Η Ευθύνη Εκείνων που Δίνουν Συμβουλές

Η ΣΟΦΗ συμβουλή είναι μεγάλης αξίας. Άνθρωποι, στο παρελθόν και τώρα, ήσαν πρόθυμοι να πληρώνουν χρήματα για καλές συμβουλές, όχι μόνο σε ζητήματα όπως τα νομικά, αλλά και σε πολλά άλλα πράγματα της ζωής. Βασιλείς και άρχοντες πολύ εξετίμησαν και χρησιμοποίησαν ανθρώπους ικανούς να δίνουν σοφές συμβουλές.

Η πιο πολύτιμη συμβουλή είναι εκείνη που σχετίζεται με το να βρούμε και να διακρατήσωμε τον δρόμο της ζωής με τη θεία εύνοια. Και όπως ο αρχαίος Ισραήλ είχε ικανούς συμβούλους για να βοηθούν τον λαό, έτσι και σήμερα η εκκλησία του λαού του Θεού στη γη έχει πνευματικούς πρεσβυτέρους οι οποίοι έχουν την ευθύνη να δίνουν συμβουλές. Αυτό γίνεται για την καθοδήγησι, την ενίσχυσι και την προστασία των Χριστιανών αδελφών των.—1 Πέτρ. 5:2, 3.

Το να δίνη κανείς τέτοιες συμβουλές αποτελεί προνόμιο αλλά και βαριά ευθύνη. Το να συμβουλεύη κανείς αποτελεί μια μορφή διδασκαλίας. Και εκείνοι που διδάσκουν γίνονται υπόλογοι για ό,τι διδάσκουν και για την επίδρασι που θα έχη αυτό στους διδασκόμενους.—Ιακ. 3:1.

Η συμβουλή μπορεί να είναι επανορθωτική, σε μορφή επιπλήξεως. Οι Παροιμίες 25:12 λέγουν: «Ως ενώτιον χρυσούν, και στολίδιον καθαρού χρυσίου, είναι ο σοφός, ο έλεγχων ωτίον υπήκοον.» Σημειώστε, όμως, ότι πρόκειται για μια σοφή επίπληξι. Σπουδαιότητα δεν έχει η απλή προθυμία να δίνωμε συμβουλές. Ένας νεαρός, άπειρος άνθρωπος μπορεί να είναι πρόθυμος να συμβουλεύη ή να προσπαθή να δίνη συμβουλές. Αλλά έχει την ικανότητα; Ο απόστολος Παύλος υποδεικνύοντας την παροχή βοηθείας σε αδελφούς που μπορεί να έκαμαν ένα παράπτωμα λέγει: «Σεις οι πνευματικοί διορθόνετε τον τοιούτον.» (Γαλ. 6:1) Δεν έχουν όλοι τέτοιες πνευματικές ικανότητες. Όταν λοιπόν ο Θεός ανέθεσε στον Μωυσή να φροντίση να βρη ανθρώπους που θα ελάμβαναν την φροντίδα των προβλημάτων του σαρκικού Ισραήλ, ο Μωυσής έδωσε οδηγίες να είναι αυτοί «σοφοί και συνετοί και γνωστοί μεταξύ των φυλών.» (Δευτ. 1:13-15) Εκείνοι που υπηρετούν ως ποιμένες και επίσκοποι στη Χριστιανική εκκλησία πρέπει ομοίως να είναι άνδρες οι οποίοι δείχνουν πνευματική σοφία και κρίσι και έχουν πείρα.

Η ΓΝΩΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΩΔΗΣ ΓΙΑ ΣΟΦΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Η συμβουλή, είτε σε άτομο δίδεται είτε σε όμιλον, είναι γενικά δύο ειδών: Εκείνη που δίδεται σε απάντησι αιτήματος για διαφώτισι ή καθοδήγησι, και η αυθόρμητη συμβουλή που δίδεται λόγω μιας φανερής ανάγκης για συμβουλή. Και στη μια και στην άλλη περίπτωσι, χρειάζεται κατάλληλη προσοχή.

Ιδιαίτερα σχετικά με την αυθόρμητη συμβουλή, πρέπει να εξετάση κανείς πρώτα κατά πόσον πραγματικά είναι αναγκαία. Πόσο σοβαρή είναι η περίπτωσις; Θυμηθήτε ότι οι Φαρισαίοι της εποχής του Ιησού είχαν την τάσι να μεγαλοποιούν τα μικρά πράγματα, κάποτε τις παραβάσεις κανόνων που εβασίζοντο σε ανθρώπινους κανόνες και όχι σε οδηγίες ή αρχές του Λόγου του Θεού. Αλλά τονίζοντας μονόπλευρα τα μικρά πράγματα, συνεσκότιζαν τα βαρύτερα πράγματα του Λόγου του Θεού. (Μάρκ. 7:1-9, 14, 15, 20-23· Ματθ. 23:23) Εξετάστε επίσης αν οι περιστάσεις και ο χρόνος είναι κατάλληλα για να δώσετε μια τέτοια αυθόρμητη συμβουλή. Να θυμάστε ότι, «Λόγος λαληθείς πρεπόντως είναι μήλα χρυσά εις ποικίλματα αργυρά.»—Παροιμ. 25:11.

Με τους δύο τύπους συμβουλών, των ζητουμένων και των αυθορμήτων, ο σοφός σύμβουλος ζητεί γνώσιν—θέλει να εξακριβώση αν έχη επαρκώς κατανοήσει τα πράγματα για τα οποία πρόκειται, ώστε να δώση συμβουλή η οποία είναι ορθή, στερεά βασισμένη—όχι απλώς κατά το ήμισυ ορθή ή μονόπλευρη. (Παροιμ. 9:9· 18:17) Δεν είναι εύπιστος ή αφελής. (Παροιμ. 14:15) Ακούει καλά, είναι «ταχύς εις το να ακούη, βραδύς εις το να λαλή,» διότι «το να αποκρίνηταί τις πριν ακούση, είναι εις αυτόν αφροσύνη και όνειδος.» (Ιακ. 1:19· Παροιμ. 18:13· βλέπε επίσης 29:20.) Αυτή η φροντίδα για την ‘πλήρη εικόνα’ είναι ουσιώδης αν πρόκειται να δείξη αληθινή κατανόησι, αντίληψι και διάκρισι στον χειρισμό οποιουδήποτε ζητήματος ή προβλήματος.—Παροιμ. 15:14· 18:15.

Μόνο όταν ο συνετός άνθρωπος αποκτήση τέτοια αντίληψι—ως προς τα βασικά περιστατικά, τις συνθήκες και τις αιτίες ενός προβλήματος—λαμβάνει γνώσιν, δηλαδή γνωρίζει τώρα τι συμπεράσματα θα εξαγάγη και τι συμβουλή θα δώση. (Παροιμ. 21:11) Μολονότι αυτό μπορεί ν’ απαιτήση χρόνο, φέρνει ωστόσο άλλα οφέλη. Όταν ο συμβουλεύων εκδηλώνη κατανόησι των πραγμάτων, μια ισορροπημένη άποψι των ζητημάτων, κατανόησι του προβλήματος του άλλου και των περιστατικών που συνέβαλαν σ’ αυτό, εκείνος που συμβουλεύεται είναι πολύ πιο πιθανόν να καταλάβη τη συμβουλή που του δίδεται. Διότι θ’ αναγνωρίση ότι ο συμβουλεύων έχει ένα εγκάρδιο ενδιαφέρον να δώση ασφαλή βοήθεια—χωρίς απλώς να επαναλαμβάνη λέξεις, να μιλή με γενικότητες ή να αγνοή τους παράγοντας που κάνουν διαφορετική την περίπτωσι αυτού του ατόμου από εκείνη των άλλων που έχουν ένα παρόμοιο πρόβλημα. Όλ’ αυτά προσθέτουν πραγματική πειστικότητα, ελκυστική ‘γλυκύτητα’ στα λόγια του συμβουλεύοντος.—Παροιμ. 16:20, 21, 23.

Φυσικά, αυτή η αναζήτησις πληροφοριών δεν πρέπει να οδηγήται σε ακρότητες, δηλαδή ποτέ δεν θα έπρεπε κανείς να περιφέρεται για να δώση συμβουλές. Λίγες ερωτήσεις μπορούν να φανερώσουν τα απαιτούμενα γεγονότα. Και αν νομίζη ότι κάποια πληροφορία δεν έχει δοθή, εκείνος που δίνει τη συμβουλή μπορεί να πη: ‘Με βάσι αυτά που μου είπατε θα μπορούσα να πω αυτό. . . . Εν τούτοις, αν υπάρχουν άλλοι παράγοντες τους οποίους δεν αναφέρατε, αυτό θα μπορούσε ν’ αλλάξη τα πράγματα.’ Δεν πρέπει να προσπαθούμε να μάθωμε σε βαθμό που θα προκαλούσε άσκοπη στενοχώρια. Απότομες ερωτήσεις που αφήνουν να εννοηθή υποψία για εγκάρδιο ενδιαφέρον να δώση ασφαλή βοήθεια ανήθικες ή κακές πράξεις, εκεί όπου δεν δικαιολογούνται, μπορεί να προξενήσουν σοβαρές πληγές που μπορεί ν’ αργήσουν να θεραπευθούν. (Παροιμ. 12:18) Να ενθυμήσθε ότι η εξουσία ενός πρεσβυτέρου να συμβουλεύη πρέπει να χρησιμοποιήται προς «οικοδομήν και ουχί προς καθαίρεσιν.» (2 Κορ. 13:10) Η συνετή πορεία επίσης είναι να μην εμπλεκώμεθα πολύ στην ιδιωτική ζωή των ανθρώπων.

«Η καρδία του δικαίου προμελετά διά ν’ αποκριθεί.» (Παροιμ. 15:28) Οι συμβουλές που περιλαμβάνουν τη σχέσι των ατόμων με τον Θεό απαιτούν μια τέτοια προμελέτη. Οι συμβουλές για να ωφελήσουν πρέπει να είναι ορθές, και αυτό σημαίνει να είναι σε αρμονία με τον Λόγο του Θεού. Αν τα ερωτήματα περί γάμου, διαζυγίου, Χριστιανικής ουδετερότητος και άλλων σοβαρών ζητημάτων απαντώνται εσφαλμένα, μπορεί να προκύψη βλάβη. Η όλη ζωή ενός ατόμου μπορεί να επηρεασθή αντίστροφα. Δεν πρόκειται για ανθρώπινη σοφία ή φιλοσόφησι, αλλά για σοφία που προέρχεται από τους ανωτέρους συμβούλους, τον Ιεχωβά Θεό και τον Χριστό Ιησού, των οποίων η συμβουλή είναι σταθερή, μόνιμη και αιώνια επωφελής.—1 Κορ. 2:4, 5· Ψαλμ. 33:11· Παροιμ. 21:30· Ησ. 9:6.

Ποτέ μην αμφιβάλλετε γι’ αυτό: Δεν υπάρχει περίστασις στη ζωή για την οποία ο Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή να μη έχη αρχές για καθοδήγησι που χάνουν τον Χριστιανό να μπορή να είναι «τέλειος, ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν.» (2 Τιμ. 3:16, 17) Δεν υπάρχει, λοιπόν, ποτέ δικαιολογημένη αιτία για να στηριζώμεθα στη δική μας σοφία όταν δίνωμε συμβουλές. (Παροιμ. 3:5-7) Αντί να δίνετε συμβουλές που στηρίζονται σε προσωπικές σας ιδέες ή θεωρίες, να προσηλώνεστε καλά στον Λόγο του Θεού παραμένοντας σαφώς μέσα στα όρια των Γραφικών συμβουλών. (Παροιμ. 8:20) Η ταπεινή προσευχή στον Θεό πρέπει ν’ αποτελή τη συνεχή προσφυγή εκείνου ο οποίος ζητεί να συμβουλεύη με σοφία.—Ιακ. 1:5· 1 Βασ. 3:7-12.

Οι Χριστιανοί, σύμβουλοι που υποτάσσονται στις συμβουλές του Λόγου του Θεού, θ’ αποτελούν μια πραγματική ευλογία στους αδελφούς των. Και μάλιστα, θα εκτιμώνται από τους μεγάλους Βασιλείς, τον Ιεχωβά Θεό και τον Υιόν του Χριστόν Ιησούν.—Παροιμ. 27:9· 14:35· 16:13.