Αποβλέποντες εις τον Αρχηγόν της Ζωής

«Αποβλέποντες εις τον Ιησούν τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως [μας]. . . . Συλλογίσθητε [αυτόν]»—Εβρ. 12:2, 3

1. Πώς και γιατί μπορούν συχνά να φαίνωνται πράγματα κάτω από νέο φως;

ΕΧΕΤΕ ποτέ γνωρίσει τι σημαίνει να βλέπετε ένα ωρισμένο πολύ γνωστό αντικείμενο και κατόπιν ν’ αρχίσετε να το βλέπετε κάτω από νέο φως; Ίσως να έχη τοποθετηθή σε διαφορετική θέσι, ή πιθανόν η δική σας παρατηρητικότης έχει αναπτυχθή και γίνει οξύτερα, ή πιθανόν να υπάρχη κάποιος άλλος λόγος. Αυτό αληθεύει συχνά, παραδείγματος χάριν, όταν έχετε μεγαλώσει και κατόπιν επισκεφθήκατε τον τόπο και τις σκηνές της παιδικής σας ηλικίας. Ίσως δεν έχει αλλάξει και αναγνωρίζετε τα οροθέσια, ωστόσο όμως όλα φαίνονται τόσο διαφορετικά, συχνά μικρότερα. Στην παιδική σας ηλικία αυτό ήταν όλος ο μεγάλος κόσμος σας. Αλλά τώρα, συγκρινόμενο, είναι απλώς μια μικρή γωνία.

2. (α) Πώς έφθασε η Εύα να βλέπη τα πράγματα μέσω των ματιών ενός άλλου; (β) Ποιος επηρέαζε την Εύα, και πώς μπορεί ν’ αποδειχθή αυτό;

² Αυτή η άποψις πραγμάτων κάτω από διαφορετικό φως αληθεύει επίσης για καταστάσεις και προβλήματα, και μπορεί ορθώς να οφείλεται στην επιρροή ή εισήγησι κάποιου άλλου. Με άλλα λόγια, μαθαίνετε να βλέπετε τα πράγματα μέσω των ματιών κάποιου άλλου. Αυτό μπορεί να είναι ή να μην είναι ωφέλιμο, και εξαρτάται από το τίνος την επιρροή υφίστασθε. Ένα κτυπητό παράδειγμα τούτου υπάρχει αμέσως στην αρχή της ανθρωπίνης ιστορίας. Η Εύα, με το να προσέξη τις εισηγήσεις που έγιναν μέσω του όφεως, έμαθε να βλέπη τον απαγορευμένο καρπό μέσω των ματιών κάποιου άλλου. Δεν το έβλεπε πια ως κάτι απαγορευμένο, που δεν έπρεπε ούτε να εγγίσουν, αλλά τώρα το έβλεπε ως εξαιρετικά επιθυμητό από κάθε άποψι. (Γέν. 3:1-6) Έτσι, όπως δείχνει η Βίβλος, ο Σατανάς, «ο όφις ο αρχαίος», αυτός που πράγματι επηρέαζε την Εύα, απεδείχθη ότι δεν ήταν ένα μέσον ή όργανο που ωδηγούσε σε ζωή και διαφώτισι, μολονότι έτσι παρουσιαζόταν. Μάλλον, όπως είπε ο Ιησούς γι’ αυτόν, ήταν «ανθρωποκτόνος» και «ψεύστης». Αυτός ήταν στην πραγματικότητα ‘ο έχων το κράτος του θανάτου [τα μέσα να προκαλέση θάνατον, ΜΝΚ], τουτέστι ο Διάβολος.—Αποκάλ. 12:9· Ιωάν. 8:44· Εβρ. 2:14.

3. Ποιες μέθοδοι εχαρακτήρισαν πάντοτε τους αντικειμενικούς σκοπούς του Σατανά;

³ Η μέθοδος του Σατανά και η τακτική του έχουν παραμείνει από τότε οι ίδιες. Με ύπουλα και απατηλά μέσα προσπαθεί να επηρεάση άλλους να βλέπουν τα πράγματα μέσω των ιδικών του ματιών. Εκπαιδεύει τα όργανά του, ορατά και αόρατα, να υιοθετούν τις ίδιες μεθόδους. Ο απόστολος Παύλος είχε, στην εποχή του, την ευκαιρία ν’ αναφερθή σε ωρισμένους άνδρες ως ‘ψευδαποστόλους, εργάτας δολίους,’ και λέγει για εξήγησι, «Και ουδέν θαυμαστόν· διότι αυτός ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. Δεν είναι λοιπόν μέγα αν και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται εις διακόνους δικαιοσύνης». Η ιδία προειδοποίησις είναι κατάλληλη για την εποχή μας.—2 Κορ. 11:13-15.

4. Από ποιες απόψεις πρέπει να είμεθα σ’ επιφυλακή;

⁴ Μ’ αυτά υπ’ όψιν, πόσο επίκαιρο και αναγκαίο είναι να βρίσκεται ένα άτομο σ’ επιφυλακή και να μη παίρνη τα πράγματα ως δεδομένα. Οσοδήποτε δημοφιλείς και αν είναι ωρισμένες απόψεις, οποιεσδήποτε και αν είναι οι θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, πρέπει να είμεθα ανήσυχοι ν’ αποκτήσωμε και να κρατήσωμε την ορθή άποψι των θεμελιωδών πραγμάτων, τα οποία επηρεάζουν τη λατρεία μας και τη σωτηρία μας. Έχομε ανάγκη να μάθωμε πώς ν’ αποβλέπωμε στα πράγματα που είναι αληθινά και αξίζουν.

ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΗΣ ΖΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

5. Πώς έδειξε ο Θεός ότι δεν είχαν ματαιωθή οι σκοποί του ούτε διαψευσθή οι ελπίδες του από τα γεγονότα της Εδέμ;

⁵ Μολονότι πιθανόν να είχε φανή στον Σατανά ότι είχε κερδίσει πλήρη νίκη με το να προκαλέση την εκτροπή του πρώτου τελείου ανθρωπίνου ζεύγους, αυτό δεν ήταν αληθινό. Ο σκοπός του Ιεχωβά δεν είχε ματαιωθή μ’ αυτό που συνέβη στην Εδέμ, ή με οποιουδήποτε από τα μετέπειτα αποτελέσματα της αρχικής εκείνης ανυπακοής και του στασιασμού. Αντιθέτως, μόλις είχε ξεσπάσει αυτό, ο Ιεχωβά προείπε τι αυτός θα έπραττε και πώς θα επετυγχάνετο. Προείπε ότι το σπέρμα της γυναικός «θέλει σου συντρίψει [σου του όφεως, στην πραγματικότητα ανεφέρετο στον Σατανά] την κεφαλήν», υπονοώντας την συντριβή και την καταστροφή του Σατανά και της επιρροής του στον ωρισμένο καιρό.—Γέν. 3:15.

6. Ποια βήματα έλαβε ο Θεός για να ενθαρρύνη την πίστι στην πρώτη προφητική επαγγελία του;

⁶ Το ποιος θα ήταν το υποσχεμένο «σπέρμα» δεν είχε αποκαλυφθή όταν για πρώτη φορά έγινε μνεία, αλλά ο Θεός διετήρησε εκείνη την ελπίδα και υπόσχεσι ζώσα με το να δίνη πρόσθετη πληροφορία από καιρό σε καιρό. Στον Αβραάμ, ο Θεός έδωσε την με όρκο βεβαιωμένη επαγγελία ότι μέσω ‘του σπέρματος σου θέλουσιν ευλογηθή πάντα τα έθνη της γης.’ Στον Δαβίδ, ένα απόγονο του Αβραάμ, ο Θεός υπεσχέθη: «Θέλω αναστήσει μετά σε το σπέρμα σου . . . και θέλω στερεώσει τον θρόνον της βασιλείας αυτού έως αιώνος». Μέσω των προφητών, ειδικά του Δαβίδ στους πολλούς ψαλμούς του, καθώς επίσης μέσω του Ησαία, ο Θεός έδωσε πολλές συγκινητικές λεπτομέρειες γι’ αυτόν που επρόκειτο να έλθη, ο οποίος, ως «κεχρισμένος» του Ιεχωβά και βασιλεύς θα συνέτριβε τελικά και θα κατέστρεφε όλους τους εχθρούς του Θεού. Σύμφωνα με τον όρκο του Ιεχωβά, αυτός θα ήταν επίσης «ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ». Οι βασιλείς και αρχιερείς στον Ισραήλ, όταν εγκαθιδρύοντο στο αξίωμα των, εχρίοντο μ’ ένα ειδικό έλαιον, αλλά αυτός που επρόκειτο να έλθη θα εχρίετο με το «πνεύμα του Κυρίου Ιεχωβά» για να κάμη ένα μεγάλο έργο όπως αναφέρεται στα εδάφια Ησαΐας 61:1-3 (ΜΝΚ). Αυτές και πολλές άλλες επαγγελίες είχαν εγείρει στους Ιουδαίους μια βεβαία ελπίδα για ένα ερχόμενο Μεσσία, ή Χριστόν, και οι δύο δε αυτές λέξεις σημαίνουν «κεχρισμένον».—Γέν. 22:18· 2 Σαμ. 7:12, 13· Ψαλμ. 2:1-9· 110:1-7.

7. Περιγράψτε πώς απεκαλύφθη η ταυτότης του υποσχεμένου σπέρματος.

⁷ Τελικά, μόλις είχαν περάσει σαράντα και πλέον αιώνες ύστερ’ απ’ εκείνη την υπόσχεσι, ήλθε ο καιρός ν’ αποκαλυφθή η ταυτότης του ‘σπέρματος.’ Αυτό δεν είχε αφεθή στην εικασία. Απεκαλύφθη όχι μέσω ενός προφήτου στη γη, αλλά μέσω ενός ουρανίου αγγελιαφόρου ο οποίος «απεστάλη . . . υπό του Θεού» σε μια ειδική αποστολή. Ο άγγελος Γαβριήλ ήταν εκείνος ο οποίος ήλθε στη Μαρία, «παρθένον ηρραβωνισμένην με . . . Ιωσήφ, εξ οίκου Δαβίδ», και της είπε «εύρες χάριν παρά τω Θεώ. Και ιδού, θέλεις συλλάβει εν γαστρί, και θέλεις γεννήσει υιόν· και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ιησούν. Ούτος θέλει είσθαι μέγας, και Υιός υψίστου θέλει ονομασθή· και θέλει δώσει εις αυτόν Ιεχωβά ο Θεός τον θρόνον Δαβίδ του πατρός αυτού». Όταν αυτή ερώτησε πώς μπορούσε να γίνη αυτό, εφόσον δεν είχε γνωρίσει άνδρα, ο άγγελος συνέχισε: «Πνεύμα άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον, θέλει ονομασθή Υιός Θεού».—Λουκ. 1:26-38, ΜΝΚ.

8. Στο βάπτισμα του Ιησού, ποιο άλλο στοιχείο προσδιορισμού της ταυτότητος εδόθη;

⁸ Το χρίσμα του Ιησού από το πνεύμα του Θεού δεν είχε λάβει χώρα στη γέννησί του, αλλά συνέβη τριάντα χρόνια αργότερα, όταν αυτός εβαπτίσθη στον Ποταμό Ιορδάνη από τον Ιωάννη. Αυτός ο ίδιος ο Ιωάννης εμαρτύρησε σχετικά μ’ αυτό λέγοντας: «Είδον το πνεύμα καταβαίνον ως περιστεράν εξ ουρανού, και έμεινεν επ’ αυτόν», και προσέθεσε ότι αυτό ήταν το σημείον που ο Ιεχωβά, ο οποίος τον είχε αποστείλει να βαπτίζη στο ύδωρ, του είπε να προσέξη. Αργότερα, όταν παρευρέθη στη συναγωγή στη Ναζαρέτ, ο Ιησούς σηκώθηκε και διάβασε από τον ρόλο του Ησαία όπου ήταν γραμμένο: «Πνεύμα Ιεχωβά είναι επ’ εμέ· διά τούτο με έχρισε· με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς . . ». Αφού ετελείωσε την παραπομπή είπε: «Σήμερον επληρώθη η γραφή αυτή εις τα ώτα υμών».—Ιωάν. 1:32-34· Λουκ. 4:16-21, ΜΝΚ.

9. Ποιοι είχαν πεισθή πρώτοι ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας, και πώς εξεδηλώθη αυτό;

⁹ Οι μαθηταί του Ιωάννου του Βαπτιστού, όταν παρουσιάσθηκαν στον Ιησού, γρήγορα τον ανεγνώρισαν ως τον Μεσσίαν. Ένας απ’ αυτούς, που ωνομάζετο Ανδρέας, αφού εδαπάνησε την ημέρα με τον Ιησού εκεί όπου διέμενε, «ευρίσκει τον εαυτού αδελφόν Σίμωνα, και λέγει προς αυτόν, ευρήκαμεν τον Μεσσίαν, το οποίον μεθερμηνευόμενον είναι ο Χριστός». Προς το τέλος της διακονίας του, ο Ιησούς, αφού ερώτησε τους μαθητάς του ποιος έλεγαν οι άλλοι ότι είναι, είπε σ’ αυτούς: «Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι;» και ο Σίμων Πέτρος απήντησε αμέσως:«Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος». Ο Ιησούς έκαμε τότε το σχόλιο ότι αυτή η διάκρισις που είχε κάμει ο Πέτρος δεν ωφείλετο σε κάποια αποκάλυψι από μια ανθρώπινη πηγή, λέγοντας ότι «σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψε τούτο, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς».—Ιωάν. 1:41· Ματθ. 16:15-17.

10. Με ποια άλλη άποψι μπορεί να προσδιορσθή ταυτότης του Ιησού, και γιατί είναι αυτό σπουδαίο;

¹⁰ Επανερχόμενοι, όμως, σ’ εκείνον, ο οποίος έκαμε στην Εδέμ έναρξι της εξαπατήσεως, η οποία κατέληξε σε θάνατο, ενδιαφερόμεθα να μάθωμε, όχι μόνο για τον Ιησού Χριστό ως το υποσχεμένο σπέρμα, επιθυμούμε επίσης να γνωρίζωμε αν αυτός μπορή να προσδιορισθή ως το όργανον του Θεού το οποίο διανοίγει και οδηγεί στην οδόν της αληθινής διαφωτίσεως και της αιωνίου ζωής. Αυτό θα ήταν ασφαλώς μια μεγάλη και πλήρης απάντησις στην πρόκλησι του Διαβόλου, και θα αποτελούσε διεκδίκησι του Ιεχωβά και θα έφερνε τον αγιασμό του ονόματός του. Επί πλέον, θ’ αποτελούσε μεγάλη βοήθεια για μας όσον αφορά τις ζωτικές ερωτήσεις για την αληθινή λατρεία και σωτηρία. Καθώς παρατηρούμε μέσα στο Λόγο του Θεού, τη Βίβλο, θα διαπιστώσωμε ότι αυτός ο προσδιορισμός της ταυτότητος επιβεβαιώνεται σαφώς. Ο Παύλος, για να ενθαρρύνη τους αληθινούς Χριστιανούς, τόσο της εποχής του όσο και της δικής μας, έγραψε: «Ας τρέχωμεν μεθ’ υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα· αποβλέποντες εις τον Ιησούν τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως. . . Διότι συλλογίσθητε τον υπομείναντα υπό των αμαρτωλών τοιαύτην αντιλογίαν εις εαυτόν, διά να μη αποκάμνητε χαυνούμενοι κατά τας ψυχάς σας».—Εβρ. 12:1-3.

11, 12. (α) Σε ποιες περιπτώσεις αναφέρεται ο Ιησούς ως «Αρχηγός»; (β) Πώς αυτές οι πληροφορίες μας βοηθούν σχετικά με τη σωτηρία μας και την αληθινή λατρεία;

¹¹ Αυτός ο τίτλος «Αρχηγός» περιγράφει καλά τη θέσι που έχει δώσει στον Χριστό Ιησού ο Θεός. Συναντάται τέσσερες φορές στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές. Πρώτη φορά την έχει χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξι ο Πέτρος, όταν, λίγο μετά την Πεντηκοστή του 33 μΧ., είπε στους Ιουδαίους ότι «Ο Θεός . . . εδόξασε τον Υιόν αυτού Ιησούν». Κατόπιν είπε: «Σεις όμως τον άγιον και δίκαιον ηρνήθητε, και . . . τον . . . αρχηγόν της ζωής εθανατώσατε, τον οποίον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών». Αργότερα, όταν το Σάνχεδριν απηγόρευσε στους αποστόλους να διδάσκουν εν ονόματι του Ιησού, ο Πέτρος απήντησε: «Πρέπει να πειθαρχώμεν εις τον Θεόν μάλλον παρά εις τους ανθρώπους». Αφού είπε σ’ αυτούς ότι ήσαν υπεύθυνοι για τον θάνατο του Ιησού, «κρεμάσαντες [αυτόν] επί ξύλου», ο Πέτρος συνέχισε: «Τούτον ο Θεός ύψωσε διά της δεξιάς αυτού αρχηγόν και σωτήρα», και επεράτωσε: «Και ημείς είμεθα μάρτυρες αυτού περί των λόγων τούτων, και το πνεύμα δε το άγιον, το οποίον έδωκεν ο Θεός εις τους πειθαρχούντας εις αυτόν». Τελικά, ο Παύλος, εκτός από τη μνεία που κάνει στα εδάφια Εβραίους 12:1-3, λέγει ενωρίτερα σ’ αυτή την ίδια επιστολή σχετικά με τον Ιησού ότι «έπρεπε . . . φέρων εις την δόξαν πολλούς υιούς, να κάμη τέλειον τον αρχηγόν της σωτηρίας αυτών διά των παθημάτων».—Πράξ. 3:13-15· 5:27-32· Εβρ. 2:10.

¹² Απ’ αυτά τα εδάφια και μόνο πόσο σαφώς σημειούται για μας η οδός της σωτηρίας και της ευπρόσδεκτου λατρείας! Πόσο καταφανές είναι ότι δεν μπορούμε να πειθαρχούμε στον Θεό ως άρχοντα και να έχωμε την εύνοια του εκτός αν αναγνωρίσωμε τον διορισμό του Ιησού ως «Αρχηγού», εις τον οποίον έχει δοθή «πάσα εξουσία εν ουρανό και επί γης»! (Ματθ. 28:18) Πόσο σπουδαίο είναι να τον βλέπωμε μέσω των οφθαλμών του Ιεχωβά, και όχι μέσω των οφθαλμών του Σατανά όπως έκαναν εκείνοι οι θρησκευτικοί ηγέται οι οποίοι ‘εθανάτωσαν τον αρχηγόν της ζωής.’ Αυτές οι δύο αντίθετες απόψεις εξακολουθούν να υπάρχουν, και οι δύο δε είναι πράγματι σε λειτουργία την εποχή μας.

13. (α) Ποια είναι η σημασία της ρίζης της λέξεως «αρχηγός»; (β) Πώς αυτό αληθεύει για τον Χριστό Ιησού, σε αντίθεσι με την τριαδική άποψι;

¹³ Άλλες μεταφράσεις, περιλαμβανομένης και της Κατ’ Εξουσιοδότησιν Μεταφράσεως, αποδίδουν τη λέξι αρχηγόν ως «πρωτουργόν» στο εδάφιο Εβραίους 12:2, αλλά αυτό δεν είναι ούτε ακριβές ούτε σε αρμονία με άλλα εδάφια. Η καταγωγήa αυτής της λέξεως περιέχει τη σκέψι του αρχηγού ή πρώτου σε σειρά χρόνου ή βαθμός. Αυτό αληθεύει για τον Χριστό Ιησού, αλλά αυτό δεν τον καθιστά τον πρωτουργό ή δημιουργό της ζωής ή της σωτηρίας. Αυτός δεν ήταν, όπως πιστεύουν οι τριαδισταί, ο πρωτουργός ή υποκινητής της δημιουργίας, αλλά, όπως αναφέρεται στο εδάφιο Αποκάλυψις 3:14, ήταν «η αρχή της κτίσεως του Θεού», δηλαδή, ο πρώτος που έχει δημιουργηθή από τον Θεό, τον Δημιουργό. Αυτό βρίσκεται σε αρμονία με τη σαφή έκφρασι των σχετικών θέσεων του Ιεχωβά και του Χριστού Ιησού όπως διαβάζομε στο εδάφιο 1 Κορινθίους 8:6: «Αλλ’ εις ημάς είναι εις Θεός ο Πατήρ, εξ ου τα πάντα, . . . και εις Κύριος Ιησούς Χριστός, δι’ ου τα πάντα». Με άλλα λόγια υπάρχει η μόνη Πηγή, ο Ιεχωβά, ο οποίος χρησιμοποιεί πολλά όργανα, αλλ’ ο οποίος έχει κάμει Αρχηγόν τον αγαπητό του Υιό Χριστόν Ιησούν.

14. Με ποιο τρόπο μόνο μπορούμε να εκτιμήσωμε κατάλληλο τον Χριστόν Ιησού;

¹⁴ Δεν είναι εκπληκτικόν ότι ο Σατανάς, μέσω των εκπροσώπων του και μέσω της ψευδούς θρησκείας, έχει κάμει κάθε δυνατόν για να επιφέρη σύγχυσι και να τυφλώση ‘τον νουν των απίστων διά να μη επιλάμψη εις αυτούς ο φωτισμός [η διαφώτισις] του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού [αλλά όχι αυτός ο ίδιος ο Θεός].’ (2 Κορ. 4:4) Για ν’ αποφύγωμε αυτή την τυφλωτική επιρροή, οφείλομε να παραμένωμε κοντά στον Λόγο του Θεού, τη Βίβλο. Ενεργώντας έτσι, μπορούμε να μάθωμε να βλέπωμε ορθά τον Ιησού από την άποψι του Θεού, μέσω των ιδικών του οφθαλμών, και να εκτιμήσωμε ορθώς τον Υιόν του ως τον Αρχηγόν της ζωής και του φωτός.

15. Σύμφωνα με τον Ιωάννη, πότε και πώς χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ο Υιός ως όργανον του Θεού;

¹⁵ Σχετικά μ’ αυτό, είναι ενδιαφέρον και βοηθητικό ν’ ανασκοπήσωμε αυτά που έχει γράψει ο Ιωάννης γι’ αυτό το θέμα στην εισαγωγή της Ευαγγελικής του αφηγήσεως για τον Ιησού. Άλλοι Ευαγγελικοί συγγραφείς χαράζουν την γραμμή των προγόνων του Ιησού έως τον Αδάμ, αλλά ο Ιωάννης, με μερικές σύντομες, συνοπτικές, αλλά βαθιές δηλώσεις, μας μεταφέρει πίσω στην πραγματική αρχή, την αρχή της δημιουργίας. Αναφερόμενος στον Ιησού με τον προανθρώπινο τίτλο του «Λόγος», ο Ιωάννης λέγει ότι «ούτος ήτο εν αρχή παρά τω Θεώ». Κατόπιν ο Ιωάννης, δείχνοντας ότι ο Λόγος ήταν ο αρχηγός της ζωής, γράφει: «Πάντα δι’ αυτού έγειναν· και χωρίς αυτού δεν έγεινεν ουδέ εν το οποίον έγεινεν». Όσον αφορά το ότι ήταν επίσης το μέσον της διαφωτίσεως, ο Ιωάννης λέγει εν συνεχεία: «Εν αυτώ ήτο ζωή, και η ζωή ήτο το φως των ανθρώπων». Κατόπιν ο Ιωάννης ενεπνεύσθη να κάμη μία πολύ σημαντική κι ενθαρρυντική δήλωσι λόγω της διαμάχης και της εχθρότητος που είχε εγερθή εξαιτίας της επιδέξιας και απατηλής κινήσεως που άρχισε στην Εδέμ. Ο Ιωάννης λέγει: «Και το φως εν τη σκοτία φέγγει, και η σκοτία δεν κατέλαβεν αυτό».—Ιωάν. 1:1-5.

16. Πώς μας βοηθεί ο Ιωάννης να ιδούμε ποιος μπορεί να επωφεληθή από ένα τέτοιο μέσον;

¹⁶ Αλλά, θα πήτε, είναι καλό να γνωρίζη κανείς ότι οι δυνάμεις του σκότους δεν μπορούν να υπερισχύσουν επάνω στον φορέα του φωτός, τον Χριστό Ιησού, αλλά ποια ωφέλεια έχει αυτό για μένα; Φαίνεται ότι οι δυνάμεις του σκότους, του κακού, της διαφθοράς και της βίας, για να μη μιλήσωμε για την ψευδή θρησκεία, είναι πιο δραστήριες παρά ποτέ προηγουμένως, και πιο δύσκολο να καταβληθούν. Αυτό είναι αλήθεια, άλλα ας προσέξωμε λίγο περισσότερο σ’ αυτά που είπε ο Ιωάννης σχετικά μ’ αυτό. Αφού αναφέρει ότι η αποστολή του Ιωάννου του Βαπτιστού ήταν να «μαρτυρήση περί του φωτός», ο απόστολος Ιωάννης συνεχίζει: «Ήτο το φως το αληθινόν, το οποίον φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον [που επρόκειτο να έλθη, ΜΝΚ] εις τον κόσμον». Αυτό ασφαλώς σημαίνει ότι οποιουδήποτε είδους άνθρωπος και αν υπήρξατε, μπορείτε να ωφεληθήτε απ’ αυτό το όργανον του φωτός. Δεν εξαιρείσθε αυτομάτως απ’ αυτή την ωφέλεια, που θα κατέληγε στο να είναι η θέσις σας αβοήθητη, εκτός αν την κάμετε σεις να γίνη έτσι. Προς υποστήριξιν τούτου, σημειώστε τα περαιτέρω λόγια του Ιωάννου. Αναγνωρίζει πρώτον ότι, με μία γενική έννοια, ο Ιησούς δεν είχε γίνει δεκτός, ούτε από τον κόσμο του ανθρωπίνου γένους, μολονότι αυτός ο κόσμος «έγεινε δι’ αυτού», ούτε όταν ‘εις τα ίδια ήλθεν, οι ίδιοι (οι Ιουδαίοι) εδέχθησαν αυτόν.’ Κατόπιν προσθέτει: «Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού».—Ιωάν. 1:6-12.

17. Ποια περαιτέρω βοήθεια έδωσε ο ίδιος ο Ιησούς σχετικά μ’ αυτό;

¹⁷ Κατόπιν, ο Ιωάννης παραθέτει τα λόγια του ιδίου του Ιησού που ρίχνουν ακόμη περισσότερο φως σ’ αυτό, δείχνοντας την ευθύνη που υπάρχει στο άτομο όταν χρησιμοποιή την ελευθερία της εκλογής του στο ζήτημα της ασκήσεως πίστεως. Όσον αφορά τον Θεό, ο Ιησούς είπε ότι «τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον». Εξηγώντας γιατί οι άνθρωποι γενικά δεν εδέχθησαν, αλλά απέρριψαν αυτή τη θαυμαστή προμήθεια της παρ’ αξίαν αγαθότητος του Θεού, που είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνουν κάτω από την κρίσι της καταδίκης, ο Ιησούς είπε περαιτέρω: «Και αύτη είναι η κρίσις, ότι το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φως . . . Επειδή πας όστις πράττει φαύλα, μισεί το φως, και δεν έρχεται εις το φως, διά να μη ελεγχθώσι τα έργα αυτού. Όστις όμως πράττει την αλήθειαν, έρχεται εις το φως, διά να φανερωθώσι τα έργα αυτού ότι επράχθησαν κατά Θεόν».—Ιωάν. 3:16-21.

18. Πώς πρέπει ν’ αποφασίσωμε όσον αφορά τις δύο εναλλακτικές ενέργειες που αντιμετωπίζομε;

¹⁸ Αν αγαπάτε το σκότος μάλλον παρά το φως, αν είσθε απρόθυμος να δεχθήτε επίπληξι και έλεγχο, ή απρόθυμος ν’ αναγνωρίσετε την ανάγκη ν’ αλλάξετε την άποψι και την πορεία ενεργείας σας, αυτό αποτελεί ευθύνη σας. Αλλά αν από την καρδιά σας αναγνωρίζετε την ανάγκη να κάμετε μία αλλαγή, αν είσθε πρόθυμος να μάθετε πώς να πράττετε το αληθινό σε αρμονία με το θέλημα του Θεού, ασκώντας έτσι πίστι στον Θεό και στον αγαπητό του Υιό, τότε σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε μαζί μας σε μια περαιτέρω συζήτησι σ’ αυτό το θέμα.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΤΑΥΤΙΣΘΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

19. Με ποιον τρόπο η Χριστιανική εκκλησία είναι συνταυτισμένη με τον Χριστόν Ιησού;

¹⁹ Όπως ανεφέρθη ήδη, οι πρώτοι Χριστιανοί κάτω από την ηγεσία των πιστών αποστόλων, είχαν συναίσθησι της στενής συνταυτίσεώς των με τον Χριστό Ιησού ως τον από Θεού Αρχηγόν και ως κεφαλή των. Περίπου σαράντα χρόνια προτού ο Ιωάννης γράψη την Ευαγγελική του αφήγησι για τον Ιησού, ο Παύλος είχε αναπτύξει αυτό το θέμα της μοναδικής θέσεως που είχε δώσει ο Θεός εις ‘των αγαπητόν αυτού Υιόν,’ λέγοντας ότι «αυτός [ο Ιησούς] είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι’ αυτού· και αυτός είναι η κεφαλή του σώματος της εκκλησίας».—Κολ. 1:13-18· βλέπε επίσης Εφεσίους 2:19-22.

20. Για ποιο είδος κίνδυνου προειδοποίησε ο Παύλος, και πώς αυτό ελειτούργησε;

²⁰ Εν τούτοις, ο Παύλος εθεώρησε κατόπιν αναγκαίο να προειδοποιήση για τον κίνδυνο ‘της μετακινήσεως από της ελπίδος του ευαγγελίου το οποίον ηκούσατε.’ Πολλές φορές έγραψε και μίλησε γι’ αυτόν τον κίνδυνο και κατέστησε σαφή την ρίζα του κακού. Είπε στους πρεσβυτέρους της εκκλησίας της Εφέσου: «Και εξ υμών αυτών θέλουσι σηκωθή άνθρωποι λαλούντες διεστραμμένα, διά να αποσπώσι τους μαθητάς οπίσω αυτών». Σε μια άλλη εκκλησία έγραψε: «Ας μη σας εξαπατήση τις κατ’ ουδένα τρόπον». «Εξαπατώ σημαίνει παροδηγώ, απομακρύνω από την ευθύτητα ή το καθήκον, και ειδικά να παρασύρη κανείς μια γυναίκα να παραδώση την αγνότητα της. Σε αρμονία μ’ αυτό, σημειώστε τι είπε ο Παύλος στην εκκλησία της Κορίνθου: «Διότι είμαι ζηλότυπος προς εσάς κατά ζηλοτυπίαν Θεού· επειδή σας ηρραβώνισα με ένα άνδρα, διά να σας παραστήσω παρθένον αγνήν εις τον Χριστόν. Φοβούμαι όπως μήπως, καθώς ο όφις εξηπάτησε την Εύαν διά της πανουργίας αυτού, διαφθαρή ούτως ο νους σας εκπεσών από της απλότητος της εις τον Χριστόν. Διότι εάν ο ερχόμενος κηρύττη προς εσάς άλλον Ιησούν, τον οποίον ημείς δεν εκηρύξαμεν, . . . καλώς ηθέλετε υποφέρει αυτόν».—Κολ. 1:23· Πράξ. 20:30· 2 Θεσ. 2:3· 2 Κορ. 11:2-4.

21. Πώς και ο Αδάμ και η Εύα είχαν παγιδευθή από τον Σατανά, και ποια προειδοποίησις είναι αυτό για μας;

²¹ Φαίνεται ότι, ενώ ο όφις εξηπάτησε την Εύα, αυτή η ίδια η Εύα ήταν εκείνη η οποία εξηπάτησε τον σύζυγο της, χρησιμοποιώντας την επιρροή της προς αυτή την κατεύθυνσι. Το υπόμνημα λέγει με απλό τρόπο σχετικά με τον απαγορευμένο καρπό ότι «έδωκε και εις τον άνδρα αυτής μεθ’ εαυτής, και αυτός έφαγε». (Γέν. 3:6) Αλλά δεν μπορούμε να φαντασθούμε ότι αυτό ήταν απλώς κάποιο είδος βωβής ενεργείας ή άφωνης εκκλήσεως εκ μέρους της. Μολονότι και οι δύο είχαν εξαπατηθή και απομακρυνθή από την προηγουμένη των ευθύτητα και ακεραιότητα, ωστόσο δεν ήσαν όμοιοι στο ζήτημα της απάτης που υπέστησαν. Έχομε τη θεόπνευστη δήλωσι ότι ‘ο Αδάμ δεν ηπατήθη· αλλά η γυνή ηπατήθη,’ δηλαδή, επηρεάσθηκε να πιστέψη εκείνο που ήταν ψευδές. Αυτό δεν την ανακούφιζε ούτε την απήλλασσε από το να είναι «παραβάτις», διότι εγνώριζε καλά ότι εκείνο που είχε λεχθή μέσω του όφεως ήταν σε αντίθεσι μ’ εκείνο που είχε ειπεί ο Θεός. (1 Τιμ. 2:14· Γέν. 3:1-5) Έτσι παρατηρούμε με πόσο πανούργο τρόπο χρησιμοποίησε ο Σατανάς τα εργαλεία του, τόσο στην έναρξι της ανθρωπίνης ιστορίας, όσο και στις πρώτες ημέρες της Χριστιανικής εκκλησίας, και όχι με λιγώτερη πανουργία στην εποχή μας. Το κυριώτερο ζήτημα που ενδιαφέρει εμάς είναι, Πώς μπορούμε ν’ αποφύγωμε είτε να εξαπατηθούμε είτε να παραπλανηθούμε; Ανόμοια με το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, θέλομε να εξασφαλίσωμε και να διαφυλάξωμε την συνταύτισί μας με τον Ιεχωβά μέσω του Αρχηγού που αυτός έθεσε. Πώς μπορούμε να το κάνωμε αυτό με τον πιο καλό τρόπο;

22. (α) Πώς μπορούμε να έχωμε την άποψι του Θεού σε ζητήματα που απαιτούν προσοχή και απόφασι; (β) Όταν πλησιάζωμε τη Βίβλο, ποιους κινδύνους πρέπει να είμεθα προσεκτικοί ν’ αποφύγωμε;

²² Για ν’ αποφύγωμε να παγιδευθούμε σε οποιαδήποτε κατηγορία, οφειλόμε να μάθωμε πώς να βλέπωμε όλα τα πράγματα με τα όμματα του Θεού. Οφείλομε να μάθωμε πώς να συνεχίζωμε να βλέπωμε τα πράγματα από την δική του άποψι, είτε σε δογματικά ζητήματα, ή σε κατανόησι των παγκοσμίων συνθηκών, ή σε προσωπικά προβλήματα και ν’ αποφασίζωμε ποια πορεία να λάβωμε όταν αντιμετωπίζωμε διάφορες πιέσεις. Πώς μπορεί να γίνη αυτό; Με το να παραμένωμε προσκολλημένοι στον Λόγο του Θεού. Αυτός είναι κυρίως ο σκοπός για τον οποίο έχει γραφή. Όπως είπε ο ψαλμωδός: «Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου, και φως εις τας τρίβους μου». (Ψαλμ. 119:105) Υπάρχει, όμως και κάτι άλλο που είναι σπουδαίο. Πολλοί έχουν προσέξει σοβαρά στη Βίβλο μ’ ένα οξύ και κριτικό μάτι, και την εξετάζουν από την άποψι της ανθρωπίνης σοφίας και φιλοσοφίας, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται ολοένα περισσότερο η πίστις των, καθώς και η πίστις εκείνων που τους ακούουν, όσον αφορά την αποδοχή του κύρους της Βίβλου ως του εμπνευσμένου Λόγου του Θεού. Άλλοι, ευσεβείς κατά τον δικό των τρόπο, διαβάζουν τακτικά και μελετούν τη Βίβλο, αλλά την μελετούν μέσω των ματιών κάποιου άλλου. Δηλαδή, πριν απ’ όλα δέχονται την άποψι και την αυθεντία μιας από τις εκκλησίες του «Χριστιανικού κόσμου» ή ενός θρησκευτικού ομίλου κάποιου είδους, και η κατανόησις που αποκτούν απ’ αυτό που διαβάζουν πρέπει να φθάση να συμμορφώνεται ή ν’ αναγκασθή να συμμορφώνεται με τις παραδόσεις που διακρατεί αυτή η εκκλησία ή εκείνος ο όμιλος. Υπάρχει πολλή αλήθεια στο παλαιό γνωμικό που λέγει ότι δεν υπάρχει κανένας τόσο τυφλός όσο εκείνος που δεν θέλει να ιδή, κανένας τόσο κωφός όσο εκείνος που δεν θέλει ν’ ακούση κάτι αντίθετο σε προσφιλείς ιδέες στις οποίες είναι ισχυρά προσκολλημένος.

23. (α) Ποια αντίθεσι έδειξε ο Ιησούς μεταξύ των μαθητών του και των Ιουδαίων ηγετών; (β) Πώς έδειξε ο Ιησούς τη στενή σχέσι μεταξύ της στάσεως της καρδιάς και της διανοητικής οράσεως;

²³ Ακούστε τα λόγια του Ιησού σ’ αυτό το σημείο. Σχετικά με τους Ιουδαίους ηγέτας, «οι οποίοι ήσαν «νομικοί» και είχαν το «κλειδίον της γνώσεως», είπε: «Ευχαριστώ σοι Πάτερ, Κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών, και απεκάλυψας αυτά εις νήπια. . . . και ουδείς γινώσκει . . . τις είναι ο Πατήρ, ειμή ο Υιός, και εις όντινα θέλη ο Υιός να αποκαλύψη αυτόν». Κατόπιν προσδιορίζοντας την ταυτότητα αυτών των ‘νηπίων,’ ο Ιησούς εστράφη προς τους μαθητάς του και είπε: «Μακάριοι οι οφθαλμοί οι βλέποντες όσα βλέπετε». (Λουκ. 10:21-23) Οι θρησκευτικοί ηγέται ήσαν στην πιο καλή θέσι ν’ αναγνωρίσουν και δεχθούν τον Ιησού ως τον Μεσσία των. Ναι, ήσαν καλά κατατοπισμένοι στις Γραφές των, αλλά ήσαν ακόμη πιο καλά ποτισμένοι και βαθιά περιχαρακωμένοι στις παραδόσεις των. Η όλη εμφάνισίς των ήταν επηρεασμένη από κακά και ιδιοτελή ελατήρια, και ήθελαν να φαίνωνται δίκαιοι στους ανθρώπους, αλλά εσωτερικώς ήσαν γεμάτοι υποκρισία και ανομία. (Ματθ. 23:28) Ο Ιησούς, τονίζοντας τη ρίζα του κακού, και δείχνοντας την στενή σχέσι μεταξύ της ορθής στάσεως της καρδίας και της ικανότητος να βλέπωμε ορθά με σαφή όρασι και να έχωμε ορθή καθοδήγησι, είπε σ’ αυτούς τους ηγέτας και τους υποστηρικτάς των: «Σας εγνώρισα, ότι την αγάπην του Θεού δεν έχετε εν εαυτοίς. . . . Πώς δύνασθε σεις να πιστεύητε, οίτινες λαμβάνετε δόξαν ο εις παρά του άλλου, και δεν ζητείτε την δόξαν την παρά του μόνου Θεού;» Αν στο φυσικό μάτι ή το διανοητικό μάτι δίδεται στρεβλωμένη όρασις λόγω ελαττώματος ή κακού ελατηρίου, τότε ολόκληρη η ζωή αυτού του ατόμου καθώς και η πορεία του ενεργείας θα επηρεάζωνται αναλόγως και είναι πιθανόν ότι θα καταλήξη σε συμφορά. Όπως το εξέφρασε ο Ιησούς στην επί του Όρους Ομιλία: «Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός· εάν λοιπόν ο οφθαλμός σου είναι καθαρός, όλον το σώμα σου θέλει είσθαι φωτεινόν· εάν όμως ο οφθαλμός σου ήναι πονηρός, όλον το σώμα σου θέλει είσθαι σκοτεινόν. Εάν λοιπόν το φως το εν σοι ήναι σκότος, το σκότος πόσον;»—Ιωάν. 5:42-44· Ματθ. 6:22, 23.

24. Αναζητώντας την άποψι και την ευλογία του Θεού, ποια βήματα πρέπει να κάνωμε, και ποια ενθάρρυνσις μας δίδεται;

²⁴ Έτσι, εκτός του να παραμένωμε κοντά στον Λόγο του Θεού, οφείλομε επίσης να διατηρούμε καλά στη μνήμη την ανάγκη να διατηρούμε καλή κατάστασι καρδίας και διανοίας με κάθε ειλικρίνεια και ταπεινοφροσύνη. Οφείλομε να είμεθα πρόθυμοι να βλέπωμε τα πράγματα με νέο φως, κι επίσης να προσαρμόζωμε ή να διορθώνωμε την πορεία μας ενεργείας αναλόγως, ώστε να ευθυγραμμισθούμε πλήρως με την άποψι του Θεού όπως αυτή διδάσκεται στη Βίβλο. Αυτό κατ’ ανάγκην θα οδηγήση σε στενή συνταύτισί μας με τον Ιεχωβά και με τον διωρισμένο του Αρχηγό. Μ’ ένα τέτοιο άξιο λόγου ελατήριο, μπορούμε ν’ αποβλέπωμε με μεγάλο ενδιαφέρον κι εμπιστοσύνη σε μια περαιτέρω εξέτασι των Γραφών, ενθυμούμενοι αυτό που είπε ο Ιησούς: «Αιτείτε, και θέλει σας δοθή· ζητείτε, και θέλετε ευρεί· κρούετε, και θέλει σας ανοιχθή».—Λουκ. 11:9.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνα στη σελίδα 717]

Η έκχυσις του πνεύματος του Θεού επάνω στον Ιησού ύστερ’ από το βάπτισμα του προσδιώρισε την ταυτότητά του ως του Κεχρισμένου του Θεού

[Εικόνα στη σελίδα 721]

Ο όφις εξηπάτησε την Εύα με την πανουργία του. Μπορούμε ν’ αποφεύγωμε τις παγίδες του Σατανά με το να βλέπωμε όλα τα πράγματα μέσω των οφθαλμών του Θεού.