλέψαμε την έκτασι στην οποία η στάσις των ηγετών της κοινότητος προσδιορίζει τη στάσι του λαού απέναντι, στο νόμο και την τάξι. Ζούμε σε μια εποχή στη διάρκεια της οποίας η αξιοπρέπεια και η ακεραιότης των ανωτέρων αξιωματούχων—περιλαμβανομένων και των δικαστών, αλλά όχι πρωτίστως των δικαστών—έχει φθάσει στο σημείο της οξείας αμφισβητήσεως.»
Πραγματικά, η διαφθορά που υπάρχει ανάμεσα στους ηγέτας μιας κυβερνήσεως και στους αξιωματούχους που επιβάλλουν τον νόμο είναι ένα μεγάλο εμπόδιο για την ύπαρξι πλήρους δικαιοσύνης. Πώς μπορεί να επιτευχθή δικαιοσύνη για όλους εφόσον αυτοί που έχουν την εξουσία να επιβάλλουν τη δικαιοσύνη συχνά δωροδοκούνται ή δείχνουν εύνοια στα άτομα που έχουν επιρροή; Πριν από πολύν καιρό, η Αγία Γραφή καθαρά εδήλωσε: «Όταν ο ασεβής εξουσιάζη, στενάζει ο λαός. Ο βασιλεύς διά της δικαιοσύνης, στερεώνει τον τόπον· αλλ’ ο δωρολήπτης καταστρέφει αυτόν.»—Παροιμ. 29:2, 4.
Επομένως, για να γίνη πραγματικότης η πλήρης δικαιοσύνη για όλους, πρέπει να υπάρχη έντιμη, δίκαιη ηγεσία.
ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
Ένα άλλο εμπόδιο για τη δικαιοσύνη είναι το γεγονός ότι σήμερα η δικαιοσύνη που εφαρμόζεται σε σας μπορεί να επηρεάζεται από το ποιος είσθε ή το πόσα έχετε.
Σε μερικές χώρες η «δικαιοσύνη» μπορεί να εξαρτάται από την ικανότητα ενός ατόμου να μισθώση ακριβούς δικηγόρους. Είναι αλήθεια ότι μερικές φορές το δικαστήριο προμηθεύει ικανούς συνηγόρους για να υπερασπισθούν εκείνους που δεν έχουν τα μέσα να μισθώσουν μόνοι τους κάποιον δικηγόρο. Αλλά αυτοί οι συνήγοροι συχνά είναι υπερφορτωμένοι με εργασία ή δεν είναι ειδικοί για όλες τις περιπτώσεις. Κατά συνέπεια, ένας εγκληματίας ή ένας ανέντιμος επιχειρηματίας που μπορεί να πληρώση για μια έντεχνη, εντυπωσιακή υποστήριξι μπορεί ν’ ‘αγοράση’ αυτό που εκλαμβάνεται ως δικαιοσύνη.
Ένας Αμερικανός δικηγόρος ο οποίος ήταν επί κεφαλής μιας νομικής ομάδος από 175 μέλη που υπερήσπιζαν ένα άτομο, έκαμε την εξής αποκαλυπτική παρατήρησι:
«Το πρώτο πράγμα «οι [πρέπει] ν’ αντιληφθήτε είναι ότι η ποιότης της δικαιοσύνης σ’ αυτή τη χώρα έχει άμεση σχέσι με το πορτοφόλι σας. . . . Οι πτωχοί άνθρωποι είναι εκείνοι που πηγαίνουν στη φυλακή, επειδή οι πτωχοί δεν μπορούν να βρουν δικαιοσύνη σ’ αυτό το σύστημα. Την πρώτη εβδομάδα της εξασκήσεως μου πήγα σ’ ένα δικαστήριο για να παρακολουθήσω μια δίκη και είδα τέσσερις πτωχούς ανθρώπους να καταδικάζωνται σε σοβαρές ποινές επειδή χαρτόπαιζαν. Κατόπιν πήγα στη σύσκεψι μιας ενώσεως [νομικών] και εκεί τους είδα όλους να κάθωνται γύρω από το τραπέζι και να χαρτοπαίζουν.»
Ακόμη κι αν τιμωρηθή ο ένοχος, η ποινή μπορεί να προσδιορισθή εν μέρει από την οικονομική ή κοινωνική υπόστασι ενός ατόμου. Σε ωρισμένες περιπτώσεις απάτης εκ μέρους υπαλλήλων με «λευκά κολλάρα,» στις οποίες απάτες περιλαμβάνονται εκατομμύρια δολλάρια, δίδεται μια σχετικά ελαφρά ποινή με την εξήγησι ότι ο εγκληματίας τιμωρήθηκε με την απώλεια της τιμής του. Εν τούτοις, μια εφημερίδα έγραψε:
«Κάθε επιφανής κατηγορούμενος μπορεί να δικαιολογηθή ότι η δημόσια έκθεσις και η περιφρόνησις που του γίνεται είναι επαρκής ποινή. Μ’ αυτό το πρότυπο υπ’ όψι, μόνον οι λιγώτερο ευνοούμενοι άνθρωποι της κοινωνίας είναι εκείνοι που μπορούν να λάβουν τις μεγαλύτερες ποινές, εφόσον δεν ισχυρίζονται απώλεια της τιμής των. Η ‘ίση δικαιοσύνη για όλους’ πιο εύκολα λέγεται παρά τηρείται.»
Έτσι, αν πρόκειται ποτέ να επιτευχθή δικαιοσύνη για όλους θα πρέπει να υπάρχη ένας νόμος για όλους τους ανθρώπους άσχετα με τη θέσι τους ή τον πλούτο τους. Η Αγία Γραφή εφιστούσε την προσοχή σ’ αυτή τη σημαντική αρχή, διότι ο Εβραϊκός νόμος έλεγε: «Κρίσις μία θέλει είσθαι εις εσάς· ως εις τον ξένον, ούτω θέλει γίνεσθαι και εις τον αυτόχθονα· διότι εγώ είμαι Ιεχωβά ο Θεός σας.»—Λευιτ. 24:22, ΜΝΚ· 19:34· Αριθμ. 9:14· 15:16.
ΔΙΚΑΙΕΣ ΠΟΙΝΕΣ
Ακόμη και όταν ο νόμος είναι σαφής και εφαρμόζεται σε όλους, η επιβολή δικαίων ποινών μπορεί επίσης ν’ αποτελή ένα πρόβλημα.
Η εφημερίς Ποστ της Νέας Υόρκης της 5ης Μαΐου 1976 ανέφερε:
«Ο Αρχιδικαστής Λιβάι κατέκρινε το σύστημα του έθνους, που αφορά την επιβολή ποινών στους εγκληματίες, ως αργό, αβέβαιο και άδικο και είπε ότι ‘έχει τις όψεις μιας λοταρίας.’ . . . Σε μια δικαστική ομοσπονδιακή περιφέρεια, το 71 τοις εκατό από όλους τους κατηγορουμένους εστάλησαν στη φυλακή, ενώ σε μια άλλη περιοχή μόνο το 16 τοις εκατό φυλακίσθηκαν μολονότι εκατηγορούντο για τις ίδιες παραβάσεις, παρετήρησε.»
Το πώς ν’ αντιμετωπίση κανείς μια τέτοια ανομοιομορφία αποτελεί πραγματικά πρόβλημα. Πιθανόν να έχετε ακούσει την υπόδειξι ότι θα έπρεπε να υπάρχη μια συγκεκριμένη ποινή για κάθε είδους αδίκημα. Επί παραδείγματι, οποιοσδήποτε κλέβει ένα αυτοκίνητο τιμωρείται μ’ ένα συγκεκριμένο πρόστιμο ή ποινή φυλακίσεως· το άτομο που κατηγορείται ως εμπρηστής πρέπει να τιμωρηθή μ’ ένα καθωρισμένο αριθμό ετών φυλακίσεως· κλπ. Μολονότι ένα τέτοιο δικαστικό σύστημα θα φαινόταν απλό και δίκαιο, εν τούτοις, είναι πράγματι δίκαιο; Επί παραδείγματι, θα έπρεπε ο κατηγορούμενος που κατηγορείται για πρώτη φορά και ο οποίος έχει ειλικρινώς μετανοήσει να λάβη την ίδια καταδίκη μ’ έναν εκ συνήθειας εγκληματία;
Σ’ ένα συνέδριο εγκληματολόγων και δικαστών στο Βερολίνο, ο Δρ Ρίτσαρντ Στούρμ του Υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας περιέγραψε μια απόπειρα που είχε κάνει ν’ ασχοληθή μ’ αυτό το ζήτημα. Περιελάμβανε την «κοινωνική πρόγνωσι,» δηλαδή, την ανάλυσι των περιστάσεων της ζωής και του παρελθόντος υπομνήματος των κατηγορουμένου και κατόπιν την καταδίκη τους ανάλογα μ’ αυτό. Αλλά ο Δρ Μπουικχούιζεν από την Ολλανδία διερωτήθηκε μήπως αυτό θα μπορούσε να «κάνη μερικούς κατηγορουμένους να υποστούν τιμωρία δύο φορές.» Έφερε ως επιχείρημα ότι αν οι κατηγορούμενοι «είχαν ήδη υποφέρει από αντίξοες συνθήκες, θα ήταν πιο πιθανόν να θεωρηθούν επικίνδυνοι και να τους δοθούν βαρύτερες ποινές.»
Η πολυπλοκότης του προβλήματος υπογραμμίζει το γεγονός ότι αν πρόκειται να υπάρχη δικαιοσύνη για όλους, χρειάζονται σοφοί και δίκαιοι δικασταί. Το νομικό σύστημα της Αγίας Γραφής που είχε δοθή στους Ισραηλίτας ετόνιζε αυτό το γεγονός. Σ’ αυτό ο Θεός έλεγε: «Δεν θέλεις διαστρέψει το δίκαιον του πένητος σου εν τη κρίσει αυτού. Άπεχε από αδίκου υποθέσεως· . . . Και δώρα δεν θέλεις λάβει· διότι τα δώρα τυφλώνουσι και τους σοφούς.» (Έξοδ. 23:6-8) Ο Θεός επί πλέον είπε: «Δεν θέλετε κάμει αδικίαν εις κρίσιν δεν θέλεις αποβλέψει εις πρόσωπον πτωχού ουδέ θέλεις σεβασθή πρόσωπον δυνάστου· εν δικαιοσύνη θέλεις κρίνει τον πλησίον σου.»—Λευιτ. 19:15· Δευτ. 1:15-17.
Τι θα βοηθούσε εκείνους τους Εβραίους δικαστάς να μη γίνουν άδικοι; Ο φόβος μήπως τιμωρηθούν από τον Θεό. Τους είχε λεχθή: «Δεν κρίνετε κρίσιν ανθρώπου, αλλά του Ιεχωβά, όστις είναι μεθ’ υμών εν τη κρισιολογία· τώρα λοιπόν ας ήναι εφ’ υμάς ο φόβος του Ιεχωβά· προσέχετε εις τας πράξεις σας· διότι δεν είναι αδικία παρά Ιεχωβά τω Θεώ ημών ουδέ προσωποληψία ουδέ δωροδοκία.»—2 Χρον. 19:6, 7, ΜΝΚ.
ΝΕΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΣ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ;
Στα χρόνια που πέρασαν έγιναν πολλές αλλαγές στα συστήματα δικαιοσύνης διαφόρων χωρών. Αυτές οι αλλαγές συχνά εγίνοντο για να εναρμονισθούν με κάποια νέα θεωρία ή φιλοσοφία που αφωρούσε τη δικαιοσύνη.
Επί παραδείγματι, στον προηγούμενο αιώνα εδόθη πολλή προσοχή στις προσπάθειες επανορθώσεως των εγκληματιών και στις προσπάθειες να γίνουν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις σ’ αυτούς μάλλον παρά να τιμωρηθούν. Αυτή η φιλοσοφία είχε ως αποτέλεσμα την επιβολή πιο επιεικών ποινών.
Μολονότι αυτή η μέθοδος είναι αξιέπαινη στη θεωρία, πώς απεδείχθη στην πράξι; Ο Άλαν Ντέρσχοβιτς, καθηγητής της νομικής και συντονιστής μιας επιτροπής για εγκληματικές καταδίκες είπε:
«Η επανόρθωσις απλώς δεν επέφερε καλά αποτελέσματα. Μια πρόσφατη μελέτη σε 200 και πλέον περιπτώσεις επανορθώσεως έφθασαν σ’ ένα απογοητευτικό συμπέρασμα ότι υπάρχουν ‘πολύ λίγοι λόγοι’ να πιστεύουμε ότι η υποτροπή [η επανάληψις του εγκλήματος] μπορεί να μειωθή από οποιαδήποτε από τις μεθόδους επανορθώσεως που τώρα εφαρμόζονται.»
Πολύ συχνά η φιλελεύθερη «ανθρώπινη» μέθοδος είχε ως αποτέλεσμα να επιστρέψουν πάλι στην κοινωνία άτομα που είναι κατά συνήθεια εγκληματίες. Στο βιβλίο Σκέψεις Για το Έγκλημα (Thinking About Crime), ο Τζέημς Κ. Ουίλσον, καθηγητής των μεθόδων κυβερνήσεως στο Χάρβαρντ, κατέληξε στο συμπέρασμα: «Οι κακοί άνθρωποι υπάρχουν. Τίποτε δεν μπορεί να τους απομακρύνη από τους αθώους ανθρώπους. . . . Έχομε ασχοληθή πολύ με τους κακούς, ταλαιπωρούμε τους αθώους και ενθαρρύνομε τους μελλοντικούς εγκληματίες. Η δικαιοσύνη υποφέρει και μαζί υποφέρομε κι εμείς.» Αυτό είναι αλήθεια, διότι πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τώρα την ελπίδα τους ότι θα δουν κάποτε τη δικαιοσύνη να εφαρμόζεται για όλους.
Απ’ αυτούς που εργάζονται ακόμη για να βελτιώσουν το σύστημα της δικαιοσύνης πολλοί αναπροσαρμόζουν τις μεθόδους που χρησιμοποιούν. Μερικοί τώρα πιστεύουν ότι «η τιμωρία Είναι Εμπόδιο για το Έγκλημα,» όπως έλεγε ένας τίτλος εφημερίδος. Ο καθηγητής Ισαάκ Έρλιχ του Πανεπιστημίου του Σικάγου συνεπλήρωσε πρόσφατα μια μελέτη που δείχνει ότι «βασικά, οι άνθρωποι αναχαιτίζονται από τη βεβαιότητα και την αυστηρότητα της ποινής.» Και ίσως υπάρχει ελπίδα ότι ενεργώντας με βάσι αυτή την άποψι θα δοθή στο κοινό κάποιος λόγος να πιστεύη ότι θα εφαρμοσθή ένα μέτρο δικαιοσύνης.»
Μια άλλη μέθοδος που αποκτά ολοένα μεγαλύτερη δημοτικότητα, είναι η επανόρθωσις ή αποζημίωσις. Η εφημερίς Σταρ του Τορόντο (22 Ιουλίου 1976) ανέφερε:
«Ένας κατηγορούμενος πρέπει να πληρώση άμεσα το θύμα για τη ζημία ή την απώλεια που του προεκάλεσε, έγραψε η επιτροπή Αναθεωρήσεως Νόμων σε μια εφημερίδα χθες. . . . Η επανόρθωσις και αποζημίωσις εξελέγησαν για άμεση εξέτασι, διότι αντιπροσωπεύουν τα μέσα που χρειάζονται για να δοθή περισσότερη προσοχή στο θύμα του εγκλήματος, με το να τονισθή η ευθύνη του κατηγορουμένου και του κράτους στο να επανορθώσουν τη βλάβη που έγινε στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.»
Αυτή η Καναδική εφημερίδα έγραψε επίσης για διάφορα πειράματα που έγιναν στο Έντμοντον και στα οποία οι κατηγορούμενοι έπρεπε να «εργασθούν αντί να πάνε φυλακή.»
Αλλά, στην πραγματικότητα, αποτελεί όλη αυτή η διαδικασία μια καινούργια μέθοδο δικαιοσύνης; Όχι, διότι το σύστημα της επανορθώσεως και της αποζημιώσεως αποτελούσε μέρος του νόμου του Θεού στον αρχαίο Ισραήλ. Ένας άνθρωπος που έκλεβε ένα βόδι, επί παραδείγματι, έπρεπε να δώση διπλή αποζημίωσι ή ακόμα μεγαλύτερη, ανάλογα με την περίπτωσι. Αν δεν μπορούσε, έπρεπε να δουλέψη ως μισθωτός εργάτης μέχρις ότου ξεπληρώση αυτά που ώφειλε στο θύμα. (Έξοδ. 22:1-9) Η αποζημίωσις επίσης απαιτείτο και στην περίπτωσι της συκοφαντίας, των αδικιών και της βλάβης σε περιουσία. (Έξοδ. 21:35, 36· Δευτ. 22:13-19) Μπορείτε να διακρίνετε ότι αυτή η δίκαιη διευθέτησις προστάτευε και αποζημίωνε το θύμα, εδίδασκε στον παραβάτη του νόμου ένα δυνατό μάθημα και δεν εβάρυνε την κοινότητα με τη δαπάνη συντηρήσεως φυλακών.
Αλλά, όσο κι αν εκτιμά ένα άτομο σήμερα τη σοφία του τρόπου με τον οποίον ο Θεός προμήθευσε ένα σύστημα δικαιοσύνης στον Ισραήλ, μπορεί να συμπεράνη ότι αυτοί οι καιροί έχουν περάσει. Μπορεί να πιστεύη ότι κανείς δεν μπορεί να φέρη δικαιοσύνη στους πολύπλοκους καιρούς μας.
ΜΙΑ ΥΠΟΣΧΕΜΕΝΗ ΑΛΛΑΓΗ—ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!
Όσο κι αν είναι πολύπλοκα και θλιβερά τα σύγχρονα προβλήματα που αφορούν τη δικαιοσύνη, εν τούτοις, υπάρχει λόγος για ελπίδα. Έχετε παρατηρήσει ότι πολλά από τα εμπόδια για τη δικαιοσύνη θα μπορούσαν να υπερπηδηθούν αν εφαρμοζόταν η συμβουλή του Λόγου του Θεού, της Αγίας Γραφής; Ο ίδιος Θεός που προμήθευσε αυτή τη συμβουλή υπόσχεται ότι η δικαιοσύνη θα έλθη και μάλιστα σύντομα.
Αυτή η ευλογία δεν εξαρτάται από την εκ μέρους μας αλλαγή των κυβερνήσεων και των δικαστικών συστημάτων που υπάρχουν ώστε να συμφωνούν με τον νόμο του αρχαίου Ισραήλ. Οπωσδήποτε είναι αλήθεια ότι μπορούμε να συμβάλωμε στην ύπαρξι ενός μεγαλυτέρου μέτρου δικαιοσύνης με το να είμεθα άτομα πιο δίκαια και ευθέα. Αυτό είναι κατάλληλο, διότι ο Δημιουργός προτρέπει τους ανθρώπους να ‘πράττουν το δίκαιον και να αγαπούν έλεος και να περιπατούν ταπεινώς μετά του Θεού των.’ (Μιχ. 6:8) Αλλά ο πραγματικός λόγος για τον οποίον θα επιβληθή πλήρης δικαιοσύνη σ’ ολόκληρη τη γη είναι το ότι ο ίδιος ο Θεός θ’ αναλάβη δράσι.
Στο προηγούμενο άρθρο εξετάσαμε την παραβολή του Ιησού που βρίσκεται στο 18ο κεφάλαιο του Λουκά, η οποία τόνιζε την ανάγκη να μένωμε σταθεροί στην προσευχή μας στον Θεό, ο οποίος «θέλει κάμει την εκδίκησιν των εκλεκτών αυτού των βοώντων προς αυτόν ημέραν και νύκτα.» Αλλ’ αυτές οι προσευχές δεν αφορούν μόνο τη δικαιοσύνη. Ο Ιησούς παρώτρυνε τους ακολούθους του να προσεύχωνται για το πλήρες τέλος αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων, για το οποίο μίλησε στο προηγούμενο κεφάλαιο. (Λουκ. 17:20-30) Η δραστική αυτή αλλαγή προς το καλύτερο θα έλθη μέσω της ουρανίας Βασιλείας της κυβερνήσεως του Θεού και θα καταστρέψη τις διεφθαρμένες ανθρώπινες κυβερνήσεις με όλες τις ιστορίες της αδικίας. Και οι λεπτομέρειες της προφητείας του Ιησού συνδυαζόμενες με τα γεγονότα της ιστορίας της εποχής μας αποδεικνύουν ότι η εποχή μας είναι η γενεά η οποία θα δη την αλλαγή της κυβερνήσεως από τους ουρανούς. (Δαν. 2:44· Ματθ. 24:3-14) Εν τούτοις, γιατί πρέπει να πιστεύωμε ότι αυτό θα σημάνη δικαιοσύνη για όλους;
Κατ’ αρχήν, διότι η δικαιοσύνη θα έλθη από την κορυφή προς τα κάτω. Βεβαιωνόμεθα ότι η κεφαλή αυτής της κυβερνήσεως θα ‘διατάξη αυτήν και θα στερεώση αυτήν εν κρίσει και δικαιοσύνη.’ (Ησ. 9:6, 7) Τι θα λεχθή για τους άλλους που θα ασκούν εξουσία; Το εδάφιο Ησαΐας 32:1 με περιγραφικό τρόπο δείχνει ότι «άρχοντες θέλουσιν άρχει εν κρίσει.» Όπως συνέβαινε και στον αρχαίο Ισραήλ, κάτω από τη διακυβέρνησι της βασιλείας θα υπάρχη ένας νόμος ή σύστημα δικαστικών αποφάσεων που θα εφαρμόζεται σε όλους.
Μήπως θα υπάρχη άδικη μεταχείρισις, όπως και σήμερα; Το εδάφιο Ησαΐας 26:9 δείχνει γιατί η απάντησις είναι Όχι, λέγοντας: «Όταν αι κρίσεις σου [του Ιεχωβά] ήναι εν τη γη, οι κάτοικοι του κόσμου θέλουσι μάθει δικαιοσύνην.»
‘Θαυμάσια,’ μπορεί να σκεφθή κανείς. ‘Αλλά τι θα γίνη μ’ αυτούς που αρνούνται;’ Διότι, όπως ο Καθηγητής Ουίλσον είπε, «Οι κακοί άνθρωποι υπάρχουν.» Ο Θεός, ο οποίος είναι ο «Κρίνων πάσαν την γην,» υπόσχεται να φροντίση ώστε μόνο όσοι είναι πρόθυμοι να μάθουν και να εφαρμόσουν δικαιοσύνη και ευθύτητα θα παραμείνουν ζώντες.—Γέν. 18:25· Ησ. 26:10· Ψαλμ. 37:9-11.
Πρόσφατο δύο γιατροί που μελετούσαν την «προσωπικότητα των εγκληματιών» είπαν:
«Αυτό που είναι αναγκαίο για να σταματήση το έγκλημα, . . . δεν είναι τόσο μια καλύτερη θεραπεία διαβιώσεως ή μια συμβατική θεραπεία, αλλά η ‘μεταστροφή’ του παραβάτου σ’ ένα νέο τρόπο ζωής και αυστηρής ηθικής εκπαιδεύσεως . . . Η επανόρθωσις, όπως συνεπέραναν απαιτεί . . . ‘μια ολοκληρωτική καταστροφή της προσωπικότητας του εγκληματίου . . . ’»
Αυτό είναι ακριβώς εκείνο που οι πρώην παραβάται θα χρειασθή να κάμουν για να γίνουν κατάλληλοι για ζωή στο νέο σύστημα του Θεού, να ενδυθούν «τον νέον άνθρωπον [τη νέα προσωπικότητα, ΜΝΚ] τον κτισθέντα κατά Θεόν εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας.» (Εφεσ. 4:24) Και αυτό οπωσδήποτε θ’ αποτελέση μέρος του εκπαιδευτικού προγράμματος κάτω από τη διακυβέρνησι της βασιλείας του Θεού, ώστε όσοι θέλουν να μπορούν ν’ ακολουθήσουν τις δίκαιες αρχές του για ζωή. (Ησ. 2:3, 4) Έτσι θα υπάρχη δικαιοσύνη για όλους!