Ο Καιρός να Εκλέξωμε τον Θεόν ως Υπέρτατον

1. Μετά από δεκαέξη αιώνες ιστορία του Χριστιανικού κόσμου, τι παρατηρεί ο λεγόμενος «ειδωλολατρικός» κόσμος ως προς τη θρησκευτική κατάστασι;

ΕΠΙ 1.600 χρόνια και πλέον, δηλαδή από τις ημέρες του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Μεγάλου και έπειτα, ο κόσμος έχει παρατηρήσει τα έργα του Χριστιανικού κόσμου. Μετά απ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, τι παρατηρεί ο λεγόμενος «ειδωλολατρικός» κόσμος ως προς τη θρησκευτική κατάστασι; Τη μεγαλύτερη θρησκευτική σύγχυσι και διαίρεσι που έχει συμβή ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία! Παγκόσμιο θρησκευτικό σκότος! Η κατάστασις αυτή ανταποκρίνεται στη Βιβλική προφητεία που λέγει: «Ιδού, σκότος θέλει σκεπάσει την γην και ζόφος τα έθνη.»—Ησ. 60:2.

2. Για ποιον ήταν μια πρόκλησις αυτό το πνευματικό σκότος, και τι έκαμε αυτός—όπως είχε προλεχθή στο κατά Ματθαίον 24:14—σχετικά μ’ αυτό;

² Το παγκόσμιο σκότος αποτελούσε μια πρόκλησι για τον Θεό, τον Υπέρτατο Κυρίαρχο του σύμπαντος. Αυτός ο Θεός ο οποίος στην αρχή της δημιουργικής εβδομάδος προσέταξε, «Γενηθήτω φως»—τι επρόκειτο να κάμη σχετικά μ’ αυτό; Ενήργησε με συνέπεια· ενήργησε πριν από δεκαεννέα αιώνες σύμφωνα με τον δικό του τρόπο για τον οποίο ο απόστολος Παύλος λέγει: «Ο Θεός ο ειπών να λάμψη φως εκ του σκότους, είναι όστις έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών προς φωτισμόν της γνώσεως της δόξης του Θεού δια του προσώπου του Ιησού Χριστού.» (2 Κορ. 4:6) Επομένως, ο ίδιος αυτός Θεός από το τέλος των σκοτεινών ημερών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου έκαμε να διεξαχθή η μεγαλύτερη εκστρατεία διαφωτίσεως σ’ όλη τη διάρκεια της ανθρωπίνης ιστορίας. Αυτός το προείπε με τα εξής λόγια του Υιού του Ιησού Χριστού: «Και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη, προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη, και τότε θέλει ελθεί το τέλος.»—Ματθ. 24:14.

3, 4. Ποια υποδοχή έγινε σ’ αυτό το φως και ποιος ήταν ο λόγος που δεν διαφωτίσθηκαν περισσότεροι;

³ Δεν πρέπει, εν τούτοις, να νομίσωμε ότι αυτή η παγκόσμια εκστρατεία έτυχε διαφορετικής υποδοχής από εκείνης που είχε γίνει πριν από δέκα εννέα αιώνες. Όσο για την υποδοχή που έγινε στην προσπάθεια για διαφώτισι εκείνη την εποχή, διαβάζομε τα εξής: «Ήτο το φως το αληθινόν, το οποίον φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον. Ήτο εν τω κόσμω, και ο κόσμος έγεινε δι’ αυτού, και ο κόσμος δεν εγνώρισεν αυτόν. Εις τα ίδια ήλθε, και ο ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν.» (Ιωάν. 1:9-11) Εκείνο τον καιρό, όσοι δέχθηκαν το φως προσπάθησαν να διαφωτίσουν τους άλλους· δεν απέκρυψαν το φως. Ο λόγος για τον οποίον δεν διαφωτίσθηκαν περισσότεροι είναι επειδή υπήρχε μεγάλη εναντίωσις στο έργο της διαφωτίσεως. Ο κυριώτερος υπαίτιος για την εναντίωσι εκείνη κατά του φωτός μάς αποκαλύπτεται από τον απόστολο Παύλο που έγραψε:

⁴ «Εάν δε και ήναι το ευαγγέλιον ημών κεκαλυμμένον, εις τους απολλυμένους είναι κεκαλυμμένον, των οποίων απίστων όντων ο Θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νουν, δια να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού.»—2 Κορ. 4:3, 4.

5. Ποιος βρίσκεται πίσω από την εναντίωσι κατά των αγαθών νέων, και ποιων άλλων—εκτός των ‘πνευμάτων εν τοις επουρανίοις’—είναι αυτός κυρίαρχος;

⁵ Ομοίως, υπάρχει παγκόσμια εναντίωσις κατά της εκστρατείας διαφωτίσεως που διεξάγεται με τη διακήρυξι των αγαθών νέων για την εγκαθιδρυμένη Μεσσιανική Βασιλεία του Θεού στους ουρανούς. Εκείνος που ήταν πίσω από την εναντίωσι κατά των αγαθών νέων για τον Μεσσία (τον Χριστό), πριν από δεκαεννέα αιώνες είναι ο ίδιος που διευθύνει την εναντίωσι κατά της διακηρύξεως του αγγέλματος της Βασιλείας από τον καιρό του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτός είναι εκείνος που τυφλώνει τις διάνοιες των ανθρώπων, εκείνος τον οποίον ο απόστολος Παύλος απεκάλεσε ‘θεόν του κόσμου τούτου.’ Αυτός ο «θεός» συνοδεύεται στην εκστρατεία του, που αποσκοπεί στη διανοητική συσκότισι των ανθρώπων, από υπερανθρώπινους πνευματικούς ‘κοσμοκράτορας του σκότους, από τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.^’ (Εφεσ. 6:12) Ακριβώς όπως αυτός είναι ο κυρίαρχος αυτών των ‘πνευμάτων εν τοις επουρανίοις,’ έτσι αγωνίζεται να διατηρήση την ιδιότητά του ως κυριάρχου και στη ζωή των ανθρώπων που είναι στη γη. Γι’ αυτό και εμποδίζει, όσο μπορεί περισσότερο, το φως της αληθείας της Βασιλείας να λάμψη στις διάνοιες των αποτυφλωμένων ανθρώπων.

6, 7. Πώς αγωνίζονται ο αληθινοί Χριστιανοί εναντίον αυτών των πνευματικών δυνάμεων, και σύμφωνα με ποιους κανόνες που έδωσαν ο Ιησούς και ο Ιάκωβος;

⁶ Αυτά τα «πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις» κάτω από τον υπέρτατο κυρίαρχό τους τον Σατανά ή Διάβολο, είναι εκείνα εναντίον των οποίων ο αληθινοί Χριστιανοί πρέπει ν’ αγωνίζωνται καθώς διεξάγουν την εκστρατεία της διαφωτίσεως. Και πώς το κάνουν αυτό ο Χριστιανοί; Όχι μόνον εκθέτοντας τη Διαβολική πηγή του δαιμονισμού, της αστρολογίας, του πνευματισμού, του αποκρυφισμού, του φετιχισμού, του βουντουισμού και της μαγείας. Ο Χριστιανικός αγών εναντίον αυτών των αοράτων, υπερανθρωπίνων δυνάμεων της πονηρίας γίνεται και με τη σταθερή τους άρνησι στην πίεσι να γίνουν μέρος αυτού του «συστήματος πραγμάτων,» του οποίου ο Σατανάς είναι «θεός.» Αυτοί εμμένουν σταθερά στον κανόνα της αληθινής Χριστιανικής ζωής που ανέφερε ο Ιησούς Χριστός: «Εκ του κόσμου δεν είναι, [ο ακόλουθοί μου] καθώς εγώ δεν είμαι εκ του κόσμου.» (Ιωάν. 17:16) Σ’ εκείνους που ομολογούσαν ότι ήσαν Χριστιανοί, αλλ’ ο οποίοι δεν ζούσαν σύμφωνα με αυτόν τον κανόνα ο μαθητής Ιάκωβος είπε τα εξής:

⁷ «Δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.»—Ιακ. 4:4.

8, 9. (α) Για ποιο λόγο πρέπει ο Χριστιανοί ν’ αποχωρίζωνται απ’ αυτόν τον κόσμο και με ποιο τρόπο μπορούν να παραμείνουν σταθεροί σ’ αυτές τις πονηρές ημέρες; (β) Γι’ αυτό ποια προσταγή δίδεται στους Χριστιανούς, μέσω του αποστόλου Παύλου, από τον ουράνιο Αρχηγό Τους;

⁸ Ο λόγος για τον οποίον ο Χριστιανοί χωρίζονται από τον κόσμο είναι ότι ο κόσμος βρίσκεται στο πλευρό του αοράτου υπερανθρώπινου κυριάρχου του, εκείνου που είναι Σατανάς και Διάβολος εναντίον του ζώντος και αληθινού Θεού, του Ιεχωβά. Γι’ αυτό, δεν υπάρχει άλλη έκβασις σ’ αυτό το ζήτημα εκτός απ’ αυτήν, ότι ο Χριστιανικός αγών εναντίον «εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις,» θα συνεχισθή ενόσω αυτός ο κόσμος παραμένει και έως ότου ο Σατανάς ή Διάβολος και ο δαιμονικοί του άγγελοι αλυσοδεθούν και ριφθούν στην άβυσσο για τα χίλια χρόνια της βασιλείας του Χριστού. (Αποκάλ. 13:1-8· 16:13-16· 19:19-20:3) Οι φίλοι του Ιεχωβά Θεού, για ν’ αντισταθούν και να παραμείνουν σταθεροί σ’ αυτές τις πονηρές ημέρες, οπλίζονται με τα διάφορα μέρη της ‘πανοπλίας του Θεού.’ (Εφεσ. 6:11) Αυτό δεν περιλαμβάνει κανένα είδος «σαρκικών οπλών» κανένα ‘όπλον της σαρκός.’—2 Κορ. 10:4.

⁹ Η προσταγή από τον ουράνιο Αρχηγό και Ηγήτορα, μέσω του αποστόλου Παύλου, προς τους πολεμιστάς του είναι αυτή: «Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης και έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν του ευαγγελίου της ειρήνης· επί πάσι δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, δια της οποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα· και λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας και την μάχαιραν του πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του Θεού, προσευχόμενοι εν παντί καιρώ μετά πάσης προσευχής και δεήσεως δια του πνεύματος, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν υπέρ πάντων των αγίων.»—Εφεσ. 6:14-18.

Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΙΕΧΩΒΑ

10. Δίπλα σε ποιους στέκουν εκείνοι που κάμουν τον Ιεχωβά Κυρίαρχο της ζωής των;

¹⁰ Στην περίπτωσι όλων εκείνων που υπακούουν σ’ αυτή τη θεία προσταγή, δεν υπάρχει αμφισβήτησις για το ποιον αφήνουν αυτοί να είναι ο Υπέρτατος κυρίαρχος της ζωής των. Είναι ο Ιεχωβά Θεός, του οποίου ο Λόγος είναι σαν μάχαιρα στα χέρια τους, η ‘μάχαιρα του πνεύματος.’ Εκλέγοντας Αυτόν ως τον Υπέρτατο κυρίαρχό τους, στέκουν, όχι με τον κόσμο και το σύστημα πραγμάτων του, αλλά με τον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους του, καθώς και με τον Βασιλέα Δαβίδ της αρχαίας Ιερουσαλήμ, με τον πατριάρχη Αβραάμ τον επίγειο προπάτορα του Μεσσία και με όλους τους άνδρες και τις γυναίκες θεοσεβούς πίστεως, των οποίων η ιστορία έχει καταγραφή στην Αγία Γραφή.

11. Με ποια έκφρασι που απηύθυνε ο Αβραάμ στον Ιεχωβά έδειξε ποιος ήταν ο Υπέρτατος Κύριός του, και πώς αποδίδουν αυτή την Εβραϊκή έκφρασι μερικοί μεταφρασταί;

¹¹ Ο Αβραάμ ανεγνώριζε τον Ύψιστο Θεό ως τον Υπέρτατο Κύριό του. Μετά τη νικηφόρο επάνοδό του από μια μάχη εναντίον τεσσάρων επιδρομέων βασιλέων και μετά την ευλογία που έλαβε από τον Μελχισεδέκ, έναν ιερέα του Υψίστου Θεού, ήλθε λόγος Θεού προς τον Αβραάμ λέγοντας: «Μη φοβού, Άβραμ· εγώ είμαι ο υπερασπιστής σου, ο μισθός σου θέλει είσθαι πολύς σφόδρα.» Απαντώντας ο Αβραάμ, έδειξε ποιος ήταν ο Υπέρτατος Κύριός του με τον τρόπο που απευθύνθηκε στον Θεό λέγοντας: «Υπέρτατε Κύριε, Ιεχωβά, τι θέλεις δώσει εις εμέ;» Όταν ο Θεός υποσχέθηκε να του δώση τη γη στην οποία τον είχε οδηγήσει, ο Αβραάμ έδειξε τη σχέσι στην οποία εθεωρούσε τον εαυτό του ότι ευρίσκετο, λέγοντας: «Υπέρτατε Κύριε Ιεχωβά, πόθεν να γνωρίσω ότι θέλω κληρονομήσει αυτήν;» (Γέν. 15:1, 2, 8, ΜΝΚ) Ο Πατριάρχης Αβραάμ που μιλούσε τη δική του γλώσσα, την Εβραϊκή, όταν απευθύνθηκε στον Θεό σ’ αυτή την περίπτωσι χρησιμοποίησε τις λέξεις Αδωνάι Γεχοβίχ. Μερικοί Βιβλικοί μεταφρασταί, για ν’ αποφύγουν τη χρήσι του προσωπικού ονόματος του Θεού, αποδίδουν αυτή την έκφρασι ως «Κύριε Ιεχωβά.» Ο συντάκτης του Βιβλικού Ταμείου Γιανγκ το αποδίδει «Κύριε Ιεχωβά.» Αλλά η Βίβλος της Ιερουσαλήμ το μεταφράζει «Κύριέ μου Γιαχβέ.» Έτσι το μεταφράζει και η Εμφατική Βίβλος του Ρόδερχαμ.

12. Ποια είναι η έννοια της Εβραϊκής λέξεως Αδωνάι όπως την αποδίδει η Μετάφρασις Νέου Κόσμου;

¹² Εν τούτοις, η Εβραϊκή λέξις Αδωνάι δεν σημαίνει «Κύριέ μου.» Θεωρείται ότι είναι η παλαιά μορφή του Αδωνίμ, που σημαίνει κατά γράμμα «κύριοι.» Όταν λοιπόν η λέξις αυτή εφαρμόζεται σ’ ένα άτομο, τότε έχει την έννοια της εξοχότητος ή μεγαλειότητος· σημαίνει κύριος μ’ έναν εξαίρετο τρόπο, κύριος μεγαλοπρεπής. Αυτή η αρχαία Εβραϊκή λέξις χρησιμοποιείται στη Βίβλο μόνον για τον Ιεχωβά ή Γιαχβέ. Γι’ αυτόν τον λόγο η Μετάφρασις Νέου Κόσμου αποδίδει τον Εβραϊκό τίτλο Αδωνάι ως «Υπέρτατε Κύριε.» Η Μετάφρασις των Εβδομήκοντα το αποδίδει «Δέσποτα Κύριε.» Σύμφωνα με αυτό, ο Εβραϊκές μεταφράσεις του εδαφίου Πράξεις 4:24 χρησιμοποιούν τη λέξι Αδωνάι με την έννοια του Υπερτάτου Κυρίου.—Πράξ. 4:24, Μετάφρασις Νέου Κόσμου.

13. Γιατί ο Ιεχωβά είναι δικαιωματικά ο Κυρίαρχος του σύμπαντος και ποιο ερώτημα μπορεί ν’ απευθύνη;

¹³ Αληθινά ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Υπέρτατος Κυρίαρχος του σύμπαντος, διότι είναι υπεράνω όλων και σε κανένα από τα πλάσματά του δεν έχει δώσει εξουσία ίση με τη δική Του. Γι’ αυτό παραμένει ο Παντοκράτωρ Θεός, ο Παντοδύναμος. Ορθώς ο Ιεχωβά ως κυρίαρχος του Σύμπαντος είπε στον Αβραάμ, «Εγώ είμαι Θεός ο Παντοκράτωρ· περιπάτει ενώπιόν μου και έσο τέλειος.» (Γέν. 17:1) Και στον προφήτη Μωυσή ο Ιεχωβά είπε: «Εγώ είμαι ο Ιεχωβά· και εφάνην εις τον Αβραάμ, εις τον Ισαάκ και εις τον Ιακώβ, με το όνομα, Θεός Παντοκράτωρ.» (Έξοδ. 6:2, 3 ΜΝΚ) Με απόλυτη αυτοπεποίθησι μπορεί ν’ απευθύνη το ερώτημα: «Με τίνα λοιπόν θέλετε με εξομοιώσει και θέλω εξισωθή;» (Ησ. 40:25) Θα κάμωμε εμείς σήμερα αυτόν τον Θεό, όπως ο Αβραάμ, Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μας;

14. Γιατί είναι τώρα καιρός να ενεργήση ο καθένας μας με σύνεσι σχετικά με την υπέρτατη κυριαρχία του Ιεχωβά;

¹⁴ Κανένας πραγματικός κυρίαρχος δεν μπορεί να περιμένη μέχρις ότου οι υπήκοοί του αποφασίσουν ατομικά. Ένας υπέρτατος άρχων έχει την εξουσία να προχωρή στην εκτέλεσι όλων των υποχρεώσεων της διακυβερνήσεώς του, και πρέπει να φροντίζη για τα καθήκοντά του στον ωρισμένο του καιρό. Εμείς, τα μηδαμινά ανθρώπινα πλάσματα εδώ στη γη απατώμεθα αν νομίζωμε ότι ο Υπέρτατος Κυρίαρχος του σύμπαντος, ο Ιεχωβά Θεός, πρέπει να περιμένη ώσπου ν’ αποφασίσωμε εμείς προσωπικά να τον δεχθούμε ως υπέρτατο Κυρίαρχό μας προτού προβή στην εκτέλεσι του σκοπού του στον ακριβή χρόνο. Σε αρμονία με το υπέρτατο δικαίωμά του, ενεργεί όταν έρχεται ο ωρισμένος καιρός για δράσι! Γι’ αυτό το λόγο τώρα είναι επείγον να ενεργήση ο καθένας με σύνεσι σχετικά με την υπέρτατη κυριαρχία του Ιεχωβά.

ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

15. Από πότε η ουράνια αναγγελία που αφορά την κυριαρχία του Θεού άρχισε να γίνεται γνωστή στο ανθρώπινο γένος και γιατί αυτό δεν είχε συμβή πριν από τότε;

¹⁵ Η πιο σπουδαία αναγγελία που σχετίζεται με τη γη μας, έχει αναγγελθή ήδη στους ουρανούς και τώρα γίνεται γνωστή στο ανθρώπινο γένος σ’ ολόκληρη τη γη. «Εγένετο η βασιλεία του κόσμου του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού, και βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων.» (Αποκάλ. 11:15, Κριτικόν Κείμενον) Η κυριαρχία του κόσμου ανήκει τώρα στον Κύριόν μας και στον Χριστό Του και Αυτός θα βασιλεύση εις τους Αιώνας των Αιώνων.» (Γουέιμουθ, 3η έκδοσις) Αυτό το γεγονός, που είναι παγκοσμίου ενδιαφέροντος, αληθεύει από το έτος 1914 μ.Χ. Εκείνο το έτος ο «καιροί των εθνών» ή «οι προσδιωρισμένοι καιροί των εθνών,» έληξαν στις 4/5 Οκτωβρίου, υπολογιζόμενοι από τον καιρό της ερημώσεως της Ιερουσαλήμ και της γης του Ιούδα από τους Βαβυλώνιους το έτος 607 π.Χ. Επί 2.520 χρόνια από τότε, τα ειδωλολατρικά (μη Ιουδαϊκά) έθνη εκυριάρχησαν στις ανθρώπινες υποθέσεις χωρίς καμμιά επέμβασι από μέρους της Μεσσιανικής βασιλείας του Θεού. Στη διάρκεια όλου αυτού του καιρού ο Ιουδαίοι δεν είχαν βασιλεία στην Ιερουσαλήμ που να προέρχεται από τη γενεαλογική γραμμή του Βασιλέως Δαβίδ.—Λουκ. 21:24.

16. Γιατί, ήταν κατάλληλο να γίνη η αναγγελία σχετικά με την θεία εξουσία από το έτος 1914 και μετά;

¹⁶ Στο έτος 607 π.Χ., εκθρονίσθηκε ο τελευταίος βασιλεύς της γραμμής του Δαβίδ στην Ιερουσαλήμ, και επετράπη στα έθνη να κυριαρχούν πλήρως στον κόσμο και ν’ ασκούν εξουσία στο ανθρώπινο γένος τόσο σε Ιουδαίους όσο και σε εθνικούς. Αλλά στο τέλος των Καιρών των Εθνών το 1914 μ.Χ., ετελείωσε ο καιρός της αναμονής του Ιησού Χριστού στα δεξιά του ουρανίου Πατρός του. Τότε ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά εγκατέστησε τον Υιόν του τον Ιησού Χριστό στον θρόνο της ‘ουρανίας Ιερουσαλήμ,’ στο ουράνιο Όρος Σιών. Έτσι η βασιλική γραμμή του Δαβίδ ανήλθε πάλι στο θρόνο και γεννήθηκε η Μεσσιανική βασιλεία. Ταυτόχρονα ο μέγας Ιερεύς και Βασιλεύς όπως ήταν ο αρχαίος Μελχισεδέκ, δηλαδή, ο Ιησούς ο Μεσσίας ή Χριστός, εγκατεστάθηκε στην ουράνια βασιλεία του. (Εβρ. 10:12, 13· Ψαλμ. 110:1-4) Από τότε μπορούσε να διακηρύττεται σ’ ολόκληρο τον κόσμο. «Αι βασιλείαι του κόσμου έγειναν του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού, και θέλει βασιλεύσει εις τους αιώνας των αιώνων.»—Αποκάλ. 11:15, Νεοελληνική Μετάφρασις.

17. Μήπως οι άνθρωποι και τα έθνη της γης ρωτήθηκαν πριν ο Θεός αναλάβη δράσι, και ποια ήταν η ορθή αντίδρασις των εικοσιτεσσάρων πρεσβυτέρων;

¹⁷ Δεν ρωτήθηκε πρώτο το ανθρώπινο γένος γι’ αυτό το ζήτημα. Επίσης τα έθνη της γης με τις εθνικές τους εξουσίες δεν ρωτήθηκαν γι’ αυτή την ενέργεια από μέρους του Θεού. Ο Ύψιστος Θεός επροχώρησε κατ’ ευθείαν στην εκπλήρωσι του σκοπού Του και στον ωρισμένο του καιρό ίδρυσε την ουράνια Μεσσιανική βασιλεία, σύμφωνα με το δικαίωμα που έχει ως μια παγκόσμια υπέρτατη εξουσία. (Δαν. 4:35) Η ορθή απάντησις που πρέπει να δώσουν οι άνθρωποι στη δικαιωματική εκδήλωσι της υπέρτατης εξουσίας του Θεού εξεικονίσθηκε από τη στάσι των εικοσιτεσσάρων πρεσβυτέρων που έπεσαν και προσεκύνησαν ενώπιόν Του και είπαν: «Ευχαριστούμεν σοι, Ιεχωβά Θεέ Παντοκράτωρ, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, διότι έλαβες την δύναμίν σου την μεγάλην και εβασίλευσας.»—Αποκάλ. 11:16, 17.

18. Εν τούτοις, ποια ήταν η αντίδρασις των εθνών και πώς αυτή είχε προλεχθή από τους εικοσιτέσσαρες πρεσβυτέρους;

¹⁸ Τι θα λεχθή όμως για τα έθνη του κόσμου; Αυτά ενδιαφέροντο ιδιαίτερα να διεξαγάγουν τον Πρώτο τους Παγκόσμιο Πόλεμο για παγκόσμια κυριαρχία. Επειδή προσπάθησαν να στρατιωτικοποιήσουν όλους τους ανθρώπους για να υποστηρίξουν τον ολοκληρωτικό τους πόλεμο, κατεδίωξαν με οργή τους αληθινούς εκείνους Χριστιανούς που έλαβαν τη στάσι τους υπέρ της υπερτάτης εξουσίας του Υπερτάτου Θεού και του Χριστού του. Αυτό έγινε ακριβώς όπως προελέχθη από τους εικοσιτέσσερις εκείνους πρεσβυτέρους, ο οποίοι συνεχίζοντας είπαν: «Και τα έθνη ωργίσθησαν, και ήλθεν η οργή σου, και ο καιρός των νεκρών δια να κριθώσι και να δώσης τον μισθόν εις τους δούλους σου τους προφήτας, και εις τους αγίους και εις τους φοβούμενους το όνομά σου, τους μικρούς και τους μεγάλους, και να διαφθείρης τους διαφθείροντας την γην.»—Αποκάλ. 11:18.

19. (α) Ποιες ερωτήσεις σχετικά με την υπερτάτη εξουσία είναι τώρα ο κατάλληλος καιρός να υποβάλωμε στον εαυτό μας; (β) Τι θα σημάνη για μας το να ακολουθήσωμε το παράδειγμα των εθνών;

¹⁹ Έως σήμερα τα έθνη εξακολουθούν να είναι ωργισμένα εναντίον των ‘αγίων’ του Ιεχωβά ‘και των φοβούμενων το όνομά Του των μικρών και των μεγάλων.’ Είναι λοιπόν κατάλληλος καιρός να διερωτηθή ο καθένας μας, Τι θα κάμω εγώ; Θα αφήσω την πορεία των εθνών του κόσμου να είναι το παράδειγμα που θα με καθοδηγή; Ή μήπως πρέπει να είμαι σαν εκείνους τους εικοσιτέσσερις πρεσβυτέρους της Αποκαλύψεως 11:16, 17, και να ευχαριστήσω τον Θεόν που εκδηλώνει την Υπερτάτη Εξουσία του και αναλαμβάνει την μεγάλη του δύναμι για να βασιλεύση; Αναγνωρίζω εγώ ότι η υπέρτατη εξουσία του κόσμου περιήλθε στην κατοχή του Ιεχωβά Θεού; Αναγνωρίζοντας το ζωτικό αυτό γεγονός, εκλέγω Αυτόν να είναι ο ουράνιος Υπέρτατος κυρίαρχός μου; Δέχομαι Αυτόν ως τον Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μου; Είτε έτσι είτε αλλιώς δεν μπορούμε τώρα ν’ αποφύγωμε το να έχωμε μια νέα σχέσι με τον Θεό τον Υπέρτατο Κυρίαρχο, είτε μια ευμενή σχέσι είτε μια δυσμενή σχέσι. Οποιοσδήποτε θέτει τον εαυτό του στο πλευρό των οργισμένων εθνών τοποθετείται σε μια δυσμενή σχέσι με τον Παγκόσμιο Υπέρτατο Κυρίαρχο. Αυτό σημαίνει καταστροφή για οποιονδήποτε το κάμει αυτό, διότι τα έθνη είναι εκείνα που ‘διαφθείρουν την γην’ και αυτά, με τη σειρά τους, θα διαφθαρούν στον ‘πόλεμο της μεγάλης ημέρας του Θεού του Παντοκράτορος’ στον Αρμαγεδδώνα.—Αποκάλ. 16:14, 16.

20, 21. (α) Προκειμένου ν’ απαντήσωμε στο ερώτημα αν πρέπει να γίνωμε Μάρτυρες εκείνου που δεχόμεθα ως Υπέρτατο Κυρίαρχο, σε ποια λόγια του Ψαλμωδού μπορούμε ν’ αναφερθούμε; (β) Όπως συνέβη και στην περίπτωσι του Ιησού, ποια τιμή είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη εδώ στη γη;

²⁰ Αυτό προκαλεί το ερώτημα, ‘Αν εγώ δεχθώ τον Θεό ως τον Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μου, μήπως αυτό σημαίνει ότι πρέπει να γίνω ένας μάρτυς του Ιεχωβά;’ Απαντώντας σ’ αυτό το ερώτημα, μπορούμε ν’ αναφερθούμε στον θεόπνευστο ψαλμωδό, ο οποίος άφησε τον Θεό να είναι ο Υπέρτατος Κυρίαρχος στη ζωή του. Αυτός έγραψε: «Δι’ εμέ το να προσκολλώμαι εις τον Θεόν είναι το αγαθόν μου· Έθεσα την ελπίδα μου επί τον Υπέρτατον Κύριον Ιεχωβά, δια να κηρύττω πάντα τα έργα σου.» (Ψαλμ. 73:28 ΜΝΚ) Επίσης: «Θεέ μου, λύτρωσόν με εκ δυνάμεως ασεβούς, εκ χειρός παρανόμου και αδίκου. Διότι συ είσαι η ελπίς μου, Υπέρτατε Κύριε Ιεχωβά, το θάρρος μου εκ νεότητός μου. Θέλω περιπατεί εν τη δυνάμει του Υπερτάτου Κυρίου Ιεχωβά· θέλω μνημονεύει την δικαιοσύνην σου, σου μόνου.»—Ψαλμ. 71:4, 5, 16, ΜΝΚ.

²¹ Ερωτούμε λοιπόν, Εκείνος που κάνει σήμερα καταφύγιό του τον Υπέρτατο Κύριο Ιεχωβά, μήπως θα πράξη διαφορετικά απ’ ό,τι έπραξε ο αρχαίος ψαλμωδός, δηλαδή, δεν θα ‘κηρύττη πάντα τα έργα του Θεού;’ Εκείνος στον οποίο σήμερα προσφέρεται ο τρόπος διαφυγής από της ‘δυνάμεως του ασεβούς,’ και ο οποίος κάνει ελπίδα του τον Υπέρτατο Κύριο Ιεχωβά, μήπως θα πράξη διαφορετικά απ’ ό,τι είχε κάμει ο ψαλμωδός, δηλαδή, δεν θα περιπατή ‘εν τη δυνάμει του Θεού και δεν θα μνημονεύη τη δικαιοσύνη Του;’ Ασφαλώς αυτός δεν θα αισχύνεται για τον υπέρτατο κυρίαρχο της ζωής του. Ο Ιησούς Χριστός, το μεγαλύτερο Παράδειγμά μας, δεν εντρέπετο για τον Υπέρτατο Κυρίαρχό Του, τον Ιεχωβά Θεό. Γι’ αυτό έγινε μάρτυς του Ιεχωβά και γι’ αυτόν το λόγο καλείται Ιησούς Χριστός, ο «Μάρτυς ο Πιστός.» Αυτός λέγει για τον εαυτό του ότι είναι «ο μάρτυς ο πιστός και αληθινός, η αρχή της κτίσεως του Θεού.» (Αποκάλ. 1:5· 3:14) Εκείνοι που αληθινά ακολουθούν τα ίχνη του πρέπει ομοίως να γίνουν μάρτυρες του Πατρός του Ιεχωβά. Καμμιά τιμή δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη για οποιονδήποτε εδώ στη γη από το να είναι ένας μάρτυς του Ιεχωβά.

22. Αν κάμωμε τον Ιεχωβά Θεό τον Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μας ποια εμπειρία θα δοκιμάσωμε, αλλά ποια προσευχή του ψαλμωδού μπορούμε να κάνωμε;

²² Αν κάμωμε τον Ιεχωβά Θεό τον Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μας, αυτό θα μας φέρη διωγμό από εκείνους ο οποίοι έχουν δεχθή τον Σατανά ή Διάβολο ως κυρίαρχό τους κάνοντας τον εαυτό τους ‘μέρος του κόσμου τούτου,’ του οποίου ο πονηρός είναι «θεός» και «άρχων» και κυρίαρχος. (2 Κορ. 4:4· Ιωάν. 14:30· 15:19) Αλλά, κάτω από διωγμό, εκείνος που θλίβεται μπορεί να κάμη την προσευχή του Βασιλέως Δαβίδ: «Αλλά συ, Ιεχωβά, είσαι ο Υπέρτατος Κύριος. Ενήργησον μετ’ εμού δια το όνομά σου· επειδή, είναι αγαθόν το έλεός σου, λύτρωσον με.» (Ψαλμ. 109:21, ΜΝΚ) «Ιεχωβά ο Υπέρτατος Κύριος, η δύναμις της σωτηρίας μου, συ περιεσκέπασας την κεφαλήν μου εν ημέρα πολέμου. Μη δώσης, Ιεχωβά, εις τον ασεβή τας επιθυμίας αυτού· μη αφήσης να εκτελεσθή ο στοχασμός αυτού, μήποτε υψωθώσι.» (Ψαλμ. 140:7, 8, ΜΝΚ) «Οι οφθαλμοί μου, Ιεχωβά, Υπέρτατε Κύριε ατενίζουσι προς σε· επί σε ήλπισα· μη καταστρέψης την ψυχήν μου. Φύλαξόν με από της παγίδος, την οποίαν έστησαν δι’ εμέ, και από των βρόχων των εργαζομένων ανομίαν.»—Ψαλμ. 141:8, 9, ΜΝΚ.

ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΕΝΟΣ ΩΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ

23. Αν κάμη κάποιος τον Ιεχωβά Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής του, γιατί δεν θα είναι μόνος, όπως δείχνει το Ιεζεκιήλ 36:37, 38;

²³ Αν τώρα εκλέξετε τον Ιεχωβά Θεό ως τον Υπέρτατο Κυρίαρχό σας, δεν θα είσθε μόνος. Θα είσθε ένας από τον λαόν του. Ο Ιεχωβά δεν είναι Υπέρτατος Κυρίαρχος ενός μόνου ατόμου στη γη, αλλά είναι ο Υπέρτατος Κυρίαρχος ενός ωργανωμένου λαού. Χρησιμοποιώντας το αρχαίο έθνος του Ισραήλ ως ένα τυπικό παράδειγμα των πνευματικών Ισραηλιτών τους οποίους συνάγει μέσα από τη θρησκευτική Βαβυλώνα τη Μεγάλη σ’ αυτόν τον «έσχατο καιρό» λέγει τα εξής: «Ούτω λέγει ο Υπέρτατος Κύριος Ιεχωβά· και τούτο θέλει ζητηθή παρ’ εμού εκ του οίκου Ισραήλ να κάμω εις αυτούς, να πληθύνω αυτούς με ανθρώπους ως ποίμνιον προβάτων. Ως το άγιον ποίμνιον, ως το ποίμνιον της Ιερουσαλήμ εν ταις επισήμοις εορταίς αυτής, ούτως αι πόλεις αι ηρημωμέναι θέλουσι γείνει πλήρεις ποιμνίων ανθρώπων· και θέλουσι γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Ιεχωβά.»—Ιεζ. 36:37, 38· Αποκάλ. 18:1-4· Δαν. 12:4, ΜΝΚ.

24. Πώς θα ευλογηθούν εκείνοι που κάνουν τον Ιεχωβά Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής των, και ποια εκλογή από μέρους μας θα καθορίση αν επιζήσωμε για να υποδεχθούμε το Νέο Σύστημα;

²⁴ Ευλογημένοι σήμερα είναι εκείνοι που εκλέγουν τον Ιεχωβά ως Θεό τους και αφήνουν αυτόν να είναι Υπέρτατος Κυρίαρχος της ζωής των. Σ’ αυτούς βασιλεύει Αυτός ως ουράνιος Βασιλεύς μέσω του ενθρονισμένου Υιού του, του Ιησού Χριστού του Μεσσία. Όταν στην επικείμενη ‘μεγάλη θλίψι’ εξαλειφθούν ο τωρινές διαιρετικές εθνικές κυριαρχίες, και ο τωρινός αόρατος κυρίαρχος των εθνών, Σατανάς ο Διάβολος δεθή και ριφθή στην άβυσσο, ο Παντοκράτωρ Θεός θα διατηρήση σώους και ασφαλείς εκείνους ο οποίοι στοργικά υποστηρίζουν την παγκόσμια υπέρτατη εξουσία του. (Ματθ. 24:21, 22· Αποκάλ. 7:14, 15) Θα είμεθα εμείς μεταξύ εκείνων των ευλογημένων που θα επιζήσουν για να επευφημήσουν το δίκαιο νέο σύστημα κάτω από τη μοναδική υπέρτατη εξουσία ‘του Κυρίου ημών και του Χριστού αυτού;’ Είθε η απόφασίς μας να εκλέξωμε τον Ιεχωβά ως τον Υπέρτατο Κυρίαρχο της ζωής μας να το κρίνη αυτό προς όφελός μας.—Αποκάλ. 11:15.

[Εικόνα στη σελίδα 84]

Εκείνοι που εκλέγουν τον Ιεχωβά ως τον Υπέρτατον κυρίαρχό τους χαρακτηρίζονται ως άτομα θείας πίστεως όπως ο Ιησούς, ο Αβραάμ και ο Δαβίδ