Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Αν, μετά τη λήψι νομικού διαζυγίου, ένα άτομο μάθη ότι ο άλλοτε γαμήλιος σύντροφός του υπήρξε ένοχος μοιχείας ή άλλης βαρείας σεξουαλικής ανηθικότητος πριν από το διαζύγιο, θα προσέδιδε αυτό Γραφική ισχύ στο νομικό διαζύγιο; Επίσης, η συγχώρησις μιας μόνης πράξεως μοιχείας θα καταργούσε τη λήψι διαζυγίου για Γραφικούς λόγους αν αργότερα επρόκειτο για πολλές ανήθικες πράξεις;—Σουηδία.

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η γνώσις περί μοιχείας ή άλλης βαρείας σεξουαλικής ανηθικότητος από ένα διαζευγμένο γαμήλιο σύντροφο πριν από το διαζύγιο, θα προσέδιδαν κύρος σ’ ένα διαζύγιο που έχει ήδη ληφθή. Επίσης, η συγχώρησις μιας περιπτώσεως μοιχείας δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι προγενέστερες μολύνσεις της γαμηλίου κοίτης που δεν αποκαλύφθηκαν είναι επίσης συγχωρημένες.

Σύμφωνα με τις Γραφές, η μοιχεία ή άλλη σοβαρή σεξουαλική ανηθικότης δεν χωρίζει αυτοδικαίως τον δεσμό του γάμου, αλλά παρέχει στον αθώο γαμήλιο σύντροφο μια έγκυρη αιτία να το πράξη. (Ματθ. 5:32· 19:9) Αφ’ ετέρου, στα όμματα του Θεού, ένα διαζύγιο που ελήφθη όταν δεν υπάρχη Γραφική αιτία προς τούτο δεν αποδεσμεύει τον ένα ή τον άλλο γαμήλιο σύντροφο για να ξανανυμφευθή. Ένα τέτοιο διαζύγιο, από Γραφική άποψη είναι όμοιο μ’ ένα νομικό χωρισμό.

Η συμβουλή του αποστόλου Παύλου στους νυμφευμένους είναι: «Να μη χωρισθή η γυνή από του ανδρός αυτής. Αλλ’ εάν και χωρισθή, ας μένη άγαμος, ή ας συνδιαλλαγή με τον άνδρα· και ο ανήρ να μη αφίνη την εαυτού γυναίκα.»—1 Κορ. 7:10, 11.

Εν τούτοις, μολονότι είναι πολύ σπάνιο αυτό μεταξύ αληθινών Χριστιανών, ο χωρισμός μπορεί να γίνη και να νομιμοποιήση μ’ ένα έγγραφο διαζυγίου για λόγους εκτός πορνείας. Ένας Χριστιανός ή μια Χριστιανή που βρίσκουν τους εαυτούς των σ’ αυτή τη θέσι μπορεί αργότερα να μάθουν για προδιαζυγική μοιχεία από μέρους του χωρισμένου γαμήλιου συντρόφου. Ο Χριστιανός αυτός τότε αντιμετωπίζει απόφασι ως προς το αν θα χρησιμοποιήση τούτο ως βάσι για ν’ αποκαταστήση με την εκκλησία τη Γραφική ελευθερία του ή την ελευθερία της για να ξανανυμφευθή. Αν, αφού διαπιστώση με τη δικαστική επιτροπή της εκκλησίας αν είναι Γραφικώς ελεύθερος ή ελεύθερη από τον γαμήλιο σύντροφό του ή σύντροφό της, αποφασίση να ξανανυμφευθή, δεν πρέπει να διατυπωθή κατηγορία περί μοιχείας εις βάρος του ή εις βάρος της.

Αλλά ο αθώος γαμήλιος σύντροφος όμως μπορεί ν’ αποφασίση να μην χρησιμοποιήση αυτό ως βάσι για να διαπιστώση τη Γραφική ελευθερία του να ξανανυμφευθή. Ίσως η μοιχεία ή η βαρειά σεξουαλική ανηθικότης να είχε γίνει από τον γαμήλιο σύντροφο πριν από πολλά χρόνια. Ο αθώος σύντροφος μπορεί να έζησε πολλά χρόνια με τον έτερο σύντροφο στη γαμήλιο διάταξι μετά την ανήθικη πράξι (αν και αυτή ήταν άγνωστη τότε) και πριν από τον χωρισμό. Επομένως, μολονότι τώρα είναι διαζευγμένοι, ο αθώος σύντροφος του γάμου μπορεί να θέλη να συγχωρήση το σφάλμα που έγινε στο παρελθόν, πιστεύοντας ότι αυτό θα ήταν εκείνο που θα έκανε αν αυτή η υπόθεσις απεκαλύπτετο τότε. (Εφεσ. 4:32) Ο αθώος σύντροφος μπορεί κατά το δυνατόν να διατηρή την ελπίδα να συμβιβασθή πάλι με τον πρότερο σύντροφό του και να εισέλθη πάλι σε μια νόμιμη γάμου κοινωνία με εκείνον.

Τι θα γίνη όμως με την άλλη κατάστασι, εκείνη του ατόμου που είναι ήδη νυμφευμένο και το οποίον, αφού συνεχώρησε μια πράξι μοιχείας, μαθαίνει κατόπιν και για άλλες πράξεις σεξουαλικής ανηθικότητος ή διαστροφής από τον ένοχο σύντροφο, πράξεις που είχαν γίνει προτού δοθή αυτή η συγχώρησις; Αυτό θα παρείχε στον αθώο γαμήλιο σύντροφο την ευκαιρία να αναθεωρήση το ζήτημα. Η Βίβλος τονίζει ότι και ο Ιεχωβά Θεός ακόμη θεωρεί μια κατά συνήθειαν αμαρτία ως πολύ πιο σοβαρή από μια μεμονωμένη πράξι αμαρτίας. (1 Ιωάν. 1:8-2:1· 3:4-6) Μολονότι ένας άνδρας ή μια γυναίκα μπορεί να θέλη να συγχωρήση μια πράξι μοιχείας, μπορεί να έχη διαφορετικό αίσθημα για τη συγχώρησι μιας συνήθειας σεξουαλικών σφαλμάτων σε μια παρατεταμένη περίοδο χρόνου. Σε μια τέτοια περίπτωσι, μερικοί μπορεί να προτιμούν πάλι να συγχωρήσουν τον ένοχο σύντροφο αλλά άλλοι μπορεί να θέλουν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη νέα απόδειξι για να λάβουν διαζύγιο και να αποκαταστήσουν με την εκκλησία τη Γραφική τους ελευθερία να ξανανυμφευθούν. Αυτό θα ήταν εφαρμόσιμο σε άτομα που είναι χωρισμένα καθώς και σ’ εκείνους που συγκατοικούν ως άνδρας και γυναίκα.

Επομένως, πράξεις συζυγικής απιστίας που δεν συγχωρήθηκαν στο παρελθόν μπορούν να παράσχουν βάσι για Γραφική αποκατάστασι του δικαιώματος χωρισμού του γαμήλιου δεσμού στα όμματα του Θεού. Φυσικά, εκείνος που προτιμά να το κάνη αυτό πρέπει να είναι διατεθειμένος να επωμισθή αυτή την ευθύνη ενώπιον του Δημιουργού του. Μολονότι οι πρεσβύτεροι της εκκλησίας μπορεί προσωπικά να φρονούν ότι η συγχώρησις θα ήταν πιο κατάλληλη, αφήνουν το ζήτημα στα χέρια του Ιεχωβά ως τελικού Κριτού. Αυτός μόνον γνωρίζει την καρδιά του ατόμου που προσπαθεί ν’ αποκαταστήση Γραφική ελευθερία να ξανανυμφευθή καθώς και τα ελατήριά του. (1 Κορ. 4:5) Όσο για οποιαδήποτε πράξι συζυγικής απιστίας η οποία οριστικά συγχωρήθηκε στο παρελθόν, δεν μπορεί αυτή να χρησιμοποιηθή κατόπιν σαν μια Γραφική βάσις για τη λήψι διαζυγίου ή για αποκατάστασι του δικαιώματος νέου γάμου.

Μπορεί να σημειωθή ότι σ’ αυτά τα ζητήματα η Χριστιανική εκκλησία καθοδηγείται από την Αγία Γραφή και όχι από νομικές διατυπώσεις που ισχύουν σε ωρισμένους τόπους και που δεν επιτρέπουν την εισαγωγή νέων αποδείξεων αφότου μια υπόθεσις άπαξ εξετάσθηκε και αποφασίσθηκε.

● Ποιοι μπορούν κατάλληλα ν’ απευθύνωνται στον Θεό ως «Πατέρα»;—Η.Π.Α.

Επειδή ο Ιεχωβά Θεός είναι ο Δημιουργός και η Πηγή της ζωής, όλοι οι άνθρωποι είναι πραγματικά «γένος» αυτού, τέκνα του, όπως λέγει ο θεόπνευστος απόστολος στις Πράξεις 17:28, 29. Γι’ αυτό, όλοι όσοι ειλικρινά αναγνωρίζουν αυτό το γεγονός μπορούν ορθώς ν’ απευθύνωνται σ’ αυτόν ως «Πατέρα.»

Οι Γραφές σαφώς τονίζουν ότι η χρήσις της λέξεως «Πατήρ» σχετικά με τον Θεό δεν περιορίζεται στους κεχρισμένους από το πνεύμα Χριστιανούς. Προτού εκχυθή το πνεύμα του Θεού την ημέρα της Πεντηκοστής του έτους 33 μ.Χ. ο Ιησούς, στην επί του Όρους Ομιλία του, εδίδαξε σ’ ένα πλήθος Ιουδαίων ν’ απευθύνωνται στον Θεό με προσευχή λέγοντας, «Πάτερ ημών.» (Ματθ. 6:9) Αιώνες πριν από τότε ο προφήτης Ησαΐας εδήλωσε: «Ιεχωβά, συ είσαι ο Πατήρ ημών· ημείς είμεθα ο πηλός, και συ ο Πλάστης ημών· και πάντες είμεθα το έργον της χειρός σου.»—Ησ. 64:8.

Εν τούτοις, ενώ όλοι οι άνθρωποι αναγνωρίζουν την πατρότητα του Θεού και, αν ζουν ανάλογα, μπορούν κατάλληλα ν’ απευθύνωνται σ’ αυτόν ως «Πατέρα,» δεν απολαμβάνουν όλοι την ίδια στενή σχέσι με αυτόν. Για την ειδική σχέσι που απολαμβάνουν οι αναγεννημένοι από το πνεύμα Χριστιανοί, ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Ελάβατε πνεύμα υιοθεσίας, διά του οποίου κράζομεν, Αββά,ο Πατήρ.» (Ρωμ. 8:15) Η λέξις «αββά» είναι μια στοργική μορφή προσφωνήσεως. Είναι η φιλική έκφρασις που χρησιμοποιούν τα τέκνα προς τους πατέρες των. Αυτή η οικειότης και τώρα ακόμη απολαμβάνεται εκ μέρους εκείνων των ανθρώπων οι οποίοι έχουν αναγεννηθή από το πνεύμα του Θεού για να γίνουν πνευματικοί υιοί στους αγίους ουρανούς, όπου θ’ απολαμβάνουν προσωπική επικοινωνία με τον Δημιουργό.

Τώρα ένας ‘πολύς όχλος’ συνάγεται απ’ όλα τα έθνη για επιβίωσι από τη ‘μεγάλη θλίψι’, με την προοπτική ν’ αποκτήση αιώνια ζωή στη γη στη θεία νέα τάξι της δικαιοσύνης. (Αποκάλ. 7:9-17) Κατάλληλα και αυτοί επίσης απευθύνονται στον Ιεχωβά με προσευχή ως τον «Πατέρα των» ή Ζωοδότην, διότι αυτός έλαβε πρόνοια γι’ αυτούς ν’ αποκτήσουν αιώνιο ζωή μέσω του Υιού του Ιησού Χριστού, του ‘Αιωνίου Πατρός’. (Ησ. 9:6) Στη νέα τάξι του Θεού, θα ενωθούν μ’ αυτούς εκατομμύρια άνθρωποι οι οποίοι θ’ αναστηθούν. Αργότερα, όλοι όσοι θα περάσουν την τελική δοκιμασία, που περιγράφεται στην Αποκάλυψι 20:7-10, θα έχουν γραμμένα μονίμως τα ονόματά τους στο «βιβλίον της ζωής» και θ’ απολαμβάνουν ειδική σχέσι να είναι τέλειοι επίγειοι υιοί του Ιεχωβά, του ουρανίου Πατρός.—Ρωμ. 8:20, 21· Αποκάλ. 20:15.