Το Όνομα του Ιεχωβά Πρέπει να Διακηρυχθή σε Όλη τη Γη

«Από ανατολών ηλίου έως δυσμών αυτού το όνομά μου θέλει είσθαι μέγα μεταξύ των εθνών.»—Μαλαχ. 1:11.

1. Ποια παγγήινη κατάστασις απαιτεί να μεγαλυνθή το όνομα του Ιεχωβά;

ΥΠΑΡΧΕΙ επείγουσα ανάγκη να εντυπωθή το όνομα του Θεού στη σκέψι των ανθρώπων όλων των εθνών. Σήμερα μόνο μια μικρή μειονότης από τον πληθυσμό της γης δείχνει εκτίμησι στο όνομα ΙΕΧΩΒΑ και λατρεύει τον Θεό ο οποίος το φέρει. (Ψαλμ. 83:18, ΜΝΚ) Η μεγίστη πλειονότης έχουν αποβάλει τον Θεό από τη διάνοιά των, ή το καλύτερο που κάνουν είναι να προσφέρουν μόνο μια συμβολική λατρεία. Με το να δίνουν αχαλίνωτη ελευθερία στα πάθη των και ν’ απορροφώνται με τις ιδιοτελείς των επιδιώξεις, δεν φροντίζουν πια να διατηρούν στη διάνοια ένα Θεό ο οποίος στέκει υπέρ της αληθείας, της αγάπης και της δικαιοσύνης. Τον έχουν υποκαταστήσει με δικές των παιδαριώδεις φαντασιοπληξίες, με θεούς οι οποίοι προσαρμόζονται στις δικές των ανθρώπινες ιδέες, άχρηστους θεούς οι οποίοι εκδηλώνουν τα ίδια χαρακτηριστικά ατελείας με τους κατασκευαστάς των.

2. Με ποια έννοια τα έθνη έχουν λησμονήσει τον Θεό;

² Ακόμη και οι λεγόμενοι σοφοί αυτής της γενεάς, οι θεολόγοι, φιλόσοφοι, ψυχολόγοι, επιστήμονες, θεωρούν την αγνή αλήθεια της Βίβλου, του αγίου Βιβλίου του Θεού, κατωτέρα των, πάρα πολύ παιδαριώδη για να την πιστέψουν, και τον ηθικό της κανόνα πάρα πολύ περιοριστικό για τους σκοπούς των και τη διαγωγή των. Αντιθέτως, λατρεύουν τον εαυτό των. Πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι ο μέγας εφευρέτης, ο εκπολιτιστής, εκείνος μέσω του οποίου πρέπει να έλθη κάθε μελλοντική πρόοδος και ευλογία. Τα έθνη έχουν πράγματι λησμονήσει τον Θεό, και σύντομα τώρα πρέπει ν’ αντιμετωπίσουν την συμφορά που έχει προλεχθή.—Ψαλμ. 50:22.

3. Με ποια λόγια περιέγραψε ακριβώς ο απόστολος Παύλος την κατάστασι που υπάρχει σήμερα μεταξύ των εθνών;

³ Ο απόστολος του Χριστού Παύλος είχε εμπνευσθή από το πνεύμα του Θεού να περιγράψη την κατάστασι που έχει αναπτυχθή σ’ όλα τα έθνη: «Ό,τι δύναται να γνωρισθή περί Θεού, είναι φανερόν εν αυτοίς· διότι ο Θεός εφανέρωσε τούτο προς αυτούς. Επειδή τα αόρατα αυτού βλέπονται φανερώς από κτίσεως κόσμου νοούμενα διά των ποιημάτων, ή τε αΐδιος αυτού δύναμις και η θειότης, ώστε αυτοί είναι αναπολόγητοι. Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν, ουδέ ευχαρίστησαν αλλ’ εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία. Λέγοντες ότι είναι σοφοί εμωράνθησαν. Και ήλλαξαν την δόξαν του αφθάρτου Θεού εις ομοίωμα εικόνος φθαρτού ανθρώπου, και πετεινών και τετραπόδων και ερπετών.»—Ρωμ. 1:19-23.

4, 5. Πώς ακριβώς επιδίδονται τα έθνη σήμερα στη λατρεία φθαρτών ανθρώπων και κατωτέρων πλασμάτων;

⁴ Πράττουν πράγματι τα έθνη της εποχής μας, μ’ όλη τη σύγχρονο πρόοδό των, αυτά τα πράγματα; Σημειώστε πως σε κάθε έθνος καταβάλλεται προσπάθεια ν’ αναγκασθούν όλοι οι πολίται ν’ αναγνωρίσουν το κράτος ως υπέρτατον. Και να ενθυμήσθε ότι όλες αυτές οι εθνικές διακυβερνήσεις και η κάθε μία των χωριστά είναι έργον ατελών και ιδιοτελών πλασμάτων, και είναι καλώς γνωστό ότι είναι φθαρτές. Η κάθε μία έχει το εθνικό της έμβλημα, η μία ένα λέοντα, η άλλη ένα αετό, άλλη πάλιν ένα δράκοντα ή ένα όφι. Στο κράτος που συμβολίζεται από ένα θηριώδες πλάσμα και διευθύνεται από αμαρτωλούς ανθρώπους, καλούνται όλοι οι πολίται να αποτίουν τιμήν, ν’ αποδίδουν αναντίρρητη υπακοή, όπως σε μια υψίστη εξουσία.

⁵ Έχει λησμονηθή το γεγονός ότι ο Ιεχωβά Θεός, ο Δημιουργός του ηλίου και της σελήνης, και η Πηγή όλου του καθαρού αέρος και νερού που συνεχώς αναζωογονεί ολόκληρη τη γη, είναι ο ύψιστος «Κύριος της βασιλείας των ανθρώπων.» (Δαν. 4:25) Αντιθέτως, ατελείς άνθρωποι μεταμορφώνονται σε ήρωας και ευεργέτας και αποδίδονται σ’ αυτούς αίνος και εκφράσεις ευγνωμοσύνης, ενώ παραλείπονται αυτά που κατάλληλα οφείλονται στον Ιεχωβά.

6. Ποιες αποδείξεις υπάρχουν ότι οι καθ’ ομολογίαν σοφοί του κόσμου έχουν γίνει μωροί;

⁶ Σε αρμονία με τα λόγια του αποστόλου Παύλου που παρετέθησαν ανωτέρω, δεν είναι καταφανές ότι οι σοφοί του κόσμου έχουν γίνει μωροί; Πόσο μάταιο, πόσο μωρό είναι να διακηρύττη κανείς, όπως κάνουν μερικοί από ανάμεσά των, ότι «ο Θεός είναι νεκρός»! Ή να ισχυρίζωνται ότι ο άνθρωπος και η γήινη κατοικία του δεν είχαν δημιουργό, αλλά ήλθαν σε ύπαρξι μέσω της εσωτερικής διεργασίας τυφλών, χωρίς νοημοσύνη δυνάμεων! Πόσο ανόητο είναι να ισχυρίζεται ένα άτομο ότι ο άνθρωπος είναι κύριος του πεπρωμένου του, όταν κάποια ελαφρά καιρική εξέλιξις μπορή να επιφέρη πλήρη σύγχυσι στα πιο μελετημένα σχέδιά του!

7. Πώς ο Ιεχωβά προειδοποίησε ότι θ’ αντιμετωπίση και θα χειριστή με θετικό τρόπο αυτή την κατάστασι;

⁷ Όσον αφορά εκείνον, ‘Όστις απ’ αρχής αναγγέλλει το τέλος’ αυτός προείδε αυτές τις παγγήινες εξελίξεις κι’ εδήλωσε ότι θ’ αντιμετώπιζε την κατάστασι με θετικό τρόπο, με τρόπο που θα εμεγάλυνε το μεγάλο Όνομά του, και θα έφερε χαρά και ειρήνη σ’ εκείνους που αγαπούν τ’ Όνομά του. Ως μια ισχυρή απόδειξι της προγνώσεώς του, έκαμε να γραφή στη Βίβλο το υπόμνημα της πολιτείας του με την ισχυρή αυτοκρατορία των πριν από 3.500 χρόνια Φαραώ, και κατόπιν παρέσχε διαβεβαίωσι ότι αυτό το ίδιο υπόμνημα περιέγραφε μελλοντική ιστορία.—Ησ. 46:10.

Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ»

8, 9. Περιγράψτε μερικά αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά της Αιγύπτου και των αρχόντων της, καθώς και τη γενική εντύπωσι που είχαν σχηματίσει άνθρωποι που ζούσαν στην εποχή των Φαραώ.

⁸ Η αρχαία Αίγυπτος είχε τον δικό της θεό-άρχοντα ο οποίος δεν ήταν παρά άνθρωπος, ένας απόγονος του αμαρτωλού Αδάμ. Η αυτοκρατορία του είχε συσσωρεύσει μέσα από τους αιώνας τόσο πολλή ανθρωπινή σοφία ώστε λέγεται ότι οι Έλληνες έχουν δανεισθή πλείστη από τη μάθησί των απ’ αυτή την πηγή. Από στρατιωτική άποψι, η Αίγυπτος ήταν από πολύν καιρό γνωστή και σεβαστή για τον ισχυρό στρατό, τους ίππους και τις άμαξές της. Τα μεγάλα δημόσια έργα της ήσαν υπολογισμένα για να εξαίρουν την εικόνα του κράτους. Αυτά περιελάμβαναν πελώριους τάφους, ένα πολύπλοκο σύστημα διωρύγων καθώς και μεγαλοπρεπείς θρησκευτικούς ναούς.

⁹ Το κλίμα μέσα στο οποίο ζούσε ο λαός του Φαραώ ήταν μοναδικό. Η βροχή ήταν ουσιαστικά άγνωστη. Ο ήλιος και η σελήνη έλαμπαν από τους ανέφελους ουρανούς. Ο ποταμός Νείλος ετροφοδοτείτο συνεχώς από τις μεγάλες βροχοπτώσεις της Κεντρικής Αφρικής, κατέκλυζε τακτικά τη χώρα, και τα πλούσια ιζηματώδη υπολείμματά του παρήγαν πλούσιες εσοδείες. Αυτές οι μορφές ζωής στην Αίγυπτο έκαμαν ένα ιστορικό να γράψη για την «όψι της απεραντοσύνης» της Αιγύπτου, για τον «χαρακτήρα της γαλήνιας σταθερότητάς» της. Εφαίνετο ότι η Αίγυπτος θα παρέμενε για πάντα, ότι τίποτε δεν μπορούσε ν’ αλλάξη.

10. Τι συνάγουν σπουδασταί της Γραφής από τα εδάφια Ρωμαίους 15:4 και Αποκάλυψις 11:8;

¹⁰ Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Αίγυπτος εξεικόνιζε κάτι μεγαλύτερο που θα ήρχετο στο μέλλον, διότι ο απόστολος Παύλος έγραψε: «Όσα προεγράφησαν [στις Γραφές], διά την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν.» (Ρωμ. 15:4) Κατόπιν, έχομε, επίσης, τον παράδοξον υπαινιγμόν του αποστόλου Ιωάννου περί «της πόλεως της μεγάλης, ήτις καλείται πνευματικώς Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος ημών εσταυρώθη.» (Αποκάλ. 11:8) Τα συμφραζόμενα δείχνουν ότι αυτή η Αίγυπτος «με μια πνευματική έννοια» είναι το κέντρον της προσοχής «λαών και φυλών και γλωσσών και εθνών,» μέσω μιας διεθνούς συμπήξεως των λαών.

11. Γιατί η Αίγυπτος, τα Σόδομα και η άπιστη Ιουδαία μπορούν κατάλληλα να καταταχθούν μαζί;

¹¹ Η Αίγυπτος και τα Σόδομα και η γη της Ιουδαίας (όπου εσταυρώθη πράγματι ο Χριστός Ιησούς) όλες είχαν κάτι το κοινό με το παρόν διεθνές σύστημα πραγμάτων που είναι γνωστό ως «Χριστιανικός κόσμος.»a Είχαν λησμονήσει τον Θεόν. Όχι τόσο λόγω ελαττωματικής μνήμης, αλλά διότι ήσαν ανυπόμονοι να τον διαγράψουν από την διάνοιά των. Προτιμούσαν μάλλον να λησμονήσουν τον Θεόν ο οποίος είχε διακηρύξει ένα παγκόσμιο κανόνα δικαιοσύνης, διότι τότε η συνείδησίς των δεν θα τους έτυπτε, με το να τους υπενθυμίζη συνεχώς ότι ο Θεός εξαγγέλλει ότι θα διακανονίση πλήρη λογαριασμό με όλους τους κακοποιούς. Επιθυμούν να εξακολουθούν ν’ αρέσκουν στους εαυτούς των, ν’ αποφασίζουν αυτοί οι ίδιοι τι είναι καλό και τι είναι κακό. Όπως ο Φαραώ, και αυτοί λέγουν με την περιφρονητική πορεία των: «Τις είναι ο Ιεχωβά»;—Έξοδ. 5:2, ΜΝΚ.

12. Τι προεσκίαζε, λοιπόν, η Αίγυπτος και ο άρχων της, και ποια όμοια στάσις υπάρχει στη σκιά και στη σύγχρονη πραγματικότητα;

¹² Έτσι, η Αίγυπτος «με μια πνευματική έννοια» είναι μια θρησκευτική οργάνωσις από ιδιοτελή πλάσματα, τα οποία έχουν περιέλθει πλήρως κάτω από την εξουσία ‘του Θεού του [παρόντος πονηρού] κόσμου τούτου,’ του μεγαλυτέρου Φαραώ, Σατανά ή Διαβόλου. (2 Κορ. 4:4) Αυτός ο ψευδής θεός στη διάρκεια των αιώνων έχει εγκαταστήσει πολυάριθμα θρησκευτικά συστήματα, που το καθένα έχει σχεδιασθή για να ενσταλάζη στους πιστούς του την πεποίθησι στη μονιμότητα των θρησκευτικών και πολιτικών ιδρυμάτων των. Παρά τα γεγονότα της ιστορίας, η «με μια πνευματική έννοια» Αίγυπτος, ή ο «Χριστιανικός κόσμος,» εξακολουθεί να εξαπατά τους υποτεταγμένους λαούς της με την πεποίθησι ότι τίποτε δεν πρόκειται ν’ αλλάξη ποτέ, ότι «τα πάντα διαμένουσιν ούτως απ’ αρχής της κτίσεως.»—2 Πέτρ. 3:4.

13. Ποια παρηγορητική διαβεβαίωσι δίνει ο Ιεχωβά όσον αφορά όλους εκείνους οι οποίοι αγνοούν το όνομά του και την κυριαρχία του;

¹³ Καμμία πραγματική βλάβη δεν επέρχεται στον μεγάλο Δημιουργό απ’ όλη την άγνοια που δείχνει γι’ αυτόν αυτό το θρησκευτικό σύστημα και την εξάλειψι του ονόματός του από τη διάνοιά των. Θα μπορούσε να τους αγνοήση όλους και ν’ αφήση τους ανθρώπους και τα έθνη να συνεχίσουν την απερίσκεπτη πορεία των προς την καταστροφή. Εν τούτοις, χάριν εκείνων που αγαπούν τ’ όνομά του κι’ εκείνων οι οποίοι ποθούν διακαώς αλήθεια και δικαιοσύνη, ο Θεός από ευσπλαγχνία σκοπεύει να επιβάλη τη δύναμί του στη σκηνή του κόσμου, και να κάμη έτσι όνομα για τον εαυτό του στα όμματα όλων των εθνών. (2 Πέτρ. 2:7, 8· Ιεζ. 9:4) Άρχοντες και αρχόμενοι ‘θέλουσι γνωρίσει ότι αυτός είναι ο Ιεχωβά.’—Ιεζ. 38:23.

ΑΛΛΕΣ ΧΤΥΠΗΤΕΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΕΣ

14, 15. Ποια χτυπητή αντιστοιχία μπορεί να παρατηρηθή, όταν παραβληθή η αρχαία Αίγυπτος με τη θρησκευτική οργάνωσι του Σατανά στην εποχή μας;

¹⁴ Οι Φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου αποκαλούσαν τον εαυτόν των «Υιόν του ηλίου,» ή φωτοδότην και ζωοδότην όλων των υποτεταγμένων λαών. Συνήθως οι θνητοί δεν τολμούσαν να σταθούν όρθιοι και ν’ ατενίσουν τον Φαραώ κατά πρόσωπον. Αντιθέτως, ώφειλαν, επί ποινή θανάτου, ν’ αποστρέψουν το βλέμμα των και να σκύψουν στο έδαφος καθώς αυτός περνούσε. Ο λόγος του, δίκαιος ή άδικος, μπορούσε να καταδικάση οποιονδήποτε πολίτη, ο οποίος απλώς δεν ήταν αρεστός σ’ αυτόν.

¹⁵ Ομοίως, ο ‘θεός του κόσμου [συστήματος πραγμάτων, ΜΝΚ] τούτου,» είναι αυτός ο οποίος «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός.» (2 Κορ. 11:14) Τα θρησκευτικά του συστήματα, μαζί με τα συστήματα του διηρημένου «Χριστιανικού κόσμου,» προάγουν το μυστηριώδες στοιχείο και σκοτίζουν τις διάνοιες των λάτρεων εκτός εάν διακρίνουν την προέλευσί του ως απλώς ενός πνευματικού πλάσματος που εστασίασε εναντίον της δικαιωματικής κυριαρχίας του Δημιουργού του.

16, 17. Πώς ο ισχυρισμός του Φαραώ για τη δημιουργία και την κυριότητα του Νείλου Ποταμού βρίσκει εκπλήρωσι σε ευρυτέρα κλίμακα;

¹⁶ Ο Θεός κατηύθυνε τον προφήτη του Ιεζεκιήλ ν’ αποκαλύψη τη στάσι του υπερηφάνου Φαραώ και να καταγράψη αυτή την έκφρασι εκείνου του απολύτου μονάρχου: «Ο ποταμός μου [ο Νείλος, ΜΝΚ] είναι εμού, και εγώ έκαμον αυτόν δι’ εμαυτόν.» (Ιεζ. 29:3) Ωστόσο, ‘ο άρχων του [πονηρού] τούτου κόσμου,’ Σατανάς ή Διάβολος, από τότε που εξηπάτησε την Εύα και ωδήγησε τον Αδάμ στην ανταρσία κατά του Θεού, ισχυρίσθηκε ότι το ανθρώπινο γένος είναι δική του περιοχή. (Ιωάν. 12:31) Αυτή η αντιπροσώπευσις του εκπεσμένου ανθρωπίνου γένους κάτω από το σύμβολο των υδάτων του Νείλου συμφωνεί απόλυτα με τον Βιβλικό συμβολισμό, διότι κάτω από έμπνευσι του πνεύματος του Θεού ο απόστολος Ιωάννης ωδηγήθηκε να μεταδώση αυτή την αγγελική εξήγησι μιας οράσεώς του: «Τα ύδατα τα οποία είδες . . . είναι λαοί και όχλοι, και έθνη και γλώσσαι.»—Αποκάλ. 17:15.

¹⁷ Ναι, ο Σατανάς ισχυρίζεται ότι τα βασίλεια και οι αυτοκρατορίες του ανθρωπίνου γένους είναι απολύτως δικά του, και ασφαλώς αντανακλούν το πνεύμα και τη στάσι του. Ο Ιησούς, όταν είχε πειρασθή στην έρημο, δεν έφερε καμμία αντίρρησι όταν ο Διάβολος έκαμε τον υπαινιγμό ότι είχε το δικαίωμα να μεταβιβάση τη διακυβέρνησι των αμαρτωλών ανθρώπων σε οποιονδήποτε θα συνεμορφώνετο με τις δικές του απαιτήσεις. (Ματθ. 4:8, 9) Επί πλέον, η Βίβλος υποδεικνύει ότι η πηγή της δυνάμεως διακυβερνήσεως και της εξουσίας των βασιλείων των ανθρώπων της εποχής μας είναι ο μέγας Δράκων—κανένας άλλος από τον ίδιο τον Σατανά.—Αποκάλ. 13:2.

18. Το ότι η Αίγυπτος εξηρτάτο από τις άμαξες και τους ίππους για την ασφάλειά της ποιο σημείο τονίζει;

¹⁸ Όπως ακριβώς ο Φαραώ εξηρτάτο από τη στρατιωτική του δύναμι για τη διατήρησι της δυνάμεως και της θέσεώς του, έτσι επίσης στην «με μια πνευματική έννοια» Αίγυπτο (ή «Χριστιανικό κόσμο») η στρατιωτική προετοιμασία είναι το χαρακτηριστικό που δεσπόζει, έχει μάλιστα προτεραιότητα από τις επείγουσες ανάγκες εκείνων που στερούνται τροφής και ρουχισμού. Ακόμη και η οργάνωσις που ονομάζεται Ηνωμένα Έθνη δεν προσφέρει καμμία εγγύησι για ειρήνη και ασφάλεια, διότι και τα πιο μικρά και πιο νέα έθνη σήμερα γρήγορα γίνονται πελάται για στρατιωτικό υλικό που δεν διαθέτουν—πυροβόλα, αεροπλάνα, πυραύλους, και άλλα.

Ο ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

19. Τι εγγυάται η πολιτεία του Ιεχωβά παλαιά εκεί στις όχθες του Νείλου;

¹⁹ Το ότι η «με μια πνευματική έννοια» Αίγυπτος, δηλαδή, αυτό το μέγιστο θρησκευτικό σύστημα του «Χριστιανικού κόσμου» πρόκειται να υπαχθή στον ανηλεή προβολέα της θείας αληθείας και να εκτεθή ως μη καλυτέρα από την αρχαία Αίγυπτο του Φαραώ, καθίσταται σαφές από την πολιτεία του Θεού παλαιά εκεί στις όχθες του Νείλου. Προτού ακόμη γεννηθούν οι απόγονοι του πατριάρχου Αβραάμ, ο Ιεχωβά απηύθυνε τα εξής σημαντικά λόγια προς τον πιστό πατριάρχη: «Έξευρε βεβαίως ότι το σπέρμα σου θέλει παροικήσει εν γη ουχί εαυτών, και θέλουσι δουλώσει αυτούς, και θέλουσι καταθλίψει αυτούς, τετρακόσια έτη· το έθνος όμως, εις το οποίον θέλουσι δουλωθή, εγώ θέλω κρίνει· μετά δε ταύτα θέλουσιν εξέλθει με μεγάλα υπάρχοντα.»—Γέν. 15:13, 14.

20. Ήταν η απόφασις του Ιεχωβά να πολιτευθή με την Αίγυπτο και να κρίνη αυτήν και τον άρχοντα της αιφνίδια;

²⁰ Αργότερα, ο Ιεχωβά είπε στον Μωυσή, τον ελευθερωτή που είχε αποστείλει για να οδηγήση το σπέρμα του Αβραάμ έξω από την Αίγυπτο: «Εγώ δε εξεύρω, ότι δεν θέλει σας αφήσει ο βασιλεύς της Αιγύπτου να υπάγητε ειμή διά χειρός κραταιάς· και εκτείνας την χείρα μου, θέλω πατάξει την Αίγυπτον με πάντα τα θαυμάσιά μου τα οποία θέλω κάμει εν μέσω αυτής· και μετά ταύτα θέλει σας εξαποστείλει.» (Έξοδ. 3:19, 20) Έτσι ο σκοπός του Ιεχωβά σχετικά με την Αίγυπτο είχε εκτεθή πολύν καιρό πριν. Επρόκειτο να μεγαλύνη το όνομά του στην Αίγυπτο και όλα τα υποκείμενα εδάφη.

21. Για ποιο πράγμα θα έπρεπε να μας πείση αυτό σήμερα;

²¹ Αυτό πρέπει να μας πείση για την αναπόφευκτη έκθεσι και πτώσι η οποία πρόκειται να καταλάβη την «με μια πνευματική έννοια» Αίγυπτο, τον «Χριστιανικό κόσμο,» μαζί με όλους τους κοσμικούς συντρόφους της. Ναι, η Βίβλος κατευθύνει τους ευσεβείς σπουδαστάς των σελίδων της στην προσδοκία μιας μεγάλης αποκαλυπτικής εκστρατείας που θ’ απεγύμνωνε την παρούσα ακάθαρτη, ασθενή και θνήσκουσα κατάστασι του κόσμου του Σατανά, ειδικά του «Χριστιανικού κόσμου.» Πράγματι, όλες οι αποδείξεις τονίζουν το γεγονός ότι μία τέτοια εκστρατεία και τώρα ακόμη αναστατώνει τους άρχοντας και τους αρχηγούς όλων των εθνών.

ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΩΥΣΗ

22, 23. Σκιαγραφήστε το υπόμνημα του Μωυσέως ως προφήτου του Θεού απεσταλμένου στον Φαραώ, και ως μεσίτου υπέρ των απογόνων του Αβραάμ.

²² Ο Μωυσής ήταν ο άνθρωπος, τον οποίον είχε εκλέξει ο Ιεχωβά για να επισπεύση μια μεγάλη κρίσι στις Αιγυπτιακές υποθέσεις. Το όνομά του σημαίνει «αποσπασθείς,» και αυτό υπενθυμίζει ότι ο Μωυσής, με την επίβλεψι των γεγονότων από τον Ιεχωβά, είχε αποσπασθή από τα ύδατα του Νείλου, τα οποία επρόκειτο να γίνουν ο τάφος του. (Έξοδ. 1:22) Είχε ανατραφή στην αυλή του Φαραώ κι’ εκπαιδευθή με όλη τη σοφία της Αιγύπτου. Η περαιτέρω κατεύθυνσις του Θεού μπορεί να φανή στα γεγονότα τα οποία ωδήγησαν αργότερα τον Μωυσή στη χώρα των Μαδιανιτών, για ν’ αναλάβη εκεί την φροντίδα ποιμνίων, ενώ χωρίς αμφιβολία καλλιεργούσε και ανακεφαλαίωνε τις υποσχέσεις που είχε δώσει ο Ιεχωβά στον προπάτορά του Αβραάμ.—Έξοδ. 2:10· 3:1· Πράξ. 7:22, 30.

²³ Ο Μωυσής υπηρέτησε πιστά ως μεσίτης. Όχι μόνο ήταν σε πλήρη αρμονία με τις δίκαιες απαιτήσεις του Ιεχωβά για το λαό του, αλλά επίσης είχε συμπόνια για τους ομοίους με αυτόν Ισραηλίτας λόγω της εμφύτου αμαρτίας των. Εδαπανήθη υπέρ αυτών, προσφέροντας με χαρά μερικές φορές και τη ζωή του για τη δική των. Πράγματι, η σφαγή του αμνού τη νύκτα του Πάσχα θα μπορούσε ορθώς να θεωρήται ότι αντικαθιστούσε τον Μωυσή, ο οποίος σ’ αυτή την εξεικονιστική μορφή είχε προσφερθή για τ’ αμαρτήματα του λαού—μια διευθέτησις που επέτρεψε σ’ αυτόν να ζη και να φέρη σε πέρας το πρόγραμμα της απελευθερώσεως που τον είχε διορίσει ο Ιεχωβά να εκτελέση. Λίγο πριν συμπληρώση το έργο που του είχε ανατεθή, ο Μωυσής ενεπνεύσθη να προφητεύση για ένα μέλλοντα προφήτη, όμοιο με τον εαυτό του, ένα προφήτη ο οποίος θα ασκούσε πολύ μεγαλύτερη εξουσία. (Δευτ. 18:18, 19) Ο απόστολος Πέτρος καθώρισε αργότερα την ταυτότητα αυτού του ομοίου με τον Μωυσή Μεγάλου Προφήτου ως του Χριστού Ιησού.—Πράξ. 3:19-26.

24, 25. Ποια καταπληκτική αντιστοιχία μπορούμε να παρατηρήσωμε στο υπόμνημα του Χριστού Ιησού;

²⁴ Είναι συγκινητικό να σκεπτώμεθα ότι με τις συνθήκες της ανθρωπίνης γεννήσεώς του ο Ιησούς, όπως το βρέφος Μωυσής, αντιμετώπισε κίνδυνο της ζωής του, στα χέρια του Βασιλέως Ηρώδου, και είχε σωθή από το θάνατο με την επέμβασι του ουρανίου Πατρός του. (Ματθ. 2:1-18) Εφόσον το σπέρμα που κατέστησε την Μαρία έγκυο δεν προήρχετο από ένα ατελή άνδρα, το τέκνον της ήταν «άγιον, . . . Υιός Θεού.» (Λουκ. 1:35) Σ’ Αυτόν είχε χαρισθή από το άγιο πνεύμα του Θεού να έχη όλα τα πλούτη της σοφίας και γνώσεως, μαζί με βαθιά γνώσι της πραγματικής καταστάσεως του εκπεσμένου γένους.—Κολ. 2:1-3.

²⁵ Ο Χριστός Ιησούς, ο Μεγαλύτερος από τον Μωυσή, υπηρέτησε επίσης ως ο καλός ποιμήν, φύλαξ του ποιμνίου του Θεού του αποτελουμένου από ομοίους με πρόβατα ανθρώπους. (Ιωάν. 10:11· Ιεζ. 34:31) Και αυτός, επίσης, εδαπανήθη υπέρ του ποιμνίου του, και στον ωρισμένο καιρό προσέφερε τον εαυτό του ως τον τέλειον ‘Αμνόν του Θεού, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου.’ (Ιωάν. 1:29) Την τρίτη ημέρα ο Ιεχωβά τον ήγειρε από τον θάνατο ως ένα ισχυρό πνεύμα και τον εκάθισε στα δεξιά του στον ουρανό.—Πράξ. 2:32, 33.

26. Το ότι ο Ααρών είχε γίνει εκπρόσωπος του Μωυσέως, ποιο γεγονός τονίζει στη σύγχρονη εκπλήρωσι;

²⁶ Στην περίπτωσι του Μωυσέως, ο Ιεχωβά έδωσε σ’ αυτόν ένα εκπρόσωπο. Ναι, ο Ααρών, ο κατά σάρκα αδελφός του, είχε γίνει ο εκπρόσωπος ή ομιλητής για λογαριασμό του Μωυσέως. (Έξοδ. 7:1, 2) Στον Χριστό Ιησού, τον Μεγαλύτερο Μωυσή, έχει, γίνει προμήθεια ενός επιγείου εκπροσώπου ή ομιλητού, έτσι να πούμε, ενός ο οποίος είναι κατάλληλα διαθέσιμος στη γη λόγω της αναλήψεως του Χριστού Ιησού στα δεξιά του Θεού. Αυτός ο εκπρόσωπος είναι η εκκλησία των από το πνεύμα κεχρισμένων ακολούθων του, που ο καθένας τους έχει μ’ αυτόν την σχέσι πνευματικού αδελφού.—Εβρ. 2:11, 12.

27. Πώς, λοιπόν, βλέπομε το σκηνικό για τη σύγχρονη διακήρυξι του ονόματος του Ιεχωβά;

²⁷ Μπορείτε να τα δήτε τώρα όλα αυτά; Ο Μωυσής και ο Ααρών εξουσιοδοτημένοι με τη ράβδο της εξουσίας από τον Ύψιστο Θεό, τον Ιεχωβά! Σήμερα, όμως, ο Χριστός στον θρόνο του από το έτος 1914 μ.Χ. και οι κεχρισμένοι ακόλουθοί του στη γη, όλοι μαζί, είναι οι εξουσιοδοτημένοι με το άγιο πνεύμα από τον Θεό για να εκτελούν υπηρεσία υπέρ του ονόματος του Ιεχωβά. Το όνομα του Θεού πρέπει να δεσπόζη, και παρ’ όλη την εναντίωσι, ορατή και αόρατη, πρέπει να μεγαλυνθή ενώπιον όλων των εθνών.

ΕΝΑ ΝΕΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΙΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

28, 29. Πώς στο αρχαίο δράμα και στη σύγχρονη εφαρμογή αντιλαμβανόμεθα γιατί ο Μωυσής και ο Ααρών δεν είχαν γρήγορα τεθή κατά μέρος;

²⁸ Ίσως να έχετε διερωτηθή γιατί, στην πρώτη των εμφάνισι εν ονόματι του Ιεχωβά, ο Φαραώ δεν συνέλαβε κι’ εφυλάκισε ή ακόμη και θανάτωσε τον Μωυσή και τον Ααρών. Ο Ιεχωβά είχε κάμει προμήθεια γι’ αυτή την περίπτωσι με το να δώση αμέσως απόδειξι μπροστά σ’ ολόκληρη την αυλή του Φαραώ ότι ο Μωυσής ήταν ο εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπός του. Ενθυμείσθε πώς «η ράβδος . . . του Ααρών [που είχε μετατραπή σ’ ένα μεγάλο όφι] κατέπιε τας ράβδους εκείνων [που είχαν επίσης μετατραπή σε όφεις]»; (Έξοδ. 7:12) Ο Φαραώ εγνώριζε ότι αντιμετώπιζε μια υπερανθρώπινη δύναμι, μολονότι εξακολουθούσε να σκληρύνη την καρδιά του.

²⁹ Ομοίως, μολονότι ο Σατανάς και οι οπαδοί του θα επιθυμούσαν να σιωπήσουν και να καταστρέψουν εκείνους οι οποίοι παρουσιάζουν την προειδοποίησι του Θεού, τους Χριστιανούς μάρτυράς του, και για να το επιτύχουν αυτό είναι πρόθυμοι να επιφέρουν πολύ κακό επάνω σ’ όλους τους υποδουλωμένους υπηκόους των, εν τούτοις, ο Σατανάς γνωρίζει ότι το χέρι της προστασίας του Ιεχωβά είναι επάνω στο λαό του. Και όλο το κακό που ο Σατανάς και οι υπήκοοί του μπορούν να επιφέρουν σ’ όλους τους λαούς είναι ως τίποτε όταν παραβληθή με το κακό που καταφέρει ο Ιεχωβά. Ασφαλώς, όταν ο Ιεχωβά διέταξε τον Μεγαλύτερο Μωυσή, τον Χριστό Ιησού, «κατακυρίευε εν μέσω των εχθρών σου» το έτος 1914 μ.Χ., ο Μεγαλύτερος Φαραώ και όλοι οι ορατοί και αόρατοι συνένοχοί του είχαν αισθανθή την εξουσία του Χριστού και των επουρανίων δυνάμεών του. Μολονότι σκληρύνουν τις καρδιές των, αντιλαμβάνονται ότι ο καιρός των είναι σύντομος προτού έλθη ο καιρός της τελικής αποδόσεως λογαριασμών.—Αποκάλ. 12:7-9, 12· Ψαλμ. 110:1, 2.

30. Ποια εκτεταμένη συμφορά αντιμετωπίζει η «πνευματικώς» Αίγυπτος;

³⁰ Για τον Σατανά και ολόκληρο το σύστημά του πραγμάτων, περιλαμβανομένου και του «Χριστιανικού κόσμου,» υπάρχουν και άλλες κακές ειδήσεις και τίποτε άλλο από κακές ειδήσεις. Ολόκληρη η αυτοκρατορία του πρόκειται να εξαφανισθή σε μια πολύ πιο εκτεταμένη συμφορά που θα επιφέρη ο Ιεχωβά σ’ όλα τα έθνη εντός και εκτός της «με μια πνευματική έννοια» Αιγύπτου: «Ιδού, κακόν θέλει εξέλθει από έθνους εις έθνος, και ανεμοστρόβιλος μέγας θέλει εγερθή εκ των άκρων της γης. Και εν εκείνη τη ημέρα, θέλουσι κοίτεσθαι τεθανατωμένοι παρά Ιεχωβά απ’ άκρου της γης έως άκρου της γης· δεν θέλουσι θρηνολογηθή, ουδέ συναχθή, ουδέ ταφή· θέλουσιν είσθαι διά κοπριάν επί της επιφανείας της γης.»—Ιερεμ. 25:32, 33, ΜΝΚ.

31, 32. Σύμφωνα με τις Γραφές, πότε, και πότε μόνο, μπορεί να επέλθη η τελική ερήμωσις ολοκλήρου του συστήματος του Σατανά;

³¹ Αλλά προηγουμένως, προτού η καταστρεπτική εκδήλωσις της δυνάμεως του Ιεχωβά καταστρέψη τον «Χριστιανικό κόσμο» και το υπόλοιπο σύστημα πραγμάτων του Σατανά, πρέπει το ΟΝΟΜΑ του Υπερτάτου Άρχοντος να διακηρυχθή σ’ όλη τη γη, να λάβη εξέχουσα θέσι. Όχι όταν όλοι οι εχθροί θα κείνται ξαπλωμένοι στο χώμα, αλλά πριν από την εκτέλεσί των που καλώς αξίζουν, πρέπει να μεγαλύνη ο Ιεχωβά το ένδοξο Όνομά του και να κάμη ν’ αποκτήσουν πεποίθησι όλοι αυτοί οι στασιασταί ότι μάχονται μια χαμένη υπόθεσι.

³² Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία, όσον αφορά το τι πρέπει να λάβη χώρα σ’ εκπλήρωσι των λόγων που διέταξε ο Ιεχωβά τον Μωυσή να μεταβιβάση στον Φαραώ σε μια επίσημη προειδοποίησι: «Δια τούτο βεβαίως σε διετήρησα, διά να δείξω εν σοι την δύναμίν μου, και να κηρυχθή το όνομά μου εν πάση τη γη.» (Έξοδ. 9:16) Έτσι το όνομα του Ιεχωβά πρέπει να κηρυχθή, σε φίλους και εχθρούς επίσης, ενώ ταυτοχρόνως οι εκδηλώσεις της δυνάμεώς του θα γίνωνται προοδευτικά βαρύτερες, όχι απλώς επάνω στον «Χριστιανικό κόσμο» μόνο, αλλά σ’ ολόκληρο το σύστημα του Σατανά και σ’ εκείνους οι οποίοι είναι προσκολλημένοι σ’ αυτό. Οι διάνοιες των ανθρώπων, η στάσις των, θα διαμορφωθούν όπως από ένα Μεγάλο Κεραμέα. Ποιος, ύστερ’ από την προειδοποιητική διακήρυξι του Θεού, θα παραμείνη προσκολλημένος στην «με μια πνευματική έννοια» Αίγυπτο και θα συμμετάσχη στην καταστροφή της, και ποιος θα εγκαταλείψη αυτήν και όλη την οργάνωσι του Σατανά και θα βρη απελευθέρωσι μαζί με τον εκλεκτό, πνευματικό λαό του Ιεχωβά;—Ρωμ. 9:21-23.

33. Ποιο είναι σήμερα το αποτέλεσμα της συγχρόνου δραστηριότητος των κεχρισμένων ακολούθων του Χριστού και των συντρόφων των, και σε ποια στάσι πρέπει να βρουν εκείνοι που αγαπούν τη δικαιοσύνη την βεβαία έκβασι;

³³ Τότε σ’ εκείνη την αρχαία εποχή ο Ιεχωβά Θεός κατηύθυνε ένα πραγματικό δράμα της ζωής—ένα δράμα που πρέπει να παιχθή πάλι τώρα σε παγκόσμια κλίμακα. Στην εποχή μας, επίσης, ο Ιεχωβά κατευθύνει μια σύγχρονη τάξι του Ααρών, τους κεχρισμένους ακολούθους του Χριστού στη γη, μ’ ένα τρόπο ο οποίος σχετίζεται πολύ με τη διαμόρφωσι του μέλλοντος των μαζών είτε για σωτηρία είτε για καταστροφή. Καθώς παρατηρούμε τις λεπτομέρειες της πραγματικότητος που εκτυλίσσεται στην εποχή μας, ας αγαλλώμεθα με την πεποίθησι ότι σύντομα τώρα το ένδοξο όνομα του Θεού, Ιεχωβά, «θέλει είσθαι μέγα μεταξύ των εθνών.»—Μαλαχ. 1:11.

[Υποσημειώσεις]

[Εικόνες στη σελίδα 651]

Η Αίγυπτος ήταν ονομαστή για τον ισχυρό στρατό της, τους πελωρίους τάφους και τους μεγάλους θρησκευτικούς ναούς της. Η Αίγυπτος ήταν σύμβολο του κόσμου, του οποίου ο Σατανάς ή Διάβολος είναι ο θεός