Πώς ν’ Αποφεύγετε Μεταμέλειες

ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ τι είναι μεταμέλεια. Είναι η επιθυμία ότι κάτι μπορούσε να ξαναγίνη και να γίνη διαφορετικά. Είναι μια διανοητική θλίψις για διαγωγή ή αμέλεια του παρελθόντος. Σεις έχετε κάποια μεταμέλεια; Όλοι μας έχομε κάμει πράγματα που θα επιθυμούσαμε να επανέλθωμε και να τα κάμωμε διαφορετικά.

Αλλά σκεφθήτε για μια στιγμή το Θεό μας, τον Ιεχωβά, σχετικά μ’ αυτό. Η Βίβλος λέγει: «Ουδέ θέλει ψευσθή ο Ισχυρός του Ισραήλ, ουδέ μεταμεληθή· διότι ούτος δεν είναι άνθρωπος, ώστε να μεταμεληθεί.» (1 Σαμ. 15:29) Ο Ιεχωβά δεν μεταμελείται. Όταν στρέφεται προς το παρελθόν, δεν υπάρχει τόπος ή εποχή στις ατελείωτες περασμένες χιλιετηρίδες που να έχη κάμει ποτέ ένα λάθος ή να έχη ενεργήσει άσοφα, άδικα ή αφιλάγαθα. Όταν ο Ιεχωβά κάνη κάτι, είναι ορθό από την αρχή και ποτέ δεν παρίσταται ανάγκη ν’ αλλάξη.

Δεν μπορεί να λεχθή το ίδιο για τους ανθρώπους. Αυτό περιλαμβάνει όλους τους επιγείους δούλους του Ιεχωβά, με εξαίρεσι, φυσικά, του τελείου ανθρώπου Ιησού Χριστού.—1 Πέτρ. 2:22.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑΣ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Παραδείγματος χάριν, ο δούλος του Θεού Μωυσής είχε να πολιτευθή με τον στασιαστικό λαό Ισραήλ επί σαράντα χρόνια. Αγωνίσθηκε και, μερικές φορές, ήλθε σε διαμάχη μαζί τους προσπαθώντας να τους βοηθήση να κερδίσουν την επιδοκιμασία του Ιεχωβά ώστε να μπορέσουν να εισέλθουν στη Γη της Επαγγελίας. Τελικά, ύστερ’ από πολλά χρόνια περιπλανήσεως στην έρημο, ήλθε ο καιρός των να εισέλθουν. Τι ευφροσύνη πρέπει να υπήρχε στον Ισραήλ!

Αλλά, καθώς ευρίσκοντο στο σημείο να εισέλθουν, ο Ιεχωβά υπενθύμισε στον Μωυσή σχετικά με τον εαυτό του και τον αδελφόν του Ααρών: «Ηπειθήσατε εις εμέ μεταξύ των υιών Ισραήλ εις τα ύδατα της Μεριβά-κάδης, εν τη ερήμω Σιν.» Επομένως ο Θεός είπε στον Μωυσή: «Απέναντι θέλεις ιδεί την γην, εκεί όμως δεν θέλεις εισέλθει, εις την γην την οποίαν εγώ δίδω εις τους υιούς Ισραήλ.» (Δευτ. 32:49-52) Πώς πρέπει να είχε θλιβή ο Μωυσής για το παρελθόν, για τον τρόπο με τον οποίον είχε χειρισθή το ζήτημα στη Μεριβά!—Αριθμ. 20:9-13.

Κατόπιν υπήρχε ο δούλος του Θεού Δαβίδ, ο οποίος σκέφθηκε να κάμη απογραφή του Ισραήλ. Εκλήθη να λογοδοτήση γι’ αυτό, και συνεπώς έκαμε επίκλησι στον Ιεχωβά: «Ημάρτησα σφόδρα, πράξας τούτο . . . δέομαί σου . . . αφαίρεσον την ανομίαν του δούλου σου, ότι εμωράνθην σφόδρα.» (2 Σαμ. 24:10) Είναι καταφανές ότι η καρδιά του Δαβίδ ήταν γεμάτη από τύψεις γι’ αυτό που είχε πράξει. Το σφάλμα του ήταν πράγματι σοβαρό· και στον καιρό του κατέληξε στην απώλεια της ζωής 70.000 ανθρώπων από τον λαό του. (2 Σαμ. 24:15) Πώς θα ησθάνεσθε, αν είχατε διαπράξει ένα σφάλμα που τελικά θα εστοίχιζε την απώλεια της ζωής 70.000 ανθρώπων;

Ο Χριστιανός απόστολος Πέτρος ήταν ένα άλλο παράδειγμα. Τη νύχτα πριν από το θάνατό του ο Ιησούς είχε κάμει μια ανησυχητική πρόρρησι για τον Πέτρο. «Ταύτην την νύκτα,» είπε ο Ιησούς, «πριν φωνάξη ο αλέκτωρ, τρις θέλεις με απαρνηθή.» Ο Πέτρος φάνησε αγανακτισμένος που ο Κύριος σκέφθηκε καν ένα τέτοιο πράγμα! «Και αν γείνη χρεία να αποθάνω μετά σου,» διεμαρτυρήθη ο Πέτρος, «δεν θέλω σε απαρνηθή.»—Ματθ. 26:34, 35.

Αλλά τα γοργά γεγονότα εκείνης της νύχτας άλλαξαν γρήγορα τις περιστάσεις. Μέσα σε λίγες ώρες ο Πέτρος βρέθηκε κατηγορούμενος από ανθρώπους, οι οποίοι δεν είχαν την ίδια πίστι μ’ αυτόν: «Ούτος ήτο μετά Ιησού του Ναζωραίου.» Προτού αντιληφθή τι είχε συμβή, τους είπε επανειλημμένως: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπον.» Τελικά εφώναξε ο αλέκτωρ. Ολόκληρο το βάρος του σφάλματος του Πέτρου έπεσε επάνω του με συντριπτική επίδρασι. Με συντετριμμένη καρδιά, «εξελθών έξω, έκλαυσε πικρώς.» (Ματθ. 26:70-75) Θα ήταν δύσκολο να εκφρασθή με λόγια η θλίψις που αισθάνθηκε ο Πέτρος με τη μεταμέλειά του.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει ακόμη πολλούς. Δύσκολα θα μπορούσαμε ν’ αναφέρωμε οποιονδήποτε πιστό δούλο του Θεού του παρελθόντος χωρίς να βρούμε ότι είχε κάποια προσωπική αιτία για μεταμέλεια. Χωρίς αμφιβολία, το ίδιο πρέπει να συμβαίνη και σήμερα. Τι μπορεί να λεχθή για σας; Για ποια πράγματα αισθάνεσθε μεταμέλεια;

Εξετάστε το παρελθόν σας, ας πούμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Μπορείτε να θυμηθήτε πράγματα, που συνέβησαν στη διάρκεια αυτών των ετών, για τα οποία έχετε λόγους να μεταμελήσθε τώρα; Μήπως εκάματε κάτι πολύ τολμηρό, όπως είχε κάμει ο Μωυσής, και κατόπιν υπεφέρατε γι’ αυτό; Ή, όπως στην περίπτωσι του Δαβίδ, μήπως ακατάλληλες ενέργειες εκ μέρους σας κατέληξαν στο να προξενήσουν βλάβη σε άλλους; Μήπως συμπεριφερθήκατε κάποτε όπως ο Πέτρος, και αφήσατε να σας ωθήση ο φόβος των άλλων σε μια εσφαλμένη πορεία; Ή, στην περίπτωσί σας, μπορεί να είναι άλλα ζητήματα που σας κάνουν να μεταμελήσθε. Το ερώτημα είναι, τι μπορούμε να κάμωμε;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟΥΜΕΘΑ;

Πολλοί άνθρωποι στενοχωρούνται. Αλλά θα λύση το πρόβλημα η στενοχώρια; Η ζήτησις συγγνώμης από εκείνον που υπέστη τη βλάβη μπορεί να βοηθήση στην αποκατάστασι καλών σχέσεων. Η αποφυγή των περιστάσεων που οδηγούν στο σφάλμα θα βοηθήση ν’ αποφευχθούν μελλοντικές δυσκολίες. Αλλά η στενοχώρια δεν είναι τίποτε άλλο παρά απώλεια χρόνου, και μάλιστα επικίνδυνη απώλεια χρόνου. Συχνά καταλήγει σε απώλεια ύπνου, σε έλκη και σοβαρές δυσκολίες διότι η διάνοια δεν είναι στην εργασία που ένας εκτελεί. Αντί να λύνη ένα πρόβλημα, δημιουργεί περισσότερα.

Αν ένα άτομο έχη ενεργήσει ακατάλληλα, και ίσως έχη παραβιάσει το νόμο του Θεού ή έχη αγνοήσει τη συμβουλή του Λόγου Του, τότε οφείλει να ζητήση συγχώρησι από τον Θεό. Ενεργώντας έτσι, θα πρέπει να επωφεληθή των προμηθειών που έχει κάμει ο Θεός. Ο Ιησούς συνέστησε στους ακολούθους του να προσεύχωνται στον Θεό για συγχώρησι. (Μάρκ. 11:24, 25) Δεν είπε ότι θα ημείβοντο για τη στενοχώρια, αλλά για την εκζήτησι διά πίστεως. Ο Ιεχωβά έχει κάμει προμήθεια για τη συγχώρησι των αμαρτιών εκείνων, οι οποίοι πράγματι μετανοούν, διορθώνουν την πορεία των και ταπεινά εκζητούν την συγχώρησί του με βάσι την απολυτρωτική θυσία του Υιού του.—Πράξ. 3:19· 1 Ιωάν. 2:1, 2.

ΑΠΟΦΥΓΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΦΕΡΟΥΝ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ

Το κύριο μέλημά μας τώρα πρέπει να είναι για το παρόν και για το μέλλον. Οφείλομε να διατηρήσωμε μια πορεία πιστότητος, η οποία θα προλάβη οποιαδήποτε πιθανή μεταμέλεια σε μελλοντικό καιρό. Όπως ακριβώς παρατηρήσαμε πίσω στα πέντε περασμένα χρόνια, ας παρατηρήσωμε και πέντε χρόνια μπροστά μας στο μέλλον. Αυτό θα είναι το έτος 1975. Τι μπορεί να σας φέρη μεταμέλεια τότε; Μήπως αυτό που πράττομε ακριβώς τώρα, ή παραλείπομε να πράξωμε τώρα, που ύστερ’ από χρόνια θα επιθυμούμε να μη το είχαμε κάμει ή να το είχαμε κάμει διαφορετικά;

Ο Ιεχωβά έχει προμηθεύσει αρκετή πληροφορία για να μπορούμε να γνωρίζωμε οριστικά την τάσι μελλοντικών γεγονότων. Ο Λόγος του αποκαλύπτει ότι χωρίς αμφιβολία πλησιάζομε γοργά στο τέλος ολοκλήρου αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων. (Ματθ. 24:3-14· 2 Τιμ. 3:1-5· 1 Ιωάν. 2:17) Έντονα μίση και βία θα φλογίζουν ολοένα πιο θερμά. Η περιφρόνησις του νόμου θα χειροτερεύση. Ο ανταγωνισμός απέναντι σε κάθε θρησκευτικό ζήτημα θα επικρατή γενικά. Αυτό το πνεύμα θα παρουσιασθή τόσο ισχυρό ώστε τελικά θα καταλήξη στην καταστροφή ολοκλήρου της αυτοκρατορίας της ψευδούς θρησκείας, της Βαβυλώνος της Μεγάλης.—Αποκάλ. 18:1-8.

Έτσι, όταν έλθη σύντομα το τέλος αυτού του συστήματος πραγμάτων, ποια θα είναι η μεγαλύτερή μας ανάγκη; Το πιο πολύτιμο απόκτημά μας; Δεν θα είναι το χρήμα μας ή τα υλικά μας αγαθά. Δεν θα είναι οποιαδήποτε φιλικά στοιχεία του κόσμου. Όχι, αλλά το πιο πολύτιμο απόκτημά μας και η πιο μεγάλη μας ανάγκη θα είναι μια ακλόνητη πίστις στον Θεό μας, τον Ιεχωβά.

Θα χρειασθούμε απόλυτη βεβαιότητα στην καρδιά και στη διάνοιά μας ότι ο Ιεχωβά είναι πράγματι ζων και ότι όλα όσα λέγει η Αγία Γραφή γι’ Αυτόν είναι αληθινά. Θα πρέπει να κατέχωμε σταθερή πεποίθησι στο ότι η σωτηρία μας είναι εξασφαλισμένη ακόμη και αν ο Διάβολος επιτύχη να μας αφαιρέση και αυτή τη ζωή. Τότε, αν υπάρχουν ερωτήματα στη διάνοιά σας, οποιαδήποτε αδύνατα σημεία στην πίστη σας, αν δεν έχετε απόλυτη πεποίθησι ότι αυτό που πιστεύετε είναι αληθινό, τότε θα έχετε κάποια μεταμέλεια. Θα είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να παραμείνετε σταθερός χωρίς αυτή την πίστι.

Μια πολύ επείγουσα δραστηριότης στην οποία είναι ανάγκη να επιδοθούμε τώρα είναι να οικοδομήσουμε, να κάμωμε σταθερή την πίστι μας. Όπως συμβαίνει πάντοτε, ο Ιεχωβά έχει κάμει προμήθειες γι’ αυτή την ανάγκη. Όλα τα ουσιώδη που απαιτούνται για την οικοδομή πίστεως βρίσκονται στην καθημερινή δραστηριότητα της Χριστιανικής εκκλησίας. Η πίστις οικοδομείται μέσω συνεχούς προσευχής, καθημερινής μελέτης του Λόγου του Θεού, συναναστροφής με άλλους της ιδίας πίστεως, πιστής παρακολουθήσεως των συναθροίσεων και τακτικής συμμετοχής στη διακονία.

Θα ήταν πολύ άσοφο αν ο λαός του Ιεχωβά παραμελούσε αυτές τις ζωτικές προμήθειες. Πόσο ανόητο είναι να βλέπη ένας την προσευχή ως κάτι που χρειάζεται μόνο σε καιρό επειγούσης ανάγκης! Τι σφάλμα να βλέπη ένας τη μελέτη του Λόγου του Θεού ως μια αγγαρεία που να την αποφεύγη! Πόσο μυωπικό είναι να βλέπη ένας την ανάγκη της αποφυγής κοσμικών συναναστροφών ως άδικον περιορισμόν! Πόσο ανώριμοι θα ήμεθα, αν εθεωρούσαμε τις συναθροίσεις ως κάτι μικρής σημασίας στο εβδομαδιαίο μας πρόγραμμα! Τι έλλειψι εκτιμήσεως θα δείχναμε, αν συμμετείχαμε χωρίς τακτικότητα στη διακονία!

Ώς ποιο βαθμό ενασχολείσθε σ’ αυτό το πρόγραμμα; Είσθε ένας που συμμετέχει πιστά ή ένας κατά περιστάσεις επισκέπτης; Είσθε ένας που το υποστηρίζει με ενεργό τρόπο ή ένας που παρίσταται αδιάφορα; Μήπως τα προσωπικά συμφέροντα και η επιδίωξίς των είναι το πρώτιστο ενδιαφέρον σας; Με βάσι τα όσα έχομε μάθει από τον Λόγο του Θεού, μπορούμε να εκτιμήσωμε ότι εκείνοι, οι οποίοι παραμελούν τώρα την πνευματική των ανάγκη, κάποια μέρα θα εύχωνται να μη την είχαν παραμελήσει. Επιζητούν μόνοι των περιπτώσεις για μεταμέλεια.

Δεν έχομε καμμιά επιθυμία γι’ αυτές τις μεταμέλειες. Ο απόστολος Παύλος μάς συμβουλεύει σοφά όταν μας παροτρύνη: «Σπούδασον να παραστήσης σεαυτόν δόκιμον εις τον Θεόν, εργάτην ανεπαίσχυντον [δηλαδή, χωρίς κάτι για μεταμέλεια], ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας.» (2 Τιμ. 2:15) Αφήστε αυτόν τον «λόγον της αληθείας» να σας καθοδηγή. Εφαρμόζετε τις αρχές του σ’ όλες τις υποθέσεις της ζωής. Κρατείτε το βλέμμα σας συγκεντρωμένο στην θαυμασία ελπίδα στην οποία κατευθύνει την προσοχή. Ενεργώντας έτσι, θ’ αποφύγετε τόσο πολλές πείρες, οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά αιτία για μεταμέλεια.