Νινευή—Η Περήφανη Ασσυριακή Πρωτεύουσα
ΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ της απέραντης και σκληρής Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, η Νινευή ήταν αντικείμενο μίσους από μέρους των υποδουλωμένων λαών. Αυτοί επιθυμούσαν ζωηρά να δουν την ημέρα που η δύναμις της Νινευή θα εχάνετο, για να μη μπορέση ποτέ πια στο μέλλον να επιβάλη τον καταπιεστικό της ζυγό στους άλλους.
Σήμερα δύο όρη, το όρος Κουγιουντζίκ και το όρος Νεμπί Γιουνούς, στην ανατολική όχθη του Ποταμού Τίγρη σημειώνουν τον τόπο όπου υπήρχε κάποτε η ισχυρή Νινευή. Ένα σύγχρονο χωριό καταλαμβάνει το όρος Νεμπί Γιουνούς και στέκεται, σαν να λέγαμε, επάνω στον τάφο της αρχαίας Νινευή. Επάνω στο μεγαλύτερο όρος, στο Κουγιουντζίκ, υπάρχουν λίγες λωρίδες καλλιεργημένης γης και λίγο χορτάρι, επάνω στο οποίο ποίμνια μπορούν να βόσκουν την άνοιξι. Τα λόγια του Εβραίου προφήτου Σοφονία σχετικά με την Νινευή έχουν εκπληρωθή: «Και ποίμνια θέλουσι βόσκεσθαι εν μέσω αυτής, . . . Αύτη είναι η ευφραινομένη πόλις, η κατοικούσα αμερίμνως, η λέγουσα εν τη καρδία αυτής, Εγώ είμαι και δεν είναι άλλη εκτός εμού. Πώς κατεστάθη έρημος.»—Σοφον. 2:14, 15.
Πολύ λίγο οι υπερήφανοι Ασσύριοι μονάρχαι όπως ο Σενναχειρείμ, ο Εσαραδδών και ο Ασουρμπανιπάλ επίστευαν ότι η ισχυρή Νινευή θα κατεστρέφετο. Όταν σκεφθούμε όλα όσα οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν φέρει σε φως σχετικά μ’ αυτή την πόλι, κι εμείς επίσης μένομε κατάπληκτοι από το γεγονός ότι η Νινευή δεν υπάρχει πλέον.
Τον καιρό της ακμής της, η Νινευή ήταν επιβλητική και εντυπωσιακή. Το ογκώδες τείχος της μήκους επτάμισυ μιλίων είχε ύψος εκατό περίπου πόδια (περίπου 33 μέτρα). Σε μερικά μέρη το τείχος είχε πάχος 148 πόδια (45 μέτρα). Δεκαπέντε μεγάλες πύλες επέτρεπαν την είσοδο μέσα στη πόλι. Μια πόλις με τόσο ισχυρές οχυρώσεις δεν μπορούσε να κυριευθή εύκολα.
Στη διάρκεια της βασιλείας του Σενναχειρείμ, το ανάκτορό του πρέπει να ήταν ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή οικοδομήματα της Νινευή. Με εμβαδόν 600 επί 630 πόδια περίπου (183x192 περίπου μέτρα), αυτό το ανάκτορο περιελάμβανε τουλάχιστον ογδόντα δωμάτια. Πολλά απ’ αυτά τα δωμάτια ήσαν πλούσια διακοσμημένα με σκηνές μαχών, πολιορκιών, νικών, κυνηγετικών εκστρατειών και θρησκευτικών τελετών. Αυτές οι αναπαραστάσεις ήσαν σκαλισμένες επάνω σε αλάβαστρο και ήσαν χρωματισμένες με ζωηρά χρώματα. Κάτω από κάθε σκηνή υπήρχε μια επιγραφή που εξηγούσε το γεγονός που απεικονίζετο. Τα χαραγμένα γράμματα ήσαν γεμισμένα με χαλκό.
«ΠΟΛΙΣ ΑΙΜΑΤΩΝ»
Τα ανάγλυφα δείχνουν ότι η Νινευή ήταν, όπως ακριβώς είχε πει ο Εβραίος προφήτης Ναούμ, ‘πόλις αιμάτων.’ (Ναούμ 3:1) Απεικονίζουν την απάνθρωπη μεταχείρισι των αιχμαλώτων πολέμου από τους Ασσυρίους. Συχνά οι αιχμάλωτοι εσύροντο με σχοινιά δεμένα σε άγκιστρα που τρυπούσαν τη μύτη ή τα χείλη. Πολλούς τους ετύφλωναν ή τους έκοβαν τις μύτες, τα αυτιά και τα δάχτυλα. Μερικούς τους έκαιαν ή τους έγδερναν ζωντανούς. Άλλους τους εκάρφωναν επάνω σε πασσάλους.
Οι Ασσύριοι μονάρχαι με αναίδεια εκαυχώντο για τους πολέμους και τα σαδιστικά βασανιστήρια που έκαναν. Σχετικά με την εκστρατεία των εναντίον της πόλεως των Φιλισταίων Ακκαρών, ο Σενναχειρείμ είπε: «Επετέθηκα εναντίον της Ακκαρών και εφόνευσα τους επισήμους της πόλεως και τους πατρικίους που είχαν διαπράξει το έγκλημα [να παραδώσουν τον Βασιλέα τους Πάντι, πιστό υποτελή του Σενναχειρείμ, στον Ιουδαίο Βασιλέα Εζεκία] και εκρέμασα τα σώματά τους επάνω σε πασσάλους που περιέβαλλαν την πόλι.» Ο Εσαραδδών, αφού είχε νικήσει τους δύο συμμάχους βασιλείς Σαντουάρι και Αμπτιμιλκούτε, καυχήθηκε: «Εκρέμασα τα κεφάλια του Σαντουάρι και του Αμπτιμιλκούτε γύρω από τον λαιμό των ανωτέρων αρχηγών τους για να δείξω στο λαό τη δύναμι του Ασσούρ, του κυρίου μου, και τους εξηνάγκασα να παρελάσουν (έτσι) από ολόκληρη την κυρία οδό της Νινευή.» Σχετικά με όσα έκαμαν τα στρατεύματά του στη διάρκεια μιας εκστρατείας εναντίον της Αιγύπτου, ο Ασουρμπανιπάλ (Σαρδανάπαλος) είπε: «Δεν εφείσθησαν κανένα (απ’ αυτούς). Εκρέμασαν τα σώματά των σε πασσάλους, έγδαραν τα δέρματά των και εκάλυψαν (μ’ αυτά) τα τείχη της πόλεως.»
Ένα άλλο διακοσμητικό ανάγλυφο δείχνει ότι ακόμη και όταν ο Ασσύριος βασιλεύς διασκέδαζε τρώγοντας και πίνοντας, ξαπλωμένος σ’ ένα άνετο ανάκλιντρο ανάμεσα στα δένδρα και στα αμπέλια του ευχάριστου κήπου του, δεν ξεχνούσε τις πολεμικές του υποθέσεις. Όχι πολύ μακρυά από το ανάκλιντρο του βασιλέως υπήρχε ένα τραπέζι επάνω στο οποίο ήσαν τοποθετημένα το τόξο του, το ξίφος του και η φαρέτρα του. Και κάποιο φρικτό τρόπαιο του πολέμου, ίσως το κεφάλι ενός νικημένου βασιλέως, εκρέματο από τον κορμό ενός κοντινού δένδρου.
Ο απάνθρωπος τρόπος με τον οποίο οι Ασσύριοι μετεχειρίζοντο εκείνους που έκαναν επίμονη αντίστασι είχε σκοπό χωρίς αμφιβολία να εκφοβίση τους άλλους. Επειδή δεν ήθελαν να γίνουν θύματα της Ασσυριακής θηριωδίας, πολλές πόλεις απλώς παρεδίδοντο με όρους. Έτσι, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να κάμουν μια πολιορκία, οι Ασσύριοι επετύγχαναν τον αντικειμενικό τους σκοπό—έναν υψηλό φόρο υποτελείας από εκείνους που πρόθυμα υπετάσσοντο στο ζυγό τους.
‘ΠΩΛΕΙ ΕΘΝΗ ΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΡΝΕΙΩΝ’
Άλλα έθνη έκαναν συμμαχία με την Ασσυρία, ελπίζοντας έτσι να διακρατήσουν κάποιο βαθμό ανεξαρτησίας. Ο προφήτης Ναούμ προφανώς αναφέρεται σ’ αυτό όταν λέγη για τη Νινευή ότι «πωλεί έθνη δια των πορνειών αυτής.»—Ναούμ 3:4.
Αυτό μπορεί να γίνη καλύτερα κατανοητό αν λάβωμε υπ’ όψιν τι λέγει η Αγία Γραφή για τις πράξεις της πορνείας. Το βιβλίο των Παροιμιών περιγράφει τη συνάντησι ενός νεαρού ανδρός με μια πόρνη ως εξής:
Και ιδού, συναπαντά αυτόν γυνή έχουσα σχήμα πορνικόν και καρδίαν δολιόφρονα, φλύαρος και αναιδής· οι πόδες αυτής δεν μένουσιν εν τω οίκω αυτής· τώρα είναι έξω, τώρα εν ταις πλατείαις, και ενεδρεύει πλησίον πάσης γωνίας. Και πιάνει αυτόν και φιλεί αυτόν και με αναιδές πρόσωπον λέγει προς αυτόν, Έχω θυσίας ειρηνικάς· σήμερον απέδωκα τας ευχάς μου· δια τούτο εξήλθον εις απάντησίν σου, ποθούσα το πρόσωπόν σου, και σε εύρηκα· έστρωσα την κλίνην μου με πέπλους, με τάπητας πεποικιλμένους, με νήματα της Αιγύπτου· εθυμίασα την κλίνην μου με σμύρναν, αλόην και κινάμωμον· ελθέ, ας μεθυσθώμεν από έρωτος μέχρι της αυγής· ας εντρυφήσωμεν εις έρωτας. . . . Δια της πολλής αυτής τέχνης απεπλάνησεν αυτόν· δια της κολακείας των χειλέων αυτής είλκυσεν αυτόν. Ευθύς ακολουθεί αυτήν κατόπιν, καθώς ο βους υπάγει εις την σφαγήν.»—Παροιμ. 7:10-22.
Σαν μια πόρνη, η Νινευή εξαπατούσε τα έθνη με μάταιες υποσχέσεις για βοήθεια και οφέλη. Οι προσφορές της για φιλία ήσαν δόλιες. Εκείνοι που συμμαχούσαν μαζί της έχαναν την ελευθερία τους και περιήρχοντο σε δουλεία. Αυτό το δείχνει πολύ καλά η περίπτωσις του Ιουδαίου Βασιλέως Άχαζ. Αυτός επλήρωσε στον Ασσύριο Βασιλέα Θεγλάθ-φελασάρ (Θελγάθ-φελνασάρ) Γ΄ για να τον βοηθήση ν’ αντιμετωπίση μια συνωμοσία της Συρίας και του Ισραήλ να τον εκθρονίσουν. (2 Βασ. 16:5-9) Ενώ ο Θεγλάθ-φελασάρ κατέστρεψε τη δύναμι της Συρίας και του Ισραήλ, η ανακούφισις που έφερε στον Άχαζ ήταν πρόσκαιρη. Για το τι συνέβη τελικά στον Άχαζ, η Αγία Γραφή αναφέρει: «Και ήλθε προς αυτόν ο Θελγάθ-φελνασάρ, βασιλεύς της Ασσυρίας, και κατέθλιψεν αυτόν, αντί να ενδυναμώση αυτόν. Διότι ο Άχαζ, λαβών τους θησαυρούς του οίκου του Κυρίου και του οίκου του βασιλέως και των αρχόντων, έδωκεν εις τον βασιλέα της Ασσυρίας· πλην ουχί εις βοήθειαν αυτού.» (2 Χρον. 28:20, 21) Έτσι, αντί για μια πραγματική ανακούφισι, ο Άχαζ ωδήγησε τον εαυτό του και τον λαό του κάτω από τον καταπιεστικό ζυγό της Ασσυρίας.
Σύμφωνα με τη Βιβλική χρονολογία, η ‘αιματοχυσία’ και η ‘πορνεία’ της Νινευή ήλθαν στο τέλος τους το 632 π.Χ. Εκείνο τον καιρό η πόλις έπεσε στα χέρια των συνδυασμένων δυνάμεων του Ναβοπολάσαρου, βασιλέως της Βαβυλώνος, και του Κυαξάρου του Μήδου. Όπως δείχνει η βλάβη που η φωτιά και ο καπνός προξένησαν στα ανάγλυφα που βρέθηκαν στη Νινευή οι κατακτηταί πρέπει να είχαν κάψει την πόλι. Σχετικά με τη Νινευή, τα Βαβυλωνιακά χρονικά αναφέρουν: «Αφού ελεηλάτησαν την πόλι και τον ναό, μετέτρεψαν την πόλι σ’ ένα σωρό από ερείπια.»
Μ’ ένα ισχυρό τρόπο, η καταστροφή της Νινευή αποδεικνύει την αληθινότητα του προφητικού ‘λόγου του Θεού.’ Αυτή η καταστροφή επίσης αποδεικνύει το αναμφισβήτητο γεγονός ότι η περιφρόνησις των οδών του Θεού και η υιοθέτησις αιματηράς στρατηγικής και απατηλών συμμαχιών δεν μπορεί να φέρη αιώνιο όφελος. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να σκεφθούμε πολύ σοβαρά. Ασφαλώς δεν επιθυμούμε ν’ απογοητευθούμε με το να υποστηρίζωμε ή να συνδεώμεθα με τις συνήθειες και τα συστήματα που δεν επιδοκιμάζει ο Θεός. Γι’ αυτό, πρέπει να γνωρίσωμε καλά τι διδάσκει ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή, και να θέσωμε την πλήρη εμπιστοσύνη μας στην υποσχεμένη κυβέρνησι της Βασιλείας Του.